Ζακχαίος ο μακάριος Μάρτυς εφέρθη εις το κριτήριον των ειδωλολατρών έχων εις τον τράχηλον αλυσίδα σιδηράν και βαρείαν· και ερωτηθείς από τον κριτήν, ωμολόγησε παρρησία τον Χριστόν. Όθεν βασανίζεται με δεινάς και απανθρώπους τιμωρίας. Έπειτα δεθείς ρίπτεται εις την φυλακήν, και τίθενται οι πόδες του εις τας τρύπας του βασανιστικού ξύλου· και ούτω τεταμένος ων, υπομένει ανδρείως τέσσαρα ημερονύκτια. Μετ’ ολίγον δε παρέστη εις το κριτήριον ο Άγιος Αλφαίος, όστις ήτο γεμάτος από Πνεύμα Άγιον και αφού κατεσχίσθη με δαρμούς καθ’ όλον το σώμα και κατεκάη εις τας πλευράς, ερρίφθη εις την φυλακήν, ίνα υποστή εκεί όσας τιμωρίας έπαθε και ο συναγωνιστής του Άγιος Ζακχαίος· διότι ετεντώθη και αυτός επί εν ημερονύκτιον εις το βασανιστικόν ξύλον. Την δε ερχομένην ημέραν απεκεφαλίσθησαν αμφότεροι δια του ξίφους, και ούτως έλαβον οι μακάριοι τους στεφάνους της αθλήσεως.
Γνήσια Ορθοδοξη Φωνη
Τετάρτη 17 Νοεμβρίου 2021
Τη ΙΗ΄ (18η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΡΩΜΑΝΟΥ του εκ Παλαιστίνης.
Ρωμανός ο εκ της Παλαιστίνης Άγιος Μάρτυς ήτο Διάκονος της εκ Καισαρεία της Παλαιστίνης Εκκλησίας, εμαρτύρησε δε κατά τους χρόνους του Διοκλητιανού εν τη πόλει Αντιοχεία εν έτει 298. Ούτος λοιπόν ο αοίδιμος παρεθάρρυνεν εις το Μαρτύριον με την διδασκαλίαν του τους Χριστιανούς εκείνους, οίτινες φοβούμενοι τας βασάνους δεν ωμολόγουν τον Χριστόν. Δια τούτο και αυτόκλητος παρέστη εις τον κριτήν, ομολογών τον Χριστόν Θεόν αληθινόν· και παρευθύς κατεδικάσθη να ριφθή εις το πυρ. Ο Διοκλητιανός, τούτο μαθών, δεν αφήκε μεν να τον ρίψωσιν εις το πυρ, προσέταξε δε να αποκόψωσι την γλώσσαν του· αλλ’ ο του Χριστού Μάρτυς, καίτοι εστερήθη της γλώσσης του, δυνατώτερα όμως και καθαρώτερα ελάλει, κηρύττων παρρησία τον Χριστόν. Μετά ταύτα ρίπτουσιν αυτόν εν φυλακή, και τεντώνουσι τους πόδας του εις πέντε κεντήματα, έπειτα περιδέσαντες εις τον λαιμόν του σχοινίον απέπνιξαν αυτόν, και ούτω έλαβε παρά του Κυρίου τού Μαρτυρίου τον στέφανον.
Τη ΙΗ΄ (18η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΡΩΜΑΝΟΥ.
Ρωμανός ο Άγιος Μάρτυς ήτο κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμιανού εν έτει τε΄ (305). Ούτος δια τον ζήλον τον οποίον είχεν υπέρ της του Χριστού Πίστεως, ότε Ασκληπιάδης ο έπαρχος ήθελε να εισέλθη εις τον ναόν των ειδώλων, επήγεν ο Άγιος και τον εκράτησε, λέγων προς αυτόν· «Τα είδωλα δεν είναι θεοί». Δια τούτο λοιπόν δέρεται εις το στόμα, και κρεμασθείς κατεξεσχίσθη. Έπειτα ζητεί ο Άγιος και φέρουσι παιδίον μικρόν προς έλεγχον περισσότερον του επάρχου, υπό του οποίου ερωτηθέν το νήπιον εις ποίον Θεόν πιστεύει, απεκρίθη ότι εις τον Θεόν των Χριστιανών. Όθεν δέρεται το παιδίον, παρεστώσης εκεί και της μητρός του· δερόμενον δε εδίψησε και εζήτησεν ύδωρ. Η δε μήτηρ, ευσεβής ούσα και θεοφιλής, του είπε·
Τη ΙΗ΄ (18η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΠΛΑΤΩΝΟΣ.
Πλάτων ο μέγας και θαυμάσιος Μάρτυς ήτο από την Άγκυραν της Γαλατείας εν έτει 296, υιός γονέων ευγενών Ορθοδόξων, αδελφός δε του Αγίου Αντιόχου (ίσως του εορταζομένου κατά την εικοστήν τετάρτην του Δεκεμβρίου). Ούτος γεννηθείς και ανατραφείς με πάσαν σπουδήν και μάθησιν, εφαίνετο εις όλους συνετός και σοφώτατος. Μη υποφέρων δε να βλέπη την ασέβειαν αυξανομένην και την του Χριστού πίστιν σμικρυνομένην από τας τιμωρίας των δυσσεβών τυράννων, ηγωνίζετο ακαταπαύστως και ενεδυνάμωνε τους Χριστιανούς εις την ευσέβειαν.
Τρίτη 16 Νοεμβρίου 2021
Τη ΙΖ΄ (17η) Νοεμβρίου, ο Όσιος ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ, ο εν τη Μονή του Βατοπαιδίου ασκήσας και δοχειάρης αυτής ων, ο αξιωθείς ιδείν πίθον κενόν βλύζοντα έλαιον δια θαύματος της Θεοτόκου, εν ειρήνη τελειούται.
Γεννάδιος ο Όσιος ούτος Πατήρ ημών, ότε ήτο δοχειάρης εν τη Ιερά Μονή του Βατοπαιδίου, συνέβη εν έτος έλλειψις ελαίου τοσαύτη, ώστε έμεινε μόνον και μόνον εις πίθος πλήρης ελαίου. Ο δε Όσιος, επιθυμών ίνα φυλάξη το τελευταίον τούτο έλαιον δια τας κανδήλας της Εκκλησίας, ήρχισε να υστερή τους αδελφούς, αλλ’ ο Καθηγούμενος της Μονής, έχων ελπίδας βεβαίως εις την βοήθειαν της Θεοτόκου, εις την Οποίαν και είναι αφιερωμένη η Ιερά Μονή αύτη, διέταξεν ίνα δίδη ελευθέρως έλαιον εις τους αδελφούς και ο δοχειάρης υπήκουσεν εις το του Καθηγουμένου αυτού πρόσταγμα. Ημέραν δε τινά, ότε ο Όσιος Γεννάδιος ενόμιζεν ότι έμελλε να εύρη και τον τελευταίον εκείνον πίθον του ελαίου κενόν, εύρεν αυτόν εξ εναντίας μετά θαυμασμού μεγάλου πλήρη ελαίου, το οποίον υπερεκχειλίσαν έρρεεν εκ του πίθου αφθόνως και τοσούτον ώστε εξήρχετο εκ των θυρών του δοχείου (αποθήκης)· τότε άπαντες εδόξασαν τον Θεόν και την Υπεραγίαν Θεοτόκον, την ούτω μητρικώς φροντίζουσαν υπέρτων τιμώντων Αυτήν και εξ όλης ψυχής ηυχαρίστησαν Αυτήν ενώπιον της Εικόνος τής ευρισκομένης και τότε εν τω Δοχείω (αποθήκην τροφίμων).Έκτοτε δε η Αγία αύτη Εικών ακινήτως ευρίσκεται εν τω ιδίω Δοχείω θαυμάσιον και άρρητον εκπέμπουσα ευωδίαν. Ο δε Όσιος Γεννάδιος μετά το θαύμα, πλήρης ημερών γενόμενος, εν ειρήνη ετελειώθη.
Τη ΙΖ΄ (17η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου ΖΑΧΑΡΙΟΥ του Σκυτοτόμου και ΙΩΑΝΝΟΥ, και διήγησις πάνυ ωφέλιμος.
Ιωάννης τις ένδοξος και περιφανής εις τα του κόσμου, καταφρονήσας όλας τας του βίου ηδονάς, διήγε βίον ταπεινόν και μοναχικόν. Και σχολάζων εις τα του Θεού πράγματα εφρόντισε να αρέση εις μόνον τον Θεόν, καταγινόμενος μεν πάντοτε εις προσευχάς και δεήσεις, εκτεινόμενος δε και προκόπτων εις μεγαλύτερα κατορθώματα. Επειδή δε μαζί με τα άλλα αυτού κατορθώματα είχεν απαραίτητον έργον και το να αγρυπνή όλην την νύκτα εις τους Ναούς του Κυρίου, δια τούτο νύκτα τινά επήγεν εις τον εν Κωνσταντινουπόλει μέγαν Ναόν της του Θεού Λόγου Σοφίας, και ευρών κεκλεισμένας τας θύρας, εκάθισεν εις εν εκεί παρακείμενον κάθισμα, διότι ήτο πολύ κουρασμένος, και εκεί καθήμενος ανεγίνωσκε χαμηλή τη φωνή την διατεταγμένην Ακολουθίαν.
Τη ΙΖ΄ (17η) Νοεμβρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΛΑΖΑΡΟΥ, του ζωγράφου.
Λάζαρος ο Όσιος αυτός Πατήρ ημών έγινεν παιδιόθεν Μοναχός και έμαθε την ζωγραφικήν τέχνην και προς την σκληραγωγίαν και την εγκράτειαν, την οποίαν μετεχειρίζετο, επεμελείτο ο αοίδιμος ακόμη και την ελεημοσύνην, διο και της Ιερωσύνης εδέχθη το χάρισμα. Αφού δε έγινεν Ιερεύς, κατεπολέμησεν όλας τας αιρέσεις και τοσαύτας θλίψεις υπέμεινεν όχι μόνον από τους Νεστοριανούς, τους Ευτυχιανιστάς και τους Διοσκορίτας, αλλά και από τους εικονομάχους, ώστε δεν δύναται τις να τας αφηγηθή δια λόγου, αλλά και εις την Ρώμην εστάλη, όπως βοηθήση εις τα πατρικά και αποστολικά δόγματα, τα οποία επολεμούντο υπό των εικονομάχων. Επιστρέψας δε από την Ρώμην εις την Κωνσταντινούπολιν μεγαλοπρεπώς, πάλιν απεστάλη εις Ρώμην δια τας αυτάς υποθέσεις, και κατά το μέσον της πορείας του ασθενήσας εκ των ανωμαλιών του καιρού παραδίδει την ψυχήν του εις χείρας Θεού. Το τίμιον αυτού σώμα ανακομισθέν ύστερον κατετέθη εις το Μοναστήριον το καλούμενον Ευάνδρου.