«Η Μάνα – Παναγία μας… κοιμήθηκε»

Το Μάννα, εις τα Εβραϊκά, σημαίνει: «τι είναι αυτό;», και δείχνει την φιλευσπλαγχνίαν του Θεού Πατρός, κατά την έξοδον των Ισραηλιτών βαβυλώνιον αιχμαλωσίαν. Η Μάνα, εις τα Ελληνικά, είναι ο Άγγελος φύλακας και το απάνεμον λιμάνι της ανατροφής των παιδιών της, με ανεξάντλητον στοργήν και θαυμαστήν αγάπην. Η Μάνα—η Παναγία είναι η «σκάλα», ήτοι η μεσολαβήτρια, η οποία ενώνει τα Επίγεια, με τα Ουράνια και το καταφύγιον, όσων προσφεύγουν εις Αυτήν. Και εις τας τρεις, ανωτέρω καταγραφάς, ενυπάρχει αντίστοιχα, το θαύμα: της Φροντίδος, της Ζωής, της Σωτηρίας. Το γλυκοχάραμα της Ζωής, για καθεμίαν Χριστιανήν μάναν, κορυφώνεται, εις το πάνσεπτον πρόσωπον της Παναγίας, αφού η άσπιλος και αμόλυντος Μαριάμ, γίνεται η Θεοτόκος, η οποία τίκτει τον Υιόν και Λόγον, για την σωτηρίαν του Ανθρωπίνου Γένους. Το Μυστήριον αυτό είναι μέγα και γι’ αυτό αγιογραφείται, δοξολογείται και υμνογραφείται. Το ωφέλιμον είναι ότι ο πανδαμάτωρ χρόνος δεν κατορθώνει, να το λησμονήση, ενώ κατορθώνει λόγω της φυσικής φθοράς, να επιφέρη την φυσικήν κατάληξιν, ήτοι την Κοίμησιν, κατά την Χριστιανικήν πίστιν και προσδοκίαν. Αναπόφευκτα λοιπόν, και μυστηριακά, την 15^ην Αυγούστου, η Παναγία «μετετέθη εις τους Ουρανούς». Σύμφωνα, με την ιεράν Παράδοσιν, όταν η Παναγία επληροφορήθη άνωθεν, την επικειμένην Κοίμησίν Της, προσευχήθη εις το Όρος των Ελαιών, (ήταν ο τόπος προσευχής του μονάκριβου Υιού Της), ετοιμάσθη και ανέφερε το γεγονός εις τους Αποστόλους. Επειδή, κατά την ημέραν της Κοιμήσεως, δεν ήταν όλοι οι Απόστολοι, εις τα Ιεροσόλυμα, μία νεφέλη, τους ήρπασε και τους έφερε πλησίον Της. Την ετοποθέτησαν εις το μνήμα της Γεσθημανής, αλλά μετά από τρεις ημέρας, ο τάφος ήταν άδειος. (Τριήμερος ήταν και η ταφή του Υιού Της). Εκείνος ανεστήθη, Εκείνη μετετέθη και ευρέθη κοντά, εις το «γλυκύ Της έαρ», όπως Τον απεκάλεσεν, εις τον Σταυρόν. Όμως, ο τρόπος της Κοιμήσεώς Της, δεν είναι απλά, θαυμαστός και ζηλευτός, από τους αληθινούς πιστούς, είναι και το έαρ (=η Άνοιξις) της προσδοκίας, για όσους αγωνίζονται και βιώνουν την «εν Χριστώ» Ζωήν. Είναι η Δικαίωσις, η οποία μετατρέπει τον θάνατον – εις Κοίμησιν, την αφάνειαν – εις Πάσχα (=πέρασμα), εις την Βασιλείαν των Ουρανών. Γι΄ αυτό και η Θεομητορική εορτή της 15^ης Αυγούστου, ονομάζεται «το Πάσχα του Καλοκαιριού» και εορτάζεται, με ιδιαιτέραν λαμπρότητα, εις πολλά μέρη της Ελλάδος. Από τον 10^ον αιώνα μ.Χ., καθιερώθη νηστεία, δεκαπέντε ημερών, αρχομένη, από την 1^ηνΑυγούστου, η οποία ολοκληρώνεται, με τας Παρακλήσεις, δια την Υπεραγίαν Θεοτόκον. Δι΄ όλους μας: πιστούς και απίστους, «μικρούς και μεγάλους», η Μάνα είναι η πηγή της Ζωής μας, ο ομφάλιος λώρος, ο οποίος μετατρέπει την ανυπαρξίαν – εις ύπαρξιν, ο οδηγός της Πορείας μας, το καταφύγιον της Παρηγοριάς μας και το μονάκριβον φυλακτό μας. «Η Μάνα είναι μία» είτε ζη είτε εκοιμήθη και γι’ αυτό καθημερινά, συνειδητά ή ασυνείδητα, την επικαλούμεθα, εις την χαράν ή εις την λύπην μας, εις την επιτυχίαν ή την αποτυχίαν μας. Οάνθρωπος γεννιέται, με την λέξιν, «Μάνα» και πεθαίνει με αυτήν την λέξιν. Και όμως, ποίος ξεπεσμός, ποία ύβρις, ποία ανωμαλία; Υπάρχουν «άνθρωποι», οι οποίοι εκστομίζουν γενετησίους ύβρεις, εναντίον Της. Έτσι καταγράφεται η εμετική κατάντια του ανθρωποειδούς όντος. Φεύ! (Αλοίμονον), αφού αυτό συμβαίνει και δια την Παναγίαν, την Μάναν όλων των Χριστιανών. Μπορεί, να είναι η έκφρασις εγκεφαλικής πενίας ή κομπλεξικής συγχύσεως. Το βέβαιον όμως, είναι ότι καταδεικνύει τυφλωτικήν ασέβειαν, αποδεικνύει ηθικήν – πνευματικήν στέρησιν, η οποία γελοιοποιεί τους βλασφήμους, γιατί είναι μία βαρεία βλασφημία, η οποία κατακαίει τα χείλη και την γλώσσαν της παραπαιούσης και πλανωμένης Ψυχής. Είναι η ψυχή, η οποία από παρθένος καταντά πόρνη, η οποία επίμονα παραμένει Φαρισαίος και απορρίπτει τον Τελώνην και εύκολα, συχνά λειτουργεί, ως όχλος (σταύρωσον –σταύρωσον… Αυτόν). Και όμως ωφελεί να γίνη η Ψυχή, η οποία θα χαίρεται, με την Χάριν της Μεγαλόχαρης, θα νοιώθη την αγκαλιάν της Βρεφοκρατούσης, θα νικά, με την δύναμιν της Υπερμάχου, θα ατενίζη την ελευθερίαν της Πλατυτέρας των Ουρανών και θα γεύεται τους καρπούς, εις «το περιβόλι της Παναγίας», όπως ονομάζεται το Άγιον Όρος. Δεν αξίζει να είναι ο άνθρωπος, «το αποπαίδι Της», αλλά «ο πνευματικός υιός Της», δια να Την αγαπά, σέβεται και λατρεύη. Έτσι θα απορρίψη «τα σταφύλια της Οργής» και τον Αύγουστον (τον Τρυγητήν) θα τρυγά, τα σταφύλια της Ουρανίου Ζωής. («Εγώ ειμί η Άμπελος, η Αληθινή και ο Πατήρ μου, ο γεωργός εστίν»). Ο Δεκαπενταύγουστος καθιερώνεται εις την Ελλάδα ως επίσημος αργία. Η Χριστιανοσύνη λοιπόν, λαμπρύνεται – ευφραίνεται και η Παναγία ενώνει κάτω από την φιλόστοργον Σκέπην Της, τον Ελληνισμόν (π.χ. Παναγία Σουμελά, Εκατονταπυλιανή…) Τα πάμπολλα προσωνύμιά Της, μας παρέχουν την Χάριν Της και δείχνουν την ευλαβικήν αγάπην, προς Αυτήν. Εις τα χείλη των πιστών, υπάρχει η φράσις: «Βοήθα Παναγιά μου…». Και Εκείνη, ως η πλέον πονεμένη και γλυκειά Μάνα του Κόσμου, ανταποκρίνεται και δέεται, για εμάς, εις τον μονάκριβόν Υιόν Της. Δι΄ αυτό γαληνεύομεν – όταν Την ατενίζωμεν, ανακουφιζόμεθα – όταν Την προσκυνούμεν και δυναμώνομεν – όταν Την πιστεύωμεν. Συμπερασματικά: η Κοίμησις της Μάνας – Παναγίας μας είναι ένα αναπόφευκτον γεγονός της ανθρωπίνης φθαρτότητος, όμως με τας ικεσίας μας, προς Αυτήν, γίνεται «η Μάνα της αιωνίου Ζωής, ήτοι η Ωραία Πύλη, η οποία μας εισάγει, εις την Βασιλείαν του Θεού». Αμήν.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙ ΜΙΚΡΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ

telemaxos doumanis

ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΠΡΟΚΛΗΣΙΣ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΣΤΙΣ 17 Όκτωβρίου τρ. ἔτ. ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἐπισκέφτηκε τὸ Βατικανὸ καὶ συμμετεῖχε στὴ σύνοδο τῶν παπικῶν ἐπισκόπων. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ἕναἀπόσπασμα τῆς ὁμιλίας του πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς παπικούς: «Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὴνἱστορία ποὺ σὲ μιὰ Οἰκουμενικὴ Ἐκκλησία προσφέρεται ἡ εὐκαιρία νὰ ἀπευθύνει λόγο σὲμιὰ Σύνοδο Ἐπισκόπων τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας καὶ ἄρα νὰ γίνει ἕνα μέρος ἔτσιτῆς ζωῆς τῆς ἀδελφῆς Ἐκκλησίας σὲ τόσο ὑψηλὸ ἐπίπεδο. Θεωροῦμε αὐτὸ σὰνφανέρωμα τοῦ ἔργου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ ὁδηγεῖ τὶς ἐκκλησίες μας σὲ μιὰστενότερη καὶ βαθύτερη σχέση μεταξύ τους, ἕνα σημαντικὸ βῆμα πρὸς τὴνἐπανεγκαθίδρυση τῆς πλήρους κοινωνίας». Γιὰ τὸν Οἰκ. Πατριάρχη οἱ παπικοὶ ἀποτελοῦν Ἐκκλησία! Δὲν εἶναι αἱρετικοί, ὅπως τονίζουν οἱ Πατέρες καὶ οἱ Ἅγιοι τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης χάρηκε, γιατὶ μὲ τὴν πρόσκληση τοῦ Πάπα νὰ συμμετάσχει στὴ σύνοδο τῶν παπικῶν ἐπισκόπων «ἔγινε μέρος τῆς ζωῆς τῆς ἀδελφῆς Ἐκκλησίας»!

Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης πιστεύει ὅτι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τὸν ὁδήγησε στὴν παπικὴ σύνοδο! Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἐπίσης πιστεύει ὅτι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ὑπέδειξε καὶ στὸν Πάπα νὰ τὸν προσκαλέσει στὴ σύνοδό του!

Ἐμεῖς ὅμως οἱ ἁπλοὶ χριστιανοὶ δὲν συμφωνοῦμε μὲ τὶς ἐπιλογὲς του καὶ τὶς οἰκουμενιστικὲς διακηρύξεις του. Καὶ μὴ μᾶς ξαναπεῖ ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι εὐγενικὲς ἐκδηλώσεις πρὸς τοὺς ἑτερόδοξους, προκειμένου νὰ τοὺς ἑλκύσει στὴν Ὀρθοδοξία! Κανένας δὲν θὰ τὸν πιστέψει. Ὅμως ἡ ὑπόθεση θὰ ἔχει καὶ συνέχεια. Ὅπως ὁ Πάπας προσκάλεσε τὸν Πατριάρχη στὸ Βατικανό, γιὰ νὰ συμμετάσχει στὴ σύνοδο τῶν ἐπισκόπων, κάτι ἀνάλογο θὰ κάνει καὶ ὁ Πατριάρχης πρὸς τὸν Πάπα. Ἡ εὐγένεια ἀπαιτεῖ νὰ τὸν καλέσει γιὰ νὰ μιλήσει στὴ σύνοδο τῶν Μητροπολιτῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καὶ νὰ τοὺς τονίσει ὅτι εἶναι ὁ μοναδικὸς ἀντιπρόσωπος τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς! Μὲ διάφορες τέτοιες ἐκδηλώσεις θὰ ἀμβλυνθεῖ ἀκόμα περισσότερο τὸ ὀρθόδοξο αἰσθητήριο τοῦ λαοῦ μας προκειμένου νὰ δεχτεῖ τὴν ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν χωρὶς δυναμικὲς ἀντιδράσεις, δηλαδὴ νὰ δεχτεῖ στὴν πραγματικότητα τὴν παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν ἀγκάλη τοῦ δόλιου καὶ αἱρετικοῦ Πάπα. Πολλοὶ χριστιανοὶ ἔχουν τὴν αἴσθηση ὅτι ἡ Ἐκκλησία πλήττεται περισσότερο ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστὲς παρὰ ἀπ᾽ τοὺς αἱρετικούς,

παπικοὺς καὶ προτεστάντες. Οἱ δικοί μας «ὀρθόδοξοι» οἰκουμενιστὲς ἔγιναν ὄργανα τοῦ Πάπα! Γι᾽ αὐτὸ χρειάζεται ἀντίδραση. Ἂς σταματήσουν οἱ κατὰ συνθήκην ἐγκωμιαστικοὶ λόγοι πρὸς τοὺς οἰκουμενιστὲς καὶ ἂς ἀντικατασταθοῦν μὲ τοὺς λόγους τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς ὑπεράσπισης τῆς Ὀρθοδοξίας.

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΘΑΒΩΡΙΟΥ ΦΩΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΩ ΑΓΙΩ ΓΡΗΓΟΡΙΩ ΤΩ ΠΑΛΑΜΑ

«Ο καινός εν Χριστώ άνθρωπος, φως ων και ορών δια φωτός, καν εαυτόν βλέπη, φως ορά, καν προς εκείνο ο ορά, φως εστι και τούτο…» Άγ. Γρηγόριος Παλαμάς.

Η θειοτάτη εορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ην εωρτάσαμεν, τόσον ούσα συγγενής προς τα επί μέρους θέματα, τα οποία απησχόλησαν τον άγιον Γρηγόριον τον Παλαμάν, διεγείρει την επιθυμίαν ημών, όπως αφιερώσωμεν το παρόν άρθρον εις το άκτιστον και άγιον εκείνο φως, όπερ περιέλαμψε και εμέθυσε πνευματικώς τους Μαθητάς του Κυρίου, και του οποίου ο Παλαμάς υπήρξεν ακαταγώνιστος προασπιστής. Δια το φως εκείνο, το τόσον οικείον εις τας ημετέρας ψυχάς, ως επιπόθησιν και δριμύν έρωτα, και τόσον ουσιώδες δια την κατανόησιν της ορθοδόξου πνευματικότητος. Αυτός ο άγιος Παλαμάς γράφει, ότι «ο καινός εν Χριστώ άνθρωπος, φως ων και ορών δια φωτός, καν εαυτόν βλέπη, φως ορά, καν προς εκείνο ο ορά, φως εστι και τούτο, καν το δι’ ου έχη το οράν, και εκείνο φως εστι· και τούτ’ εστιν η ένωσις, εν πάντ’ εκείνα είναι…». Η βαθύτης της θεολογίας του Παλαμά ήτο αυτή η μυστική εμπειρία του, κατοχυρουμένη δια της δογματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας.

Ό μέθυσος ιερέας

ΖΕΙ ακόμα ο επίσκοπος πού διηγήθηκε τούτη την ιστορία. 
Είναι αληθινή ιστορία κι έχει βαθύ νόημα, γιατί αναφέρεται στην προσευχή των ζώντων για τούς τεθνεώτες. 
Οι προσευχές αυτές πάντοτε εισακούονται, μα πιο πολύ την ώρα της θείας λειτουργίας. 
0 επίσκοπος πού αναφέραμε είχε στην περιοχή του έναν ιερέα, τον παπα-Γιάννη, ευλαβικό και σ' όλους αγαπητό. 
Μάλιστα στην άγία πρόθεση αργούσε λίγο, γιατί διάβαζε πολλά ονόματα. 
Είχε όμως ένα φοβερό ελάττωμα,  του άρεσε το κρασί... 
Όσο καλός ήταν στα καθήκοντά του, τόση αδυναμία είχε στο πιοτό. 
Πολλοί του έλεγαν νά κόψει αυτό το πάθος, το τόσο αταίριαστο σε λειτουργό του Θεού. 
Το καταλάβαινε κι ο ίδιος, έκλαιγε με παράπονο, έκανε μερικές προσπάθειες, άλλά σε λίγες μέρες άρχιζε πάλι τα ίδια. 
Μία μέρα πού είχε πάλι υποκύψει στό πάθος του, πήγε στην εκκλησία και, όπως ήταν μισοζαλισμένος, έβαλε «Ευλογητός» κι άρχισε τη θεία λειτουργία. 
Παραχώρησε όμως ο Θεός και κάποια στιγμή παραπάτησε μέσα ατό ιερό, οπότε του έπεσαν από τα χέρια τα τίμια Δώρα. 
Πάγωσε άπ' το φόρο του. 'Έπεσε κάτω κλαίγοντας κι άρχισε νά μαζεύει με τη γλώσσα το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. 
'Ένιωθε την ενοχή να τον πνίγει, γιατί το έπαθε επειδή ήταν ζαλισμένος από το κρασί. 
Πήγε στον επίσκοπο κι εξομολογήθηκε το φρικτό του αμάρτημα. 
Κι εκείνος την άλλη μέρα, ύστερα από πολλή περίσκεψη, κάθισε στο γραφείο του και πήρε την πέννα στο χέρι. 
Έπρεπε νά κινήσει τη διαδικασία για την καθαίρεση του παπα-Γιάννη, αλλά... 
Εκεί πού το χέρι του επισκόπου στεκόταν διστακτικό, βλέπει ξαφνικά σαν σε όραμα να βγαίνουν μέσ' από τον τοίχο του δωματίου χιλιάδες άνθρωποι. 
Είχαν μάτια πονεμένα και περνούσαν μπροστά του φωνάζοντας: 
'Όχι, Δέσποτα, Μην τιμωρείς τον παπά, Μην τον καθαιρέσεις, συγχώρεσέ τον! 
Περνούσαν αμέτρητες στρατιές ανθρώπων, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, καλοντυμένοι, τι φτωχοντυμένοι, αληθινό συλλαλητήριο ψυχών. 
Κι όλοι χειρονομούσαν προς το μέρος του, φώναζαν και παρακαλούσαν επίμονα:  όχι, Σεβασμιότατε. 
Μην το κάνεις αυτό, μη διώξεις τον παπά μας! 
Αυτός μας θυμάται και μας βοηθάει σε κάθε λειτουργία, μας λυπάται αληθινά, είναι φίλος μας! 
Μην τον καθαιρέσεις! μη! μη! μη!... 
Κράτησε αρκετή ώρα αύτή η οπτασία...  0 επίσκοπος, έκπληκτος, παρακολουθούσε αυτή την ανθρωποθάλασσα νά φωνάζει και νά ικετεύει για τον μέθυσο ιερέα. Κατάλαβε πώς ήταν οι ψυχές των νεκρών πού μνημόνευε ο παπα-Γιάννης όταν λειτουργούσε. 
Κι αυτή η μνημόνευση τούς ανακούφιζε πολύ, όσο το νερό τον διψασμένο στην καλοκαιριάτικη ζέστη. 
"Νά η χειροπιαστή απόδειξη", σκέφτηκε, "πώς οι προσευχές μας αναπαύουν τις ψυχές των νεκρών". 
Ύστερα έστειλε και κάλεσε τον ιερέα. δεν μου λες, παπα-Γιάννη, μνημονεύεις πολλά ονόματα στην άγία πρόθεση όταν λειτουργείς; Εκατοντάδες, Σεβασμιότατε,  δεν τα έχω μετρήσει. 
Γιατί το κάνεις αυτό και καθυστερείς τη λειτουργία; τον μάλωσε τάχα ο επίσκοπος. 
Λυπάμαι πολύ τούς πεθαμένους, γιατί δεν έχουν από αλλού βοήθεια, παρά μόνο από τις ευχές της εκκλησίας. 
Γι' αυτό παρακαλώ τον "Ύψιστο νά τούς αναπαύσει. 
Έχω ένα βιβλίο και γράφω μέσα όλα τα ονόματα πού μου δίνουν για μνημόνευση. Αυτή την τάξη παρέλαβα από τον πατέρα μου, πού, ήταν επίσης παπάς. 
Καλά κάνεις, συμφώνησε ο επίσκοπος, έχουν ανάγκη οι ψυχές. 
Συνέχισε νά κρατάς την τάξη αυτή. Πρόσεξε μόνο νά μην ξαναμεθύσεις. 
Από σήμερα δεν θα ξαναβάλεις κρασί στό στόμα σου. Αυτός είναι ο κανόνας πού σου δίνω. Είσαι συγχωρημένος. 
Πραγματικά, ο παπα-Γιάννης ελευθερώθηκε οριστικά από το πάθος του πιοτού. Μόνο πού στέκει στην προσκομιδή περισσότερο τώρα, μνημονεύοντας τα ονόματα των «τεθνεώτων».

H IΔΙΚΗ ΜΑΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ----- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Συνέβη τότε, στα χρόνια της επίγειας δράσεως του Σωτήρος Χριστού, αλλά η ακτινοβολία της, όπως άλλωστε και όλων των γεγονότων της θείας Οικονομίας, διασχίζει τους αιώνες και φθάνει ως τις μέρες μας, στο εδώ και τώρα. Σαν τον φυσικό ήλιο, που δημιουργήθηκε τότε, στην αρχή του κόσμου, αλλά έκτοτε φωτίζει και ζωογονεί την πλάση, έτσι η Μεταμόρφωση του Κυρίου (6 Αυγούστου) διαχέει το φως της διαχρονικά και πανανθρώπινα.                                                     

Μέσα σε τούτο το υπερκόσμιο, το άκτιστο φως αποκαλύπτεται η δόξα του τριαδικού Θεού· Ακούγεται η φωνή του Πατέρα, «ούτός εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός εν ω ευδόκησα· αυτού ακούετε» (Ματθ. 17: 5)· προβάλλει η θεότητα του Ιησού Χριστού μέσα από το ανθρώπινο σώμα του· η παρουσία του αγίου Πνεύματος επισκιάζει το όρος και τυφλώνει τα μάτια των μαθητών για να φωτίσει στην άλλη διάσταση, ώστε να δουν τις άκτιστες ενέργειες του Θεού.                     
Αλλά μέσα στο φως της Μεταμορφώσεως φανερώνεται, επίσης, η δόξα του ανθρωπίνου προσώπου, καθώς «η βροτεία (=ανθρώπινη) άπασα φύσις προλάμπει θεϊκώς». Ο μεταμορφούμενος Ιησούς Χριστός «έδειξε το αρχέτυπον κάλλος της εικόνος», την προπτωτική παραδείσια κατάσταση της ανθρωπίνης φύσεως, «μεταστοιχειώσας αυτήν, εις την της θεότητος δόξαν τε και λαμπρότητα», όπως παιανίζει ο εκκλησιαστικός υμνογράφος. Αυτό το κάλλος και τη δόξα προβάλλει σε μας η γιορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.                                       
Επίκαιρο όσο ποτέ και άμεσα αναγκαίο το μήνυμα μάς καλεί σε αυτοέλεγχο· Η κοινωνία μας, η πατρίδα μας, η οικογένεια, η καρδιά μας καταυγάζονται από το φως της Μεταμορφώσεως; Ο σημερινός άνθρωπος διατηρεί εκείνη την αίγλη στην οποία τον ανύψωσε η Μεταμόρφωση του Σωτήρος; Η απάντηση αρνητική, επιβεβαιώνεται καθημερινά από πράξεις και έργα απάνθρωπα, που αποκαλύπτουν το παραμορφωμένο πρόσωπο της κοινωνίας μας· ομολογείται μυστικά στα μύχια του καθενός που νιώθει τη μοναξιά να τον πληγώνει, καθώς το σκοτάδι διαποτίζει την καρδιά του· επιμαρτυρείται από τις έρευνες και τις διαπιστώσεις των ειδικών, που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την επαυξανόμενη εξαχρείωση και εξαγρίωσή μας. Πόσο θλιβερά επίκαιρο ηχεί το μοιρολόγι του ποιητή· «Ιδού εγώ με τόσα φώτα τυφλός, τυφλός όπως και πρώτα»          
 Μήπως γι΄ αυτό, αδελφέ μου, θα απελπισθούμε; Όχι! Ώρα να αποδεχθούμε το φως της Μεταμορφώσεως. Το χορηγεί φιλάνθρωπα ο Κύριος σ΄ εκείνους, που θα τολμήσουν «την κρείττονα αλλοίωσιν», την αλλαγή του νου, του φρονήματος, την οποία προτείνει η μετάνοια και πραγματώνει η ειλικρινής συμμόρφωση προς το θέλημα του Θεού. Είναι ο σίγουρος δρόμος, για νά ΄ρθει η μεταμόρφωση μέσα μας και γύρω μας. 

Εφημερίς «Ορθόδοξος Τύπος» :

Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης συνεχίζει τά βήματα τῶν προδοτῶν τῆς Πίστεως τοῦ Βυζαντίου (κατά τήν μεγάλην παρακμήν του). Εὑρίσκεται ὅπως καί ἐκεῖνοι εἰς μεγάλην διάστασιν μέ τόν πιστόν Ὀρθόδοξον λαόν. Ἡ πίστις τοῦ λαοῦ μετά τήν πτῶσιν τοῦ Βυζαντίου ἐκράτησεν ἀλύγιστον τήν ἀδούλωτον ψυχήν τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Σήμερον ἡ πίστις τοῦ λαοῦ τόν κρατᾶ ὄρθιον καί ὑπομένει ὅλας τάς δυσκολίας καί τάς ταπεινώσεις. Σήμερον ὁ Οἰκ. Πατριάρχης ηὗρεν τήν εὐκαιρίαν διά νά προωθήση τόν διάλογον καί τήν ψευδοένωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν ὑπηρετῶν τάς προσωπικάς του φιλοδοξίας νά γίνη Πάπας εἰς τήν Ἀνατολήν καί τά νεοταξικά κέντρα τῆς Νέας Ἐποχῆς καί τῆς Παγκοσμιοποιήσεως, τά ὁποῖα ἀπαιτοῦν πάσῃ θυσίᾳ ἕνωσιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μετά τῆς Παναιρέσεως τοῦ Παπισμοῦ. Αὐτό τό ὁποῖον διαπράττει ὁ Οἰκ. Πατριάρχης τῇ συμπαραστάσει τῶν Ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν τῆς Ἑλληνοφώνου Ἐκκλησίας εἶναι μεγάλη ἀτιμία εἰς βάρος τῆς Πίστεως καί τῶν Ἑλλήνων. Διότι συζητοῦν μετά τῶν Παπικῶν θέματα, τά ὁποῖα ἔχουν σχέσιν μέ τήν προώθησιν τῆς ψευδοενώσεως, εἰς μίαν περίοδον κατά τήν ὁποίαν ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνισμός ἀσχολεῖται μέ τά ἄδεια ταμεῖα τοῦ Κράτους, μέ τήν ἀνεργίαν, τήν πεῖναν, τήν δυστυχίαν, τό μέλλον τῆς Ἑλλάδος. Ὀφείλει ἐάν τοῦ ἔχουν ἀπομείνη Πίστις κόκκου σινάπεως καί «ρανίσματα» Ἑλληνικῆς ψυχῆς νά ζητήση συγγνώμη καί νά σταματήση «ἐν καιρῷ πολέμου» τοῦ Ἑλληνισμοῦ (μετά πολλῶν δυνάμεων) τάς προκλήσεις καί τάς προδοσίας εἰς βάρος τῆς Πίστεως καί τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων. Ἀναμένομεν τήν μετάνοιάν του, τήν πίστιν του εἰς τά ἱερά καί τά ὅσια τῆς φυλῆς, τήν ταπείνωσιν του καί τήν διαρκῆ προσευχήν του ὑπέρ τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων καί Ἑλληνίδων. (Ο.Τ.1884)