Συγκινητική προσφορά.

Δεν ήταν ούτε θεολόγος, ούτε Αρχιμανδρίτης, ούτε Επίσκοπος. Ήτο ένας απλός βιοπαλαιστής με τεράστιον φόρτον πάσης φύσεως υποχρεώσεων. Από το πρωϊ ως το βράδυ και από το βράδυ ως το πρωϊ σε μία διαρκή και ασταμάτητη επαγγελματική προσπάθεια για την συντήρησιν της οικογενείας. Και όμως αυτή η εξαντλητική απορρόφησι από την ζωή δεν είχε καταστρέψει την ομορφιά της ψυχής, την θεία καλωσύνη, το σημάδι του Θεού.   Και να πως τόδειξε!   Το αυτοκίνητό του, αυτό ήταν το επάγγελμα του βιοπαλαιστού μας, κυλούσε από την Μαλακάσα προς το Μπογιάτι. Στο δρόμο μια παρέα γύρω από ένα σταματημένο αυτοκίνητο, έδειχναν ναυαγοί σε ξερονήσι, που με νοσταλγική αγωνία αναμένουν το πέρασμα κάποιου πλοίου.   Ένα δειλό κίνημα του χεριού στάθηκε σήμα κινδύνου.                                                                       
–Τι τρέχει συνάδελφε;                                                                      

--Να μείναμε από λάστιχο.                                                                   

–Τι μπορώ να σας κάνω;                                                                     

 --Να φορτώναμε τον τροχό στ΄ αμάξι σου μέχρι το πλησιέστερο χωριό, για επισκευή;    Ήταν Κυριακή. Τα μαγαζιά κλειστά. Η απόστασις από το σημείο του ναυαγίου μέχρι το πλησιέστερο χωριό αρκετά μεγάλη. Το αποτέλεσμα να μείνουν τουλάχιστον μέχρι τις 5 το απόγευμα στο ίδιο μέρος. Η ώρα έδειχνε μόλις μεσημέρι.                                                    
Για μια στιγμή ο βιοπαλαιστής οδηγός—δεν ήταν ούτε πλούσιος, ούτε έκανε διαδρομές τουριστικές—λέει με αποφασιστικότητα σταθερή.                                             

–Βρε παιδιά θα σας δώσω την δική μου ρεζέρβα να κάνετε την δουλειά σας!                     
Όλοι μείναμε κατάπληκτοι! Ο βοηθητικός τροχός εις ένα αυτοκίνητο (αυτό θα πη ρεζέρβα) είναι κάτι πολυτιμότερο κι΄ από θησαυρό. Ένα σκάσιμο αεροθαλάμου, αν δεν υπάρχη αυτή η ρεζέρβα, καθηλώνει το αυτοκίνητο επί ώρες, ίσως και επί ημέρες, αναλόγως του σημείου του ατυχήματος επί μεγίστη υλική ζημία. Και όμως αυτός ο βιοπαλαιστής, χωρίς να σκεφθή ένα πιθανό ατύχημα για το αυτοκίνητό του, προσέφερε το πολυτιμότερο στοιχείο του επαγγελματικού του εξοπλισμού. Η πράξις του αυτή, ευωδιασμένη από το άρωμα της αγάπης και της συμπόνοιας, αποτελεί μίαν μορφήν αυταπαρνήσεως. Τι άλλο δίδαξε ο Γλυκύτατος Ναζωραίος στην παραβολή του Καλού Σαμαρείτου; Πόσοι τέτοιοι απλοί άνθρωποι, βιοπαλαιαταί και άσημοι, θα κρίνουν κατά την Δευτέρα παρουσία πολλούς φλύαρους ρήτορας, που ξέρουν να λένε, αλλά σε καμμιά ταλαιπωρία δεν υποβάλλουν τον «εαυτούλη τους», για να φανούν χρήσιμοι στον πλησίον, στον συνάνθρωπό τους; Ο Χριστιανισμός είναι πράξις, είναι ζωή και τότε αισθάνεται κανείς την παρουσία του, όταν μετουσιώνεται σε καλωσύνη, σε ανθρωπιά, σε αλληλοβοήθεια.                                                                                                            

Ω! Πόσο αξίζει να την ζούμε έτσι την χριστιανική πίστι;

(Φωνή της Ορθοδοξίας 24/11/1958)

Είμαστε σε καιρούς αντιχρίστους.

Όταν κάποιος επιχειρεί να κυριεύσει το σπίτι μου και να το κάνει δικό του, δεν έχει το ηθικό δικαίωμα να με κατηγορεί για τον τρόπο που αμύνομαι. Ξεχνάμε, ότι ο λαός της Κωνσταντινουπόλεως έκαψε τον Ναόν της Αγίας Σοφίας, όταν εξώρισαν τον πνευματικό τους πατέρα ιερόν Χρυσόστομον; Είμαστε σε καιρούς αντιχρίστους. Η συγκρητιστική χοάνη της Νέας Βαβυλώνος – Οικουμενισμού  μας απειλεί με αφανισμό και σαν έθνος και σαν Ορθόδοξη Εκκλησία. Σήμερα χρειαζόμαστε, περισσότερο από ποτέ άλλοτε πατερικά αναστήματα ποιμένων, οι οποίοι εν πνεύματι και δυνάμει Ηλιού, να αντιμετωπίσουν τις αντίχριστες δυνάμεις.

π. Θ. Ζή­σης ἔ­γρα­φε:

 «Ὑ­πο­μεί­να­με, ὑ­πο­μεί­να­με, ὑ­πο­μεί­να­με τοὺς οἰ­κου­με­νι­σμοὺς καὶ τοὺς ἐκ­συγ­χρο­νι­σμοὺς ἐ­πὶ ἕ­να αἰ­ῶ­να. Κά­να­με ὑ­πο­μο­νὴ καὶ ὑ­πα­κο­ή∙ πε­ρι­μέ­να­με καὶ ἐλ­πί­ζα­με νὰ παύ­σουν οἱ συμ­προ­σευ­χές, οἱ συγ­χρω­τι­σμοί, οἱ συγ­κρη­τι­σμοί∙ .­..ἐ­νι­στά­με­θα καὶ δι­α­μαρ­τυ­ρό­με­θα. Θὰ δι­α­κό­ψου­με τὴν κοι­νω­νί­α μὲ ὅ­σους κοι­νω­νοῦν μὲ τὸν ἀ­κοι­νώ­νη­το, αἱ­ρε­τι­κὸ καὶ σχι­σμα­τι­κὸ πά­πα»  

Όποιος πέσει στα μικρά, αναμφίβολα θα πέσει και στα μαγάλα.

Σύμφωνα με τους Αγίους Πατέρες, όποιος πέσει στα μικρά, αναμφίβολα θα πέσει και στα μαγάλα. Και ενώ τότε, η ημερολογιακή αλλαγή της Εγκυκλίου του 1920, φαινόταν ως κάτι μικρό και ασήμαντο (δεδομένου ότι η Εγκύκλιος δεν είχε γνωστοποιηθεί ακόμα στον κόσμο), οδήγησε σιγά-σιγά σε ολοένα και μεγαλύτερες προδοσίες, σε σημείο που να μπορούμε να πούμε ότι η Εγκύκλιος (η οποία, κατά τους σύγχρονους Πατέρες, θεωρείται και ως ο καταστατικός χάρτης του Οικουμενισμού) έχει εφαρμοστεί πλήρως από όλα τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία. Αυτό σημαίνει ότι ο Οικουμενισμός και η Εγκύκλιός του, έχει επικρατήσει παντού.

Αυτό που δεν πέτυχαν οι Παπικοί το 1439 ένεκα του Ορθόδοξου Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, το πέτυχαν τώρα με τους Οικουμενιστάς Αθηναγόρα και Βαρθολομαίο!

......Ἀντιλήφθηκε ὅμως ἐγκαίρως, ὅτι οἱ Λατίνοι δὲν ἐπιθυμοῦσαν τὴν ἐξέταση τῶν διαφορῶν καὶ τῶν αἰτιῶν τοῦ Σχίσματος καὶ γενικὰ ἀληθινὴ ἐκκλησιαστικὴ ἕνωση, ἀλλὰ ἐπεδίωκαν τὴν καθυπόταξη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὸν Πάπα καὶ τὴν παραδοχὴ ἐκ μέρους αὐτῆς τῶν λατινικῶν ἐτεροδιδασκαλιῶν, ἐγκαταλειπομένων τῶν ὀρθοδόξων δογμάτων. Ἔτσι θεώρησε χρέος του νὰ ἡγηθεῖ τῆς πανορθοδόξου ἀντιδράσεως κατὰ τῶν λατινικῶν σχεδίων καὶ τέθηκε ἐπικεφαλῆς τῶν ἀποκληθέντων Ἀνθενωτικῶν, ὄχι μόνο κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Συνόδου, ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν ἐπιστροφή του στὴν Κωνσταντινούπολη. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀπέκρουσε κατὰ τὴν διάρκεια τῶν συνοδικῶν συζητήσεων τὶς ἀξιώσεις καὶ τὴν ἐπιχειρηματολογία τῶν Λατίνων καὶ ἀρνήθηκε νὰ ὑπογράψει τὸν ὅρο τῆς ἐπιβληθείσης ψευδοενώσεως. Ἡ μὴ ὑπογραφὴ τοῦ ἀπαράδεκτου γιὰ τὴν κοινὴ ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση, κειμένου ἐκ μέρους τοῦ Ἁγίου Μάρκου, εἶχε τόσο μεγάλη σημασία, ὥστε μόλις ὁ Πάπας Εὐγένιος Δ’ (1431 – 1447) τὸ πληροφορήθηκε ἀναφώνησε περίλυπος : «Ἐποιήσαμεν λοιπὸν οὐδέν».
Λίγο ἀργότερα ὁ αὐτοκράτορας προσέφερε στὸν Ἅγιο τὸν Πατριαρχικὸ θρόνο, ἀλλὰ αὐτὸς ἀρνήθηκε. Ἐπειδὴ δέ, δὲν ἐπιθυμοῦσε νὰ συλλειτουργήσει μὲ τὸν λατινόφρονα Πατριάρχη Μητροφάνη τὸν ἀπὸ Κυζίκου, ἔφυγε ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς του ἔτους 1440 καὶ ἦλθε στὴν Ἔφεσο. Καὶ ἐκεῖ ὅμως δεχόταν ἐνοχλήσεις ἀπὸ τοὺς ἑνωτικούς. Γι’ αὐτὸ ἀναχώρησε μὲ προορισμὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Καθ’ ὁδόν, διερχόμενος διὰ τῆς νήσου Λήμνου, κρατήθηκε καὶ περιορίσθηκε  ἐκεῖ, μὲ ἐντολὴ τοῦ αὐτοκράτορα. Στὴ Λῆμνο παρέμεινε δύο χρόνια καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐξαπέλυσε τὴ σπουδαία ἐγκύκλιό του «τοῖς ἁπανταχοῦ τῆς γῆς καὶ τῶν νήσων εὐρισκομένοις Ὀρθοδόξοις Χριστιανοῖς». Μετὰ ὁ θεοειδὴς στὴν ψυχὴ καὶ τὴν προαίρεση Ἅγιος, ἦλθε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου καὶ κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη στὶς 23 Ἰουνίου τοῦ 1444 μ.Χ. καὶ ἐνταφιάσθηκε στὴ μονὴ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τῶν Μαγγάνων. Ὁ Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος, τὸ 1456 μ.Χ., ὅρισε διὰ συνοδικῆς πράξεως, νὰ ἑορτάζεται ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου στὶς 19 Ἰανουαρίου.

Η ζωή της Εκκλησίας δεν είναι μία στοχαστική ή διανοητική λειτουργία αλλά είναι εμπειρία πνευματική.

Πνευματική ζωή στην Ορθοδοξία ονομάζουμε τη συμμετοχή του πιστού στην πνευματική εμπειρία και ζωή της Εκκλησίας, όπως την έζησαν οι Άγιοι και την παρέδοσαν οι πατέρες. Η ορθόδοξη πνευματικότητα συνδέεται με την ορθόδοξη θεολογία στενά και η θεολογία αποτελεί τη θεωρητική έκφραση της πνευματικής εμπειρίας (πράξης). Η ζωή της Εκκλησίας δεν είναι μία στοχαστική ή διανοητική λειτουργία αλλά είναι εμπειρία πνευματική. Αυτή την κοινή εμπειρία οι Πατέρες προσπάθησαν να διασφαλίσουν με την παράδοση. Η παράδοση λοιπόν είναι οδηγός. Έχουμε πνευματική ζωή, όταν συμμετέχουμε στην πνευματική εμπειρία των αγίων, δηλαδή στον αγιασμό. Όταν ο τρόπος ζωής μας μοιάζει με τον τρόπο που άφησαν οι άγιοι.

«Φραγγέψαμε».

Οἱ πρόγονοί μας ἐδημιούργησαν τόν θαυμάσιο πολιτισμό τῆς Ρωμιοσύνης τοῦ Βυζαντίου, κορυφαῖο, μοναδικό καί ἀνεπανάληπτο πολιτισμό. Αὐτόν τόν πολιτισμό ἐπέλεξαν νά ἀσπασθοῦν καί να ἀναπτύξουν μέ τίς δικές τους σημαντικές συμβολές οἱ σλαβικοί λαοί καί ἡ Ρουμανία, μέ συνέπεια, ὅπως διαπιστώνει ὁ Obolensky στο ὁμότιτλο ἔργο του,  νά ὑπάρχει μία «Βυζαντινή Κοινοπολιτεία»  λαῶν καί ἐθνῶν μέ ἑνωτικό στοιχεῖο τον ἑλληνορθόδοξο πολιτισμό. Δημιουργός ἀρχή καί ρίζα αὐτῆς τῆς ἰσχυρῆς κοινοπολιτείας εἶναι ὁ Μέγας Φώτιος. Ἐμεῖς ἀντί νά ἐνισχύσουμε τούς δεσμούς μας μέ αὐτούς τούς ὁμοδόξους λαούς, ἔχουμε δυστυχῶς στραμμένα τά μάτια μας πρός την Δύση, πρός τόν πάπα    καί προς τούς Φράγκους, οἱ ὁποῖοι διαχρονικά μᾶς ἀποδέχονται μόνον ἄν φραγγέψουμε. Παλαιότερα εἶχα γράψει ἕνα βιβλίο μέ τίτλο «Φραγγέψαμε». Φίλος Ἁγιορείτης μοναχός μέ συνεβούλευσε ὅτι ἴσως καλύτερα θά ἦταν ὁτίτλος νά εἶχε και ἐρωτηματικό, ὥστε νά φαίνεται ὅτι δέν ἔχουν ὅλα φραγγέψει, κάτι ἔχει ἀπομείνει. Σήμερα πιστεύω μέ την ταχύτατη πορεία τῶν πολιτιστικῶν καταστροφικῶν διεργασιῶν ὅτι δεν χρειάζεται ἐρωτηματικό, ὅτι ὄχι μόνο ἡ παιδεία μας,ἀλλά καί ἡ θεολογία καί ἡ Ἐκκλησία, μέ τό κίνημα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τόν ἄκριτο φιλοπαπισμό, μέ τά πρωτοφανῆ ἀντικανονικά καί ἀντορθόδοξα ἀνοίγματα πρός τό Βατικανό και πρός τό προτεσταντικό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν, ἔχουν δυστυχῶς φραγγέψει. Πολιτιστικά και ἐκκλησιαστικά ἀποδεικνυόμαστε ἀνάξιοι κληρονόμοι τοῦ Μεγάλου Φωτίου, τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ καί τοῦ συνόλου τῶν Ἁγίων Πατέρων καί Διδασκάλων.