Η Ελλάς, κράτος πολυεθνικόν!

Καθ΄ ην στιγμήν η Ελλάς υποχωρεί και ταπεινούται εις κάθε τομέα, εφ΄ όλης της γραμμής των εθνικών θεμάτων, και ενώ εκδηλούται γενική διάλυσις και παρακμή της Χώρας, έχομεν τώρα το συμπλήρωμα: Δια νομοσχεδίου νομιμοποιούνται οι μετανάστες εις την Χώραν μας! Συνεπώς ανατρέπεται η δημογραφική τάξις και νοθεύεται η πληθυσμιακή αναλογία εις την χώραν μας. Η Ελλάς αποδεχομένη την τοιαύτην εξέλιξιν και νομιμοποιούσα  την πανσπερμίαν των ξένων, μετατρέπεται εις χώραν μεταναστών, λαθρομεταναστών και γενικώς αλλοδαπών! Δεν είχομεν αμφιβολίαν δια την πορείαν αυτήν του ολέθρου. Από 24 ετών επετράπη εις τους Αλβανούς να κατακλύσουν ανεξελέγκτως την Χώραν. Άκρα αβρότης επεδεικνύετο προς αυτούς, και όταν ακόμη επεδίδοντο εις πρωτοφανείς κακουργίας κατά των Ελλήνων. Εις την απορίαν, διατί ενεργούν κατ΄ αυτόν τον τρόπον αι αρχαί, εδόθη κατά τα τελευταία έτη απάντησις, όταν απεκαλύφθη ότι αι Ελληνικαί Κυβερνήσεις εχρηματοδοτούντο αφειδώς από την Αμερικήν και την Ευρώπην δια την υποδοχήν και εγκατάστασιν των λαθρομεταναστών, όπερ εκρατήθη μυστικόν. Ήδη το έγκλημα συμπληρούται δια του νέου νομοσχεδίου. Η Πατρίς μας μετατρέπεται εις πολυεθνικόν Κράτος, με όλας τας εντεύθεν τραγικάς συνεπείας. Όταν θα κληθώμεν να αντιμετωπίσωμεν τας συνεπείας αυτάς, μάλλον θα είναι αργά. Ίσως θα είναι αργά και όταν οι μειοψηφούντες Έλληνες θα ζητήσουν από τους συνεργούς να δώσουν λόγον των πράξεών των…

Εκκλησία και κόσμος ---- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Η αγάπη του Θεού αγιάζει τον κόσμον

Είναι κάποιες αλήθειες παλιές, αλλά όχι ξεπερασμένες. Άφθορες από το πέρασμα του χρόνου, αδιάσειστες από τους σεισμούς και αδιάφθορες από τους συρμούς των καιρών μένουν φωτεινά μετέωρα. Φέγγουν στα σκοτάδια αυτού του κόσμου και κοντρολάρουν την πορεία μας μέσα σ΄ αυτόν. Διευκρινίζω ότι χρησιμοποιώ τη λέξη «κόσμος» με την ειδική έννοια, που της δίνει ο λόγος του Θεού· «ο κόσμος όλος εν τω πονηρώ κείται» (Α΄ Ιω. 5: 19). Ο κόσμος παραδομένος στον πονηρό, που τον ανακηρύσσει άρχοντα και κοσμοκράτορα του αιώνος τούτου, αντιτίθεται συνειδητά στο θέλημα του Θεού. Είναι εντούτοις, θαυμαστό ότι αυτός ο πονηρός κόσμος συνιστά το άμεσο αντικείμενο της αγάπης του Θεού. Αφοπλιστικός ο λόγος της αγίας Γραφής αποκαλύπτει ότι «ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν» (Ιω. 3: 16). Συγκλονιστικός ο μετασχηματισμός του θείου λόγου σε πράξη· επάνω από το σταυρό ο Κύριος Ιησούς Χριστός εμπιστεύεται το κλειδί του Παραδείσου του στον χειρότερο εκπρόσωπο του διεφθαρμένου κόσμου, σ΄ έναν κακούργο ληστή. Είναι η εγγύηση ότι τα ματωμένα χέρια του έχουν την πρόθεση και τη δύναμη ν΄ αγκαλιάσουν τον βρόμικο κόσμο, να τον καθαρίσουν με το αίμά τους, να τον επαναφέρουν στο αρχέγονο κάλλος και να τον ανεβάσουν στην ουράνια δόξα. Με την απαραίτητη, όμως, προϋπόθεση ότι ο κόσμος θ΄ αναγνωρίσει την πλάνη, την αμαρτία του, θα εξομολογηθεί με συντριβή και μετάνοια και θα ομολογήσει πίστη στον μόνο Λυτρωτή Ιησού Χριστό.

Το ιστολόγιο τις Κυριακές θα είναι κλειστό -- Αντιδρούμε στην κατάργηση της αργίας της Κυριακής.

Πορεία με επίγνωσιν -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Το χτυποκάρδι τής προ Χριστού εποχής αποτυπωμένο στα ιερά κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης συνοψίζεται στην προφητική διαβεβαίωση «έρχεται ο Λυτρωτής»! Και η αγία μας Εκκλησία, καθώς μάς χειραγωγεί προς την φάτνη της Βηθλεέμ, φέρνει στ΄ αυτιά μας αυτή τη διαβεβαίωση, που ανοίγει δρόμο για την υποδοχή του Λυτρωτή στην καρδιά μας. Η τριάδα των προφητών, που μας εισάγει στο Δεκέμβριο μήνα, γίνεται μία πρόκληση, για το πιστό, αλλά και για τον κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο να προβληματισθεί σχετικά με το πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Μνήμη Ναούμ του προφήτου, αναγγέλλει το Συναξάριο της 1^ης Δεκεμβρίου, για να ακολουθήσει την επομένη η μνήμη του Αββακούμ και την 3^η του Σοφονία. Ανήκουν και οι τρείς στην ομάδα των δώδεκα προφητών, που ονομάζονται «μικροί», όχι διότι είναι μικροί σε αξία, αλλά διότι έχουν μικρή έκταση τα βιβλία, που αυτοί συνέγραψαν. Φωτισμένοι από το Πνεύμα του Θεού οι άγιοι αυτοί άνθρωποι, βυθίζουν το βλέμμα τους πέρα από τη σύγχρονή τους πραγματικότητα, την οποία άριστα κατέχουν και ζωντανά περιγράφουν, στην αιώνια πραγματικότητα του Θεού. Και – τι θαύμα! – μέσα στη μικρή έκταση των προφητειών τους ξεδιπλώνουν το μεγάλο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου κι αποκαλύπτουν στην ανθρωπότητα πολύτιμα μυστικά για την αναγνώριση και προσέγγιση του Σωτήρα. Να, ένα δείγμα από την πείρα τους αυτή. Προλέγοντας την επικείμενη καταστροφή της Νινευϊ, ο Ναούμ (=Παρηγορημένος) διακηρύττει ότι «Χριστός (=συγκαταβατικός) Κύριος τοις υπομένουσιν αυτόν» (1: 7). Δεν διαψεύδει ο Κύριος εκείνους, που στηρίζουν σ΄ Αυτόν την ελπίδα της σωτηρίας τους. Μιλώντας πιο ξεκάθαρα ο Αββακούμ (=Αγκαλιά Θεού) στην αρχή του τρίτου κεφαλαίου της προφητείας του βλέπει ενσαρκωμένη την ελπίδα, συνομιλεί με τον ίδιο τον Θεό: «Άκουσα τη φωνή σου, Κύριε, και φοβήθηκα· μελέτησα τα έργα σου και έμεινα κατάπληκτος…  Να, ο Θεός θά ΄ρθεί από τη Θαιμάν, ο άγιος από όρος πυκνοφυτευμένο και κατάσκιο». Αυτό το κατάσκιο όρος, ερμηνεύουν οι άγιοι πατέρες, είναι η Παρθένος Μαρία. Κι ο Σοφονίας (=Θεοφύλακτος), σαγηνευμένος από την αγάπη του Θεού, διαβεβαιώνει τον πιστό λαό· «περιείλε (=παραμέρισε) Κύριος τα αδικήματά σου. Λελύτρωταί σε εκ χειρός εχθρών σου…  ουκ όψη κακά ουκέτι» (3: 15). Λυτρώνεται από το φόβο του κακού η ανθρωπότητα από την ώρα, που ο ίδιος ο Θεός προσέλαβε την ανθρώπινη φύση και μ΄ αυτήν συνέτριψε τον πιο μεγάλο εχθρό του ανθρώπου, το θάνατο. Τι πλούτος, αλήθεια, τι θησαυρός πολύτιμος οι θείες Γραφές! Μακάριοι όσοι τις μελετούν. Ειδικά αυτή την περίοδο, είναι η πιο καλή προετοιμασία για τα Χριστούγεννα. Οι προφητείες, εκπληρωμένες ήδη μέσα στην ιστορία της ενανθρωπήσεως του Θεού, όντως «βιάζουν» τον σκεπτόμενο άνθρωπο να πιστέψει. Και για τον πιστό γίνονται το αλάθητο μονοπάτι, ώστε να πορευθεί με ασφάλεια και να γονατίσει με επίγνωση στο λίκνο του αιωνίου Θεού, που για χάρη μας γεννάται ως «παιδίον νέον». 

Ολόκληρος η Ελλάς φλέγεται από την αμαρτίαν, την αθεϊαν, τον οικουμενισμόν, τον μασσωνισμόν, τας αιρέσεις.

Τριάντα χρόνια προ της πτώσεως του Βυζαντίου, ο μέγας μοναχός της Μονής του Στουδίου Ιωσήφ ο Βρυέννιος, εκήρυττεν εις το παλάτι και εις τον κόσμον ότι η υποδούλωσις εις τους Τούρκους είναι αναπόφευκτος δια τον αμαρτωλόν βίον των Βυζαντινών, από του Βασιλέως και του Πατριάρχου μέχρι του τελευταίου πολίτου και του εσχάτου Μοναχού. Και το Βυζάντιον έπεσε και υπεδουλώθη 400 χρόνια. Και αι οιμωγαί υψώθησαν μέχρις ουρανού… Έδωκεν ο Θεός και ηλευθερώθημεν. Αλλά πάλιν η αμαρτία κατέκλυσε παν το Ελληνικόν και εφθάσαμεν σήμερον εις το απελπιστικώτερον αδιέξοδον, που εγνώρισε ποτέ ο Ελληνισμός, και κατηντήσαμεν «ονειδισμός και χλευασμός τοις κύκλω ημών». Και διατί όλα αυτά; Διατί αι συνεχιζόμεναι συμφοραί του Έθνους; Δια να συνέλθωμεν από την αμαρτωλόν νάρκην, άρχοντες και αρχόμενοι, Επίσκοποι και Μοναχοί. Διότι η αμαρτία επλεόνασεν. Η αποστασία από τον Θεόν καθίσταται γενική. Οι Ιεράρχαι μας ερωτοτροπούν με τους αιρετικούς από μίαν κακώς εννοουμένην αγάπην και από την φενάκην ότι θα μας βοηθήσουν οι Παπικοί. Ολόκληρος η Ελλάς φλέγεται από την αμαρτίαν, την αθεϊαν, τον οικουμενισμόν, τον μασσωνισμόν, τας αιρέσεις. Πως λοιπόν αυτός ο δυστυχής λαός θα ίδη ειρήνην και ευτυχίαν; Και πώς να μη έρχεται η οργή του Θεού; Εάν θα ημπορούσαμεν να ίδωμεν με πνευματικά μάτια τους εξωτερικώς λαμπρούς φαινομένους Χριστιανούς μας, δεν θα εβλέπαμεν ειμή αθλίους, ρακενδύτους και καταπληγωμένας ψυχάς από την αμαρτίαν, την απιστίαν και τας αιρέσεις. Θα εβλέπαμεν ανθρώπους δίχως πνεύμα. Και ο πρώτος δι΄ ύδατος κατακλυσμός εγένετο με το αιτιολογικόν: «δια το είναι αυτούς σάρκας». Ας φοβηθώμεν τον δεύτερον κατακλυσμόν, τον δια πυρός, ως λέγει ο Απόστολος Πέτρος, κατά τον οποίον «ουρανοί πυρούμενοι λυθήσονται και στοιχεία καυσούμενα τήκεται!»…. 

Το άγχος είναι έλλειψη πίστης..

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=43&t=10517

Το άγχος είναι μία σύγχρονη ασθένεια πολύ διαδεδομένη, που κυριεύει πολλούς ανθρώπους και τους ταλαιπωρεί.
Είναι πολλά τα αίτια που δημιουργούν το άγχος και μικραίνουν τη ζωή.
Οι συνθήκες που σήμερα έχουν επικρατήσει στην εποχή μας κάνουν τον άνθρωπο να μεγαλοποιεί τους ενδεχόμενους κινδύνους φαντάζεται δυσκολίες, βλέπει μπροστά του εμπόδια.
Και ανησυχεί και αγχώνεται.
Πως θα εξελιχθεί η τάδε υπόθεση;
Πότε θα τελειώσει η εργασία. Και αν παρεμβληθεί κάποιο εμπόδιο; Και αν δεν έρθουν ευνοϊκές οι περιστάσεις. Συσωρεύει ο άνθρωπος μέσα του αβεβαιότητες, αμφιβολίες, φοβίες.
Και το αποτέλεσμα αυτής της αγωνίας και του άγχους είναι να μην χαιρόμεθα τη ζωή αλλά να την κάνουμε μαρτύριο. Έτσι γινόμεθα νευρωτικοί γεμάτοι ανασφάλεια.
Θα διερωτηθεί κάποιος: Λοιπόν θα μείνουμε άπραγοι; Όχι. Ούτε υποτονικοί. Απλούστατα θα μάθουμε να αρκούμεθα στα λιγότερα.
Λοιπόν θα πούνε μερικοί να αρκούμεθα στη φτώχεια;
Όχι δεν λέω κάτι τέτοιο. Οφείλουμε να βελτιώσουμε τη θέση μας, να βελτιώσουμε την κατάστασή μας, να αποκτήσουμε κάτι που μας είναι απαραίτητο..
Χωρίς όμως να αγωνιούμε.
Το άγχος δείχνει έλλειψη εμπιστοσύνης στον Θεό.
Ο Θεός είναι ο προνοητής  μας.
Αυτός που τρέφει τα πετεινά του ουρανού δίδει και σε μας τα απαραίτητα.
«Μην μεριμνάτε» προτρέπει ο Κύριος, που σημαίνει όχι να μένουμε απαθείς και να περιμένουμε όλα να έρθουν ουρανοκατέβατα.
Να κάνουμε το ανθρωπίνως δυνατόν αλλά να μην μας καταβάλλει η αγωνία και η μέριμνα.
Να μάθουμε να εμπιστευόμεθα στην πρόνοια του Θεού και εμπιστευόμενοι στην πρόνοια του Θεού ηρεμούμε και ειρηνεύουμε.

Βαλεντίνος και η Εκκλησία

Η εν Χριστώ αποκάλυψις υπήρξε πλήρης δια το έργον, που εγένετο, δηλαδή τον αγιασμόν των ανθρώπων και την είσοδον αυτών εις την Βασιλείαν του Θεού. Το Ευαγγέλιον, ως ονομάζεται άλλως αύτη, δεν έχει ανάγκην από συμπληρώσεις κατά την εφαρμογήν του εις την ζωήν των ανθρώπων, διότι ο ενανθρωπήσας Υιός και Λόγος του Θεού εφανέρωσε το θέλημα Αυτού. Επομένως, η διδασκαλία της Εκκλησίας είναι πλήρης και τα θέματά Της ιεραρχημένα, όπως υπενθυμίζει και η Αποστολική προτροπή «πάντα ευσχημόνως και κατά τάξιν γινέσθω». Η αγάπη προς τους άλλους ανθρώπους διδάσκεται σαφώς. Η δε αγάπη των συζύγων ή των υποψηφίων συζύγων , δεν ημπορεί να είναι διαφορετική από το θέλημα του Θεού. Αι κοσμικής εμπνεύσεως και δυτικής προελεύσεως συνήθειαι περί ερωτευμένων και εορτής αγίου αυτών, είναι ανθρώπιναι επινοήσεις μη έχουσαι σχέσιν με την ζωήν της Εκκλησίας, την οποίαν οφείλουν να διάγουν τα πιστά μέλη Της. Η εκκοσμικευμένη Δύσις, δια να εξυπηρετήση το εμπόριον δώρων κλπ. επενόησε τα ανωτέρω, ωσάν οι ερωτευμένοι να μη ευρίσκωνται εις το πρόγραμμα ζωής της Εκκλησίας και έχουν ανάγκην από κάτι διαφορετικόν. Καλόν θα είναι, να έχωμεν υπ΄όψιν ότι τα ρεύματα της εκκοσμικεύσεως χρειάζονται από μέρους μας αντιμετώπισιν, προς αναχαίτισιν και εξουδετέρωσιν, όταν πρόκειται να μας εκτρέψουν από την πνευματικήν ζωήν και να μας απομακρύνουν από τον Σωτήρα Χριστόν.