Τη Α΄ (1η) του μηνός Ιουνίου μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ του Φιλοσόφου.

Ιουστίνος ο Μάρτυς και φιλόσοφος κατήγετο από την Φλαβίαν Νεάπολιν της Συρίας, υιός Πρίσκου του Βακχείου, κατά τους χρόνους Μάρκου Αυρηλίου, του και Αντωνίνου και Φιλοσόφου καλουμένου, εν έτει ρξ΄ (160). Μεταβάς δε εις Ρώμην έδωκεν αναφοράν έγραφον εις τον ρηθέντα βασιλέα κατά της πλάνης των ειδώλων και απολογίαν υπέρ της πίστεως των Χριστιανών, δια των οποίων κρατύνει μεν και βεβαιώνει την πίστιν των Χριστιανών, κρημνίζει δε και αναιρεί την πλάνην των ειδώλων, φέρων αποδείξεις και μαρτυρίας εκ τε του ορθού και φυσικού λόγου, και εκ των θείων Γραφών. Όθεν δια τούτο φθονηθείς υπό του φιλοσόφου Κρήσκεντος, εδολοφονήθη υπ’ αυτού, και ούτως έλαβεν ο μακάριος τον στέφανον της αθλήσεως.

Τη ΛΑ΄ (31η) Μαΐου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΕΡΜΕΙΟΥ.

Ερμείας ο Άγιος Μάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Μάρκου Αυρηλίου, του και Αντωνίνου καλουμένου, του βασιλεύσαντος κατά τα έτη ρξα΄ - ρπ΄ (161 – 180) στρατιώτης υπάρχων εις την πόλιν της Καππαδοκίας την λεγομένην Κόμανα, γέρων την ηλικίαν και λευκόθριξ. Ούτος λοιπόν δια την εις Χριστόν ομολογίαν και πίστιν συλληφθείς εφέρθη εις τον ηγεμόνα Σεβαστιανόν, και επειδή δεν ηθέλησε να θυσιάση εις τα είδωλα, πρώτον μεν συνέτριψαν τας σιαγόνας αυτού, εξέδαρον το δέρμα του προσώπου του και εξερρίζωσαν τους οδόντας του. Έπειτα ανάψαντες κάμινον, έρριψαν τον Άγιον εις αυτήν. Εξελθόντος δε του Μάρτυρος αβλαβούς εκ της καμίνου, έδωκαν εις αυτόν θανατηφόρα δηλητήρια, τα οποία, αν και ο Άγιος κατέπιεν, όχι μόνον αυτός έμεινεν ανώτερος πάσης βλάβης, αλλ’ είλκυσεν εις την Πίστιν του Χριστού και τον κατασκευάσαντα ταύτα μάγον, ο οποίος, ομολογήσας τον Χριστόν, απεκεφαλίσθη και έλαβε του Μαρτυρίου τον στέφανον. Του δε Αγίου Ερμεία συνέτριψαν τα νεύρα, έπειτα έβαλον αυτόν εις έλαιον βεβρασμένον, και εκέντησαν τους οφθαλμούς του· ύστερον εκρέμασαν αυτόν κατακέφαλα τρεις ημέρας, και τελευταίον απέκοψαν την τιμίαν αυτού κεφαλήν, απελθόντος ούτω του αοιδίμου στεφανηφόρου εις τα ουράνια.

Τη Λ΄ (30η) Μαϊου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΙΣΑΚΙΟΥ ή ΙΣΑΑΚΙΟΥ, Ηγουμένου της Μονής των Δαλμάτων, του Ομολογητού.

Ισαάκιος ο Όσιος Πατήρ ημών ήτο Σύρος το γένος, ήκμασε δε κατά τας ημέρας του βασιλέως Ουάλεντος του Αρειανού, του βασιλεύσαντος κατά τα έτη τξδ΄ -  τοη΄ (364 – 378). Τότε επεκράτει η αίρεσις των Αρειανών, αι Εκκλησίαι των Ορθοδόξων είχον κλεισθή και όλοι εθρήνουν και ωδύροντο. Κατά δε το τελευταίον έτος της βασιλείας του Ουάλεντος (378) συνήχθη εις τον Δούναβιν πλήθος πολύ βαρβάρων Γότθων, οίτινες εμελέτων να ορμήσωσι κατά της Κωνσταντινουπόλεως, συνάξας δε ο Ουάλης στρατεύματα εκίνησε κατ’ αυτών. Κατά την εποχήν λοιπόν εκείνην ο Όσιος ούτος Ισαάκιος, ευρισκόμενος εις την Ανατολήν και πληροφορηθείς τα γενόμενα, ήλθεν εις την Κωνσταντινούπολιν και απαντήσας τον βασιλέα αναχωρούντα δια τον πόλεμον, είπε προς αυτόν·

Τη ΚΘ΄ (29η) Μαϊου, μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος ΙΩΑΝΝΟΥ του κοινώς λεγομένου Νάννου, του εκ Θεσσαλονίκης, αθλήσαντος εν Σμύρνη εν έτει αωβ΄ (1802).

Ιωάννης ο χαριτώνυμος και νέος Μάρτυς του Χριστού, ο κοινώς λεγόμενος Νάννος, εγεννήθη εις την μεγαλούπολιν Θεσσαλονίκην· ο πατήρ του ωνομάζετο Ιωάννης, η δε μήτηρ του Θωμαϊς. Κατήγοντο δε ο μεν πατήρ αυτού από το χωρίον Γυναικόκαστρον το τότε ονομαζόμενον Αβρέτ – Ισσάρ, κείμενον εις την κοιλάδα του ποταμού Αξιού, τριάκοντα πέντε (35) χιλιόμετρα από την Θεσσαλονίκην, η δε μήτηρ του από άλλο χωρίον, Κολόβι ονομαζόμενον, κείμενον πλησίον του Πολυγύρου της Χαλκιδικής, πλην ανετράφησαν και οι δύο εις την Θεσσαλονίκην και εκεί υπανδρεύθησαν και ετεκνοποίησαν. Επειδή δε το ευλογημένον τούτο παιδίον εγεννήθη την παραμονήν της εορτής των Γενεθλίων του Τιμίου Προδρόμου, το ωνόμασαν οι γονείς του Ιωάννην.

Τη ΚΘ΄ (29η) Μαϊου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΟΛΒΙΑΝΟΥ Επισκόπου πόλεως Αναίας και των αυτού μαθητών.

Ολβιανός ο Άγιος Ιερομάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμιανού του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σπστ΄ - τε΄ (286 – 305), επί υπατείας Αλεξάνδρου και Μαξίμου, ηγεμονευόντων δε της Ασίας Ιουλίου Σέξτου και Αιλιανού. Ούτος προσαχθείς δια την εις Χριστόν Πίστιν έμπροσθεν των ρηθέντων ηγεμόνων, ηναγκάζετο υπ’ αυτών να θυσιάση εις την ψευδοθεάν Ρέαν, εις την οποίαν προσέφερον θυσίαν οι ιερείς των ειδώλων Αγριππίνος και Κλημέντιος. Ο δε του Χριστού Ιεράρχης με πολλά επιχειρήματα λόγων, την μεν Πίστιν του Χριστού ανύψωσε και εμεγάλυνε, την δε θρησκείαν των ειδώλων εξηυτέλισε και κατηγόρησεν.

Τη ΚΘ΄ (29η) Μαϊου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Πάπα Αλεξανδρείας.

Αλέξανδρος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών ήτο κατά τους χρόνους Κωνσταντίνου του Μεγάλου, χειροτονηθείς Πατριάρχης Αλεξανδρείας προ της Αγίας Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, διήρκεσε δε η πατριαρχεία του και μετά ταύτην (313 – 328), διαδεχθέντος τον Αχιλλάν (311 – 312). Ούτος εξεδίωξε και απέβαλεν από της Εκκλησίας του Θεού τον δυσσεβή και κακόφρονα Άρειον. Διαλάμψας δε εις τον θρόνον έτη δέκα πέντε, αφήκε διάδοχόν του τον Μέγαν Αθανάσιον (328 – 373).

Τη ΚΘ΄ (29η) Μαϊου, μνήμη της Αγίας Οσιομάρτυρος ΘΕΟΔΟΣΙΑΣ της Κωνσταντινουπολιτίσσης.

Θεοδοσία η Αγία Οσιομάρτυς ήτο κατά τους χρόνους του βασιλέως Θεοδοσίου Γ΄ του Αδραμυττηνού, του βασιλεύσαντος κατά τα έτη ψιε΄ - ψιζ΄ (715 – 717), θυγάτηρ ούσα γονέων ευσεβών, πατρίδα δε έχουσα την μεγάλην Κωνσταντινούπολιν. Όταν δε έγινεν επτά ετών, απέθανεν ο πατήρ της, η δε μήτηρ της εκούρευσεν αυτήν Μοναχήν εις εν Μοναστήριον της Κωνσταντινουπόλεως. Έπειτα απέθανε και η μήτηρ της, αφήσασα όλην την περιουσίαν αυτής εις την μακαρίαν Θεοδοσίαν, η οποία εκ του ιδίου αυτής πλούτου κατεσκεύασε τρεις Αγίας Εικόνας χρυσάς και αργυράς, του Χριστού, της Θεοτόκου και της Αγίας Μάρτυρος Αναστασίας, την δε λοιπήν περιουσίαν της διένειμεν εις τους πτωχούς.