Τη ΙΖ΄ (17η) Ιανουαρίου, μνήμη του ευσεβούς βασιλέως ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ του Μεγάλου.

Θεοδόσιος ο Μέγας, ο ευσεβέστατος και αοίδιμος ούτος βασιλεύς, εγεννήθη εις την Ισπανίαν, περιφανής ων κατά το γένος και κατά την ανδρείαν περιφημότατος. Αναδειχθείς δε στρατηγός υπό του βασιλέως Γρατιανού του υιού Ουαλεντινιανού, ύστερον εχειροτονήθη υπό του ιδίου βασιλεύς εις το Σίρμιον, τη δεκάτη έκτη Ιανουαρίου εν έτει τοθ΄ (379). Ανελθών εις τον θρόνον ο Θεοδόσιος επέδειξεν ιδιαιτέραν μέριμναν υπέρ της κατισχύσεως της Ορθοδοξίας, ευθύς δε από της πρώτης στιγμής της βασιλείας του τον μεν αρειανόν Πατριάρχην Δημόφιλον εξώρισεν, ανεβίβασε δε εις τον πατριαρχικόν θρόνον τον Μέγαν Γρηγόριον τον Θεολόγον.

Τη ΙΖ΄ (17η) Ιανουαρίου, ο Όσιος και θεοφόρος πατήρ ημών ΑΝΤΩΝΙΟΣ ο Νέος και Θαυματουργός, ο εν τη σκήτη της Βεροίας ασκήσας, εν ειρήνη τελειούται.

Αντώνιος ο Όσιος πατήρ ημών ο Νέος κατήγετο από την Βέροιαν της Μακεδονίας, γεννηθείς δε από γονείς εναρέτους και ευτυχείς, ανετράφη ελευθέρως και ωδηγήθη υπ’ αυτών εις αρετήν· προτού δε ακόμη να διέλθη την παιδικήν ηλικίαν, ετρώθη ο αοίδιμος υπό θείου έρωτος. Όθεν αφήσας πάσαν τρυφήν και ματαιότητα της ζωής ταύτης, επήγεν εις το Μοναστήριον, το ευρισκόμενον εις τόπον Περαίαν καλούμενον, του εκείσε τρέχοντος ποταμού, το οποίον Μοναστήριον κατ’ εκείνον τον καιρόν ήκμαζεν από πλήθος Μοναχών και από εργασίαν αρετής.

Τη ΙΖ΄ (17η) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών ΑΝΤΩΝΙΟΥ του Μεγάλου.

Αντώνιος ο Μέγας Πατήρ ημών εγεννήθη εν Αιγύπτω κατά τας ημέρας του ασεβεστάτου Δεκίου εν έτει σαν΄ (251). Οι γονείς του ήσαν Χριστιανοί και ανέθρεψαν αυτόν ευσεβώς, πλην όμως γράμματα δεν ηθέλησε να μάθη, διότι ήτο εκ φύσεως απονήρευτος και δεν επεθύμει να συναναστρέφεται με άλλους παίδας ούτε να έχη φροντίδα και σύγχυσιν. Είχε δε πόθον να πηγαίνη τακτικά με τους γονείς αυτού εις την Εκκλησίαν, όπου ηκροάζετο με προσοχήν τα ιερά αναγνώσματα φυλάττων νουνεχώς εις την καρδίαν αυτού την εκ τούτων ωφέλειαν. Ποτέ δεν εζήτησε καλά φαγητά ή ωραία ενδύματα ή άλλα θελήματα άκαιρα κατά την των νέων συνήθειαν, αλλ’ επορεύετο ως ήθελεν εύρει εις τον οίκον των. Μετά τον θάνατον των γονέων αυτού έμεινε με την αδελφήν του και εφρόντιζε τας υπηρεσίας της οικίας εις όλα με την εμπρέπουσαν επιμέλειαν.

Τη ΙΣΤ΄ (16η) Ιανουαρίου, ο Άγιος Νέος Ιερομάρτυς ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ, ο εν Βουλγαρία μαρτυρήσας κατά το αψοα΄ (1771) έτος, δι’ αγχόνης τελειούται.

Δαμασκηνός ο Νέος ούτος Ιερομάρτυς ήτο από χωρίον τι της επαρχίας Τιρνόβου Γάμπροβον ονομαζόμενον· αναχωρήσας δε από την πατρίδα του, ήλθεν εις το Άγιον Όρος και εμόναζεν εις το Ιερόν Μοναστήριον του Χιλιανταρίου, εκεί δε έγινε Διάκονος, Ιερομόναχος και Προηγούμενος. Αποσταλείς δε από τους Πατέρας του Μοναστηρίου του εις την Βουλγαρίαν, εις την χώραν Σφιστόβι, διέτριψεν έως τον διωρισμένον καιρόν του ταξιδίου του· μέλλων δε να επιστρέψη εις το Μοναστήριόν του και συνάγων ό,τι είχεν εκεί, εζήτησε και ολίγα χρήματα, τα οποία είχε δανείσει εις τινας Τούρκους· οι οποίοι, άδικοι όντες και κακότροποι, δεν ήθελον να του τα δώσουν, αλλ’ απεφάσισαν όχι μόνον να κατακρατήσουν τα δανεικά χρήματα, αλλά και να πάρουν ό,τι και αν είχε συναγμένα εις το Μετόχιον. Και λοιπόν τι τους εσόφισεν ο διάβολος και έκαμαν;

Τη ΙΣΤ΄ (16η) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΔΑΝΑΚΤΟΣ Αναγνώστου.

Δάναξ ο Άγιος Μάρτυς κατήγετο από την Αυλώνα του Ιλλυρικού, ήτοι την νυν καλουμένην Αλβανίαν, κληρικός ων της εκεί Αγίας του Θεού Εκκλησίας. Παίρνων δε τα σκεύη της Εκκλησίας δια να φυλάξη αυτά από την καταδρομήν των απίστων, συνελήφθη παρ’ αυτών εις ένα τόπον, και ηναγκάσθη να θυσιάση εις τα είδωλα. Επειδή όμως δεν επείσθη, δια τούτο εθανατώθη από τας τούτων μαχαίρας και ούτως έλαβεν ο αοίδιμος τον του μαρτυρίου στέφανον.

Τη ΙΣΤ΄ (16η) Ιανουαρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων και αυταδέλφων ΠΕΥΣΙΠΠΟΥ, ΕΛΑΣΙΠΠΟΥ και ΜΕΣΙΠΠΟΥ και ΝΕΟΝΙΛΛΗΣ της μάμμης αυτών.

Πεύσιππος, Ελάσιππος και Μέσιππος οι ένδοξοι και Άγιοι Μάρτυρες ήσαν αδελφοί τρίδυμοι, γεννηθέντες δηλαδή και οι τρεις συγχρόνως εκ της αυτής κοιλίας, κατήγοντο δε από την Καππαδοκίαν. Ούτοι ήσαν πολλά επιτήδειοι εις την ιππασίαν και εις το να ημερώνουν τους μικρούς και αγρίους ίππους, ως και εις το να τρέχουν με αυτούς εις τον κάμπον. Όταν δε είχον μίαν εορτήν εις την πατρίδα των, καλουμένην του Νεμεσίου Διός, εκάλεσαν και την μάμμην των Νεονίλλαν δια να συνεορτάσουν. Η δε γερόντισσα, δεδιδαγμένη την εις Χριστόν πίστιν, διηγήθη εις τους τρεις εγγόνους της την περί ημάς του Θεού Λόγου οικονομίαν και περιέπαιζε τα είδωλα. Η διήγησις δε αύτη έγινεν εις τους νέους αιτία πίστεως και σωτηρίας. Διότι ταύτα διηγουμένης της μάμμης αυτών, ενεθυμήθη έκαστος εξ αυτών εκείνα τα οποία είδεν εις τον ύπνον του. Ταύτα δε ωδήγουν αυτούς εις το να πιστεύσουν εις τον Χριστόν. Ευθύς λοιπόν και οι τρεις Άγιοι εκρήμνισαν τα είδωλα και τον Χριστόν παρρησία ομολογήσαντες, εβλήθησαν από τους κυρίους αυτών ειδωλολάτρας εις το πυρ· και εκεί τελειωθέντες οι μακάριοι, εκομίσαντο τους στεφάνους του μαρτυρίου.

Τη ΙΣΤ΄ (16η) Ιανουαρίου, τελείται η προσκύνησις της Τιμίας Αλύσεως του Αγίου και ενδόξου Αποστόλου Πέτρου.

Πέτρου του ενδοξοτάτου και Πρωτοκορυφαίου των Αποστόλων την τιμίαν άλυσιν προσκυνούμεν κατά την σήμερον, δι’ ης προσεδέθη εν τη φυλακή δια τον Χριστόν, ότε κατά προσταγήν του τετράρχου Ηρώδου συνελήφθη, καθώς ο Απόστολος Λουκάς ιστορεί εν κεφαλαίω ΙΒ΄ των Πράξεων, εν αις λέγει ότι Ηρώδης ο Αγρίππας, ο Ηρώδου του μεγάλου έγγονος και των Ιουδαίων βασιλεύς, εκμανείς κατά της Εκκλησίας του Χριστού, κατέσφαξεν εν Ιερουσαλήμ το έτος μγ΄ (43) Ιάκωβον τον αδελφόν Ιωάννου του Ευαγγελιστού. Ιδών δε ότι τούτο εφάνη αρεστόν εις τους Ιουδαίους, συνέλαβεν ομοίως και τον Πέτρον και κατέκλεισεν αυτόν εις την φυλακήν τηρών αυτόν έως ου, παρελθούσης της εορτής του νομικού Πάσχα, προσενέγκη και τούτον εις τον λαόν ως κεχαρισμένον σφάγιον· αλλ’ ο Απόστολος, δι’ Αγγέλου παραδόξως απολυθείς των δεσμών, διεσώθη (Πράξεις ΙΒ΄ 1-19).