Τη Β΄ (2α) Μαρτίου, ο Άγιος Ομολογητής ΚΟΪΝΤΟΣ ο Θαυματουργός εν ειρήνη τελειούται.

Κόϊντος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών εγεννήθη εις την Φρυγίαν, εις την οποίαν έμαθε και την ευσέβειαν, κατά τους χρόνους του βασιλέως Αυρηλιανού του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σο΄ - σοε΄ (270 – 275). Μεταβάς δε ποτέ εις κώμην τινά, Αιολίδα καλουμένην, εμοίραζεν ελεημοσύνην εις τους πτωχούς. Ο δε ηγεμών Ρούφος, συλλαβών τον Άγιον, ευθύς ως διέταξεν αυτόν να θυσιάση εις τα είδωλα, εδαιμονίσθη. Αφού δε παρεκάλεσεν ο Άγιος τον Θεόν ηλευθερώθη ο ηγεμών από το δαιμόνιον.

Τη Β΄ (2α) Μαρτίου, μνήμη του Αγίου Ομολογητού και Ιερομάρτυρος ΘΕΟΔΟΤΟΥ Επισκόπου Κυρηνείας της Κύπρου.

Θεόδοτος ο Άγιος Ιερομάρτυς έζησε κατά τους χρόνους Λικινίου του βασιλεύσαντος κατά τα έτη τη΄ - τκγ΄ (308 – 323), ηγεμονεύοντος της Κύπρου του Σαβίνου. Επειδή δε ο μακάριος ωμολόγει παρρησία την εις Χριστόν Πίστιν, συλληφθείς ωδηγήθη προ του ηγεμόνος Σαβίνου· και πρώτον μεν έδειραν αυτόν με βούνευρα, έπειτα δε τον εκρέμασαν και εξέσχισαν τας σάρκας του, είτα ήπλωσαν αυτόν επί σιδηράς και ανημμένης κλίνης.

Τη Β΄ (2α) Μαρτίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΗΣΥΧΙΟΥ του Συγκλητικού.

Ησύχιος ο Άγιος του Χριστού Μάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμιανού του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σπστ΄ - τε΄ (286 – 305). Ήτο δε ούτος πρώτος του βασιλικού παλατίου και της Συγκλήτου Βουλής, διότι ήτο μαγιστριανός το αξίωμα. Όταν δε ο Μαξιμιανός ήγειρε τον κατά των Χριστιανών διωγμόν διέταξεν, όπως άπαντες οι Χριστιανοί, όσοι ήσαν βασιλικοί στρατιώται, εάν δεν αρνηθώσι τον Χριστόν, να στερηθώσι τας ζώνας τας οποίας έφερον ως σημείον της βασιλικής αυτών αξίας και να ζώσι του λοιπού ως ιδιώται και άτιμοι.

Τη Α΄ (1η) Μαρτίου, ο Όσιος ΑΓΑΠΙΟΣ ο εν τοις ορίοις της του Βατοπαιδίου Μονής ασκήσας,

ο υπό των Σαρακηνών αιχμαλωτισθείς και αυτούς μεταβαλών και βαπτίσας, εν ειρήνη τελειούται.                                                                      

Αγάπιος ο Όσιος Πατήρ ημών, του Αγιωνύμου Όρους το θείον βλάστημα, ως φυτόν ωραιότατον εβλάστησεν εις την Σκήτην του Κολιτζού της περιοχής του Βατοπαιδίου. Εις την Σκήτην δε ταύτην τον καλόν αγώνα αγωνιζόμενος ο Όσιος ηχμαλωτίσθη από επιδραμόντας Αγαρηνούς πειρατάς, οίτινες και τον επώλησαν ως δούλον εις τινα Αγαρηνόν, όστις τον διετήρει δεδεμένον με αλύσεις δια τον φόβον της αποδράσεώς του επί δώδεκα χρόνους ολοκλήρους, χρησιμοποιών συγχρόνως αυτόν εις εργασίας σκληράς και βαρυτάτας.

Τη Α΄ (1η) Μαρτίου, μνήμη της Αγίας Μάρτυρος ΑΝΤΩΝΙΝΗΣ.

Αντωνίνα η Αγία Μάρτυς του Χριστού κατήγετο εκ της Νικαίας της Βιθυνίας, έζησε δε κατά τους χρόνους του Βασιλέως Μαξιμιανού του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σπστ΄ - τε΄ (286 – 305). Παρασταθείσα δε έμπροσθεν του βασιλέως τούτου και τον Χριστόν παρρησία ομολογήσασα, πρώτον μεν λαμβάνει διαφόρους βασάνους και ρίπτεται εν τη φυλακή, είτα δε αποφυλακίζεται.

Τη Α΄ (1η) Μαρτίου, μνήμη της Οσίας ΔΟΜΝΙΝΗΣ της Νέας.

Δομνίνα η Οσία Μήτηρ ημών κατήγετο εκ της πόλεως Κύρου της εν Αντιοχεία, ήτο δε θυγάτηρ γονέων ευσεβών και πλουσίων. Εκ νεαράς ηλικίας αγαπήσασα η μακαρία τον Θεόν, εμιμήθη την ζωήν του Οσίου Μάρωνος, όστις εορτάζεται κατά την ιδ΄ (14^ην) Φεβρουαρίου. Έκτισε λοιπόν μικράν καλύβην εις τον κήπον του μητρικού της οίκου και εκεί ησυχάζουσα και πενθούσα έβρεχε με παντοτεινά δάκρυα τας παρειάς της και τα τρίχινα ενδύματα, τα οποία εφόρει. Επειδή δε εκεί πλησίον ήτο Εκκλησία, ηγείρετο, η μακαρία, κατά το μεσονύκτιον και πορευομένη εις αυτήν προσέφερε τας προσευχάς και υμνωδίας της εις τον Θεόν.

Τη Α΄ (1η) Μαρτίου, μνήμη της Αγίας Οσιομάρτυρος ΕΥΔΟΚΙΑΣ της από Σαμαρειτών.

Ευδοκία, η Αγία του Χριστού Οσιομάρτυς η από Σαμαρειτών, εγεννήθη εις Ηλιούπολιν της Λιβανησίας της Φοινίκης κατά τους χρόνους του βασιλέως Τραϊανού του βασιλεύσαντος κατά τα έτη 98 – 117 μ.Χ. Ήτο δε η μακαρία τόσον ωραία και πάγκαλος, ώστε ούτε ζωγράφος δεν ηδύνατο να ιστορήση ωραιοτέραν καλλονήν. Τούτου ένεκεν και λόγω αφ’ ενός μεν των κολακειών και εξωθήσεων των διαφόρων θαυμαστών της, αφ’ ετέρου δε της ελλείψεως οιασδήποτε χριστιανικής ηθικής διδασκαλίας εξέκλινεν εις την επάρατον αμαρτίαν της πορνείας, επειδή σπανίως ευρίσκομεν να συγκατοικούν ομού σωφροσύνη, ωραιότης και αγνότης.