Ο αείμνηστος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Ιωάννης Κορναράκης : Θλιβερά διαπίστωσις.

Ύστερα από τόσα χρόνια φαίνεται καθαρά ότι σκοπός της αντιοικουμενιστικής προσπάθειας Κληρικών και Μοναχών είναι η καθησύχαση των πιστών, για την συνεχή ισχυροποίηση της οικουμενιστικής λαίλαπας στον χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και  η υπόσχεση ότι εγγυόνται την προστασία της Εκκλησίας από τις καταστροφικές, γι’ αυτήν, συνέπειες της οικουμενιστικής δραστηριότητος των Ορθοδόξων ταγών της. Όμως οι βαρείς λύκοι, των αιρέσεων, και, μάλιστα, της λοιμώδους νόσου της οικουμενιστικής παναιρέσεως, δεν εξορκίζονται με έναν χαρτοπόλεμο αντιαιρετικών κειμένων -ανιαρό και ανίερο-, ο οποίος χαρτοπόλεμος, κάθε φορά, πληροφορεί το ποίμνιο, απλώς, τι είναι η αίρεσις και ποια καταστροφικά αποτελέσματα προκαλεί στην ζωή της Εκκλησίας! 

Μέχρι σήμερα, έχει κυκλοφορήσει μεγάλος αριθμός τέτοιων κειμένων, από την ηγουμενική διοίκηση του Αγίου Όρους, από γνωστή ομάδα κληρικών και μοναχών, αλλά και από άλλες αντιοικουμενιστικές προσπάθειες. Έχει χυθεί πολύ μελάνι και έχει ξοδευθεί πολύ χαρτί, για τα ίδια θέματα, το ίδιο μοτίβο, το δήθεν «μαχητικό», χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα εις βάρος των εκκλησιαστικών οικουμενιστών. Ο Οικουμενισμός προχωρεί στον χώρο της Εκκλησίας και συνεχώς ισχυροποιείται, επειδή ακριβώς δεν θίγονται οι ορθόδοξοι οικουμενιστές, αφού δεν αποκαλύπτονται τα ονόματά τους.
Γι’ αυτό και δεν ανησυχούν και είναι σίγουροι ότι θα κερδίσουν τους στόχους τους, χάρη στη αντιοικουμενιστική ανημποριά να αγωνισθεί θεοφιλώς με το πνεύμα της θυσιαστικής σταυρώσιμης μαρτυρίας. Ο αντιοικουμενιστικός αυτός αγώνας δεν γίνεται με τούς όρους και τις απαιτήσεις του Ταμείου των Ιερών Κανόνων της Εκκλησίας, αλλά και της αγιοπνευματικής πατερικής παραδόσεως του μαρτυρίου αίματος και ψυχής, με το οποίο, και μόνον, οι θείοι Πατέρες, ως δούλοι γνησιώτατοι Χριστού, «όλην συλλεξάμενοι ποιμαντικήν επιστήμην και θυμόν ιερόν κινήσαντες, τους βαρείς εξεδίωξαν και λοιμώδεις λύκους των αιρέσεων, εκσφενδονήσαντες αυτούς, με την σφενδόνα του πνεύματος, έξω του της Εκκλησίας πληρώματος», κατά τον υμνογράφον της Εκκλησίας! Δυστυχώς η αντιοικουμενιστική προσπάθεια περιορίζεται στα όρια της ασφαλείας, ώστε να μείνουν ανέγγιχτοι από συνέπειες δυσάρεστες οι εις αυτήν μετέχοντες….

Προστάτης της ενότητος των Χριστιανών ή της Ουνίας «Papa Giovanni patrono dell’Unia»

Του θεολόγου Βασιλείου Χαραλάμπους

                                                                                                     _______

 Η ατυχής δήλωση του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως στις 26 Απριλίου  2014, στα πλαίσια συνέντευξης στην Ιταλίδα Δημοσιογράφο Stefania Falasca, για την εφημερίδα «Αvvenire» των Ρωμαιοκαθολικών, χαρακτηρίζοντας τον  Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄, «patrono dell’unità di dutti i cristiani» (προστάτη της ενότητας των Χριστιανών), ελύπησε πλήθος Ορθοδόξων Χριστιανών.  Αν λίγο μονάχα, αλλάξουμε τον χαρακτηρισμό, θα ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα.  Ο χαρακτηρισμός «patrono dell’Unia» (προστάτης της Ουνίας) ανταποκρίνεται επακριβώς στο άοκνο των προσπαθειών του Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄ για την Ουνία.  Γράφω  τούτα τα λόγια, γνωρίζοντας ότι η σιωπή στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι αρετή και κατά το λατινικόν «qui taste consentit» (ο σιωπών συναινεί).

Φυσικά άλλο είναι η ενότης της Εκκλησίας και άλλο η ενότης των Χριστιανών κάθε δόγματος.  Το επαναλαμβανόμενον καθ’ ημέραν από τους Ορθοδόξους «Εις Μίαν Αγίαν Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν», υποδεικνύει αληθώς, τι είναι Εκκλησία και ποια η ενότης εκκλησιολογικώς και την ευκρινώς εννοούμενην επιστροφήν στην Ορθόδοξη Εκκλησίαν.  Εύστοχα είναι τα λόγια του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, «Κατά την ενιαίαν στάσιν των Πατέρων και των Συνόδων η Εκκλησία είναι μόνον μια, αλλά και μοναδική, διότι ο εις και μοναδικός Θεάνθρωπος, η Κεφαλή της, δεν δύναται να έχει πολλά σώματα.  Η Εκκλησία είναι  μία και μοναδική, διότι είναι το σώμα του μοναδικού Χριστού».

Παρενθετικά αλλ’ όχι επουσιωδώς, παραθέτωμεν ένα ερώτημα, που ουδέποτε συζητήθηκε στο λεγόμενο Θεολογικό Διάλογο, το «ανούσιον παίγνιον», όπως τούτον χαρακτήρισε ο Αρχιεπίοσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός, στη Βαλτιμόρη, πικραμένος από την Παπικήν παρέμβασιν, για τις ουνιτικές εκκλησίες.  Η λεγόμενη «Ένωση των Εκκλησιών», έχει ως αυτονόητον επακόλουθον την αμοιβαίαν αποδοχήν τόσον των Αγίων που αγιοκατάταξε η Ορθόδοξη Εκκλησία όσον και των «Αγίων» που αγιοποίησε το Βατικανόν.  Γιατί τούτο δεν συζητείται;   Είναι τούτο δευτερεύον;   Η ευγνωμονούσα Ορθόδοξη Εκκλησία αγιοκατάταξε πλήθος Αγίων που ομολόγησαν την Αληθινήν Πίστιν έναντι των παπικών πλανών.  Τόσοι Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας ομολόγησαν την Αλήθειαν καταρρίπτοντας τις παπικές πλάνες,  και μαρτυρικώς ακόμα, τους οποίους δικαίως «στύλους και εδραιώματα της Εκκλησίας καλούμεν».  Ποία βαβέλειος σύγχυσις θα υπάρξει μετά την αλληλοαναγνώριση τούτη;   Από τη μια οι Ορθόδοξοι και από την άλλη, εκείνοι που την πλάνην εκήρυξαν.   Για τούτο πιστεύω είναι καθοριστικό και το ερώτημα τούτο.  Το ψαλλόμενον στα Απόστιχα Προσόμοια, του Εσπερινού της Κυριακής της Ορθοδοξίας, «Λύμης φθοροποιού, φυγόντες κακοδόξων, ορθοδοξίας φέγγει, καρδίας ελλαφθώμεν, πιστοί Θεόν δοξάζοντες», επακριβώς και εκκλησιολογικώς καθορίζει την οδόν της αληθείας, ίνα «μη μεταίρομεν όρια»*.

Για όσους αντιλαμβάνονται την «ένωσιν» ως «επανένωσιν» της «διηρημένης» όπως την καλούν εκκλησίας, τα προβλήματα είναι πιστεύω ανυπέρβλητα.  Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, αναφέρει σχετικά, «η Εκκλησία ούσα καθολικώς εις και μοναδικός θεανθρώπινος οργανισμός εις όλους κόσμους, δεν είναι δυνατόν να διαιρεθή.  Κάθε διαίρεσις θα σήμαινε και τον θάνατον της».  Επίσης ο Άγιος Νεκτάριος παρακαλούσε τον Θεόν να φωτίσει τον Πάπα «να επιστρέψει στην Εκκλησίαν ότι παρ’ αυτής αφήρεσεν ως μη ώφειλεν», δεικνύοντας ορθοδόξως την σωτηριώδη έγνοια.

Προστάτης της Ουνίας αληθώς ανεδείχθη ο Πάπας Ιωάννης ΚΓ΄, με το σχετικό Διάταγμα της Β΄ Βατικανής συνόδου, «Orientalium Ecclesiarum», για τις Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες, όπως πεισματωδώς καλούν οι Δυτικοί τις Ουνιτικές εκκλησίες.  Επιπρόσθετα στην Παπικήν εγκύκλιον επιστολήν του «Ad Petri Cathedram», o Πάπας Ιωάννης, επακριβώς εξηγεί ποίαν ένωσιν εννοεί αναφέροντας ότι «ασφαλώς θα αποτελέσει θαυμαστήν εμπειρίαν αληθείας, ενότητος και αγάπης, ως ελπίζομεν, δι’ όσους διατελούν εν διαστάσει μετά της Αποστολικής Έδρας, της Ρώμης…», επεξηγώντας εμμέσως πλην σαφώς και τη στάση του έναντι της Ορθόδοξης Εκκλησίας.  Αληθώς μπορεί να πει κανείς για τον Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄, μετά λύπης το «Papa Giovanni patrono dell’Unia»  (ο Πάπας Ιωάννης ΚΓ΄  προστάτης της Ουνίας).

Δυστυχώς το πρόβλημα της Ουνίας όχι μόνο υφίσταται αλλά και οξύνεται.  Είναι ουσιαστική η επισήμανση του Μητροπολίτου Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνατίου, στην ημερίδα για τη σύνοδο του Βατικανού (9 Νοεμβρίου 213), «καταβάλλεται προσπάθεια αμβλύνσεως του ζητήματος των ελληνορρύθμων καθολικών (ουνίας), χωρίς δυστυχώς, να προσφέρεται καμιά ικανοποιητική για τους Ορθοδόξους λύση».

Πάντως θα πρέπει να σημειωθεί ότι, η ατυχής έκφραση «patrono dell’unità di dutti icristiani» (προστάτη της ενότητας των Χριστιανών), έχει αλλάξει στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Ιταλίας και Μελίτης σε «Papa Givanni XXIII una grande figura spirituale» (o Πάπας Ιωάννης ΚΓ΄ μια μεγάλη πνευματική προσωπικότητα ).  Επαινετή η αφαίρεση και η αλλαγή αλλ΄επαινετώτερη θα είναι διορθωτική δήλωση από μέρους του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου μας, καθότι «πανηγυρικώς» τιτλοφορεί ο χαρακτηρισμός «patrono dell’unità di dutti icristiani» παπικές ιστοσελίδες με πρώτη της εφημερίδας «Αvvenire» των Ρωμαιοκαθολικών, στην οποία δυστυχώς η ατυχής δήλωση υφίσταται.

* «Μη μεταίροντες όρια» - φράση παρμένη από τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνόν

Οι λύκοι μπήκαν στο μανδρί και τα σκυλιά κοιμούνται

Από το ιστολόγιο του Μητροπολίτου Καλαβρύτων κ. Αμβροσίου.

            Α.  Οι περισσότεροι από ημάς που κατοικούμε στην πρωτεύουσα και στην ευρύτερη περιοχή του λεκανοπεδίου Αττική, καταγόμεθα από την επαρχία.  Τούτου ένεκεν γνωρίζομεν ότι οι τσοπάνηδες των αιγοπροβάτων διατηρούν τσοπανόσκυλα δια την φύλαξιν των ποιμνίων των από τους λύκους κ.λ.π. άγρια ζώα.

            Β.  Τα τσοπανόσκυλα αυτά όταν αντιληφθούν τους λύκους να πλησιάζουν στο μανδρί των προβάτων, αρχίζουν αν γαυγίζουν και να επιτίθενται εναντίον των λύκων για να προστατεύσουν το ποίμνιον και σε πολλές περιπτώσεις παλεύοντας με τους λύκους κατασπαράσσονται υπ’ αυτών.

            Γ.  Όπως λοιπόν τα τσοπανόσκυλα φυλάσσουν τα πρόβατα, έτσι και ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός και Θεός μας, ο οποίος είναι ιδρυτής και κεφαλή της Εκκλησίας, μετά την ανάληψίν του εις τους ουρανούς ανέθεσε εις του Αποστόλους του και εις τους διαδόχους αυτών, τους Αρχιερείς, τα πνευματικά τσοπανόσκυλα, την κήρυξιν των εντολών του Ευαγγελίου Του, ως και την φύλαξιν και προστασίαν του ποιμνίου του από τους ψευδοπροφήτας, με την ρητήν εντολήν «Προσέχετε δε από των ψευδοπροφητών, οίτινες έρχονται προς υμάς εν ενδύμασι προβάτων, έσωθεν δε εισί λύκοι άρπαγες». (Ματθ. 7. 15).

            Δ. Ο Απόστολος Παύλος δε εφιστά την προσοχήν προς τους ποιμένας λέγων «Προσέχετε ουν εαυτοίς και παντί τω ποιμνίω εν ω υμάς το Πνεύμα το Άγιον έθετο επισκόπους ποιμαίνειν την Εκκλησίαν του Κυρίου και Θεού, ην περιεποιήσατο δια του ιδίου αίματος.  Εγώ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαρείς εις υμάς μη φειδόμενοι του ποιμνίου και εξ υμών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών». (Πράξεις των Αποστόλων κεφ. 20 παρ. 28, 29 και 30).

            Ε.  Με τα λόγια αυτά τόσον ο Χριστός όσον και ο Απόστολος Παύλος εννοούν τους αιρετικούς και τους μετ’ αυτών εναγκαλιζομένους και κοινωνούντας ποιμένας οι οποίοι παύουν να είναι πλέον ποιμένες του ποιμνίου της Εκκλησίας αλλά λύκοι βαρείς μη φειδόμενοι του ποιμνίου.

            ΣΤ.  Τέτοιοι δυστυχώς είναι οι σημερινοί Πατριάρχαι, Αρχιεπίσκοποι και λοιποί Επίσκοποι, με επικεφαλής τον ........... κ. Βαρθολομαίο.

            Ζ.  Αυτή δεν είναι δική μας γνώμη αυθαίρετη και αβασάνιστη, αλλά ο ίδιος ο Κύριος μας προειδοποιεί με τα παραπάνω λόγια, αλλά και με τα ακόλουθα «ο μισθωτός δε και ουκ ων ποιμήν, ου ουκ εισί τα πρόβατα ίδια, θεωρεί τον λύκον ερχόμενον και αφίησι τα πρόβατα και φεύγει και ο λύκος αρπάζει αυτά και τα σκορπίζει.  Ο δε μισθωτός φεύγει, ότι μισθωτός εστί και ου μέλει αυτώ περί των προβάτων». (Ιωάν. Κεφ. Ι παρ. 12 & 13).

            Η.  Αλλά ας δούμε και ημείς, ως λογικά πρόβατα που είμαστε, διότι έχομεν υποχρέωσιν να γνωρίζωμεν ποίους ακολουθούμεν, διότι και ημείς ως πρόβατα λογικά, θα αποδώσωμεν λόγον εν ημέρα κρίσεως, ως συνυπεύθυνοι για την μετ’ αυτών κοινωνίαν.

            Θ.  Ας δούμε λοιπόν τίνι τρόπω τα πνευματικά τσοπανόσκυλα (Πατριάρχαι, Αρχιεπίσκοποι και Επίσκοποι) ποιμαίνουν σήμερα τα πρόβατα της Εκκλησίας του Κυρίου και εάν τα προστατεύουν από τους λύκους (αιρετικούς) και εάν την ψυχήν αυτών τίθησιν υπέρ των προβάτων.

      ........................................................................................
     Στην περίπτωση της Μονής Εσφιγμένου από την πλευρά του Οικουμενικού Πατριαρχείου παρατηρούμε μια επίθεση μίσους, που φθάνει μέχρι εξοντώσεως των αδελφών τους των της Μονής Εσφιγμένου, μόνον και μόνον διότι μένουν πιστοί και αμετακίνητοι σ’αυτά που παρέλαβαν, και δεν ακροώνται την δια του Θεοπνεύστου στόματος του Αποστόλου Παύλου, εντολήν του Κυρίου που τους φωνάζει «Ω ανόητοι Γαλάται, (Αγιορείται) ει ... αλλήλους δάκνετε και κατεσθίετε, βλέπετε μη υπ’ αλλήλων αναλωθήτε» (Γαλ. Ε΄ -15)

            Οι Δεσποτάδες της κρατούσης Εκκλησίας καίτοι βλέπουν τον άδικον διωγμόν των αγωνιζομένων Εσφιγμενιτών Πατέρων, εν τούτοις συντάσσονται με τον Αρχιοικουμενιστήν διώκτην των Ορθοδόξων, Οικουμενικόν Πατριάρχην κ. Βαρθολομαίον και αναγνωρίζουν ως κανονικήν την νέαν μαϊμού αδελφότητα των Κατσουλιέρηδων, διότι και αυτοί κολυμπούν στην παναίρεσιν του Οικουμενισμού.

            Άγιοι Πατέρες μέχρι πότε θα προκαλείτε την μακροθυμίαν και την αγαθότητα του Κυρίου και της προστάτιδος του Αγίου Όρους Μητέρας Του Παναγίας;  Δεν φοβείσθε την δικαίαν τιμωρίαν Του και τον καταποντισμόν σας, ως η Ατλαντίδα; Περί αυτού σας προειδοποιεί ο Άγιος Νείλος ο Μυροβλύτης και Αγιορείτης, ότι θέλει σας έλθει μεγάλη καταδρομή ώσπερ της Ραϊθού.

            18.  Τέλος ενώ η δύστυχη Πατρίδα πωλείται σε τιμή ευκαιρίας και ο Ελληνικός λαός εξοντώνεται, δια του εκ πείνης θανάτου, λόγω της λιτότητος και της ανεργίας (1.500.000 άνεργοι) , οι κλεψιές, οι λαμογιές και η διασπάθησις του δημοσίου χρήματος συνεχίζεται από τους κυβερνώντες.

            Από τα ΜΜΕ της 16-12-2013 πληροφορούμεθα ότι πάνω από 4 δισεκατομμύρια χαρίστηκαν σε μεγαλοεργολάβους, και 1.160.000.000 δισεκατομμύρια σε ειδικούς συμβούλους.  Για όλα αυτά και για τα πολύ χειρότερα που μας ετοιμάζουν, βάσει σατανικού σχεδίου, οι σκοτεινές δυνάμεις με την Τρόϊκα και το Δ.Ν.Τ. με τελικό σκοπό να μας ακρωτηριάσουν εδαφικά την πατρίδα μας και να μας αφανίσουν από του προσώπου της γής, διότι ως Ορθόδοξος λαός τους είμαστε εμπόδιο στην εφαρμογή των σχεδίων των για την εγκαθίδρυσιν της Παγκοσμίου Κυβερνήσεως της πιο σκληρής και απάνθρωπης δικτατορίας που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, οι σημερινοί Δεσποτάδες, εάν ήσαν αληθινοί ποιμένες του Κυρίου και της Ορθοδόξου Εκκλησίας θα έπρεπε α) Να καλέσουν του κυβερνώντες ν’ αλλάξουν ρότα και να υπερασπιστούν την εδαφικήν ακεραιότητα της Πατρίδος και την Οθροδοξία μας, για τα οποία αγωνίστηκαν και έχυσαν το αίμα των οι Πατέρες μας και να παύσουν να συμεργάζωνται με τους εχθρούς της Πατρίδος μας κατά τρόπο που εγγίζει τα όρια της προδοσίας. β) Να εφαρμόσουν το επιτίμιον της ακοινωνησίας με το οποίο πολύ σωστά απείλεισε, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, όσους εκ των βουλευτών τολμήσουν να ψηφίσουν ένα τέτοιο βδελυρό νομοσχέδιο.         Σεβασμιώτατε Πειραιώς, απορώ πως αναπαύεσθε ακόμη να βρίσκεσθε μέσα σ’αυτή την λυκοφωλιά των Οικουμενιστών (ανακοινωθέν 722 από 27-6-2013) , γιατί δεν διαχωρίζετε την θέσιν σας και δεν εξέρχεσθε από την Βαβυλώνα της μεγάλης αποστασίας και αφού καλέσετε όλους τους αντιοικουμενιστές κληρικούς και λαϊκούς να επανέλθετε στην Εκκλησία των Αποστόλων και των Πατέρων.  Γνωρίζετε κάλλιον όλων ημών ότι δεν θα δημιουργήσετε σχίσμα εις την εκκλησίαν, αλλά από σχισμάτων και μερισμών την Εκκλησίαν σώζετε (ΙΕ΄ Κανών της Α΄ και Β΄ λεγομένης Συνόδου).  Γ) Εάν παρά ταύτα δεν εισακουσθούν, να αδράξουν τις πατερίτσες και να τις κατεβάσουν στα κενά κεφάλια των κυβερνώντων, διότι όταν ο Ελληνικός λαός συνεχώς εξαθλιώνεται από την ανεργία, την ανέχεια, φτώχεια και κινδυνεύουν να χάσουν και τα σπίτια των, και αυτοί συνεχίζουν με την επιβολήν νέων μέτρων, υπακούοντες με πρωτοφανή δουλικότητα στις εντολές των τοκογλύφων δανειστών μας, δυο τινά συμβαίνουν, ή είναι πουλημένοι και εν γνώσει τους μας οδηγούσιν εις τον όλεθρον και την καταστροφήν, ή είναι βλαμμένοι στα μυαλά και συνεπώς ανίκανοι ν’ αντιληφθούν τον κίνδυνον, που διατρέχει η Πατρίδα και ο Ελληνικός λαός.  Που είσαι Άγιε Αμβρόσιε Μεδιολάνων που δεν εδίστασες να απαγορεύσης την είσοδον εις τον Ναόν ακόμη και αυτού του αυτοκράτορος Μέγα Θεοδοσίου για την άδικον σφαγήν 7000 Θεσσαλονικέων, και τότε μόνον του επέτρεψες την είσοδον και την Θείαν Κοινωνίαν, όταν έδειξε ειλικρινή μετάνοια και ταπείνωσιν δημόσίαν, και δ) Να ενημερώσουν τον πιστόν λαόν για τα επερχόμενα δεινά και δείχνοντες αυτοί πρώτοι το παράδειγμα της μετανοίας και της επιστροφής των εις την Ορθοδοξιάν, από την αποστασίαν και την παναίρεσιν του οικουμενισμού, να τον καλέσουν εις μετάνοιαν και επιστροφήν εις τον Χριστόν και Θεό μας τον μόνον δυνάμενον να μας σώση εδώ που μας έχουν φθάσει.

            Δυστυχώς οι σημερινοί ποιμένες δεν είναι οι καλοί ποιμένες (Ιωάν.Ι΄-11) που θυσιάζουν την  ψυχήν των υπέρ των προβάτων, αλλά είναι οι ψευδοπροφήτες ( Ματθ. 7-15) οι οποίοι φέρουν ένδυμα προβάτου έσωθεν δε εισι λύκοι βαρείς, μη φειδόμενοι του ποιμνίου (Πράξεις Αποστόλων κεφ.20 παρ. 28,29&30).  Οι σημερινοί ποιμένες βλέπουν τους αιρετικούς λύκους να μπαίνουν στο μανδρί και ν’αρπάζουν τα πρόβατα και όχι μόνον σιωπούν, αλλά αγκαλιά με τους λύκους απεργάζονται την φθοράν του ποιμνίου.  Αλλά εάν οι Δεσποτάδες σιωπούν, χάριν γήινων απολαυών, κοσμικών θέσεων, ματαίας προστασίας και ανθρωπαρέσκου ματαιοδοξίας του νύν αιώνος, οι λίθοι κεκράξονται (Λουκά 19 κεφ. 40).

            Ο Κύριος εντέλλεται «λάλει και μη σιωπήσης όταν προδίδεται η πίστις» (Πράξεις των Αποστόλων ΙΗ΄ Κεφ.9)

            Όσοι σιωπούν από λόγους δειλίας και απιστίας «το μέρος αυτών εν τη λίμνη τη καιομένη εν πυρί και θείω» λέξει ο Κύριος (Αποκαλ. ΚΑ8).

            19. Μακρυά λοιπόν αδελφοί από τέτοιους ψευδοποιμένες, εάν θέλωμεν την σωτηρία της ψυχής μας.  Μόνο ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός σώζει πλέον την Ελλάδα εάν εν μετανοί γονατίσωμεν και με δάκρυα στα μάτυα τον παρακαλέσωμεν, όπως οι Νινευϊτες, να μας βοηθήση.

Αμήν γένοιτο

Δεν ακολουθούν τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν και την Εκκλησίαν.

Ο αμετανόητος διάβολος, κατεχόμενος υπό εωσφορικής υπερηφανίας, χρησιμοποιεί τον Οικουμενισμόν, όστις αρνείται το θείον δόγμα περί της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και ζητεί να στήση την ιδίαν αυτού ψευδοδιδασκαλίαν περί της οικουμενιστικής του «εκκλησίας», ήτις είναι αντι-εκκλησία, δια να αφανίση την Εκκλησίαν του Κυρίου επί της γης και δυνηθή να είπη και πάλιν περί της οικουμένης: «Εμοί παραδέδοται!» (Λουκ. Δ,6). Ο πεπτωκώς Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος  και οι συν αυτώ έξαρνοι οικουμενισταί, αποδειχθέντες «παραποιηταί της Θεολογίας του Δεσπότου Χριστού» και «φαύλοι επίτροποι» «της παραδεδομένης πίστεως(Γενναδ. Σχολ.), «ενδυσάμενοι κατάραν ως ιμάτιον», δεν ακολουθούν τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν και την Εκκλησίαν, «αλλά το πρώτον και μέσον και τελευταίον κακόν» (Αγ. Γρηγορίου Παλαμά, Συγγράμματα, 1:23), τον Διάβολον και τον ερχόμενον Αντίχριστον.

Η εξαπάτηση των πιστών. Το 1965 πάπας και Αθηναγόρας συμφώνησαν την ΄Ενωση !

1. Η Ένωση των Εκκλησιών, σχεδιάσθηκε από Λατίνους και Λατινόφρονες. 

Αποφασίστηκε ήδη από το 1965, «εν κρυπτώ και παραβύστω» από τον πάπα Παύλο Στ΄ και
από τον Πατριάρχη Αθηναγόρα! Και αποκαλύπτεται σήμερα σιγά σιγά!
Οι Ορθόδοξοι εξαπατήθηκαν από τη μεθόδευση που τότε χρησιμοποιήθηκε. Έτσι, δεν
αντελήφθησαν ότι η Ένωση έγινε. Αυτό που απέμεινε στους Λατίνους του Βατικανού και
Λατινόφρονες του Φαναρίου είναι να παρουσιάσουν και υλοποιήσουν στους πιστούς σταδιακά
την γενομένη ΄Ενωση, για να προληφθούν τυχόν αντιδράσεις από όσους πιστούς εξακολουθούν να
παραμένουν ακόμα αφοσιωμένοι στην Ορθοδοξία!

α. Το 1965 έγινε συμφωνία από τον πάπα Παύλο Στ΄ και το Πατριάρχη Αθηναγόρα για την
Ένωση των Εκκλησιών. Η συμφωνία αυτή ανακοινώθηκε ως «Κοινή Δήλωση» πάπα και Πατριάρχη στις 7 Δεκεμβρίου 1965, παραμονή της λήξεως των εργασιών της Β΄ Βατικανής Συνόδου των παπικών, τόσο στη Βατικανό, όσο και στο Φανάρι. Συνδυάστηκε μάλιστα με την «άρση των αναθεμάτων».
Το πρωτότυπο κείμενο της συμφωνίας είναι γραμμένο στα γαλλικά. Δόθηκε δε στη
δημοσιότητα και «επίσημη μετάφρασή» της στα ελληνικά.
Η ανακοίνωση την ίδια μέρα της άρσεως των αναθεμάτων χρησίμευσε ως προπέτασμα καπνού, για να μην αντιληφθούν οι Ορθόδοξοι ότι έγινε η Ένωση. Οι πιστοί των Λατίνων φαίνεται ότι αντελήφθησαν περισσότερο τα γενόμενα. Αυτός ήταν ο λόγος, που πολλοί παπικοί έσπευσαν ( και σπεύδουν ακόμα) στους Ορθόδοξους ναούς να κοινωνήσουν τα άχραντα μυστήρια .
Και μόνο η άρση των αναθεμάτων είναι αρκετή, να θεωρηθεί ότι ήδη έγινε η Ένωση των Εκκλησιών, τουλάχιστο κατά τη παπική αντίληψη. Οι Λατίνοι πιστεύουν, ότι η ακοινωνησία μεταξύ αυτών και Ορθοδόξων υπάρχει, αφότου το 1054 ο καρδινάλιος Ουμβέρτος προέβη στο ανάθεμά του.

Τα δύο αυτά κείμενα, το πρωτότυπο γαλλικό και την ελληνική μετάφρασή του, παραθέτουμε στο τέλος αυτού του άρθρου ως Παράστημα. 

Συνεχίζεται.

Το διαβολικό σχέδιο κατάληψης του Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως από τους Παπικούς. Τότε απέτυχε ενώ τώρα το πέτυχαν οι πράκτορες του Βατικανού Αθηναγόρας και Βαρθολομαίος!

ΜΙΑ  ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ

Ο νεοεκλεγείς τον Αύγουστον του 1671 δια την θέσιν του Βαϋλου εν Κων/πόλει, Τζιάκομος Κουϊρίνι, προτιθέμενος να αναχωρήση εκ Βενετίας δια την έδραν του, εδέχθη την επίσκεψιν του Νουντσίου της Αγίας  Έδρας, όστις τω εξέθηκε το κάτωθι  διαβολικόν σχέδιον, το οποίον ο ρηθείς Κουϊρίνι υπέβαλε δι΄ εκθέσεώς του εις την Γερουσίαν.(Μiscellanea Codici—Archivio di Stato,  Τόμος 4.) :

«… εις το Πατριαρχείον της Κων/πόλεως υφίσταται τώρα μέγα σχίσμα, διότι οι υποψήφιοι Πατριάρχαι είνε τέσσαρες: Μεθόδιος, Παρθένιος, Παϊσιος και Διονύσιος. Εξ άλλου, οκτώ Έλληνες  μητροπολίται είνε κρυφά καθολικοί και θερμοί θιασώται της ενώσεως των δύο Εκκλησιών. Ούτοι τρέφουν από καιρού τα αισθήματα ταύτα, αλλ΄ εδίσταζον, εκ φόβου μήπως αποκαλυφθούν, να τα εκδηλώσουν. Τώρα όμως νομίζουν ότι επήλθεν η κατάλληλος ώρα, ίνα προβούν εις πραξικόπημα, επιτυγχάνοντες ώστε να καταλάβη τον Πατριαρχικόν θρόνον εις Καθολικός, όστις θα παρεχώρει εις όλους τους «μισσιοναρίους» της Ρωμαϊκής Εκκλησίας να διαδώσουν την Καθολικήν Πίστιν. –Εκ πείρας ούτοι γνωρίζουν ότι τούτο δεν είναι καθόλου δύσκολον, αρκεί να υπάρχη η υποστήριξις πρεσβευτού τινος μεγάλης Δυνάμεως εν Κων/πόλει, εφόσον είναι γνωστόν ότι ο Κύριλλος Λούκαρις, καίτοι ήτο μεστός σφαλμάτων και αιρεσιών, όχι μόνον εξελέγη, αλλά και παρέμεινε Πατριάρχης επί 27 σχεδόν έτη, μόνον καο μόνον χάρις εις την προστασίαν του Ολλανδού Πρέσβεως και δεν απεχώρησε του Πατριαρχείου, παρά μετά τον θάνατον του εν λόγω πρέσβεως. Και προ αυτού ακόμη, ο Πατριάρχης Νεόφυτος, παρέμεινεν επί 21 περίπου έτη, χάρις εις την προστασίαν του Άγγλου πρέσβεως και θα παρέμενε και περισσότερον χρόνον, αν ο ίδιος, λόγω γήρατος, δεν απεχώρει εις το Μοναστήριον της Αγίας Μονής εν Χίω, όπου και απέθανεν. Οι εν λόγω Μητροπολίται ανέφερον ότι δύναται δια πολύ μεγαλείτερον λόγον να εκλεγή και διατηρηθή εις Καθολικός Πατριάρχης, αν οι Καθολικοί πρεσβευταί και ιδία ο της Αυλής της Βιέννης, ο της Φαλλίας και ο της Γαληνοτάτης Αυθεντίας της Βενετίας, ήθελον τον προστατεύσει. Οι εν λόγω Μητροπολίται είνε: ο Ιγνάτιος της Χίου, ο Ιάκωβος της Άνδρου, ο Ιωσήφ επίσκοπος της Σάμου, ο Παρθένιος αρχιεπίσκοπος Μυτιλήνης, Παρθένιος μητροπολίτης Μεθύμνης, Ζαχαρίας μητροπολίτης Νάξου και Θεοφάνης. Οι Μητροπολίται ούτοι συνεννοήθησαν να επιτύχουν την εκλογήν ενός εξ αυτών, διότι άλλους Καθολικούς δεν γνωρίζουν, και αν η Αυτού Αγιότης ο Πάπας ή το Ιερόν Σωματείον της προπαγάνδας, έχουν γνώσιν περί υπάρξεως και άλλου τινός Καθολικού, θα ευχαριστηθούν να το μάθουν οι ειρημένοι, οι οποίοι δεν επιζητούν άλλο τι, παρά να περιέλθη το Πατριαρχείον εις χείρας ενός Καθολικού.                                                                                                                    

Οι εν λόγω Μητροπολίται απέστειλαν ένα εξ αυτών ήτοι τον Μητροπολίτην της Νάξου εις Ρώμην, ίνα ενεργήση παρά τη Αγία Έδρα και τω Ιερώ Σωματείω της Προπαγάνδας και διαβιβασθούν θερμαί συστάσεις προς τον εν Βιέννη Αυτοκράτορα, προς τον Βασιλέα της Γαλλίας  και την Δημοκρατίαν της Βενετίας, όπως υποστηριχθή το ιερόν τούτο σχέδιον και ασφαλώς θα επιτευχθή το ποθούμενον, αν δοθούν εις τους Πρεσβευτάς ωρισμέναι έγγραφοι διαταγαί.                                                                                                                                                   Ο κίνδυνος είναι μέγας, διότι, αν γνωσθή σχετικόν τι εις τους σχισματικούς, όχι μόνον θα ματαιωθή η εκλογή, αλλά διατρέχουν και κίνδυνον δια την ζωήν των οι ρηθέντες ιεράρχαι και δη κατά τρόπον ακατανόμαστον. Προ τοιούτου κινδύνου, είναι απαραίτητος η σιωπή η απόλυτος. Δια τούτο οι εν λόγω Ιεράρχαι δεν ηθέλησαν να διατυπώσουν εγγράφως τας προθέσεις των, ίνα μη τυχόν πέση το έγγραφον εις χείρας των Τούρκων ή των σχισματικών. Διότι εν τοιαύτη περιπτώσει η ζωή των θα διέτρεχεν άμεσον κίνδυνον. Το ίδιον συνέβη και με τον Γαβριήλ μητροπολίτην Γάνου και Χώρας, όστις απηγχονίσθη, διότι τω ευρέθη μία επιστολή σταλείσα εις Μόσχαν. Συκοφαντηθείς αδίκως, απηγχονίσθη δημοσία εις την πύλην του Πατριαρχείου. Ο Πατριάρχης Παρθενάκης απηγχονίσθη δια την αυτήν αιτίαν εκ μιάς επιστολής του, εις τρόπον ώστε οι εν λόγω Μητροπολίται έχοντες υπ΄ όψιν τα παραδείγματα ταύτα, έκριναν προτιμότερον και ασφαλέστερον να εμπιστευθούν το σπουδαίον μυστικόν εις την Ρώμην δι΄ απεσταλμένου παρά να διακινδυνεύσουν την έγγραφον διατύπωσίν του.

ΤΟ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΝ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

Ὁ «δεύτερος στὴν τάξη» πατριάρχης, ξεπέρασε τὸν «πρῶτον στὴν τάξη» πατριάρχη, στὸν οἰκουμενιστικὸ κατήφορο! Ὁ πατριάρχης Ἀλεξανδρείας κ. Θεόδωρος πῆγε στὴ Ρώμη, γιὰ νὰ συμμετάσχει στὴν ἐκεῖ διαχριστιανικὴ καὶ διαθρησκειακὴ συνάντηση, ποὺ ὀργάνωσε ὁ θλιβερὸς ἡγετίσκος τοῦ Βατικανοῦ, νομίζοντας πὼς μπορεῖ νὰ ἡγηθεῖ κάποια στιγμὴ ὅλων τῶν δογμάτων καὶ τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου! Τὴν ἀρχὴ τῆς πρωτοφανοῦς οἰκουμενιστικῆς του παρεκτροπῆς τὴν ἔκαμε ὁ κ. Θεόδωρος μὲ τὴν προσφώνησή του πρὸς τὸν «ἅγιο πατέρα», χαρακτηρίζοντας τὸν αἱρεσιάρχη: «ποιμένα καὶ διάκονο τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀλήθειας» καὶ τὸ παναιρετικὸ καὶ ἁμαρτωλὸ Βατικανό: …ἀρχαία «Ἐκκλησία»! Στὴν ὁμιλία του στὴ συνάντηση ξεπέρασε κάθε ὅριο. Συμπεριέλαβε τὴν Ἐκκλησία στὸ «ἴδιο σακὶ» μὲ τὶς αἱρέσεις καὶ τὶς  θρησκεῖες τοῦ κόσμου! Ἡ θρησκεία (τὸ σακὶ μὲ τὶς θρησκεῖες) κατὰ τὸν κ. Θεόδωρο προσφέρει, σὺν τοῖς ἄλλοις «προοπτικὴ αἰώνιας σωτηρίας»! Ὁ «θρησκευτικὸς αὐτοπροσδιορισμὸς» (βλέπε δο γματικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας) ἀποβαίνει, κατ’ αὐτόν, «παράγων διχασμοῦ καὶ μισαλλοδοξίας, φανατισμοῦ καὶ βίας»! Γι’ αὐτὸ πρότεινε «τὴν ἑνότητα μέσα στὴ  διαφορετικότητα». Πρότεινε στοὺς ἀρχηγοὺς τῶν παρισταμένων αἱρέσεων καὶ θρησκειῶν νὰ «μάθουμε τοὺς πιστούς μας ὄχι μόνον νὰ παραμείνουν στὴν παράδοσή τους, ἀλλὰ καὶ νὰ διατηροῦν τὴν ἰδιοσυστατικὴ τους ταυτότητα»! Καὶ τὸ πλέον ἐξωφρενικό! «Εἶναι καιρὸς νὰ μάθουμε τοὺς πιστούς μας ὅτι ἡ ἀπολυτοποίηση τῆς ἰδιαιτερότητας (βλέπε θεία ἀποκάλυψη στὴν Ἐκκλησία) δὲν συνιστᾶ διάσωση τῆς ἀλήθειας, ἀλλὰ φαλκίδευση τῆς ἀλήθειας καὶ  ὀλίσθηση πρὸς τὴν θρησκειογενῆ νεύρωση τῆς ἀποκλειστικότητας»! Ποιὲς ἄλλες μαρτυρίες χρειαζόμαστε, γιὰ νὰ πεισθοῦμε ὅτι ὁ «ἅγιος» Ἀλεξανδρείας βρίσκεται σὲ οἰκτρὴ πλάνη; Ὅτι μεταβλήθηκε σὲ ἠχηρὸ φερέφωνο τοῦ πανθρησκειακοῦ ὁράματος τῆς «Νέας Ἐποχῆς»;