Τη ΚΗ΄ (28η) Μαϊου, μνήμη της Αγίας Μάρτυρος ΕΛΙΚΩΝΙΔΟΣ.

Ελικωνίς η Αγία Μάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους των βασιλέων Γορδιανού (238 – 244) και Φιλίππου (244 – 249) καταγομένη εκ Θεσσαλονίκης. Συλληφθείσα δε, επειδή ήτο Χριστιανή, ωδηγήθη προς τον δούκα της Κορίνθου, Περίνιον ονόματι. Δεν υπέκυψεν όμως εις αυτόν να θυσιάση εις τα είδωλα, αλλά μετά θάρρους εκήρυξε τον Χριστόν Θεόν αληθινόν. Δια τούτο πρώτον μεν έδεσαν τους πόδας της δια του λωρίου του ζυγού των βοών και έρριψαν αυτήν κατά γης, κατόπιν δε, τήξαντες μόλυβδον και άσφαλτον και πίσσαν, έρριψαν εντός αυτών την Αγίαν. Εκ τούτου όμως του Μαρτυρίου ουδέν έπαθε.

Τη ΚΗ΄ (28η) Μαϊου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΕΥΤΥΧΟΥΣ Επισκόπου Μελιτηνής.

Περί του Αγίου τούτου ουδέν υπόμνημα διεσώθη, τα δε κατ’ αυτόν τυγχάνουσιν άγνωστα. Εν τοις Μηναίοις ούτος καλείται Ευτυχής ή Ευτύχιος. Η Ακολουθία αυτού, ποίημα Ιωσήφ του Υμνογράφου, ονομάζει τούτον Ευτύχιον. Εν αυτή όμως υμνείται μόνον ως Μάρτυς τελειωθείς δια πνιγμού, ουδαμού δε ταύτης γίνεται λόγος ότι υπήρξεν Επίσκοπος. Ο Σωφρόνιος Ευστρατιάδης εν τω Αγιολογίω (σελ. 156) σημειοί ότι η εναγραφή του ως Επισκόπου Μελιτηνής είναι εσφαλμένη.

Τη ΚΖ΄ (27η) Μαϊου, μνήμη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών ΙΩΑΝΝΟΥ του Ρώσου του νέου Ομολογητού και σημειοφόρου, όστις, πωληθείς ως αιχμάλωτος και εν τη κωμοπόλει Προκοπίω της εν τη Μικρά Ασία Καππαδοκίας αχθείς και ασκητικώς εκεί αγωνισάμενος, εκοιμήθη εν Κυρίω κατά το έτος αψλ΄ (1730)

Ιωάννης ο Ρώσος ο Όσιος και Θεοφόρος Πατήρ ημών και νέος Ομολογητής, ο φιλόστοργος και αναίμακτος του Χριστού Μάρτυς, συγκαλεί σήμερον ημάς, ω χριστεπώνυμον πλήρωμα, εις τον πανίερον αυτού Ναόν, προς εορτασμόν της ιεράς και χαριτωνύμου αυτού μνήμης. Διότι δια της άκρας αυτού καρτερίας και της αδιστάκτου και ευσεβούς αυτού πίστεως, όχι μόνον μέγας Ομολογητής ανεδείχθη, αλλά και θαυματουργός μέγιστος, καταπλήξας άπαντας δια των υπερφυών θαυμάτων του και της υψοποιού ταπεινώσεως αυτού και μετά των Αγίων Αγγέλων πέριξ του θρόνου της Μεγαλωσύνης παριστάμενος και αοράτος εν μέσω ημών ευρισκόμενος, πλουσιοπαρόχως παρέχει τας δωρεάς εις ημάς τους τιμώντας την ιεράν μνήμην αυτού.

Τη ΚΖ΄ (27η) Μαϊου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΘΕΡΑΠΟΝΤΟΣ.

Θεράπων ο Άγιος Ιερομάρτυς, ένεκα της αρίστης και εναρέτου αυτού πολιτείας, εγένετο Ιερεύς εν τη πόλει των Σάρδεων. Συλληφθείς δε υπό του άρχοντος Ουαλεριανού, επειδή εδίδασκε την πίστιν του Χριστού, εδέθη και εβασανίσθη. Μετά ταύτα ωδηγήθη δέσμιος εις πόλιν τινά Σιναόν ονομαζομένην και είτα εις την Άγκυραν της Γαλατείας, φθάσας δε εις ποταμόν Αστελήν καλούμενον, ηπλώθη εκεί ύπτιος κατά γης και κατεξεσχίσθη δια ράβδων. Η δε γη, ποτισθείσα δια του τιμίου αυτού αίματος, εβλάστησε δένδρον μέγα, ήτις δρυς σώζεται εκεί μέχρι σήμερον αείφυλλος και θεραπεύουσα πάσαν νόσον. Εκείθεν ωδηγήθη ο Άγιος εις το θέμα των Θρακησίων παρά τον ποταμόν Έρμον, εις τον οποίον ευρίσκεται και η Επισκοπή Σάταλα, η υποκειμένη εις τον Μητροπολίτην Σάρδεων. Εκεί λοιπόν, δοκιμάσας ο αοίδιμος πολλάς και δεινάς τιμωρίας, απεκεφαλίσθη και ούτως έλαβε παρά Κυρίου τον του Μαρτυρίου αμάραντον στέφανον.

Τη ΚΖ΄ (27η) Μαϊου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΕΛΛΑΔΙΟΥ.

Ελλάδιος ο Άγιος Ιερομάρτυς, καθαρισθείς από παντός ρύπου, εγένετο δοχείον του Αγίου Πνεύματος. Διό ευδοκία Θεού εχρίσθη Αρχιερεύς και ανέλαβε το πηδάλιον της του Χριστού Αγίας Εκκλησίας. Όθεν, καθ’ ο Ποιμήν, εδίωκεν εκ της ποίμνης του Χριστού τους νοητούς λύκους, τους αιρετικούς δηλαδή και τους ασεβείς, τους κατατρώγοντας τα λογικά πρόβατα, καθ’ ο δε σώφρων κυβερνήτης εφύλαττε το σκάφος της Εκκλησίας ασφαλές και ευθύπλουν  έναντι των κυμάτων και των εναντίων ανέμων.

Τη ΚΣΤ΄ (26η) Μαϊου, μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ του Θεσσαλονικέως, του εν σχήματι δερβίσου διατελέσαντος και εν Σμύρνη μαρτυρήσαντος κατά το έτος 1794, ξίφει τελειωθέντος.

Αλέξανδρος ο Άγιος Νεομάρτυς κατήγετο εκ της μεγαλουπόλεως Θεσσαλονίκης, οι δε γονείς του κατώκουν εις το Μοναστήριον της Λαοδηγίας, το καλούμενον Λαγωδιανήν. Επειδή δε, ότε ήτο νέος, έτυχε να είναι ωραίος κατά την όψιν, δεν ήτο δυνατόν να μη πέση εις πειρασμόν, κατά την τυραννικήν συνήθειαν, την οποίαν είχον εις την πόλιν ταύτην οι Αγαρηνοί. Όθεν οι γονείς του, δια να σώσουν αυτόν από της βίας εκείνου, όστις επεβουλεύετο την σωφροσύνην του, ηναγκάσθησαν, ως η μήτηρ αυτού μαρτυρεί, να φυγαδεύσουν αυτόν εις την Σμύρνην, ως εις τόπον ασφαλέστερον. Αλλ’ έφυγεν όφιν και έπεσεν εις δράκοντα.

Τη ΚΣΤ΄ (26η) Μαϊου, μνήμη του Αγίου και ενδόξου Αποστόλου ΚΑΡΠΟΥ ενός των Εβδομήκοντα Αποστόλων.

Κάρπος, ο του Κυρίου Απόστολος, ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Νέρωνος, του βασιλεύσαντος κατά τα έτη νδ΄ - ξη΄ (54-68) μ. Χ. συνηριθμείτο δε μετά των Εβδομήκοντα Μαθητών και Αποστόλων του Κυρίου, διακονών τον Απόστολον Παύλον εν τω κηρύγματι του Ευαγγελίου και κομίζων τας επιστολάς του Αποστόλου προς εκείνους προς τους οποίους απέστελλε ταύτας. Πολλούς δε ειδωλολάτρας διδάξας να σέβωνται τον Χριστόν, εγένετο κατόπιν Επίσκοπος εν τη Βεροία της Θράκης και φωτισθείς κατά την διάνοιαν δια του φωτισμού του Αγίου Πνεύματος, εφάνη ως αστήρ αβασίλευτος, ανατέλλων εξ Ανατολών και πάσαν την οικουμένην φωτίζων δια των θείων διδασκαλιών του. Καθ’ εκάστην δε ο μακάριος ούτος ετέλει μέγιστα θαύματα και πονηρά πνεύματα εδίωκεν από των ανθρώπων.