ΟΜΙΛΙΑ Θ΄ Περί εξομολογήσεως -- (Αγίου Νεκταρίου)

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=4&t=10311

Γιατί είναι αναγκαία η εξομολόγηση

Η εξομολόγηση είναι αναγκαία για τους εξής λόγους: α) διότι είναι εντολή του Θεού, β) διότι επαναφέρει και αποκαθιστά την ειρήνη μεταξύ Θεού και ανθρώπων, και γ) διότι ωφελεί τον άνθρωπο από ηθική και πνευματική άποψη.

Το ότι η εξομολόγηση είναι θεία εντολή φαίνεται από τις Άγιες Γραφές, την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Εξ ονόματος του Θεού ο Μωυσής λέει στους Ισραηλίτες: «Όποιος άνθρωπος, άνδρας ή γυναίκα υπέπεσε σε κάποια από τα αμαρτήματα των ανθρώπων και παραμελώντας αδιαφόρησε γι’ αυτό, πρέπει να εξομολογηθεί την αμαρτία την οποία διέπραξε» (Αρ. ε΄6-7). και πάλι: «Εάν η ψυχή αμαρτήσει… και εξαγορευτεί την αμαρτία, ανάλογα δε με το φταίξιμο να ορίσει τιμή και να αποδώσει το κεφάλαιο, δηλαδή το επιτίμιο, προσθέτοντας τον τόκο σε αυτό, να φέρει στον Κύριο ένα κριάρι» (Λευιτ. ε΄ 26)...

Eνώ οι "αντι-οικουμενιστές" βάζουν εναντίον της μικτής "Ορθόδοξης" μονής του "Μποζέ" κάνουν την πάπια για τη μικτή "Ορθόδοξη" μονή του Έσσεξ της Αγγλίας!!!

Ἱδρύθη καὶ τὸ Ὀρθόδοξον «Μποζέ»!

Μετά τὸ διαβόητο παπικὸ οἰκουμενιστικὸ «μοναστήρι» τοῦ Μποζέ, ἱδρύεται καὶ «ὀρθόδοξο Μποζέ»! Γιὰ ὅσους δὲν γνωρίζουν τί εἶναι τὸ παπικὸ «μοναστήρι» τοῦ Μποζέ, τοὺς πληροφοροῦμε ὅτι πρόκειται γιὰ «μοναστικὴ ἀδελφότητα», ποὺ ἑδρεύει στὸ Μιλάνο τῆς Ἰταλίας, καὶ ἀποτελεῖται ἀπὸ ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ὅλων τῶν χριστιανικῶν ὁμολογιῶν. Ἡγούμενος εἶναι παπικὸς καὶ σκοπὸ ἔχει τὴν προώθηση τοῦ οἰκουμενισμοῦ! Τὸ ὀρθόδοξο «Μποζὲ» ἱδρύθηκε στὴν Αὐστρία, ἀπὸ τὴν οἰκεία Ἱερὰ Μητρόπολη καὶ ἀναζητεῖ μοναχοὺς «νὰ γνωρίζουν καλὰ τὴν γερμανικὴ γλώσσα καὶ νὰ εἶναι "ἀνοιχτοὶ" στὸν οἰκουμενισμό. Το νέο μοναστήρι πρέπει νὰ εἶναι «ἕνας χῶρος προσευχῆς καὶ συνάντησης μὲ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς συνανθρώπους», ὅπως τόνισε ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Αὐστρίας κ. Ἀρσένιος. «Θὰ εἶναι ἀνοιχτὸ γιὰ ὅλους τοὺς ὀρθόδοξους πιστοὺς στὴν Αὐστρία, ἀλλὰ παραπέρα καὶ γιὰ ὅλους τοὺς ἄλλους "χριστιανοὺς" καὶ ἐνδιαφερόμενους!» (Ἱστολ. Κατάνυξις). Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη σημαντικὴ παράμετρος: τὸ οἰκόπεδο τῆς Μονῆς τὸ δώρισε ἡ παπικὴ «ἀρχιεπισκοπὴ» Αὐστρίας! Τόσο ἀπὸ τὶς δηλώσεις τοῦ ἁγίου Αὐστρίας, ὅσο καὶ ἀπὸ τὶς δηλώσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, εἶναι ξεκάθαρη ἡ ἀποστολὴ τῆς Μονῆς, νὰ προάγει τὸν οἰκουμενισμό, νὰ γίνει τὸ ὀρθόδοξο «Μποζέ»! Σὲ προηγούμενο σχόλιό μας ἀναφέραμε ἤδη τὴν δολιότητα τῶν παπικῶν δώρων, τὰ ὁποῖα ποτὲ δὲν ὑπῆρξαν προϊὸν ἀγάπης, ἀλλὰ σκοτεινῆς σκοπιμότητας. Ἐν προκειμένῳ, ἡ Ἱερὰ Μονὴ θὰ γίνει ἕνα ἀκόμη οἰκουμενιστικὸ ὁρμητήριο γιὰ τὴν παραπέρα ἅλωση τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὴν παράδοσή της στὸν αἱρεσιάρχη τοῦ Βατικανοῦ, δίκην οὐνιτικῆς ἑνώσεως. Αὐτὴ εἶναι δυσ τυχῶς ἡ σκληρὴ πραγματικότητα, ἄκρως ἀνησυχητική!

σ.σ.Το κείμενο είναι του σημερινού "Ορθόδοξου Τύπου".

«Ορθόδοξος Τύπος» : Ὁ φόβος καί ἡ δειλία τῶν Μητροπολιτῶν δέν ἔχουν ἐξήγηση. Γιατί φοβοῦνται;

…Τήν ἴδια τακτική τηροῦν καί οἱ Μητροπολίτες, παρόλο πού ἡ μεγάλη τους ἐπιθυμία ἔχει ἐκπληρωθεῖ. Τό ὄνειρό τους νά γίνουν δεσποτάδες πραγματοποιήθηκε καί τό ἀπολαμβάνουν καθημερινά μέσα στίς πολυτελέστατες ἀρχιερατικές τους στολές, κάτω ἀπό τίς χρυσίζουσες μίτρες καί τή λάμψη τῶν ποιμαντορικῶν ράβδων καί τῶν βαρύτιμων σταυρῶν καί ἐγκολπίων. Αὐτή εἶναι ἡ ἀρχιερωσύνη γι᾿ αὐτούς. Τίποτα ἄλλο. Ὅλα ὅσα περιμένει ὁ λαός ἀπό αὐτούς, δέν τούς ἀφοροῦν. Δέν εὐκαιροῦν γιά δευτερεύοντα καί ἐπουσιώδη πράγματα. Δικαιολογημένα κιόλας, γιατί τρέχουν ἀπό μητρόπολη σέ μητρόπολη γιά γιορτές καί πανηγύρια, γιά ἐκδηλώσεις κενές πνευματικοῦ περιεχομένου καί γιά ἀπόλαυση ἀβραμιαίων τραπεζῶν. Αὐτό θά πεῖ ἀρχιερωσύνη! Αὐτό θά πεῖ ποιμαντική! Αὐτή εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία! Καί ἄν τούς ζητήσεις νά ποῦν τή γνώμη τους γιά τόν οἰκουμενισμό καί τήν προδοσία τῆς Ὀρθοδοξίας, τήν ὁποία διαπράττουν οἱ μεγαλόσχημοι τοῦ Φαναρίου καί ὄχι μόνο, θά σηκώσουν τή ράβδο! Δέν πρέπει νά εἴμαστε ἀσεβεῖς, θά μᾶς συμβουλέψουν. Δέν πρέπει νά λέμε τίποτα γιά τό σεπτό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, δέν πρέπει νά ἐπικρίνουμε τίς συμπροσευχές μέ τούς αἱρετικούς καί ἀλλόθρησκους κ.λ.π. Ὁ φόβος καί ἡ δειλία τῶν Μητροπολιτῶν δέν ἔχουν ἐξήγηση. Γιατί φοβοῦνται; Ποιός μπορεῖ νά τούς κάνει τό παραμικρό; Τί θά στερηθοῦν, ἄν ἀποκτήσουν φωνή; Γιατί δέν ἔχουν ἀνάλογο φόβο καί ἀπέναντι στό Θεό, καθώς δέν ὁμολογοῦν τήν πίστη τους καί δέν ἐλέγχουν ἐκείνους πού τήν περιφρονοῦν; Γιατί εἶναι ψοφοδεεῖς, παρόλο πού στίς βάσεις τῶν ἀρχιερατικῶν τους θρόνων ὑπάρχουν λέοντες, οἱ ὁποῖοι συμβολίζουν τό θάρρος καί τή γενναιότητα πού πρέπει νά τούς διακρίνουν;

Το φαινόμενον της ομοφυλοφιλίας

Εις την αρχαίαν, την προχριστιανικήν Ελλάδα, δεν ήτο άγνωστον το φαινόμενον της ομοφυλοφιλίας. Ειδωλολάτραι ήσαν οι άνθρωποι και μερικοί εδούλευαν ελευθέρως εις τα πάθη των. Η δε κοινωνία ηνείχετο και δεν αντιδρούσε εις αυτό. Όμως, η ηθική του Ευαγγελίου καταδικάζει τούτο αμειλίκτως. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά της Παλαιάς Διαθήκης εις την περίπτωσιν των Σοδόμων. Τόσον αύτη προεκάλεσε την οργήν του Θεού, ώστε εκίνησε την τιμωρίαν δια τους διαστροφείς της ανθρωπίνης φύσεως. Ἐκτοτε το φαινόμενον αυτό ωνομάσθη, εκ του γεγονότος τούτου, σοδομισμός. Αλλά και εις την Καινήν Διαθήκην καταδικάζεται η ομοφυλοφιλία. (Πρβλ. Ρωμ. α΄ 26-32). Ο Χριστιανισμός, όμως, ηλευθέρωσε τον άνθρωπον από τα πάθη του και εδίδαξε την χρήσιν και όχι την κατάχρησιν εις την ζωήν μας και εκήρυξε την εγκράτειαν των παθών. Έτσι τα αμαρτήματα της σαρκός δεν είναι επιτρεπτά. Με την πάροδον των αιώνων, όμως, και την παρέκκλισιν των ανθρώπων και των κοινωνιών από τον χριστιανικόν τρόπον ζωής, τα πάθη αυτά, τα οποία εζήτουν την ικανοποίησίν των, ενεφανίσθησαν και πάλιν, ώστε να επαναλαμβάνωνται όσα είχομεν συναντήσει εις προχριστιανικάς κοινωνίας και εις την αρχαίαν Ελλάδα. Δυστυχώς, όμως, εις εποχάς αγνοίας και περιφρονήσεως του λόγου του Θεού και μάλιστα αρνήσεως της υπάρξεώς Του τα πάθη αυτά εμφανίζονται και εις χριστιανικάς λεγομένας κοινωνίας. Η πλημμελής κατήχησις και η πλημμελής ποιμαντική διακονία συνετέλεσαν ώστε και χριστιανοί να υποδουλώνωνται εις τα πάθη της σαρκός, παρά τα διδάγματα του Ευαγγελίου. Έτσι το φαινόμενον της ομοφυλοφιλίας υπάρχει και εις την σύγχρονον ελληνικήν κοινωνίαν και άλλοι μεν πίπτουν εις την αμαρτίαν αυτήν, άλλοι δε την αμνηστεύουν εντάσσοντες το φαινόμενον εις τα ατομικά δικαιώματα, εις την δημοκρατίαν, την ελευθερίαν και τον πολιτισμόν. Έχομεν ατιχώς όχι μόνον διαστροφήν εις την φυσικήν ζωήν των ανθρώπων, αλλά και εις την λογικήν της σκέψεως ωρισμένων. Δια τούτο η ομοφυλοφιλία από άλλους μεν δεν θεωρείται ούτε αμαρτία, ούτε εντροπή.  

Από τον Μέγα Μακάριον τον Αιγύπτιον : Όχι στους πονηρούς λογισμούς

«Πρέπει να φυλάγουμε την ψυχή και να μη την αφήνουμε να συνομιλή με βέβηλους και πονηρούς λογισμούς. Όπως το σώμα μολύνεται, όταν έλθη σε συνάφεια με άλλο σώμα και διαπράξη την αμαρτία, έτσι και η ψυχή διαφθείρεται, όταν δέχεται πονηρούς και ακάθαρτους λογισμούς και συμφωνεί και συγκατατίθεται με αυτούς. Και όχι μόνον τους λογισμούς της πονηρίας και της πορνείας, αλλά και κάθε κακίας, λόγου χάριν της απιστίας, της δολιότητος, της κενοδοξίας, της οργής, της φιλονικίας. Αυτό θα πη να καθαρίζουμε τον εαυτόν μας από κάθε μολυσμόν, σαρκικόν ή πνευματικόν» 

(Β΄ Κορ. Ζ: 1).

Του αθάνατου Στρατηγού Μακρυγιάννη : Φραγκεμένους μας θέλουν τα τσογλάνια του τρισκατάρατου του Πάπα.

Και βγήκαν τώρα κάτι δικοί μας κυβερνήτες, Έλληνες, σπορά της εβραιουργιάς, που είπαν να μας σβήσουν την Αγία Πίστη, την Ορθοδοξία, διότι η Φραγκιά δεν μας θέλει μὲ τέτοιο ντύμα Ορθόδοξον. Και εκάθησα και έκλαιγα δια τα νέα παθήματα. Και επήγα πάλιν εις τους φίλους μου στους Αγίους. Άναψα τα καντήλια και ελιβάνισα λιβάνιν καλόν αγιορείτικον. Και σκουπίζοντας τα δάκρυά μου τους είπα: Δεν βλέπετε, που θέλουν να κάνουν την Ελλάδα παλιόψαθα; Βοηθείστε, διότι μας παίρνουν, αυτοί οι μισοέλληνες και άθρησκοι, ό,τι πολύτιμον τζιβαϊρικόν έχομεν. Φραγκεμένους μας θέλουν τα τσογλάνια του τρισκατάρατου του Πάπα. Μην αφήσετε, Άγιοί μου αυτὰ τα γκιντὶ πουλημένα κριγιάτα της τυραγνίας να μασκαρέψουν και να αφανίσουν τους Έλληνες, κάνοντας περισσότερο κακό από αυτό που καταδέχθηκεν ο Τούρκος ως τίμιος εχθρός μας.

Τό χαρτί τοῦ πατέρα Κοσμᾶ ἔβαλα καί μοῦ τό ἐκαθαρόγραψαν. Καί τό ἐκράτησα ὡς Ἅγιον Φυλαχτόν, πού λέγει μεγάλην ἀλήθειαν. Θά πῶ νά μοῦ γράψουν καλλιγραφικά καί τόν ἄλλον ἀθάνατον λόγον του, «τόν Πάπαν νά καταράσθε ὡς αἴτιον». Θέλω νά τό βλέπω κοντά στά’ κονίσματά μου, διότι τελευταίως κάποιοι δικοί μας ἀνάξιοι λέγουν ὅτι ἄν τά φτιάξουμε μέ τόν δικέρατον Πάπαν, θά ὀλιγοστέψουν οἱ κίντυνοι, τά βάσανα καί ἡ φτώχειά μας, τρομάρα τους.

«έτι γαρ μικρόν όσον, το προσδοκώμενον ήξει και ου χρονιεί»

Κάθε ορθόδοξος χριστιανός δικαιούται να απαιτήση από τους ταγούς της Ορθοδοξίας συνέπειαν και εντιμότητα. Αυτό είναι δίκαιον να τεθή ως απαίτησις από κάθε σκεπτόμενον άνθρωπο προς τους συνανθρώπους του, που παρουσιάζονται ως εκφραστές των πεποιθήσεών του και της Πίστεώς του. Διότι προτού αναλάβουν τα ηγετικά αξιώματα, προέβησαν εις ομολογίαν συμφωνίας. Εν προκειμένω, οι Ορθόδοξοι Επίσκοποι και Αρχιερείς, ενώπιον Θεού και ανθρώπων, δίδουν εκτεταμένην διαβεβαίωσιν ότι θα είναι εις το «Πιστεύω» των και εις την διαποίμανσιν των λογικών προβάτων του Χριστού και εις τον ευαγγελισμόν των ανθρώπων ευθυγραμμισμένοι πλήρως προς την Ορθόδοξη Πίστη. Δεν προσφέρεται το αξίωμα από την Εκκλησίαν, δια να χρησιμοποιηθή δια προσωπικήν ωφέλειαν προβολής, χρηματισμού, ή ως βήμα δια την έκθεσιν φιλοσοφικών αντιλήψεων και θεωριών. Προσφέρεται δια να «ποιήση» ο επίσκοπος «έργον ευαγγελιστού» (Β΄ Τιμ. Δ,5). Και το έργον του ευαγγελιστού προσφέρεται εις την Ορθοδοξίαν με κατεύθυνσιν την σωτηρίαν των ανθρώπων μέσω της Ορθοδόξου Πίστεως, Παραδόσεως, πιστής εφαρμογής των Ιερών Κανόνων, προς τον ενανθρωπίσαντα Κύριον και μέσω των Μυστηρίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας της μοναδικής Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Κυρίου μας, με βασικόν και υποχρεωτικόν το Μέγα Μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας. Εάν όμως οι Επίσκοποι και Αρχιερείς, αλλάξουν σκέψεις και αντιλήψεις, οφείλουν να έχουν τουλάχιστον την εντιμότητα του συνεργάτου του Αποστόλου Παύλου, του Δημά. Αυτός, ο Δημάς, ως γνωστόν, απεμακρύνθη από κοντά του και μάλιστα πολύ μακράν, όταν διαπίστωσεν ότι έκλινε προς «άλλην αγάπην»… : «Δημάς δε με εγκατέλιπεν αγαπήσας τον νυν αιώνα» (Β΄ Τιμ. Δ,10). Η συμπεριφορά του Ιούδα, ο οποίος παρέμεινε εις τον κύκλον των Μαθητών του Κυρίου, διαφωνών μεν αλλά και με σκοπόν την προδοσίαν, συνιστά το τερατώδες πρόσωπον του Άδου, το οποίον και απήλαυσε τελικώς… Εκείνoι οι ηγήτορες οι οποίοι, μετά την χειροτονίαν των και την διαβεβαίωσιν, διαπίστωσαν ότι οι προτεσταντικές, παπικές ή οι Οικουμενιστικές θέσεις είναι γι΄ αυτούς πιο βολικές, ή έστω πιο ορθές, ας αποβάλουν με θάρρος και τιμιότητα την ιδιότητα του Ορθοδόξου Ιεράρχου. Διάφορος αντιμετώπισις του θέματος αυτού, δηλαδή η παραμονή εις την Ορθοδοξίαν με σύγχρονον ζωήν, συμπεριφοράν, ή διακηρύξεις που δεν συμφωνούν με την Ιεράν Παράδοσιν τους Ιερούς Κανόνας και την Ορθόδοξον Πίστιν επί των οποίων βασίζεται πλήρως η Ορθόδοξος θεολογία, τους τοποθετούν εις την τάξιν των αιρετικών. Εκφράζουμε εκ βαθέων την ευχή η Χάρις του Παναγίου Πνεύματος «η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα» φωτίση, ενισχύση και κατευθύνη τους αξίους της αποστολής τους Επισκόπους, όπως τιθέμενοι επικεφαλής του πιστού λαού του Θεού “απελευθερώσουν” την Ορθόδοξο Εκκλησία από το αιρετικό οικουμενιστικο-παπικό καρκίνωμα και την οδηγήσουν δια της αγιοπνευματικής-χαρισματικής οργανώσεως προς την διαρκή Πεντηκοστή, «ίνα εν ενί στόματι και μία καρδία» αναπέμπεται από τον πιστό Ορθόδοξο λαό ο ύμνος και η δοξολογία προς τον εν Τριάδι προσκυνητό Θεό, τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα εις τους αιώνας των αιώνων Αμήν.