Τη Ζ΄ (7η) Μαϊου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΜΑΞΙΜΟΥ λίθοις βληθέντος και τελειωθέντος.

Μάξιμος ο Άγιος Μάρτυς, παρρησία ομολογήσας τον Χριστόν και πολλούς ειδωλολάτρας εις την ευσέβειαν οδηγήσας, πολλάς τιμωρίας υπέμεινε πρότερον, τελευταίον δε λιθοβοληθείς και τρόπον τινά κύκλωθεν στεφανωθείς υπό των λίθων, προς Κύριον εξεδήμησεν, ίνα λάβη παρ’ Αυτού τον της αθλήσεως στέφανον.

Τη Ζ΄ (7η) Μαϊου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΙΩΑΝΝΟΥ του Ψυχαϊτου.

Ιωάννης ο Όσιος Πατήρ ημών ούτος ήτο κατά τον καιρόν των εικονομάχων, εκ νεαράς δε ηλικίας μιμούμενος την πολιτείαν του Βαπτιστού Ιωάννου και του Προφήτου Ηλιού, διήγε τραχύν και ασκητικόν βίον. Ανδρείως όθεν νικήσας τας των δαιμόνων προσβολάς και δια πλήθους δακρύων καθαρίσας την εαυτού ψυχήν, εξιλέωσε τον Θεόν δια των παννυχίων στάσεων και αγρυπνιών αυτού. Προσκυνών δε και τιμών ο αοίδιμος τας σεβασμίας εικόνας του Δεσπότου Χριστού και πάντων των Αγίων και αποστρεφόμενος και εξουθενών τα φρονήματα των εικονομάχων, κατεξήρενε δια της ομολογίας και των δακρύων του, τους ποταμούς της τούτων αιρέσεως. Δια τούτο υπέμεινεν εξορίας και φυλακάς, υπερασπιζόμενος τας των Αγίων Πατέρων παραδόσεις και καταφρονών τους νόμους των βασιλέων, ηξιώθη δε και της Χάριτος των θαυμάτων, ψυχάς τε και σώματα θεραπεύων. Γενναίως λοιπόν αθλήσας και ίσον αγώνα μετά των Αγίων αγωνισθείς, ίσον και τον στέφανον έλαβε.

 

Τη Ζ΄ (7η) Μαϊου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΚΟΔΡΑΤΟΥ και των συν αυτώ.

Κοδράτος ο Άγιος Μάρτυς και οι συν αυτώ μαρτυρήσαντες Άγιοι Μάρτυρες ήθλησαν κατά τους χρόνους των ασεβών βασιλέων Δεκίου (249-251) και Ουαλεριανού (253-259). Τότε εκινήθη μέγας διωγμός κατά των Χριστιανών, πολλοί δε Χριστιανοί ηρπάγησαν από πολλούς και διαφόρους τόπους και ωδηγηθέντες εις την Νικομήδειαν εκλείσθησαν εις την φυλακήν και εφυλάττοντο με κάθε ασφάλειαν, δια να εξαναγκασθούν να θυσιάσουν εις τα είδωλα και εάν μεν συγκατένευον, να απολυθούν και να επιστρέψη ο καθ’ εις εις την πατρίδα του, εάν δε δεν επείθοντο, να βασανισθούν με πολλά και διάφορα βασανιστήρια, τελευταίον δε να θανατωθώσι. Τούτου ένεκεν οι Χριστιανοί, οίτινες ευρίσκοντο εντός της πόλεως Νικομηδείας, είχον φόβον μέγαν και άλλοι μεν έφευγον εις τα βουνά, άλλοι δε εκρύπτοντο εις απόκρυφα μέρη.

Τη Ζ΄ (7η) Μαϊου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΑΚΑΚΙΟΥ.

Ακάκιος, ο Άγιος Μάρτυς, κατήγετο εκ της Καππαδοκίας, εκ της τάξεως των Μαρτυσίων, ακμάσας κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμιανού του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σπστ΄ - τε΄ (286-305). Οδηγηθείς δε προ του άρχοντος της Καππαδοκίας Φίρμου ωμολόγησε το όνομα του Χριστού. Όθεν αφ’ ου εβασανίσθη υπ’ αυτού δια πολλών βασάνων, απεστάλη εις άλλον άρχοντα, Βιβιανόν ονόματι, ο οποίος έφερε τον Άγιον εις το Βυζάντιον δεδεμένον μετ’ άλλων Χριστιανών και αφ’ ου τον κατεμαστίγωσε με δεινάς μάστιγας και τον ετυράννησε δια σατανικών εργαλείων, έρριψεν αυτόν εις την φυλακήν ένθα Άγγελοι του Θεού, επιστάντες, κατέστησαν αυτόν υγιά. Μετά ταύτα, αφού απεστάλη εις έτερον άρχοντα, ονόματι Φαλκιανόν απεκεφαλίσθη τη προσταγή τούτου.

Τη Ζ΄ (7η) Μαϊου, εορτάζομεν την ανάμνησιν του εν ουρανώ φανέντος σημείου του ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ επί Κωνσταντίου βασιλέως, υιού του Μεγάλου Κωνσταντίνου, και Κυρίλλου Αρχιεπισκόπου Ιεροσολύμων, εν έτει τμστ΄ (346).

Το Σημείον του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού ανεφάνη εις τον ουρανόν εν ταις ημέραις του βασιλέως Κωνσταντίου (337-361) υιού Κωνσταντίνου του Μεγάλου και Κυρίλλου Αρχιεπισκόπου Ιεροσολύμων, εν ημέραις της Αγίας Πεντηκοστής, τη εβδόμη (7^η) του μηνός Μαϊου, εν έτει τμστ΄ (346), ώρα Τρίτη της ημέρας. Συνίστατο δε ο φανείς Τίμιος Σταυρός όλος εκ θείου φωτός, το οποίον έβλεπε πας ο λαός, εφαίνετο δε εξηπλωμένος επί του Αγίου Γολγοθά και από τούτου έως του Όρους των Ελαιών. Τόσον δε λαμπρός ήτο, ώστε με τας μαρμαρυγάς και την φωτοβολίαν του εσκέπαζε τας ακτίνας του ηλίου. Όθεν πάσα ηλικία νέων τε και γερόντων, ομού μετά των νηπίων και θηλαζόντων βρεφών έτρεξαν εις την Εκκλησίαν και με άμετρον χαράν και θερμήν κατάνυξιν κοινώς ανέπεμψαν εις τον Θεόν ευχαριστίαν και δόξαν, δια το παράδοξον τούτο θέαμα.

Τη ΣΤ΄ (6η) Μαϊου, μνήμη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών ΣΕΡΑΦΕΙΜ, του εν τω όρει του Δομπού της Λεβαδείας ασκήσαντος, εν ειρήνη τελειωθέντος.

Σεραφείμ ο Όσιος και Θεοφόρος Πατήρ ημών συνεκάλεσεν ημάς, ω φιλόχριστοι εορτασταί, εις φαιδράν και χαρμόσυνον πανήγυριν, εν τη εαρινή ταύτη ημέρα, κατά την οποίαν το των πτηνών γλυκύ άσμα και η ευωδία των ανθέων ευφραίνουσι τους ανθρώπους και καθιστώσιν αυτούς ζωηροτέρους. Διότι την λαμπράν αυτήν του έαρος εποχήν και της φύσεως την ωραιότητα εξέλεξεν ο Κύριος, ίνα επικοσμήση και η μνήμη του σήμερον εορταζομένου Αγίου τούτου, του εν αρεταίς και θαύμασι διαλάμψαντος Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Σεραφείμ, όστις, ως αστήρ φαεινός, ανέτειλεν εν τω λαμπρώ της Ελλάδος ορίζοντι, κατά τας ζοφεράς της δουλείας ημέρας. Ο Όσιος και Θεοφόρος Πατήρ ημών ούτος, ο των Ασκητών μέγιστος, ο εν θαύμασι δοξασθείς Σεραφείμ, πατρίδα είχε το νυν καλούμενον Ζέλι, χωρίον μικρόν υποκείμενον εις την περιοχήν του Ταλαντίου της Βοιωτίας, γονείς έχων ευσεβείς και εναρέτους.

Τη ΣΤ΄ (6η) Μαϊου, μνήμη του Αγίου, Δικαίου, Πολυάθλου και Προφήτου ΙΩΒ.

Ιώβ ο Άγιος Προφήτης ο Πολύαθλος κατήγετο εκ της χώρας της καλουμένης Αυσίτιδος, εκ των συνόρων της Ιουδαίας και Αραβίας, ήτο δε απόγονος των υιών του Ησαύ, του πρωτοτόκου υιού του Ισαάκ. Πέμπτος λοιπόν είναι ούτος από τον Αβραάμ. και ο μεν πατήρ του ωνομάζετο Ζαρέ, η δε μήτηρ του Βοσσόρα. Εκαλείτο δε ούτος πρότερον Ιωβάβ και προεφήτευσεν επί έτη τεσσαράκοντα πέντε, ακμάσας χίλια εννεακόσια είκοσι πέντε έτη προ της ελεύσεως του Χριστού. Δια τούτον τον Δίκαιον εζήτησεν ο διάβολος παρά του Θεού την άδειαν, ίνα τιμωρήση αυτόν και δια της τιμωρίας τον εξαναγκάση να αδημονήση και να βλασφημήση κατά του Θεού, επειδή ήκουσε του ιδίου του Θεού μαρτυρούντος, ότι είναι δίκαιος και ακατηγόρητος και  υπερέχει όλων των τότε δικαίων.