Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Ἐπί τῇ πρός Κύριον ἐκδημίᾳ τοῦ ὁμολογητοῦ Θεολόγου Νικολάου Σωτηροπούλου

    Ἐν Κυθήροις τῇ 12ῃ Σεπτεμβρίου 2014

Πρός
Τήν Ἱεραποστολικήν Ἀδελφότητα «Ο ΣΤΑΥΡΟΣ»
Ζωοδόχου Πηγῆς 44
Ἀθήνας 106 81

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

            Ἐπί τῇ πρός Κύριον ἐκδημίᾳ τοῦ εὐσεβεστάτου ἐν Κυρίῳ ἀδελφοῦ μας προσφιλεστάτου Νικολάου Σωτηροπούλου, πιστοῦ τέκνου τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, ζηλωτοῦ καί ἀκαταπονήτου Θεολόγου - ἐργάτου τοῦ Ἀμπελῶνος τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, «ἀφωρισμένου εἰς Εὐαγγέλιον Θεοῦ» (Ρωμ. α', 1) καί μόνον, ὁμολογητοῦ τῆς πίστεως καί διακεκριμένου ἀντιαιρετικοῦ πνευματικοῦ σκαπανέως, λογιωτάτου συγγραφέως καί ἀπαραμίλλου γνώστου καί χειριστοῦ τῆς Θείας Γραφῆς εὔχομαι καί προσεύχομαι ὅλῃ καρδίᾳ διά τήν μακαρίαν ἐν Κυρίῳ ἀνάπαυσιν τῆς θεοφιλοῦς ψυχῆς αὐτοῦ καί τήν ἀπόληψιν τοῦ τῆς δικαιοσύνης στεφάνου,«ὅν ἀποδώσει ὁ Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὁ Δίκαιος Κριτής» (Β' Τιμ. δ', 8).

            Ἐλυπήθην σφόδρα διότι, λόγῳ τῆς μεγάλης ἑορτῆς τοῦ Τιμίου Προδρόμου, δέν ἠδυνήθην νά παρευρεθῶ, ὅπως τό ἐπεθύμουν, εἰς τήν Ἐξόδιον Ἀκολουθίαν τοῦ ἀειμνήστου Νικολάου, τοῦ συγχρόνου αὐτοῦ μάρτυρος τῆς ἀμωμήτου Πίστεώς μας, τοῦ «ἐρχομένου ἐκ τῆς θλίψεως τῆς μεγάλης» (Ἀποκ. ζ', 14) πρός τόν Δικαιοκρίτην Κύριον καί Θεόν ἡμῶν.

            Ἐδοκίμασε πικρίας καί ὀδύνην, οὐ τάς τυχούσας, ἐπί δύο περίπου δεκαετίας μέ τόν γενόμενον «ἀφορισμόν» παρά μή ἁρμοδίου κανονικῶς καί νομικῶς ἐκκλησιαστικοῦ ὀργάνου καί μή ὑφισταμένου οὐδ' ἐπ' ἐλάχιστον θέματος παραχαράξεως ἤ παραβιάσεως τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί ἄνευ τῆς κανονικῆς καί νομικῆς διαδικασίας (ἀκροάσεως, ἀπολογίας, δίκης).Πιστεύω δέ ὅτι ὅλη αὐτή ἡ μακρά καί σκληρά δοκιμασία ἐξήγνισε τήν ψυχήν του καί ὅτι θά παρασταθῇ τῷ Θρόνῳ τῆς Θείας Μεγαλωσύνης μετά καθαροῦ συνειδότος ὡς «πιστός ἄχρι θανάτου» καί πολέμιος τῶν αἱρέσεων, τῶν κακοδοξιῶν καί τῆς πλάνης.

            Ἄς εἶναι αἰωνία καί μακαρία ἡ μνήμη τοῦ ζηλωτοῦ αὐτοῦ ἐργάτου τοῦ Χριστοῦ.

Μετ' εὐχῶν καί ἀγάπης
Ὁ Μητροπολίτης
† Ὁ Κυθήρων Σεραφείμ

Η ΑΠΟΤΕΙΧΗΣΗ του ΑΓΙΟΥ ΡΑΦΑΗΛ !

Το Δεκέμβριο του 1452 και ενώ ο Πρωτοσύγκελος πατήρ Ραφαήλ, αλλά και ο Διάκονός του Νικόλαος βρίσκονταν στην Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος οργάνωσε επίσημο συλλείτουργο στην Εκκλησία της Αγίας Σοφίας με αντιπρόσωπο του πάπα τον καρδινάλιο Ισίδωρο, στα πλαίσια της ενωτικής πολιτικής που εφάρμοζε έχοντας την ψευδαίσθηση ότι θα σωθεί η Βασιλεύουσα με τη βοήθεια του πάπα, από τον ασφυκτικό τουρκικό κλοιό. Στις 12 Δεκεμβρίου του 1452, ανήμερα του Αγίου Σπυρίδωνος, έλαβε χώρα το συλλείτουργο αυτό. Όμως, ο Πρωτοσύγκελος Ραφαήλ δεν θέλησε να παραστεί και ούτε και τον Διάκονό του άφησε να πάει. Γνώριζε πολύ καλά ότι αυτό θα ήταν προδοσία της Πίστεως. «Όχι, και μέχρις εκεί. Σχέση ναι, βοήθεια ναι, συλλείτουργο με τους παπικούς ποτέ!...» είπε ο Άγιος. Ο Αυτοκράτορας θύμωσε πάρα πολύ και τους τιμώρησε με προσωρινή εξορία στην Αίνο. Γι’ αυτό και ο Άγιος Ραφαήλ ονομάζεται και ομολογητής, διότι παράτησε τις τιμές και δόξες του αξιώματός του και δεν υπολόγισε το κόστος της εναντίωσής του στον αυτοκράτορα, προκειμένου να υπερασπιστεί την αλήθεια της Ορθοδοξίας έναντι της αιρέσεως του παπισμού.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης : Λίγοι κατάλαβαν ὅτι τὸ κέντρο βάρους τοῦ αντιρατσιστικού νόμου, ἡ βασικὴ ἐπιδίωξη, εἶναι νὰ φιμώσει τὸν ἐλεγκτικὸ καὶ πατερικὸ λόγο τῆς Ἐκκλησίας

….αὐτὸ ποὺ ἐνδιαφέρει τοὺς προσκυνημένους πολιτικοὺς καὶ ἐκκλησιαστικοὺς ἡγέτες δὲν εἶναι τόσο ἡ ἐλευθερία τοῦ πολιτικοῦ λόγου, ὅσο ἡ ἐλευθερία τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ λόγου, διότι ἡ μόνη ἀκατανίκητη δύναμη εἶναι ἡ Ἐκκλησία καὶ οἱ ἄξιοι ποιμένες της. Λίγοι κατάλαβαν ὅτι τὸ κέντρο βάρους τοῦ νόμου, ἡ βασικὴ ἐπιδίωξη, εἶναι νὰ φιμώσει τὸν ἐλεγκτικὸ καὶ πατερικὸ λόγο τῆς Ἐκκλησίας· αὐτὸν φοβοῦνται οἱ Ἑβραιομασόνοι· εἶναι οὐσιαστικὰ ρατσιστικὸς ὁ νόμος, γιατὶ στρέφεται ἐναντίον τοῦ Εὐαγγελίου, ἐναντίον τῆς χριστιανικῆς πίστεως καὶ ζωῆς, στὴ θέση τῶν ὁποίων θέλουν νὰ βάλουν τὴν βρώμικη, τὴν σιχαμερὴ ζωὴ τῶν πόρνων, τῶν μοιχῶν, τῶν ὁμοφυλοφίλων, ἀλλὰ καὶ τὴν πλάνη τῆς πανθρησκείας τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ τῆς Μασονίας, ὅπου δικαιολογοῦνται καὶ ἐνθαρρύνονται οἱ ἠθικὲς παρεκτροπές.

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ιερεμίας: Β΄ επιστολή προς τον παπικό «Αρχιεπίσκοπο» κ. Νικόλαο.

«Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι στά σοβαρά θέματα, ὅπως εἶναι τό θέμα τῆς ἑνότητός μας μέ τούς Παπικούς, καταφεύγουμε στό τί εἶπαν καί τί ἔπραξαν οἱ κεκηρυγμένοι ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας καί ὄχι στό τί εἶπε ὁ τάδε Ἐπίσκοπος ἤ ὁ τάδε Πατριάρχης. Κεκηρυγμένοι ἅγιοι τῆς Ἐκκησίας μας, γιά τό θέμα τῆς μεταξύ μας σχέσεως, μεταξύ τῶν ἄλλων πολλῶν ἁγίων πατέρων, εἶναι ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς καί ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός. Σ᾽ αὐτούς θά καταφύγω ἐγώ ὁ Ἐπίσκοπος γιά νά μαθητευθῶ τί πρέπει νά φρονῶ καί πῶς πρέπει νά φέρομαι πρός τούς Παπικούς. Καί αὐτοί οἱ ἅγιοι σέ πάρα-πάρα πολλά χωρία τῶν ἔργων τους, σέ πάμπολλες περικοπές, Σᾶς ὀνομάζουν «αἱρετικούς».

π. Θεόδωρος Zήσης : Ὁ οἰκουμενισμὸς προκαλεῖ μεγάλη βλάβη στὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἐκεῖνο ποὺ δὲν μπόρεσε μὲ τὴ δολιότητα νὰ πετύχει ὁ Πάπας, δηλαδὴ νὰ ὑποτάξει τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τὸ πετυχαίνει τώρα μὲ τοὺς «ὀρθοδόξους» οἰκουμενιστές... 
Ὁ ἐκ τοῦ φιλοπαπισμοῦ καὶ φιλοπροτεσταντισμοῦ κίνδυνος εἶναι μεγάλος. Πρέπει νὰ προλάβουμε τὴν ἐπερχόμενη προδοσία. Χρειάζονται περισσότεροι ζηλωτές, οἱ ὁποῖοι θὰ μιλοῦν μὲ παρρησία καὶ θὰ ἀφυπνίζουν τοὺς Ἐπισκόπους  ποὺ ἀναπαύονται στοὺς θρόνους τους καὶ νωχελικὰ ἁπλώνουν τὰ χέρια τους νὰ εὐλογήσουν ἀδιακρίτως ὀρθοδόξους, παπικοὺς καὶ προτεστάντες, ἀδιαφορώντας ἂν μὲ τὴν τακτική τους αὐτὴ προδίδουν τὴν Ὀρθοδοξία.

(Ὀρθόδοξος Τύπος,13/01/2012).

Επέστη η Ώρα του «ΕΝΟΣ» ! Ενός νεωτέρου Μάρκου Ευγενικού!

Αν κάποιος καλόγηρος, ή κάποιος κληρικός (Διάκονος ή πρεσβύτερος) έκανε κάτι αντίθετον προς τας «αποφάσεις» ή την βούλησιν του οικείου Ιεράρχου (συμπροσηύχετο, αμφιοφορών, εις Λειτουργίαν … Παλαιοημερολογιτών), ασφαλώς θα αντιμετώπιζε  Επισκοπικόν Δικαστήριον, με ενδεχομένας κυρώσεις· τώρα που ένας Επίσκοπος (και ο Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος είναι Επίσκοπος) παραβιάζει τους Ιερούς περί συμπροσευχής  και συλλειτουργίας με Αιρετικούς,  Κανόνας και έρχεται συνεχώς αντίθετος με την Ορθόδοξον συνείδησιν, δεν πρέπει να υποστή τας συνεπείας των ενέργειών του; Αλλά από ποίους; Αν όμως οι πολλοί σιωπούν, διότι «ηγάπησαν τον νυν αιώνα», επέστη η Ώρα του  «ΕΝΟΣ» !  Ενός νεωτέρου Μάρκου Ευγενικού! Και είμεθα βέβαιοι, ότι δεν θα αργήση!

Ο Καντάφι εναντίον του Χριστιανισμού.

Κύριε Διευθυντά,

Ο Γολιάθ της Λιβύης, υπερήφανα υψώνει το ανάστημά του εναντίον του Χριστιανισμού, και απειλεί και προφητεύει! Αν ήταν δυνατόν, σαν άλλος Νέρωνας, θάκαιγε τους χριστιανούς, γιατί, λέει,  «ο χριστιανισμός δεν είναι η θρησκεία των Αφρικανών. Μονάχα το Ισλάμ είναι η θρησκεία της Αφρικής»!  Μιλώντας στα εγκαίνια κάποιου Ισλαμικού κέντρου στη Ρουάντα, ο επαναστάτης και τρομοκράτης Καντάφι, είπε και τα εξής: «Ειρήνη υμίν… Η Ισλαμική επανάσταση ξεκινάει από την Λιβύη…». Δεν έχει άδικο. Το Κοράνι διδάσκει τον πόλεμο του Ισλάμ ενάντια κάθε γκιαούρ (άπιστου).  «Πολεμάτε, πολεμάτε τους γκιαούρηδες όπου τους βρήτε», λέει το Κοράνιο.  «Για κάθε ρανίδα αίματος που θα χύσετε, θ΄ απολαύσετε περισσότερα αγαθά στον παράδεισο»!  Κι΄ ο ίδιος ο Μωάμεθ, με πόλεμο έκανε την πρώτη απόπειρα διάδοσης της θρησκείας του. Δύστυχε Καντάφι! Η διάδοση του χριστιανισμού δε μειώνεται με τις απειλές και τις γροθιές σου. Ο χριστιανισμός είναι αγάπη και δύναμη, είναι ελευθερία και δικαιοσύνη, είναι πίστη και ζωή, είναι αλήθεια και φως. Δυό χιλιάδες χρόνια διώκεται και πολεμείται από μύριους εχθρούς, και πάλι ξαναγεννάται και ζωντανεύει. Η Εκκλησία που τόσο φοβάσαι, είναι θεοϊδρυτη, και  «πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής».  Η Εκκλησία  «πολεμουμένη νικά, υβριζομένη λαμπροτέρα καθίσταται…», όπως λέει ο ιερός Χρυσόστομος. Διώκεται, αλλά ποτέ δεν διώκει. Η ελευθερία, είναι το σύμβολο και ο θρίαμβος του χριστιανισμού. Απειλεί ο νάνος της Λιβύης! Προκαλεί και φοβερίζει ο Μαρξιστής του Ισλάμ. Οι χριστιανοί δεν απειλούν, συγχωρούν. Δεν είναι μισαλλόδοξοι, πιστεύουν στην ελευθερία της σκέψης και της συνείδησης. Είτε το θέλεις, λοιπόν, σύντροφε Καντάφι, είτε δεν το θέλεις, η άγια θρησκεία του χριστιανισμού θα διαδοθή σε όλον τον κόσμον, με αγάπη κι΄ ελευθερία. Είναι του Κυρίου εντολή: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη». Ναι. Όλα τα έθνη. Δε χρειάζεται την άδειά σου.

Με αγάπην,

ΜΙΧΑΗΛ  Ε.  ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ

Θεολόγος.  «Ορθόδοξος  Τύπος» αριθ. φ. 667.