Βατικανό και Φανάρι καθιερώνουν κοινή ημέρα προσευχής για τη φύση

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=14&t=11287

Με επιστολή του σε καθολικούς υψηλόβαθμους κληρικούς, ο πάπας Φραγκίσκος έκανε γνωστή την απόφασή του να καθιερώσει ημέρα προσευχής για την φύση, η οποία θα γιορτάζεται, όπως και από τους ορθόδοξους, την 1η Σεπτεμβρίου.

Η σχετική πρόταση είχε γίνει, εκ μέρους του Οικουμενικού Πατριαρχείου, από τον μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα, ο οποίος είχε παρουσιάσει την εγκύκλιο του πάπα Φραγκίσκου με θέμα το περιβάλλον, αλλά και την ανάγκη προστασίας των ασθενέστερων κοινωνικά πολιτών, τον περασμένο Ιούνιο στο Βατικανό.

«Ως χριστιανοί θέλουμε να συμβάλουμε στο να μπορέσει να ξεπερασθεί η οικολογική κρίση την οποία ζει η ανθρωπότητα» γράφει, μεταξύ των άλλων ο ποντίφικας και παράλληλα υπογραμμίζει: «Ο εορτασμός της ημέρας αυτής, κατά την ίδια ημερομηνία με την Ορθόδοξη Εκκλησία θα αποτελέσει μια ωφέλιμη ευκαιρία για να γίνει σαφής η όλο και στενότερη κοινωνία μας με τους αδελφούς ορθοδόξους».

Ιταλοί σχολιαστές αναφέρουν ότι η Ρωμαιοκαθολική και Ορθόδοξη Εκκλησία πορεύονται, πλέον, πράγματι ως αδελφές εκκλησίες και ότι η σχέση του πάπα Φραγκίσκου με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο είναι στενότατη.

Κάτι, που αποδείχθηκε, άλλωστε, και από την συμμετοχή του προκαθήμενου της ορθοδοξίας, μετά από σχετική πρόσκληση, στην συνάντηση για την ειρήνη στην Μέση Ανατολή, με τους Σιμόν Πέρες, πρώην πρόεδρο του Ισραήλ και τον Μαχμούντ Αμπάς, πρόεδρο της παλαιστινιακής αρχής, η οποία οργανώθηκε από τον ποντίφικα στο Βατικανό, τον Ιούνιο του 2014.

Νόμοι και αρετή

Ένα βασικό κριτήριο μεταξύ των άλλων και μάλιστα πειστικότατο, που καταδεικνύει  την ηθική και πνευματική κατάσταση ενός λαού, είναι  οι νόμοι που ψηφίζονται από τα θεσμικά όργανα του κράτους και τα θέματα των οποίων  άπτονται και τακτοποιούν. Διότι, εκ προοιμίου, ο λαός με τις αδυναμίες του και τις αρετές του είναι συνυπεύθυνος   και «ηθικός αυτουργός» για τη δημιουργία του  όλου νομοθετικού πλαισίου του κράτους.

Η νομοθεσία της πολιτείας είναι ή τουλάχιστον πρέπει να είναι ο φύλακας της κοινωνικής ειρήνης, της δικαιοσύνης,  των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών, της ελευθερίας και της προσωπικής αξιοπρέπειάς τους.  Κυρίως όμως ο διαμορφωτής του ήθους  του «καλού καγαθού» πολίτη, όπως θα έλεγαν οι αρχαίοι, δηλαδήυπηρέτης της αρετής. Ο νομοθέτης  δεν εργάζεται προσβλέποντας μυωπικά στα στενά όρια του παρόντος. Έχοντας αίσθηση της βαριάς ευθύνης του έργου με το οποίο είναι επιφορτισμένος, διεισδύει διακριτικά στην ιστορία και την παράδοση,  αντλεί τα ωφέλιμα και συνεχίζει να χτίζει το παρόν με προοπτική  το μέλλον.

Το κράτος και οι νόμοι είναι αναγκαία στη μεταπτωτική κατάσταση του ανθρώπου και έχουν ιερό σκοπό. Είναι αλήθεια πως και η χειρότερη διακυβέρνηση είναι πολύ προτιμότερη από την ακυβερνησία και την έλλειψη νομοθεσίας.

Στην προς Ρωμαίους επιστολή (ιγ΄, 1):«Πᾶσα ψυχὴ ἐξουσίαις ὑπερεχούσαις ὑποτασσέσθω· οὐ γάρ ἐστιν ἐξουσία εἰ μὴ ὑπὸ Θεοῦ· αἱ δὲ οὖσαι ἐξουσίαι ὑπὸ τοῦ Θεοῦ τεταγμέναι εἰσίν», σχολιάζει ο Χρυσόστομος: «Το να υπάρχουν αρχές (εξουσίες) και οι μεν να άρχουν οι δε να άρχονται και να μη γίνονται τα πάντα έτσι απλώς και ακωλύτως και να μη ταλαιπωρείται ο λαός, συρόμενος σαν από κύματα από δω και από κει, νομίζω πως είναι έργο της σοφίας του Θεού».

Ο δε Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης: «Η αναρχία είναι σε κάθε περίπτωση πάρα πολύ ανυπόφορη και αιτία συγχύσεως και ακαταστασίας».

Και ο Θεοδώρητος: «Ο Θεός προνοώντας για  την επικράτηση της κοινής τάξης, οικονόμησε να υπάρχουν οι άρχοντες και οι αρχόμενοι, βάζοντας κατά κάποιο τρόπο σαν χαλινάρι στους αδίκους το φόβο των αρχόντων».Εδώ,  στην πραγματικότητα,  ο φόβος του νόμου αντικατοπτρίζεται στα πρόσωπα των αρχόντων.

Με αυτά που διαβάζουμε  στην Αγία Γραφή, αλλά και σε όλη την ανθρώπινη ιστορία, μπορούμε να πούμε πως οι νόμοι  ουσιαστικά από αιώνες είναι φύλακες  του ηθικού νόμου στο «καθόλου», δηλαδή σε όλες του τις εκφάνσεις. Έχουν σκοπό με τους φραγμούς και τις απαγορεύσεις τους από  τη μια και τις υπενθυμίσεις των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων των πολιτών και τις οδηγίες για την εφαρμογή τους από την άλλη, να κρατούν σε κάποιο επίπεδο, σε έναν μέσο όρο τουλάχιστον,  το «αξιότιμο», το «αξιοσέβαστο», το «αξιοζήλευτο», το «ενάρετο»  αυτού του πλάσματος, που το ίδιο τους σχεδιάζει και το ίδιο τους επιβάλλει στον εαυτό του.

Τι συμβαίνει όμως σήμερα με την ποιότητα και το περιεχόμενο των νόμων; Με τι καταδέχεται  ή «αναγκάζεται» να καταπιάνεται ο νομοθέτης και να νομοθετεί; Τι επιχειρεί να καταστήσει νόμιμο και τι παράνομο; Με ποιο υπόβαθρο και ποια αγωνία πνευματική εργάζεται, για να υπηρετήσει το λαό στο δρόμο της αρετής;

Είναι γεγονός πως έχει αποδεσμευτεί σήμερα η νομοθέτηση από την έννοια του ήθους του διαμορφούμενου από τις μεταφυσικές και πνευματικές ανησυχίες του ανθρώπου και τα «πιστεύω». Δεν ενδιαφέρει στο νομοθέτη, απ΄ όσο τουλάχιστον αντιλαμβανόμαστε, το επέκεινα, το αιώνιο. Ούτε το μυστήριο  ούτε η πίστη ούτε ο Θεός. Αντιμετωπίζεται δε ο άνθρωπος  με τρόπο μηχανιστικό, με πνεύμα καθαρά υλιστικό. Θεωρείται,   αντιμετωπίζεται  απλώς ως «ζώο συμπεριφερόμενο», καθώς επιμόνως και ως τοιούτος ορίζεται από την κρατούσα βιοθεωρία και κοσμοθεωρία, αφού παντού διδάσκεται και πιστεύεται ότι είναι  απόγονος του πιθήκου. Δεν έχει σημασία λοιπόν από πού προκύπτει η συμπεριφορά του. Δεν έχει σημασία από ποια πίστη, από ποιες ανησυχίες προέρχεται.

Όμως ο νόμος δεν  έχει μόνο  κατασταλτικό και ελεγκτικό  χαρακτήρα αλλά και διαπλαστικό του ήθους του ανθρώπου. Ως συνεργάτης των πνευματικών φορέων του κράτους,  αγωνίζεται και για το χτίσιμο της αρετής. Η καταστολή από μόνη της είναι μια διαρκής τυραννία, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Είναι ένας φαύλος κύκλος, που εξυπηρετεί τους «ατάκτους», και τους πονηρούς, διεξάγοντας μαζί τους ένα ατελείωτο «παιχνίδι», πολλές φορές ατελέσφορο, αφήνοντας αδιάφορους   τους νομοταγείς και φιλήσυχους πολίτες.

Επίσης ο νομοθέτης δε συνδέει και δε συνδυάζει τη νομοθεσία με την επιθυμία διαμόρφωσης ήθους της πλειοψηφίας των πολιτών ή έστω αναλογικά και με τις φυσιολογικές  τάσεις και επιλογές  τους. Διότι νόμος σημαίνει κυρίως: «παν ό,τι έχει απονεμηθεί ή δοθεί κατ΄αναλογίαν». (Λεξικό Λίντελ- Σκότ)

  Τη νομοθεσία ενός κράτους βέβαια  δεν αρκεί να την ενδιαφέρουν  μόνο οι αριθμοί, αν θέλει πραγματικά να δημιουργήσει υγιές κοινωνικό υπόστρωμα. Αυτό που δημιουργεί ισχυρό κοινωνικό ιστό είναι η κοινή φιλοσοφία των πολιτών σε βασικά θέματα περί της ζωής, η κοινή πίστη σε ιδανικά, που τρέφουν την καρδιά και κάνουν τους ανθρώπους δυνατούς  και τους ενώνουν στην  καθημερινότητα  αλλά κυρίως  στις δύσκολες  ώρες και του  έθνους και των ίδιων των πολιτών. Αυτά προσδίδουν και το διαχρονικό χαρακτήρα  στο νόμο και όχι οι εφήμερες και «ιδιότροπες»   αντιλήψεις και θεωρίες .

 Σήμερα υπερέχει και επιβάλλεται κατά έναν ακραίο και παράλογο τρόπο στη διαδικασία της  νομοθέτησης  το προβαλλόμενο  «δικαίωμα». Και αφού απαιτείται με θράσος, με αδιαντροπιά, είναι έτοιμο προς νομοθέτηση και νομιμοποίηση, διαχωριζόμενο από το βίο και την πολιτεία των «απαιτούντων». Δεν έχει τόση σημασία το περιεχόμενο αυτής της απαίτησης και του «δικαιώματος». Δεν έχει σημασία το ήθος αυτών που το απαιτούν.   Γιατί αυτή η εύκολη παραχώρηση  αυτών που νομοθετούν, ενώ γνωρίζουν το βάρος της ευθύνης τους  τουλάχιστον απέναντι στο λαό; Με απλά λόγια, πρέπει να είσαι αναιδής και θρασύς, για να  γίνει «το δικό σου»; Αλλά, δυστυχώς, τι σημαίνει σήμερα ήθος και αρετή;

Εύκολη λύση, λογικοφανής, αλλά κατάφορα άδικη και πράξη ανήθικη. Πράξη προδοτική και απέναντι σ΄όσους πάλεψαν στο χώρο της νομοθεσίας και όχι μόνο, από αιώνες, για να πορευτεί η ανθρωπότητα στο σωστό δρόμο. Για να κρατηθεί στο δρόμο το δύσκολο της λογικής και της αυτογνωσίας. Χωρίς συστολή  ψηφίζονται και δημοσιεύονται συνεχώς νόμοι για τέρατα και όχι για ανθρώπους. Είμαστε μάρτυρες επιβολής τέτοιων νόμων τα τελευταία χρόνια, αντιγράφοντας την κορεσμένη, την κουρασμένη και γηρασμένη  από τα αδιέξοδα Δύση. Κρίμα!

 Είναι δυνατόν, επί παραδείγματι, να ανάγεται σε θέμα και να καταπιάνεται  ο νομοθέτης με την νομιμοποίηση  παρά φύση παθών, κάτι που  από αιώνες και εκ παραδόσεως για όλους τους λαούς θεωρούνταν αποβλητέο και ούτε καν δεκτό προς συζήτηση; Δεν είναι τρέλα αυτό;  Ή να αντιμετωπίζεται ως κατώτερος ο άνθρωπος από το νόμο, σε σχέση με τα ζώα; Δείχνει πως συμβαίνει κάτι πολύ σοβαρό με την οντολογική κατάσταση του ίδιου του ανθρώπου. Με την αρχή του ζειν  και πολιτεύεσθαι, ως ευγενούς όντος.

Αυτή η οδός είναι χειρότερη και από την αναρχία. Διότι εδώ φαίνεται καθαρά το αποτέλεσμα της εσωτερικής πνευματικής αναρχίας του ανθρώπου και της απώλειας του ελέγχου του εαυτού του και την υποταγή του στα άλογα πάθη, τα οποία δυστυχώς νομοθετούνται, για να γίνουν βάσανο και σ΄ αυτούς που τα απεχθάνονται και χύνουν αίμα να σταθούν μακριά τους. Και είναι οπωσδήποτε η συντριπτική πλειοψηφία αυτοί.

«Νους  αποστάς από του Θεού ή κτηνώδης γίνεται ή δαιμονιώδης.». (Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς). Κτηνωδία και δαιμονισμός. Μήπως έχουμε πάρει το δρόμο και μάλιστα «με το νόμο»;

Ηλιάδης Σάββας

Δάσκαλος

Κιλκίς, 8-8-2015

Εφημερίς «Ορθόδοξος Τύπος» : Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης συνεχίζει τά βήματα τῶν προδοτῶν τῆς Πίστεως τοῦ Βυζαντίου (κατά τήν μεγάλην παρακμήν του).

Εὑρίσκεται ὅπως καί ἐκεῖνοι εἰς μεγάλην διάστασιν μέ τόν πιστόν Ὀρθόδοξον λαόν. Ἡ πίστις τοῦ λαοῦ μετά τήν πτῶσιν τοῦ Βυζαντίου ἐκράτησεν ἀλύγιστον τήν ἀδούλωτον ψυχήν τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Σήμερον ἡ πίστις τοῦ λαοῦ τόν κρατᾶ ὄρθιον καί ὑπομένει ὅλας τάς δυσκολίας καί τάς ταπεινώσεις. Σήμερον ὁ Οἰκ. Πατριάρχης ηὗρεν τήν εὐκαιρίαν διά νά προωθήση τόν διάλογον καί τήν ψευδοένωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν ὑπηρετῶν τάς προσωπικάς του φιλοδοξίας νά γίνη Πάπας εἰς τήν Ἀνατολήν καί τά νεοταξικά κέντρα τῆς Νέας Ἐποχῆς καί τῆς Παγκοσμιοποιήσεως, τά ὁποῖα ἀπαιτοῦν πάσῃ θυσίᾳ ἕνωσιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μετά τῆς Παναιρέσεως τοῦ Παπισμοῦ. Αὐτό τό ὁποῖον διαπράττει ὁ Οἰκ. Πατριάρχης τῇ συμπαραστάσει τῶν Ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν τῆς Ἑλληνοφώνου Ἐκκλησίας εἶναι μεγάλη ἀτιμία εἰς βάρος τῆς Πίστεως καί τῶν Ἑλλήνων. Διότι συζητοῦν μετά τῶν Παπικῶν θέματα, τά ὁποῖα ἔχουν σχέσιν μέ τήν προώθησιν τῆς ψευδοενώσεως, εἰς μίαν περίοδον κατά τήν ὁποίαν ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνισμός ἀσχολεῖται μέ τά ἄδεια ταμεῖα τοῦ Κράτους, μέ τήν ἀνεργίαν, τήν πεῖναν, τήν δυστυχίαν, τό μέλλον τῆς Ἑλλάδος. Ὀφείλει ἐάν τοῦ ἔχουν ἀπομείνη Πίστις κόκκου σινάπεως καί «ρανίσματα» Ἑλληνικῆς ψυχῆς νά ζητήση συγγνώμη καί νά σταματήση «ἐν καιρῷ πολέμου» τοῦ Ἑλληνισμοῦ (μετά πολλῶν δυνάμεων) τάς προκλήσεις καί τάς προδοσίας εἰς βάρος τῆς Πίστεως καί τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων. Ἀναμένομεν τήν μετάνοιάν του, τήν πίστιν του εἰς τά ἱερά καί τά ὅσια τῆς φυλῆς, τήν ταπείνωσιν του καί τήν διαρκῆ προσευχήν του ὑπέρ τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων καί Ἑλληνίδων. (Ο.Τ.1884)

«Η Μάνα – Παναγία μας… κοιμήθηκε»

Το Μάννα, εις τα Εβραϊκά, σημαίνει: «τι είναι αυτό;», και δείχνει την φιλευσπλαγχνίαν του Θεού Πατρός, κατά την έξοδον των Ισραηλιτών βαβυλώνιον αιχμαλωσίαν. Η Μάνα, εις τα Ελληνικά, είναι ο Άγγελος φύλακας και το απάνεμον λιμάνι της ανατροφής των παιδιών της, με ανεξάντλητον στοργήν και θαυμαστήν αγάπην. Η Μάνα—η Παναγία είναι η «σκάλα», ήτοι η μεσολαβήτρια, η οποία ενώνει τα Επίγεια, με τα Ουράνια και το καταφύγιον, όσων προσφεύγουν εις Αυτήν. Και εις τας τρεις, ανωτέρω καταγραφάς, ενυπάρχει αντίστοιχα, το θαύμα: της Φροντίδος, της Ζωής, της Σωτηρίας. Το γλυκοχάραμα της Ζωής, για καθεμίαν Χριστιανήν μάναν, κορυφώνεται, εις το πάνσεπτον πρόσωπον της Παναγίας, αφού η άσπιλος και αμόλυντος Μαριάμ, γίνεται η Θεοτόκος, η οποία τίκτει τον Υιόν και Λόγον, για την σωτηρίαν του Ανθρωπίνου Γένους. Το Μυστήριον αυτό είναι μέγα και γι’ αυτό αγιογραφείται, δοξολογείται και υμνογραφείται. Το ωφέλιμον είναι ότι ο πανδαμάτωρ χρόνος δεν κατορθώνει, να το λησμονήση, ενώ κατορθώνει λόγω της φυσικής φθοράς, να επιφέρη την φυσικήν κατάληξιν, ήτοι την Κοίμησιν, κατά την Χριστιανικήν πίστιν και προσδοκίαν. Αναπόφευκτα λοιπόν, και μυστηριακά, την 15^ην Αυγούστου, η Παναγία «μετετέθη εις τους Ουρανούς». Σύμφωνα, με την ιεράν Παράδοσιν, όταν η Παναγία επληροφορήθη άνωθεν, την επικειμένην Κοίμησίν Της, προσευχήθη εις το Όρος των Ελαιών, (ήταν ο τόπος προσευχής του μονάκριβου Υιού Της), ετοιμάσθη και ανέφερε το γεγονός εις τους Αποστόλους. Επειδή, κατά την ημέραν της Κοιμήσεως, δεν ήταν όλοι οι Απόστολοι, εις τα Ιεροσόλυμα, μία νεφέλη, τους ήρπασε και τους έφερε πλησίον Της. Την ετοποθέτησαν εις το μνήμα της Γεσθημανής, αλλά μετά από τρεις ημέρας, ο τάφος ήταν άδειος. (Τριήμερος ήταν και η ταφή του Υιού Της). Εκείνος ανεστήθη, Εκείνη μετετέθη και ευρέθη κοντά, εις το «γλυκύ Της έαρ», όπως Τον απεκάλεσεν, εις τον Σταυρόν. Όμως, ο τρόπος της Κοιμήσεώς Της, δεν είναι απλά, θαυμαστός και ζηλευτός, από τους αληθινούς πιστούς, είναι και το έαρ (=η Άνοιξις) της προσδοκίας, για όσους αγωνίζονται και βιώνουν την «εν Χριστώ» Ζωήν. Είναι η Δικαίωσις, η οποία μετατρέπει τον θάνατον – εις Κοίμησιν, την αφάνειαν – εις Πάσχα (=πέρασμα), εις την Βασιλείαν των Ουρανών. Γι΄ αυτό και η Θεομητορική εορτή της 15^ης Αυγούστου, ονομάζεται «το Πάσχα του Καλοκαιριού» και εορτάζεται, με ιδιαιτέραν λαμπρότητα, εις πολλά μέρη της Ελλάδος. Από τον 10^ον αιώνα μ.Χ., καθιερώθη νηστεία, δεκαπέντε ημερών, αρχομένη, από την 1^ηνΑυγούστου, η οποία ολοκληρώνεται, με τας Παρακλήσεις, δια την Υπεραγίαν Θεοτόκον. Δι΄ όλους μας: πιστούς και απίστους, «μικρούς και μεγάλους», η Μάνα είναι η πηγή της Ζωής μας, ο ομφάλιος λώρος, ο οποίος μετατρέπει την ανυπαρξίαν – εις ύπαρξιν, ο οδηγός της Πορείας μας, το καταφύγιον της Παρηγοριάς μας και το μονάκριβον φυλακτό μας. «Η Μάνα είναι μία» είτε ζη είτε εκοιμήθη και γι’ αυτό καθημερινά, συνειδητά ή ασυνείδητα, την επικαλούμεθα, εις την χαράν ή εις την λύπην μας, εις την επιτυχίαν ή την αποτυχίαν μας. Οάνθρωπος γεννιέται, με την λέξιν, «Μάνα» και πεθαίνει με αυτήν την λέξιν. Και όμως, ποίος ξεπεσμός, ποία ύβρις, ποία ανωμαλία; Υπάρχουν «άνθρωποι», οι οποίοι εκστομίζουν γενετησίους ύβρεις, εναντίον Της. Έτσι καταγράφεται η εμετική κατάντια του ανθρωποειδούς όντος. Φεύ! (Αλοίμονον), αφού αυτό συμβαίνει και δια την Παναγίαν, την Μάναν όλων των Χριστιανών. Μπορεί, να είναι η έκφρασις εγκεφαλικής πενίας ή κομπλεξικής συγχύσεως. Το βέβαιον όμως, είναι ότι καταδεικνύει τυφλωτικήν ασέβειαν, αποδεικνύει ηθικήν – πνευματικήν στέρησιν, η οποία γελοιοποιεί τους βλασφήμους, γιατί είναι μία βαρεία βλασφημία, η οποία κατακαίει τα χείλη και την γλώσσαν της παραπαιούσης και πλανωμένης Ψυχής. Είναι η ψυχή, η οποία από παρθένος καταντά πόρνη, η οποία επίμονα παραμένει Φαρισαίος και απορρίπτει τον Τελώνην και εύκολα, συχνά λειτουργεί, ως όχλος (σταύρωσον –σταύρωσον… Αυτόν). Και όμως ωφελεί να γίνη η Ψυχή, η οποία θα χαίρεται, με την Χάριν της Μεγαλόχαρης, θα νοιώθη την αγκαλιάν της Βρεφοκρατούσης, θα νικά, με την δύναμιν της Υπερμάχου, θα ατενίζη την ελευθερίαν της Πλατυτέρας των Ουρανών και θα γεύεται τους καρπούς, εις «το περιβόλι της Παναγίας», όπως ονομάζεται το Άγιον Όρος. Δεν αξίζει να είναι ο άνθρωπος, «το αποπαίδι Της», αλλά «ο πνευματικός υιός Της», δια να Την αγαπά, σέβεται και λατρεύη. Έτσι θα απορρίψη «τα σταφύλια της Οργής» και τον Αύγουστον (τον Τρυγητήν) θα τρυγά, τα σταφύλια της Ουρανίου Ζωής. («Εγώ ειμί η Άμπελος, η Αληθινή και ο Πατήρ μου, ο γεωργός εστίν»). Ο Δεκαπενταύγουστος καθιερώνεται εις την Ελλάδα ως επίσημος αργία. Η Χριστιανοσύνη λοιπόν, λαμπρύνεται – ευφραίνεται και η Παναγία ενώνει κάτω από την φιλόστοργον Σκέπην Της, τον Ελληνισμόν (π.χ. Παναγία Σουμελά, Εκατονταπυλιανή…) Τα πάμπολλα προσωνύμιά Της, μας παρέχουν την Χάριν Της και δείχνουν την ευλαβικήν αγάπην, προς Αυτήν. Εις τα χείλη των πιστών, υπάρχει η φράσις: «Βοήθα Παναγιά μου…». Και Εκείνη, ως η πλέον πονεμένη και γλυκειά Μάνα του Κόσμου, ανταποκρίνεται και δέεται, για εμάς, εις τον μονάκριβόν Υιόν Της. Δι΄ αυτό γαληνεύομεν – όταν Την ατενίζωμεν, ανακουφιζόμεθα – όταν Την προσκυνούμεν και δυναμώνομεν – όταν Την πιστεύωμεν. Συμπερασματικά: η Κοίμησις της Μάνας – Παναγίας μας είναι ένα αναπόφευκτον γεγονός της ανθρωπίνης φθαρτότητος, όμως με τας ικεσίας μας, προς Αυτήν, γίνεται «η Μάνα της αιωνίου Ζωής, ήτοι η Ωραία Πύλη, η οποία μας εισάγει, εις την Βασιλείαν του Θεού». Αμήν.

ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙ ΜΙΚΡΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ

telemaxos doumanis

ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΠΡΟΚΛΗΣΙΣ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΣΤΙΣ 17 Όκτωβρίου τρ. ἔτ. ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἐπισκέφτηκε τὸ Βατικανὸ καὶ συμμετεῖχε στὴ σύνοδο τῶν παπικῶν ἐπισκόπων. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ἕναἀπόσπασμα τῆς ὁμιλίας του πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς παπικούς: «Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὴνἱστορία ποὺ σὲ μιὰ Οἰκουμενικὴ Ἐκκλησία προσφέρεται ἡ εὐκαιρία νὰ ἀπευθύνει λόγο σὲμιὰ Σύνοδο Ἐπισκόπων τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας καὶ ἄρα νὰ γίνει ἕνα μέρος ἔτσιτῆς ζωῆς τῆς ἀδελφῆς Ἐκκλησίας σὲ τόσο ὑψηλὸ ἐπίπεδο. Θεωροῦμε αὐτὸ σὰνφανέρωμα τοῦ ἔργου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ ὁδηγεῖ τὶς ἐκκλησίες μας σὲ μιὰστενότερη καὶ βαθύτερη σχέση μεταξύ τους, ἕνα σημαντικὸ βῆμα πρὸς τὴνἐπανεγκαθίδρυση τῆς πλήρους κοινωνίας». Γιὰ τὸν Οἰκ. Πατριάρχη οἱ παπικοὶ ἀποτελοῦν Ἐκκλησία! Δὲν εἶναι αἱρετικοί, ὅπως τονίζουν οἱ Πατέρες καὶ οἱ Ἅγιοι τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης χάρηκε, γιατὶ μὲ τὴν πρόσκληση τοῦ Πάπα νὰ συμμετάσχει στὴ σύνοδο τῶν παπικῶν ἐπισκόπων «ἔγινε μέρος τῆς ζωῆς τῆς ἀδελφῆς Ἐκκλησίας»!

Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης πιστεύει ὅτι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τὸν ὁδήγησε στὴν παπικὴ σύνοδο! Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἐπίσης πιστεύει ὅτι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ὑπέδειξε καὶ στὸν Πάπα νὰ τὸν προσκαλέσει στὴ σύνοδό του!

Ἐμεῖς ὅμως οἱ ἁπλοὶ χριστιανοὶ δὲν συμφωνοῦμε μὲ τὶς ἐπιλογὲς του καὶ τὶς οἰκουμενιστικὲς διακηρύξεις του. Καὶ μὴ μᾶς ξαναπεῖ ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι εὐγενικὲς ἐκδηλώσεις πρὸς τοὺς ἑτερόδοξους, προκειμένου νὰ τοὺς ἑλκύσει στὴν Ὀρθοδοξία! Κανένας δὲν θὰ τὸν πιστέψει. Ὅμως ἡ ὑπόθεση θὰ ἔχει καὶ συνέχεια. Ὅπως ὁ Πάπας προσκάλεσε τὸν Πατριάρχη στὸ Βατικανό, γιὰ νὰ συμμετάσχει στὴ σύνοδο τῶν ἐπισκόπων, κάτι ἀνάλογο θὰ κάνει καὶ ὁ Πατριάρχης πρὸς τὸν Πάπα. Ἡ εὐγένεια ἀπαιτεῖ νὰ τὸν καλέσει γιὰ νὰ μιλήσει στὴ σύνοδο τῶν Μητροπολιτῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καὶ νὰ τοὺς τονίσει ὅτι εἶναι ὁ μοναδικὸς ἀντιπρόσωπος τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς! Μὲ διάφορες τέτοιες ἐκδηλώσεις θὰ ἀμβλυνθεῖ ἀκόμα περισσότερο τὸ ὀρθόδοξο αἰσθητήριο τοῦ λαοῦ μας προκειμένου νὰ δεχτεῖ τὴν ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν χωρὶς δυναμικὲς ἀντιδράσεις, δηλαδὴ νὰ δεχτεῖ στὴν πραγματικότητα τὴν παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν ἀγκάλη τοῦ δόλιου καὶ αἱρετικοῦ Πάπα. Πολλοὶ χριστιανοὶ ἔχουν τὴν αἴσθηση ὅτι ἡ Ἐκκλησία πλήττεται περισσότερο ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστὲς παρὰ ἀπ᾽ τοὺς αἱρετικούς,

παπικοὺς καὶ προτεστάντες. Οἱ δικοί μας «ὀρθόδοξοι» οἰκουμενιστὲς ἔγιναν ὄργανα τοῦ Πάπα! Γι᾽ αὐτὸ χρειάζεται ἀντίδραση. Ἂς σταματήσουν οἱ κατὰ συνθήκην ἐγκωμιαστικοὶ λόγοι πρὸς τοὺς οἰκουμενιστὲς καὶ ἂς ἀντικατασταθοῦν μὲ τοὺς λόγους τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς ὑπεράσπισης τῆς Ὀρθοδοξίας.

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΘΑΒΩΡΙΟΥ ΦΩΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΩ ΑΓΙΩ ΓΡΗΓΟΡΙΩ ΤΩ ΠΑΛΑΜΑ

«Ο καινός εν Χριστώ άνθρωπος, φως ων και ορών δια φωτός, καν εαυτόν βλέπη, φως ορά, καν προς εκείνο ο ορά, φως εστι και τούτο…» Άγ. Γρηγόριος Παλαμάς.

Η θειοτάτη εορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ην εωρτάσαμεν, τόσον ούσα συγγενής προς τα επί μέρους θέματα, τα οποία απησχόλησαν τον άγιον Γρηγόριον τον Παλαμάν, διεγείρει την επιθυμίαν ημών, όπως αφιερώσωμεν το παρόν άρθρον εις το άκτιστον και άγιον εκείνο φως, όπερ περιέλαμψε και εμέθυσε πνευματικώς τους Μαθητάς του Κυρίου, και του οποίου ο Παλαμάς υπήρξεν ακαταγώνιστος προασπιστής. Δια το φως εκείνο, το τόσον οικείον εις τας ημετέρας ψυχάς, ως επιπόθησιν και δριμύν έρωτα, και τόσον ουσιώδες δια την κατανόησιν της ορθοδόξου πνευματικότητος. Αυτός ο άγιος Παλαμάς γράφει, ότι «ο καινός εν Χριστώ άνθρωπος, φως ων και ορών δια φωτός, καν εαυτόν βλέπη, φως ορά, καν προς εκείνο ο ορά, φως εστι και τούτο, καν το δι’ ου έχη το οράν, και εκείνο φως εστι· και τούτ’ εστιν η ένωσις, εν πάντ’ εκείνα είναι…». Η βαθύτης της θεολογίας του Παλαμά ήτο αυτή η μυστική εμπειρία του, κατοχυρουμένη δια της δογματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας.