Τη ΚΘ΄ (29η) Ιανουαρίου, οι Άγιοι Μάρτυρες ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ Επίσκοπος, ΛΟΥΚΑΣ Διάκονος και ΜΩΚΙΟΣ ο Αναγνώστης, θηριομαχήσαντες τελειούνται.

Σιλουανός ο Άγιος Ιερομάρτυς και οι συν αυτώ αθλήσαντες Άγιοι Μάρτυρες, Λουκάς ο Διάκονος και Μώκιος ο Αναγνώστης, ήσαν κατά τον καιρόν του βασιλέως Νουμεριανού του εν έτει σπδ΄ (284) κινήσαντος τον κατά των Χριστιανών διωγμόν. Τότε ο Άγιος Σιλουανός, Επίσκοπος ων της Εμεσηνών πόλεως, ήτις σήμερον ονομάζεται Χόμς, υποκειμένη εις τον Πατριάρχην Αντιοχείας, εν τη Κοίλη Συρία ευρισκομένη, διεβλήθη εις τον εκεί άρχοντα και ευθύς συνελήφθη, ομού και ο Διάκονος Λουκάς και ο Αναγνώστης Μώκιος, οίτινες παρεστάθησαν και οι τρεις έμπροσθέν του δεδεμένοι.

Τη ΚΘ΄ (29η) Ιανουαρίου, μνήμη των Αγίων Επτά Μαρτύρων, των εν Σαμοσάτοις τελειωθέντων, ΦΙΛΟΘΕΟΥ, ΥΠΕΡΕΧΙΟΥ, ΑΒΙΒΟΥ, ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ, ΡΩΜΑΝΟΥ, ΙΑΚΩΒΟΥ και ΠΑΡΗΓΟΡΙΟΥ.

Φιλόθεος και οι συν αυτώ Άγιοι Μάρτυρες, στρατιώται γενόμενοι του επουρανίου Βασιλέως Χριστού, εστηλίτευσαν και ήλεγξαν την πλάνην των ειδωλολατρών. Όθεν συλλαβόντες αυτούς οι ειδωλολάτραι, συνέτριψαν με χονδράς ράβδους τους βραχίονας και τους μηρούς των. Έπειτα εξέσχισαν αυτούς ανηλεώς και δέσαντες εις τον λαιμόν των βαρείας αλύσεις, έρριψαν αυτούς εις την φυλακήν. Μετά ταύτα εκβάλλουσιν αυτούς εκ της φυλακής και ξεσχίζουσιν εκ δευτέρου· είτα κρεμάσαντες αυτούς και καρφώσαντες τας κεφαλάς των με ήλους, παρέδωσαν τας ψυχάς των εις χείρας Θεού και ούτως έλαβον οι αοίδιμοι τους αμαράντους στεφάνους της αθλήσεως.

Τη ΚΘ΄ (29η) Ιανουαρίου, η ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Ιερομάρτυρος ΙΓΝΑΤΙΟΥ του θεοφόρου.

Ιγνάτιος ο Θεοφόρος έγινε διάδοχος των Αποστόλων, δεύτερος Επίσκοπος χρηματίσας Αντιοχείας, μετά τον Εύοδον· εμαθήτευσε δε ομού με τον Σμύρνης Πολύκαρπον πλησίον εις τον Ευαγγελιστήν Ιωάννην τον Θεολόγον. Ούτος λοιπόν εν έτει ρι΄ (110) εφέρθη έμπροσθεν του βασιλέως Τραϊανού και αφού υπέμεινεν όλας τας δοκιμασίας των βασάνων και έμεινεν αβλαβής από τούτων, τη χάριτι του Χριστού, εστάλη παρά του βασιλέως εις την Ρώμην, δια να πολεμήση με τα θηρία. Γενομένου  δε τούτου, διεσπαράχθη ο Όσιος υπό των λεόντων, καθώς επεθύμει και ηύχετο· τα δε τίμια αυτού λείψανα συνάξαντες τινές Χριστιανοί, έφεραν αυτά εις την Αντιόχειαν και τα προσέφεραν ως δώρον πολυτιμότατον και ποθούμενον εις τους εκεί αδελφούς, οι οποίοι μετά πάσης ευλαβείας απεθησαύρισαν αυτά υποκάτω εις την γην. Όθεν, τούτου χάριν, εορτήν χαρμόσυνον εορτάζει σήμερον η του Χριστού Εκκλησία την σεπτήν ταύτην ανακομιδήν των λειψάνων του.

Τη ΚΗ΄ (28η) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΙΑΚΩΒΟΥ του Ασκητού.

Ιάκωβος ο Όσιος ούτος πατήρ ημών ήτο εις κωμόπολιν τινά καλουμένην Πορφυριανήν· επειδή δε κατά το δεσποτικόν πρόσταγμα, η ταπεινοφροσύνη και η πτωχεία του πνεύματος γίνεται πρόξενος πολλών αγαθών και ευεργεσιών εις τας φιλοθέους ψυχάς, δια τούτο όποιος αποκτήση αυτήν και την κατορθώση, δεν υπάρχει φόβος να πέση εις κανένα πάθος σαρκός και πνεύματος· όσοι όμως δεν προσέχουν επιμελώς να φυλάττουν αυτήν την σωτήριον αρετήν, αλλά πέσουν εις έπαρσιν, τους έρχεται πολλή ζημία και μέγας κίνδυνος, καθώς από πολλάς ιστορίας και παραδείγματα εγνωρίσαμεν και εξόχως από του παραδείγματος, το οποίον λαμβάνομεν εκ του Οσίου τούτου Ιακώβου προς οικοδομήν και ασφάλειαν των μεταγενεστέρων Μοναχών, δια να φυλάττεται ο καθείς να μη πάθη τα όμοια από ραθυμίαν και οίησιν.

Τη ΚΗ΄ (28η) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΠΑΛΛΑΔΙΟΥ

Παλλάδιος ο μακάριος πατήρ ημών έκτισεν εν κελλίον εις εν βουνόν, το οποίον επλησίαζεν εις εν χωρίον, ονομαζόμενον Ίμμαι (καθώς λέγει ο Θεοδώρητος, ο τον βίον αυτού του Οσίου συγγράψας). Εις τούτο λοιπόν το κελλίον κλεισθείς ο Όσιος και αποκτήσας αγρυπνίαν, νηστείαν και παντοτεινήν προσευχήν, ηξιώθη παρά Θεού την των θαυμάτων χάριν· διότι, έμπορος τις, έχων μεθ’ εαυτού πολλά χρήματα, περιεπάτει την νύκτα εις την οδόν· άλλος δε ιδών αυτόν και νοήσας ότι έχει χρήματα, ενήδρευσε και εφόνευσεν αυτόν.

Τη ΚΗ΄ (28η) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΕΦΡΑΙΜ του Σύρου.

Εφραίμ ο θαυμάσιος πατήρ ημών ήτο το γένος Σύρος γεννηθείς, ως πιθανώς εικάζεται, εις την πόλιν Νίσιβιν της Μεσοποταμίας επί της βασιλείας του Διοκλητιανού περί το τστ΄ (360), επί του οποίου οι γονείς αυτού, ευσεβείς όντες Χριστιανοί, ωμολόγησαν γενναίως την εις τον Ιησούν Χριστόν πίστιν. Προσληφθείς εκ νεαράς ηλικίας υπό του Επισκόπου της πόλεως ταύτης Ιακώβου ανετράφη υπ’ αυτού επιμελώς, διαγνώσαντος την αγαθήν φύσιν του παιδός. Ων δε ο Όσιος εκ νεότητος ενάρετος, έφευγε τας επιβλαβείς ομιλίας των συνομηλίκων του και δεν έχανε ποτέ τον καιρόν του επί ματαίω, αλλ’ ανεγίγνωσκε καθ’ εκάστην τας ιεράς βίβλους των Γραφών, μελετών και σπουδάζων εις αυτάς ακατάπαυστα, εις τας οποίας ησθάνετο τόσην γλυκύτητα, ώστε του ήρμοζε το ρητόν του Προφήτου· «Ως γλυκέα τω λάρυγγί μου τα λόγια σου, υπέρ μέλι τω στόματί μου» (Ψαλμ. ριη (118): 103).

Τη ΚΖ΄ (27η) Ιανουαρίου, ο Άγιος Νεομάρτυς ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ο εν Κωνσταντινουπόλει μαρτυρήσας κατά το αψπδ΄ (1784) έτος, ξίφει τελειούται.

Δημήτριος ο Νέος Μάρτυς του Χριστού ευρίσκετο εις τον Γαλατάν της Κωνσταντινουπόλεως εις την τοποθεσίαν την καλουμένην Καράκιοϊ, έχων την επιστασίαν του ταμείου ενός καπηλείου του Χατζή Παναγιώτου, ων είκοσι πέντε ετών, εύμορφος εις την όψιν, δυνατός εις το σώμα και σεμνός εις τα ήθη. Όθεν και δια ταύτας τας αρετάς του και χάριτας εφθονείτο πάντοτε υπό των Λαζών Τούρκων, οίτινες συχνάκις επήγαινον εις το καπηλείον εκείνο και κατεγίνοντο πολλάκις με διαφόρους τρόπους να μεταστρέψωσιν αυτόν από της αληθούς πίστεως του Χριστού και να τον τουρκεύσωσιν· αλλά δεν ηδυνήθησαν. Εν μια των ημερών επήγαν κατά την συνήθειάν των ούτοι οι Λαζοί εις το καπηλείον και πιόντες και μεθύσαντες εφιλονίκησαν μεταξύ των τόσον, ώστε εμαχαιρώθη εις εξ αυτών· ο δε ευλογημένος Δημήτριος, βλέπων αυτούς εις τοιαύτην κατάστασιν, επήγε μετά των συνεταίρων του και εμβήκεν εις το μέσον αυτών, ίνα τους χωρίση και ειρηνεύση κατά την άδειαν, την οποίαν είχον όλοι οι κάπηλοι παρά της τότε βασιλείας, να ειρηνεύωσιν εκείνους οίτινες ερίζουσιν αναμεταξύ των εις το καπηλείον· και ούτω διαχωρίσαντες αυτούς, τους εδίωξαν εκείθεν.