Toυ Πρωτ. π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ

Ἡ ἐπέλαση τοῦ Φραγκισμοῦ καί τοῦ Παπισμοῦ καί μετά τῶν Προτεσταντισμῶν,δημιούργησε τήν σημερινή Εὐρώπη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τῶν Οἰκουμενιστῶνμας μεταπατερικῶν θεολόγων, μέ τήν ὁποίαν οὐδεμία (πνευματική) σχέσηἔχουμε. Μόνο ἐάν ἀναφανεῖ κάποια κίνηση μετανοίας στή σημερινή «Δύση» καί ἀληθινή ἀναζήτηση τῆς πρό τοῦ σχίσματος ταυτότητός της, ἀλλά καί διάθεση γιά δυναμική «ἐπιστροφή» σ᾽ αὐτήν, θά εἴμεθα πρόθυμοι νά ἀγκαλιάσουμε ἐνθέρμως καί νά στηρίξουμε αὐτήν τήν προσπάθεια, γιά τήν ἐπανασυνάντηση ὅλων μας ἐντός τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, πού συνεχίζεται ἀστασίαστα στήν Πατερική Ὀρθοδοξία, στήν ὁποία θέλουμε μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ νά κινούμεθα καί νά ζοῦμε (πρβλ. Πράξ. 17,28). Αὐτό εἶναι τό πνεῦμα καί ἡ πράξη τῶν ἁγίων μας Πατέρων, τῶν γνησίων «ἡγουμένων» καί «ποιμένων» μας ὅλων τῶν αἰώνων, οἱ ὁποῖοι ἀγρυπνοῦσιν ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν ὡς λόγον ἀποδώσοντες» (Ἑβρ. 13,17). Καί αὐτό ἀκριβῶς φαίνεται καί ἀπό τόν «ἀντιδυτικισμό» τῶν Μεγάλων Πατέρων καί Διδασκάλων μας Φωτίου τοῦ Μεγάλου, Γρηγορίου Παλαμᾶ καί Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, πού ἡ Δύση καί οἱ δικοί μας Οἰκουμενισταί, ἔμαθαν νά βλέπουν ὡς «ἀντιδυτικούς», ἐνῶ εἶναι ἐκεῖνοι, πού ἀληθινά ἀγαποῦν τήν Δύση, διότι θέλουν νά τήν θεραπεύσουν ἀπό τήν θανατηφόρο ἀρρώστια της, τήν ΑΙΡΕΣΗ.

Του ομότιμου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής κ. Ιωάννου ΚΟΡΝΑΡΑΚΗ : προς Γέροντα Ιωσήφ, Αγίου Ορους, π. Γ. Μεταλληνό, π. Θ. Ζήση, π. Μάρκον Μανώλη και π. Σαράντη Σαράντο.

…..Γράφετε, σεβαστοί πατέρες, ότι οι οικουμενιστές πατριάρχες και λοιποί, αυτήν την παναίρεση του οικουμενισμού:

«την διδάσκουν "γυμνή τη κεφαλή", την εφαρμόζουν και την επιβάλλουν στήν πράξη κοινωνούντες παντοιοτρόπως μέ τούς αιρετικούς, με συμπροσευχές, ανταλλαγές επισκέψεων και ποιμαντικές συνεργασίες»!

Με το κείμενο αυτό, περιγράφετε κατά λέξη τον ΙΕ΄ κανόνα της πρωτοδευτέρας, ο οποίος σας δίνει το δικαίωμα να διακόψετε το μνημόσυνο των πατριαρχών, αρχιεπισκόπων και επισκόπων.

Δεν το κάνετε όμως, και δεν θα το κάνετε ποτέ!

Εν τούτοις, με την στάση σας αυτή, παραλογίζεσθε.

Διότι αποφαίνεσθε ότι, οι οικουμενιστές «θέτουν εαυτούς εκτός της Εκκλησίας», εφ' όσον παραβαίνουν κανόνες της Εκκλησίας.

Αλλά, άραγε, είναι εντός της Εκκλησίας οι ιερείς εκείνοι, οι οποίοι καταγγέλλουν ανωνύμως, απλώς με χαρτοπόλεμο -ανιαρό και ανίερο-, πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους;

 Επιπλέον, τους αναγνωρίζουν, τους κάνουν, κάποτε, και δώρα, και δημοσίως τούς χαρακτηρίζουν ορθοδόξους θεολόγους;

Ο ΧΡΙΣΤΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΚΑΙ Ο ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΣΜΟΣ

«Άψαυστά εστι τοις απείροις τα πνευματικά· ψυχή δε αγία και πιστή προς κατάληψιν έρχεται η του αγίου Πνεύματος κοινωνία…». Άγ. Μακάριος ο Αιγύπτιος

Εν αντιθέσει προς την κλασσικήν φιλοσοφίαν, την ποριζομένην τας γνώσεις εκ του εξωτερικού κόσμου, ο Νεοπλατωνισμός, ως μυστικιστικός ιδεαλισμός, εστρέφετο προς τα ένδον του ανθρώπου, όπως εκείθεν επιτύχη την «θέαν του Θεού». Πιστεύων ότι η ψυχή είναι πλάσμα Θεού και επιποθεί μίαν «Θεοκρασίαν», μίαν σύγχυσιν εντός της απροσώπου Θεότητος, ενόμιζεν ότι, στρεφομένη η ψυχή προς εαυτήν, ως προς θείαν αρχήν, ήτο αρκετόν δια να ίδη την θείαν εικόνα. Μάλιστα οι νεοπλατωνικοί, θέλοντες να δικαιώσουν την θεωρίαν των αυτήν, επεκαλούντο την χριστιανικήν διδασκαλίαν περί θείας εικόνος, ανανεούντες τοιουτοτρόπως τας παλαιάς αντιλήψεις, περί θεότητος της ανθρωπίνης ψυχής. Ενώπιον των ιδεών τούτων, αι οποίαι έτεινον να προκαλέσουν σύγχυσιν εν τη περί θείας εικόνος διδασκαλία της Εκκλησίας, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς υπεστήριξε διγματικώς, ότι πάσα προς τα έσω στροφή δεν δύναται να απολήξη ειμή εις την θεώρησιν της διεφθαρμένης εικόνος, εφ’ όσον η ψυχή δεν απεπλύθη δια λουτρού παλιγγενεσίας. Τους δε υποστηρίζοντας, ότι βλέπουν την θείαν εικόνα γνωστικούς, τους απεκάλει «θεωρούς εικόνων», λέγων· «… τους εικονογνώστας τούτους, οι φασιν εκ της γνώσεως το κατ’ εικόνα τον άνθρωπον λαμβάνειν, και δι’ αυτής κατά Θεόν μορφούσθαι την ψυχήν». Τοιουτοτρόπως ο Παλαμάς, εν τη προσπαθεία αυτού όπως διασώση την γνωσίαν ορθόδοξον πνευματικότητα από εξωτερικάς επιδράσεις και μάλιστα ιδεαλιστικάς, διετύπωσε με πάσαν σαφήνειαν, ότι, υποστηρίζοντες την άποψιν του αγιασμού της ψυχής δια του αγίου βαπτίσματος και των μυστηρίων της Εκκλησίας, παραδεχόμεθα εν ταυτώ, ότι του αγιασμού μετέχει και αυτό το σώμα, «το συνδιανύον τον προς ταύτα του Ευαγγελίου δρόμον». Ούτω πως ο άγιος Γρηγόριος, διεφύλαξε την γνωσίαν ορθόδοξον διδασκαλίαν περί θεώσεως από ανυποστάτους ιδεαλιστικάς επιδράσεις, αι οποίαι και σήμερον κατατείνουν εις την νοθείαν του χριστοκεντρικού μυστικισμού του Ησυχασμού, του οποίου υπήρξε μέγας θεωρητικός ερμηνευτής. Χάρις μάλιστα εις τας τοσούτον εναργείς εμπειρίας του, της μυστικής μετά του Χριστού ενώσεως, τας οποίας εβάσισεν επί δογμάτων θεμελιωδών της Εκκλησίας, εν τη ορθοδοξία εδημιουργήθη αληθώς αγεφύρωτον χάσμα μεταξύ αυτής και παντός νόθου φιλοσοφικού μυστικισμού.

Εις τον άγιον Παλαμάν η Ορθόδοξος Εκκλησία οφείλει την ερμηνείαν και ανάπτυξιν της δογματικής αυτής διδασκαλίας, περί μυστικής κοινωνίας του Νυμφίου Χριστού μετά της νύμφης ψυχής. Εάν δεν είχομεν πραγματικήν εσωτερικήν ζωήν εν τη Εκκλησία, οίαν ενεφάνισεν ο Ησυχασμός, αι εν τοις κόλποις της Εκκλησίας κείμεναι αλήθειαι, περί μυστικού βίου, θα ήσαν υποκείμεναι εις πάσαν παρερμηνείαν. Ότι τούτο δεν αποτελεί υπερβολήν, αποδεικνύεται τόσον από την απορρίπτουσαν την διδασκαλίαν του Παλαμά Καθολικήν Εκκλησίαν, την απαραδειγματίστως μισούσαν τον άγιον, όσον και από τους παρανοούντας κατά τρόπον οικτρόν, ημετέρους θεολόγους,--ευτυχώς ολίγους – οίτινες σκανδαλίζονται εκ της επιφοιτήσεως του αγίου και ακτίστου φωτός εις τους «δια του Πνεύματος οράν ηξιωμένους», ως επηγγείλατο ο Κύριος. Και συμβαίνει επ’ αυτοίς, εκείνο το οποίον γράφει ο Παλαμάς. «Ώσπερ ει τις τότε των Ιουδαίων, μη μετ’ ευχαριστίας ακούων των προφητών λεγόντων Λόγον, και Πνεύμα Θεού, συναϊδιά τε, και προαιώνια, συνέσχεν αν τα ώτα, δοκών απηγορευμένων ακούειν τη ευσεβεία φωνών, και της ανωμολογημένης τοις ευσεβέσι φωνής εναντίων, δηλονότι της λεγούσης· Κύριος ο Θεός σου Κύριος εις εστιν· ούτω και νυν τάχα αν πάθη τις μη μετ’ ευλαβείας ακούων, των μόνοις εγνωσμένων τοις δι’ αρετής κεκαθαρμένοις μυστηρίων του πνεύματος». Ούτως έδοξεν «απηγορευμένων ακούειν τη ευσεβεία φωνών» και τω μακαρίτη πλέον Πατρολόγω Δ. Μπαλάνω, ότε εδέησε εν τη υπ’ αυτού γνωστή Πατρολογία να σχολιάση τον Ησυχασμόν του ΙΔ΄ αιώνος. Γράφων περί της «ησυχαστικής έριδος» εκείνης, εκφράζει την λύπην του, διότι «τόση εχύθη μελάνη και τόσον απησχόλησε σπουδαίους κατά τα άλλα άνδρας της εποχής… ζήτημα «τόσον προσκρούον εις την ημετέραν λογικήν» δανειζόμενος την τελευταίαν φράσιν από το γνωστόν βιβλίον του Ολλανδού Έσσελιγγ. Δυστυχώς τόσον μακράν ιστάμεθα από την Ορθοδοξίαν, ώστε καθηγηταί Πανεπιστημίου, πολιωθέντες εν τη Θεολογική επιστήμη να αγνοούν, ότι πλείστα θέματα της Ορθοδόξου Θεολογίας «τόσον προσκρούουν εις την ημετέραν λογικήν», και δια τον λόγον τούτον να τα χαρακτηρίζωμεν ως αποκλίνοντα εις αίρεσιν! Δεν είναι του παρόντος περιωρισμένου άρθρου να αναφέρωμεν πληθύν όλην αντορθοδόξων σημείων της εν λόγω Πατρολογίας, ούτε να εκφέρωμεν κρίσεις επί του καθόλου επιστημονικού έργου του αποιχομένου, κατά πόσον «αμώμως εισήλθεν εις την Θεολογικήν επιστήμην και αμώμως εξήλθε» κατά την γνώμην θεολόγου τινός. Δεν διστάζομεν όμως, προκειμένου να εκφέρωμεν γνώμην, περί της Πατρολογίας του μακαρίτου, να εισηγηθώμεν όπως ριφθή εις το πυρ, δια να απαλλαγή η Εκκλησία από ένα έργον, προκαλούν μέγα κακόν και «τόσον προσκρούον» εις την ορθόδοξον πνευματικότητα.

Επανερχόμενοι εις το ημέτερον θέμα, του Χριστοκεντρικού μυστικισμού του Παλαμά, έχομεν να παρατηρήσωμεν, ως και εν ετέρω άρθρω εγράψαμεν, ότι ο Θείος Γρηγόριος συνεχίζων την ορθόδοξον παράδοσιν, -- ως του «ενός και του αυτού Πνεύματος ενεργούντος» -- απέδιδε μεγίστην σημασίαν εις την επί τα κρείττω μεταστοιχείωσιν της συνόλου ανθρωπίνης φύσεως μέχρις αυτής της θεωρίας ψυχής και σώματος, δια της εν ημίν χάριτος του Χριστού και των εν τη Εκκλησία μυστηρίων, εις τρόπον ώστε ο Χριστοκεντρικός του μυστικισμός να αντιτίθεται εξ ίσου βασικώς και εις τον νεοπλατωνισμόν και εις τον φυσιοκρατικόν αγνωστικισμόν του Βαρλαάμ.      Συναφώς με το εξεταζόμενον θέμα μας, επιθυμούμεν να διασαφήσωμεν, ότι γίνεται παρά τισι συγχρόνοις θεολόγοις, εκ των ημετέρων – οι ετερόδοξοι δεν μας απασχολούν, ως αιρετικοί όντες – μία παρανόησις θεμελιώδους σημασίας εν τη εκτιμήσει της πνευματικότητος των αγίων Πατέρων και των διαφορετικών οδών, που ηκολούθησαν δια να επιτύχουν την μυστικήν ένωσίν των μετά του Χριστού. Είναι τόσον φιλελευθέρα η ασκουμένη κριτική επί του ιδιάζοντος τρόπου ζωής του Παλαμά, Καβάσιλα, Συμεών του Ν. Θεολόγου, Μαξίμου του Ομολογητού, κ.α., ώστε το εν αυτοίς ενεργήσαν άγιον Πνεύμα, να φαίνεται ή ότι δεν ήτο σύμφωνον προς εαυτό, ή ότι ενήργει ο ανθρώπινος παράγων ερήμην αυτού.

Εφημερίς «Ορθόδοξος Τύπος»:

…ο φύλαξ της Ορθοδοξίας πιστός λαός δεν αντιστέκεται. Αυτοί που αντιστέκονται είναι λίγοι. Οι πολλοί είναι αδιάφοροι ή έχουν εσφαλμένη ιδέα, ότι μόνον την ψυχή μας πρέπει να αγωνιζώμαστε να σώσωμε. Τι κάνουν οι άλλοι και μάλιστα οι κληρικοί, δεν είναι δική μας δουλειά να τους κρίνωμε. Έτσι λένε και καθησυχάζουν. Με τέτοια νοοτροπία και χωρίς αντίσταση το κακό θα εξαπλώνεται ως γάγγραινα. Οι οικουμενιστές θα επιβάλλουν τη θέλησή τους παντού και οι λίγοι πιστοί θα υβρίζωνται ως ταλιμπάν, ως μικρόνοες, ως φανατικοί και άνθρωποι του μίσους, ως γραφικοί κλπ. Και ου θαυμαστόν: «Ει τον οικοδεσπότην Βεελζεβούλ εκάλεσαν, πόσον μάλλον τους οικιακούς αυτού»; Μερικοί πιστοί και παραδοσιακοί κληρικοί και λαϊκοί συνέταξαν και εκυκλοφόρησαν μια «Ομολογία πίστεως κατά του οικουμενισμού». Την υπέγραψαν μερικές χιλιάδες πιστών κληρικών και λαϊκών. Δεν είναι αρκετό. Αν την υπέγραφαν όλοι οι Μητροπολίτες της Ελλαδικής Εκκλησίας, όλοι οι Ηγούμενοι των Αγιορειτικών και λοιπών Ιερών Μονών της Ελλάδος, όλοι οι θεολόγοι κλπ. τότε οι οικουμενιστές θα σιγούσαν και η Εκκλησία θα ησύχαζε από τα κοάσματά τους. Τώρα όμως οι αντιστεκόμενοι είναι λίγοι, μια μικρή μειοψηφία. Γι΄ αυτό οι οικουμενιστές, στηριζόμενοι στον όγκο τους και στην υποστήριξη κοσμικών αρχόντων του αιώνος τούτου, δεν υποχωρούν και συνεχίζουν το διαβρωτικό τους έργο. Τι θα γίνη; Φαίνεται ότι χρειάζονται Ομολογητές και Μάρτυρες.  

Αλλοίμονον εις τον πιστόν, ο οποίος θα ανέμενε κρίσιν Συνόδου.

Η διακοπή του μνημοσύνου του αιρετικού Βαρθολομαίου είναι επιταγή Θεού και καθήκον παντός Ορθοδόξου. Αλλοίμονον εις τον πιστόν, ο οποίος θα ανέμενε κρίσιν Συνόδου. Πότε άραγε θα καταστή δυνατή η σύγκλησις ταύτης; Και όταν ποτέ ήθελε συγκληθή, τι Σύνοδος θα είναι άραγε; Θα είναι γνησία ή ληστρική; Όταν οι Ορθόδοξοι Ιερείς της Κωνσταντινουπόλεως έκοψαν το μνημόσυνον του Επισκόπου Νεστορίου, ανέμενον την κρίσιν Συνόδου; Ευτυχώς όχι. Η Σύνοδος πράγματι συνεκλήθη εις την Κων/πολιν. Ποία όμως ήτο η κρίσις αυτής; Εδικαίωσεν τον Νεστόριον και ανεθεμάτισε τους Ορθοδόξους!... «Ο κοινωνών Βαρθολομαίω αιρέσει κοινωνεί. Ο μνημονεύων Βαρθολομαίον συνεπάγεται μετά τούτου τη αιρετική απωλεία. Ο μη μνημονεύων Βαρθολομαίον και τους συν αυτώ, αποτειχίζει εαυτόν εκ «Ψευδεπισκόπων και Ψευδοδιδασκάλων», λέγει το Πνεύμα το Άγιον εν τη Εκκλησία (ΙΕ Κανών ΑΒ Συνόδου). Οι μη κοινωνούντες Βαρθολομαίω και τοις συν αυτώ είναι «τιμής και αποδοχής άξιοι, ως οι Ορθόδοξοι» παραγγέλουσιν οι Άγιοι δια του αγίου Σωφρονίου Ιεροσολύμων (Αγ. Σωφρονίου Ιεροσολύμων, P.G. 87,  3372A) και του ΙΕ΄Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου». Η μετά της αιρέσεως  κοινωνία, πως είναι δυνατόν να διατηρήση την ορθόδοξον ιδιότητα του Πληρώματος της Εκκλησίας και την υπόστασιν Αυτής;

Ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος

Ἡ ψυχρότητα στὴν προσευχὴ ὀφείλεται εἴτε σὲ ψυχικὴ κόπωση εἴτε σὲ πνευματικὸ κορεσμὸ εἴτε σὲ σωματικὲς ἀπολαύσεις καὶ ἀναπαύσεις εἴτε σὲ πάθη, ποὺ κυριεύουν τὴν ψυχή, προπαντὸς στὴν ἔπαρση. Ὅλα αὐτὰ εἶναι ἐνάντια στὴν πνευματικὴ ζωή, μέσα στὴν ὁποία κεντρικὴ θέση κατέχει ἡ προσευχή. Ἔτσι, πρῶτα καὶ κύρια προκαλοῦν τὸ στέρεμα τῆς πηγῆς τῆς προσευχῆς μέσα μας. Αὐτό, ὅμως, μπορεῖ νὰ oφείλεται καὶ σὲ ἀπομάκρυνση τῆς χάριτος, ποὺ συμβαίνει μὲ θεία παραχώρηση. Και να γιατί:Καὶ νὰ γιατί:Καὶ νὰ γιατί:

Ὅταν ἡ ψυχὴ μας φλέγεται ἀπὸ τὸν πόθο τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπὸ τὴν καρδιὰ μας ξεχύνεται ὁλόθερμη προσευχή, δὲν ἔχουμε παρὰ ἐλεητικὴ ἐπίσκεψη τῆς χάριτος. Ἐμεῖς ὅμως, ὅταν ἡ εὐλογημένη αὐτὴ κατάσταση παρατείνεται γιὰ πολύ, νομίζουμε ὅτι κατορθώσαμε κάτι σπουδαῖο μὲ τὸ δικό μας ἀγώνα καὶ κυριευόμαστε ἀπὸ τὴν κενοδοξία.

ΚΑΝΟΝΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ -- ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Πως εις εις την σωτήριον ταπεινοφροσύνην καταβησόμεθα, τον ολέθριον όγκον της υπερηφανείας καταλιπόντες; Εάν δια πάντων ασκώμεν το τοιούτο και μηδέν παρορώμεν ως ου παρά τούτο βλαβησόμενοι. Τοις γαρ επιτηδεύμασιν ομοιούται η ψυχή και, προς α πράττει, τυπούται και προς ταύτα σχηματίζεται. Έστω σοι και σχήμα, και ιμάτιον, και βάδισμα, και καθέδρα, και τροφής κατάστασις, και στρωμνής Παρασκευή, και οίκος, και τα εν οίκω σκεύη πάντα προς ευτέλειαν ησκημένα· και λόγος, και ωδή, και η του πλησίον έντευξις, και ταύτα προς μετριότητα μάλλον, ή προς όγκον οράτω. Μη μοι κόμπους εν λόγω σοφιστικούς, μηδέ εν ωδαίς ηδυφωνίας υπερβαλλούσας, μηδέ διαλέξεις υπερηφάνους και βαρείας· αλλ΄ εν άπασιν υφαίρει του μεγέθους· χρηστός προς τον φίλον, ήπιος προς τον οικέτην, ανεξίκακος προς τους θρασείς, φιλάνθρωπος προς τους ταπεινούς, παρηγορών κακουμένους, επισκεπτόμενος τους εν οδύναις, μηδένα καθ΄ άπαξ υπερορών, γλυκύς εν προσηγορία, φαιδρός εν αποκρίσει, δεξιός, ευπρόσιτος άπασι, μήτε σεαυτού διεξιών εγκώμια, μηδέ ετέρους λέγειν παρασκευάζων, μηδέ λόγον άσεμνον αποδεχόμενος, επικαλύπτων όσα δυνατόν των σεαυτού πλεονεκτημάτων· επί δε τοις αμαρτήμασι κατηγορών σεαυτού και μη τους ετέρων ελέγχους αναμένων, ίνα γένη κατά τον δίκαιον τον εαυτού κατήγορον εν πρωτολογία, ίνα ης, κατά τον Ιώβ, ος ου διετράπη πολυοχλίαν πόλεως, επ΄ αυτών εξαγορεύσαι το ίδιον πταίσμα. Μη βαρύς εν επιτημήσεσι γίνου, μηδέ ταχέως, μηδέ εμπαθώς εξελέγχων (αύθαδες γαρ το τοιούτον), μηδέ επί μικροίς καταδικάζων, ως ακριβοδίκαιος αυτός υπάρχων.

Συ δε ου πλεονέκτης; Συ δε ουκ αποστερητής, α προς οικονομίαν εδέξω ταύτα ίδια σεαυτού ποιούμενος; Ή ο μεν ενδεδυμένον απογυμνών λωποδύτης ονομασθήσεται, ο δε τον γυμνόν μη ενδύων, δυνάμενος τούτο ποιείν, άλλης τινός έστι προσηγορίας άξιος; Του πεινώντός εστιν ο άρτος, ον συ κατέχεις· του γυμνητεύοντος το ιμάτιον, ο συ φυλάσσεις εν αποθήκαις· του ανυποδέτου το υπόδημα, ο παρά σοι κατασήπεται· του χρήζοντος το αργύριον, ο κατορύξας έχεις. Ώστε τοσούτους αδικείς, όσοις παρέχειν εδύνασο. «Είτε γαρ εσθίετε, φησίν, είτε πίνετε, είτε τι ποιείτε, πάντα εις δόξαν Θεού ποιείτε. Καθεζόμενος επί τραπάζης, προσεύχου· προσφερόμενος τον άρτον, τω δεδωκότι την χάριν αποπλήρου· οίνω το ασθενές του σώματος υπερείδων, μέμνησο του παρεχομένου σοι το δώρον εις ευφροσύνην καρδίας και παραμυθίαν αρρωστημάτων. Παρήλθεν η χρεία των βρωμάτων; Η μέντοι μνήμη του ευεργέτου μη παρερχέσθω. Τον χιτώνα ενδυόμενος, ευχαρίστει τω δεδωκότι· το ιμάτιον περιβαλλόμενος, αύξησον την εις Θεόν αγάπην, ος και χειμώνι και θέρει επιτήδεια ημίν σκεπάσματα εχαρίσατο, την τε ζωήν ημών συντηρούντα και το άσχημον περιστέλλοντα. Επληρώθη η ημέρα; Ευχαρίστει τω τον ήλιον μεν εις υπηρεσίαν των ημερινών έργων χαρισαμένω ημίν, πυρ δε παρασχομένω του φωτίζειν την νύκτα και ταις λοιπαίς χρείαις ταις κατά τον βίον υπηρετείν. Η νυξ άλλας υποθέσεις προσευχής προξενείτω. Όταν αναβλέψης εις τον ουρανόν, και προς τα των άστρων ενατενίσης κάλλη προσεύχου τω Δεσπότη των ορωμένων, και προσκύνει τον αριστοτέχνην των όλων Θεόν, ος εν σοφία τα πάντα εποίησεν. Όταν ίδης πάσαν φύσιν ζώων ύπνω κατεχομένην, πάλιν προσκύνει τον και ακουσίως ημάς δια του ύπνου της συνεχείας των πόνων λύοντα, και εκ μικράς αναπαύσεως πάλιν προς την ακμήν της δυνάμεως επανάγοντα.

Υπέρ αμαρτίας κλαίε. Αύτη αρρωστία ψυχής· αύτη θάνατός εστι της αθανάτου· αύτη πένθους αξία και οδυρμών ασιγήτων. Επί ταύτη παν δάκρυον ρέοι, και μη διαλείποι στεναγμός εκ βάθους καρδίας αναπεμπόμενος.

Τι αν γένοιτο της νόσου ταύτης (του φθόνου) ολεθριώτερον; Φθορά της ζωής, λύμη της φύσεως, έχθρα των παρά Θεού δεδομένων ημίν, εναντίωσις προς Θεόν. Τι τον αρχέκακον δαίμονα εις τον κατά ανθρώπων εξέμηνε πόλεμον; Ουχ ο φθόνος; Δι΄ ου και θεομάχος φανερώς απηλέγχθη, αχθόμενος μεν Θεώ επί τη μεγαλοδωρεά τη εις τον άνθρωπον, τον άνθρωπον δε αμυνόμενος, επειδή Θεόν ουκ ηδύνατο. Τα αυτά δε ταύτα ποιών και ο Κάϊν δείκνυται, ο πρώτος μαθητής του διαβόλου, και φθόνον και φόνον παρ΄ αυτού διδαχθείς, τας αδελφάς ανομίας, ας και Παύλος συνέζευξεν, ειπών· Μεστούς φθόνου, φόνου. Τι ουν ην ο εποίησεν; Είδε την παρά του Θεού τιμήν, και εξεκαύθη προς ζήλον, και ανείλε τον τιμηθέντα, ίνα καθάψηται του τιμήσαντος. Προς γαρ την θεομαχίαν αδυνατών, εις αδελφοκτονίαν μετέπεσε. Φύγωμεν, αδελφοί, νόσον θεομαχίας διδάσκαλον, ανδροφονίας μητέρα, σύγχυσιν φύσεως, οικειότητος άγνοιαν, συμφοράν αλογωτάτην.

Μέθη, ο αυθαίρετος δαίμων, εξ ηδονής ταις ψυχαίς εμβαλλόμενος, μέθη, κακίας μήτηρ, αρετής εναντίωσις, τον ανδρείον δειλόν αποδείκνυσι, τον σώφρονα ασελγή· δικαιοσύνην ουκ οίδε, φρόνησιν αναιρεί. Ώσπερ γαρ ύδωρ πολέμιόν εστι πυρί, ούτως αμετρία οίνου λογισμόν κατασβέννυσι. Διόπερ ώκνουν τι λέγειν κατά μέθης, ουχ ως περί μικρού τινος κακού ή παροφθήναι αξίου, αλλ΄ ως ουδέν όφελος παρεχομένου του λόγου. Ει γαρ ο μεθύων παραφρονεί και εσκότωται, εική ραψωδεί ο επιπλήττων τω μη ακούοντι.