Τη ΙΑ΄ (11ην) Μαρτίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΓΕΩΡΓΙΟΥ του Σιναϊτου.

Γεώργιος ο Όσιος Πατήρ ημών ούτος ο Σιναϊτης έζησε κατά τους χρόνους του Ιουστινιανού Α΄ του βασιλεύσαντος κατά τα έτη φκζ΄ - φξε΄ (527 – 565) και επί της πατριαρχίας Πέτρου Α΄ του πατριαρχεύσαντος επί είκοσι και οκτώ έτη (524 – 552). Ούτος (ως γράφει ο Ιεροσολύμων θείος Σωφρόνιος, ο κατά την σήμερον εορταζόμενος) κατώκει εις το Σίναιον Όρος, νηστευτής ων και πολύ ενάρετος. Διηγούνται δε περί τούτου, ότι επεθύμησε ποτέ να μεταλάβη εις τον εν Ιεροσολύμοις Ναόν της του Χριστού Αναστάσεως και ω του θαύματος! ευθύς ευρέθη εκεί, το από Σινά έως των Ιεροσολύμων δώδεκα ημερών διάστημα διανύσας εν τω άμα.

Τη ΙΑ΄ (11ην) Μαρτίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΓΕΩΡΓΊΟΥ του Νεοφανούς και Θαυματουργού, του εν Διϊπείω, εν ειρήνη τελειωθέντος.

Γεώργιος ο Όσιος Πατήρ ημών ούτος ήκμαζε εις την Ανατολήν κατά τα μέσα του Ι΄ αιώνος, εγκαταλείψας δε σύζυγον, τέκνα και συγγενείς, επροτίμησε την στενήν και τεθλιμμένην οδόν του Κυρίου. Ενδυθείς λοιπόν το Μοναχικόν Σχήμα και άρας επί των ώμων τον ελαφρόν ζυγόν του Κυρίου, περιεπάτει εις διαφόρους πόλεις και χώρας και εις τας ερήμους, στερπύμενος, θλιβόμενος και κακουχούμενος. Αποκαλυφθέντος δε εις αυτόν παρά Θεού του θανάτου του, ήλθεν εις την Κωνσταντινούπολιν και εν τω πανσέπτω Ναώ του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, τω ευρισκομένω εις τόπον καλούμενον Διϊππειον, διατρίψας επτά ημέρας, εκεί ανεπαύθη ο αοίδιμος εν Κυρίω. Ελθόντες δε όπως ενταφιάσωσιν αυτόν Χριστιανοί τινες και βλέποντες τα βαρύτατα σίδηρα, τα οποία εφόρει και ότι ολόκληρον το σώμα του ήτο καρφωμένον δια των σιδήρων, εν μια φωνή έκραζον το Κύριε, ελέησον. Κατασκευάσαντες δε θήκην μαρμαρίνην έθηκαν εν αυτή το ιερόν Λείψανον του μακαρίου και ενεταφίασαν αυτό εις τον Νάρθηκα του ρηθέντος Ναού του Αποστόλου Ιωάννου. Έκτοτε ανέβλυζε τούτο ιατρείας διαφόρων ασθενειών εις τους μετά πίστεως αυτώ προστρέχοντας, πολλοί δε μαρτυρούσι δια ζώσης γωνής τα εις αυτούς γενόμενα θαύματα παρά του Οσίου.

Τη ΙΑ΄ (11ην) Μαρτίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΠΙΟΝΙΟΥ του Πρεσβυτέρου.

Πιόνιος ο Άγιος του Χριστού Ιερομάρτυς ήτο Πρεσβύτερος της εν Σμύρνη Αγίας Εκκλησίας κατά τους χρόνους Δεκίου του βασιλέως του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σμθ΄ - σαν΄ (249 – 251). Συλληφθείς δε μετ’ άλλων δια την εις Χριστόν Πίστιν, κατά πρώτον οδηγήθη εις τον νεωκόρον των ειδώλων Πολέμωνα, τον οποίον εξήλεγξε δια γραφικών και ιστορικών αποδείξεων, ότι είναι πεπλανημένος κατά την θρησκείαν. Ακολούθως επεβεβαίωσε τα πρότερον γενόμενα θαυμάσια του Θεού δια των μελλόντων και παρόντων και ότι ο Θεός, επειδή μέλλει να δοκιμάση τα έργα των ανθρώπων δια του πυρός, εν τη συντελεία του κόσμου, ένεκα τούτου προέπραξε και εβεβαίωσε τούτο δια της πυρίνης βροχής, δι’ ης κατέκαυσε την γην των Σοδόμων και των Γομόρων, ακόμη δε και δια του φυσικού πυρός το οποίον αναφαίνεται εκ της γης εις πολλά μέρη του κόσμου. Μετά ταύτα ωδηγήθη ο Άγιος, μετά των συντρόφων του, εις τον άρχοντα Λέπιδον, ο οποίος ήτο συγκάθεδρος με τον ανωτέρω νεωκόρον. Τελευταίον παρέστη προ του ανθυπάτου Κυντιλιανού και παρ’ εκείνου κατεδικάσθη να τελειωθή δια πυρός, ούτω δε έλαβεν, ο μακάριος, παρά Κυρίου τον του Μαρτυρίου άφθαρτον στέφανον.

Τη ΙΑ΄ (11η) Μαρτίου, μνήμη του Αγίου Πατρός ημών ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ Αρχιεπισκόπου Ιεροσολύμων.

Σωφρόνιος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών εγεννήθη εις την Δαμασκόν της Συρίας περί το έτος 580 από Χριστού, υπό γονέων ευσεβών και σωφρόνων, πατρός μεν Πλινθά, μητρός δε Μυρούς καλουμένων. Πεπροικισμένος δε ων παρά Θεού δια σπανίων προτερημάτων, και μάλιστα της ευφυϊας και της φιλομαθείας, κατέστη κάτοχος πολλών γνώσεων. Προς τούτοις, αν και κατώκει εντός της πόλεως, ήσκει την αρετήν και επεδίδετο εις την άσκησιν την κατορθουμένην εις τας ερήμους υπό των Ασκητών. Μετά ταύτα θέλων ο Άγιος να επιτύχη έτι ανωτέραν πνευματικήν κατάρτισιν μετέβη εις την Παλαιστίνην, εις το Μοναστήριον του Μεγάλου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου.

Τη Ι΄ (10ην) Μαρτίου, ο Άγιος Νεομάρτυς ΜΙΧΑΗΛ ο Μαυρουδής, ο εν Θεσσαλονίκη μαρτυρήσας εν έτει αφμδ΄ (1544), πυρί τελειούται.

Μιχαήλ ο νεοφανής και μέγας του Χριστού Μάρτυς, ο αποκαλούμενος Μαυρουδής, κατήγετο εκ μικρού τινος χωρίου καλουμένου Γρανίτσα της επαρχίας Ευρυτανίας, κειμένου εις την περιοχήν των Αγράφων. Οι γονείς του ωνομάζοντο Δημήτριος και Σωτήρα, αμφότεροι θεοσεβείς και δίκαιοι, φιλόπτωχοι και εις τας ακολουθίας της Εκκλησίας συντρέχοντες. Ανέτρεφον δε ούτοι τον υιόν των με πάσαν σεμνότητα και ταπεινοφροσύνην, διότι εις αυτούς ήτο χαρισμένος από τον Θεόν.

Τη Ι΄ (10η) Μαρτίου, μνήμη της Οσίας Μητρός ημών ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ της Πατρικίας.

Αναστασία η Οσία Μήτηρ ημών, η Πατρικία, ήκμασεν εν Κωνσταντινουπόλει κατά τους χρόνους του βασιλέως Ιουστινιανού Α΄ του Μεγάλου του βασιλεύσαντος κατά τα έτη φκζ΄ - φξε΄ (527 – 565). Κατήγετο δε η μακαρία εξ ευγενών και πλουσίων γονέων, παρά των οποίων και ανετράφη με πάσαν επιμέλειαν και φόβον Θεού. Όθεν και όταν ήλθεν εις ηλικίαν απελάμβανε μεγάλης εκτιμήσεως δια την προς τον Θεόν ευλάβειαν και την φιλάνθρωπον αυτής γνώμην, διο και ο βασιλεύς εκτιμών τας αρετάς της είχεν αναδείξει αυτήν πρώτην πατρικίαν του Παλατίου. Παρ’ όλας όμως τας τιμάς, τας οποίας απελάμβανεν, είχεν η μακαρία τον φόβον του Θεού εν τη καρδία της και εφύλαττε μετά πάσης επιμελείας τας εντολάς του Θεού. Είχεν ακόμη η αοίδιμος Αναστασία φυσικήν ανδρείαν και πολλήν πραότητα, ώστε όλοι οι φιλόθεοι Χριστιανοί έχαιρον δια τας αρετάς της, ως και αυτός ο ίδιος ο βασιλεύς Ιουστινιανός.

Τη Ι΄ (10η) του αυτού μηνός Μαρτίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΚΟΔΡΑΤΟΥ του εν Κορίνθω, και των συν αυτώ, ΑΝΕΚΤΟΥ, ΠΑΥΛΟΥ, ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ και ΚΡΗΣΚΕΝΤΟΣ.

Κοδράτος ο ένδοξος του Χριστού Μάρτυς και οι συν αυτώ Άγιοι Μάρτυρες Άνεκτος, Παύλος, Διονύσιος, Κυπριανός και Κρήσκης έζησαν κατά τους χρόνους των βασιλέων Δεκίου (249 – 251) και Ουαλεριανού (253 – 259), Ιάσονος δε ηγεμονεύοντος της Ελλάδος. Είχε δε ο μακάριος Κοδράτος απομείνει ορφανός από της νηπιακής του ηλικίας, ετρέφετο δε δια θαύματος, διότι πέριξ αυτού εφαίνετο νεφέλη, ήτις αντί της μητρός του, η οποία είχεν αποθάνει, έδιδεν εις αυτόν την τροφήν. Όταν δε ο Άγιος έγινεν εικοσιοκτώ ετών, τότε εσχετίσθησαν μετ’ αυτού και οι άλλοι ως ανωτέρω αναφερόμενοι Μάρτυρες, νέοι και αυτοί την ηλικίαν, μετά των οποίων και συνεδέθη στενώς δια της εις Χριστόν Πίστεως. Τούτο πληροφορηθέντες οι ειδωλολάτραι συνέλαβον αυτούς και αφού πρότερον τους έδειραν ανηλεώς, έπειτα τους απεκεφάλισαν άπαντας και ούτως έλαβον οι μακάριοι τους στεφάνους του Μαρτυρίου.