Τη Η΄ (8η) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΚΑΡΤΕΡΙΟΥ.

Καρτέριος ο Άγιος Ιερομάρτυς ήτο κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού και του ηγεμόνος της Καισαρείας της Καππαδοκίας Ουρβανού, εν έτει 298, Ιερεύς και διδάσκαλος των Χριστανών. Ούτος λοιπόν κτίσας οίκον ευκτήριον (ήτοι μικράν Εκκλησίαν), συνήθροιζεν εκεί τα πλήθη των Χριστιανών και εδίδασκεν αυτά να σέβονται τον Χριστόν μόνον, ως όντα Θεόν αληθινόν, και άλλον Θεόν να μη γνωρίζωσι πλην αυτού. Δια ταύτα λοιπόν διαβληθείς εις τον ηγεμόνα εκρύβη, ο δε Κύριος φαίνεται εις αυτόν και του λέγει:

Τη Η΄ (8η) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΓΕΩΡΓΙΟΥ του Χοζεβίτου.

Γεώργιος ο Όσιος πατήρ ημών ο Χοζεβίτης κατήγετο από εν χωρίον της Κύπρου· οι γονείς αυτού έζων εν ευσεβεία, είχον δε περιουσίαν μετρίαν. Ούτος είχε και αδελφόν μεγαλύτερον ονομαζόμενον Ηρακλείδην, ο οποίος, εν όσω έζων ακόμη οι γονείς αυτών, ήλθεν εις την αγίαν πόλιν Χριστού του Θεού ημών δια να προσκυνήση τους Αγίους Τόπους, αφού δε κατέβη εις τον Ιορδάνην και προσεκύνησεν, επήγεν εις την λεγομένην Λαύραν του Καλαμώνος και εκεί έγινε Μοναχός.

Τη Η΄ (8η) Ιανουαρίου, μνήμη της Οσίας μητρός ημών ΔΟΜΝΙΚΗΣ.

Δομνίκα η Οσία έζησε κατά τους χρόνους Θεοδοσίου το μεγάλου εν έτει τπδ΄ (384), καταγομένη από την Καρθαγένην ή Καρχηδόνα της Αφρικής. Δια τινα υπόθεσιν επήγεν αύτη εις Κωνσταντινούπολιν μετ’ άλλων τεσσαράκοντα παρθένων, όπου ο τότε πατριαρχεύων Νεκτάριος τας εδέχθη εκ θείας αποκαλύψεως, και τας ηξίωσε του θείου Βαπτίσματος. Μετά το Βάπτισμα η Αγία Δομνίκα έγινε Μοναχή και αφού ηγωνίσθη με πόνους ανδρικούς έφθασεν εις το άκρον της ασκήσεως, ώστε ηξιώθη να ενεργή θαύματα. Εν τούτοις λοιπόν διαλάμψασα προς Κύριον εξεδήμησεν.

Τη Ζ΄ (7η) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ του εξ Ατταλείας μεν όντος, εν Σμύρνη δε μαρτυρήσαντος κατά το αψ΄ (1700) έτος.

Αθανάσιος ο Άγιος Νεομάρτυς κατήγετο από την Αττάλειαν. Εν τη Σμύρνη δε ευρισκόμενος πάντοτε, συνανεστρέφετο μετά των Οθωμανών, οι οποίοι συνεχώς τον ηνώχλουν, περιγελώντες την των Χριστιανών πίστιν· εκείνος δε ο μακάριος, μολονότι ήτο αγράμματος, τους απεκρίνετο εις όλα με λόγον και σύνεσιν, ώστε πολλάκις τους καθίστα αναπολογήτους. Μη δυνάμενοι δε να αποστομώσωσι τούτον, αλλά και μάλιστα εντρεπόμενοι δια τα σαθρά δόγματα της θρησκείας των, τα οποία προέβαλλαν, εστοχάσθησαν να τον συκοφαντήσουν· και εμηχανεύοντο πως να παγιδεύσωσιν αυτόν.

Τη Ζ΄ (7η) Ιανουαρίου, μνήμη του υπό του Τιμίου ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ γεγονότος θαύματος εν Χίω κατά των Αγαρηνών.

Ιωάννης ο του Χριστού Τίμιος Πρόδρομος και Βαπτιστής αείποτε πολλά θαύματα τελεί, εν δε εξ αυτών είναι και το κατωτέρω. Περί τα μέσα της δεκάτης ογδόης εκατονταετηρίδος, ήτοι εις τα 1740, ο Μέγας Πρόδρομος, η θαυμαστή δεξιά του Υψίστου, ενήργησε μέγα και εξαίσιον θαύμα, μνημονευόμενον και λαλούμενον και μετά χαράς εξιστορούμενον από εκείνους, οι οποίοι αυτόπται του θαύματος έγιναν, και αι χείρες αυτών υπηρέτησαν εις τα τότε παραδόξως γενόμενα· έχει δε ούτως η διήγησις:

Τη Ζ΄ (7η) Ιανουαρίου, η Σύναξις του Τιμίου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού ΙΩΑΝΝΟΥ.

Συνέδραμε δε και η της παντίμου τούτου χειρός προς την Κωνσταντινούπολιν συνέλευσις.                                                                                                                                    

Ιωάννου του Τιμίου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού την Σύναξιν και εορτήν παρελάβομεν άνωθεν και εξ αρχής να εορτάζωμεν τη επαύριον των Αγίων Θεοφανείων, ήτοι κατά την σήμερον, επειδή ούτος υπηρέτησεν εις το μυστήριον του Βαπτίσματος του Κυρίου· όθεν δια την αιτίαν ταύτην συναριθμείται και η εορτή αύτη με τας λοιπάς εορτάς του Προδρόμου, ίνα μηδέν σιωπήσωμεν από τα εκείνου θαυμάσια και υπερφυσικά χαρίσματα. Συνέβη δε να φθάση εις την Κωνσταντινούπολιν και κατά την παρελθούσαν εσπέραν των Αγίων Θεοφανείων η της τιμίας χειρός του Τιμίου Προδρόμου μετακομιδή, ήτις τοιουτοτρόπως εγένετο.

Τη ΣΤ΄ (6η) Ιανουαρίου, τα ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού.

Θεοφάνεια τα Άγια του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού εορτάζομεν σήμερον εν πάσαις ταις αγίαις του Θεού Εκκλησίαις, την αγρυπνίαν τελούντες αφ’ εσπέρας. Επειδή, αφού παρήλθον τα τριάκοντα έτη της ηλικίας του, ηθέλησεν ο Κύριος να φανερωθή εις τους ανθρώπους, ότι είναι Θεός εν σώματι, και όταν ο Κύριος εβαπτίζετο από τον Ιωάννην, εμαρτυρήθη άνωθεν από τον Θεόν και Πατέρα με την φωνήν και την επέλευσιν του Αγίου Πνεύματος, ότι είναι Υιός γνήσιος και ομοούσιος αυτού, έκτοτε λοιπόν εγνωρίσθη εις όλους δια των θαυμάτων και της υψηλής του διδασκαλίας, ότι αυτός είναι βεβαίως ο Θεός των πατέρων ημών ο δια των Προφητών φανερώς κηρυττόμενος. Ήλθε δε εις το Βάπτισμα δι’ αιτίαν τοιαύτην.