Τη ΚΣΤ΄ (26η) Νοεμβρίου, ο Όσιος Πατήρ ημών ΝΙΚΩΝ, ο Μετανοείτε, εν ειρήνη τελειούται.

Νίκων ο Όσιος Πατήρ ημών κατήγετο από τον Πολεμωνιακόν Πόντον, υιός μεγιστάνος τινός. Ακούσας δε την θείαν φωνήν του Κυρίου, την λέγουσαν· «Πας ος αφήκεν οικίας ή αδελφούς ή αδελφάς ή πατέρα ή μητέρα …. Εκατονταπλασίονα λήψεται και ζωήν αιώνιον κληρονομήσει» (Ματθ. ιθ: 29), αφήκεν όλα δια τον Χριστόν και επήγεν εις Μοναστήριον, εις το οποίον μετήλθε πάσαν άσκησιν αρετής ο αοίδιμος και υπερέβαλεν όλους τους άλλους Μοναχούς με την άκραν σκληραγωγίαν.

Τη ΚΣΤ΄ (26η) Νοεμβρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΙΑΚΩΒΟΥ του Αναχωρητού.

Ιάκωβος ο μακάριος ούτος Πατήρ ημών, επιποθών και αγωνιζόμενος ίνα κερδήση τον Χριστόν, πρώτον μεν περιώρισε τον εαυτόν του εντός μικροτάτου οίκου, είτα δε προσηλώσας τον νουν εις την μνήμην και ενθύμησιν του ονόματος του Θεού, προέκοπτε τοιουτοτρόπως εις την τελειότητα της αρετής. Αφ’ ου δε εγυμνάσθη άριστα και απέδειξε την ψυχήν του συνήθη εις τους αγαθούς πόνους και αγώνας της αρετής, ετόλμησε να αναβή και εις τους μεγαλυτέρους αγώνας.

Τη ΚΣΤ΄ (26η) Νοεμβρίου, ο Όσιος πατήρ ημών ΑΚΑΚΙΟΣ ο εν τη Κλίμακι εν ειρήνη τελειούται.

Ακάκιος ο Όσιος Πατήρ ημών εμόναζεν εις εν Μοναστήριον της Ασίας, Κελλιβάρα ονομαζόμενον, ευρισκόμενον εις το όρος του Λάτρου, μετεχειρίζετο δε από της νεανικής του ηλικίας την ασκητικήν ζωήν, απλούστατος εις την γνώμην, φρονιμώτατος εις τον λογισμόν και αγαθοπροαίρετος εις όλους τους λόγους του και τας πράξεις του.

Τη ΚΣΤ΄ (26η) Νοεμβρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΑΛΥΠΙΟΥ του Κιονίτου.

Αλύπιος ο Όσιος πατήρ ημών εγεννήθη κατά τας αρχάς στ΄ αιώνος εις την Ανδριανούπολιν της Παφλαγονίας. Τούτου τον υπεράνθρωπον Βίον θέλομεν διηγηθή ενταύθα, επειδή καλόν είναι μεν και θεάρεστον να διηγήται τις των Μαρτύρων τους αγώνας, οίτινες δίδουν πολλήν την ωφέλειαν με τα εξαίρετα παραδείγματα της μεγάλης ανδρείας και της προς τον Θεόν αγάπης, αλλά δεν είναι ολιγώτερον ψυχωφελές και σωτήριον το να γράφωνται οι ασκητικοί πόνοι και ιδρώτες των Οσίων Πατέρων εκείνων, όσοι υπέμειναν δια τον Χριστόν τοσαύτην κακοπάθειαν, κατοικούντες εις τα όρη, τα σπήλαια και τας οπάς της γης, στενοχωρούμενοι, υστερούμενοι και απορούμενοι πάντων των αναγκαίων του σώματος, των οποίων τον ισάγγελον βίον πρέπει έκαστος να θαυμάζη, διότι και αν ακόμη οι Άγιοι Μάρτυρες υπερτερούν τους Οσίους κατά την δριμύτητα των πόνων και την σφοδρότητα των κολάσεων, τας οποίας υπέστησαν, όμως αυτοί πάλιν υπέμειναν καθ’ όλην την ζωήν των πολεμούντες με την σάρκα και με τους ασπλάγχνους και ανελεήμονας δαίμονας, οι οποίοι τους εκόλαζαν καθώς οι τύραννοι εβασάνιζον και έδερον, ελίθαζον και ποικιλοτρόπως εταλαιπώρουν αυτούς, δια τούτο θα γράψωμεν και ημείς ενταύθα τον Βίον του θαυμασίου τούτου και μεγάλου εις την αρετήν Αλυπίου, όστις είναι εις εξ αυτών.

Τη ΚΕ΄ (25η) Νοεμβρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΠΕΤΡΟΥ του Ησυχαστού.

Πέτρος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών εγεννήθη από γονείς ευσεβείς κατά την Μαύρην Θάλασσαν. Αφού δε συνέζησε μόνον επτά έτη μετά των γονέων του, όλον το επίλοιπον διάστημα της ζωής του διήνυσεν εις την φιλοσοφίαν και άσκησιν. Και πρώτον μεν ηγωνίσθη εις την Γαλατίαν· έπειτα χάριν ιστορίας και περιηγήσεως επήγεν εις την Παλαιστίνην. Αφού δε προσηυχήθη εκεί εις όλους τους ιερούς και Αγίους Τόπους, κατέβη εις την Αντιόχειαν και κλεισθείς εντός κελλίου τινός, επρόσεχεν εις τον εαυτόν του, διαλεγόμενος και συνομιλών με τον Θεόν πάντοτε δια της ιεράς προσευχής, χωρίς να τρώγη άλλο τι φαγητόν ειμή μόνον ολίγον άρτον και αυτόν ζυγισμένον και να πίνη ολίγον ύδωρ· αλλά και ταύτα τα ολίγα έτρωγε και έπινεν ανά δύο ημέρας.

Τη ΚΕ΄ (25η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος ΜΕΡΚΟΥΡΙΟΥ.

Μερκούριος ο ένδοξος του Χριστού Μεγαλομάρτυς ήτο κατά τους χρόνους των ασεβών βασιλέων Δεκίου, Γάλλου και Ουαλεριανού, καταγόμενος μεν από την γην της Ανατολής, συνηριθμημένος δε με το στράτευμα το ονομαζόμενον των Μαρτησίων, υιός υπάρχων Σκύθου τινός, Γορδιανού καλουμένου, όστις ήτο μεν Χριστιανός, αλλά κεκρυμμένος και ο βασιλεύς δεν το εγνώριζε.

Τη ΚΕ΄ (25η) Νοεμβρίου, μνήμη της Αγίας και ενδόξου Μεγαλομάρτυρος του Χριστού ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ.

Αικατερίνα η ένδοξος του Χριστού Μεγαλομάρτυς ήτο από την μεγαλόπολιν Αλεξάνδρειαν, ήθλησε δε κατά τον καιρόν των ασεβών βασιλέων Μαξιμιανού, Μαξεντίου και  Μαξιμίνου των βασιλευσάντων κατά τα έτη τε΄ - τιγ΄ (305 – 313). Ο Βίος αυτής και το Μαρτύριον είναι τόσον θαυμαστός, γλυκύς και ηδύτατος, ώστε πάσα ψυχή, ήτις μετά προσοχής αναγινώσκει και ακροάται αυτόν, ευφραίνρται και δροσίζεται και πολύν τον καρπόν συγκομίζει. Η ελπίς της συγκομίσεως των καρπών γεμίζει θάρρος τον γεωργόν και τον κάμνει να μη συλλογίζεται ποσώς κόπον και ιδρώτα, ούτε πάσαν άλλην χειμέριον κακοπάθειαν, αλλά να υπομένη καρτερικώς τας θλίψεις των ανέμων και των υδάτων και αυτής της χιόνος την δριμύτητα, αναμένων μετά πόθου πολλού το θέρος να απολαύση τους καρπούς του.