Τη ΙΓ΄ (13η) Ιανουαρίου, ο Όσιος πατήρ ημών ΜΑΞΙΜΟΣ ο Καυσοκαλύβης, ο εν τω Αγίω Όρει του Άθω ασκήσας, κατά το ατκ΄ (1320) έτος, εν ειρήνη τελειούται.

Μάξιμος ο Όσιος πατήρ ημών ήτο από την Λάμψακον, από γονείς ευγενείς, ευσεβείς και εναρέτους, οι οποίοι, διότι ήσαν άτεκνοι, παρεκάλουν τον Θεόν μετά δακρύων να τους δώση τέκνον· και εισακούσας ο Θεός την δέησίν των, έδωκεν εις αυτούς τούτον τον μακάριον Μάξιμον, τον οποίον ωνόμασαν Μανουήλ εις το Άγιον Βάπτισμα· λαβόντες δε αυτόν ως δώρον θεόδοτον, καθώς ήτο και τη αληθεία, τον ανέτρεφον με μεγάλην αγάπην και επιμέλειαν, και τον εμάνθανον τα ιερά γράμματα.

Τη ΙΓ΄ (13η) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΙΑΚΩΒΟΥ του από Νισίβεως.

Ιάκωβος ο Όσιος πατήρ ημών ήτο κατά τους χρόνους του Μεγάλου Κωνσταντίνου εν έτει τιη΄ (318) γέννημα και θρέμμα υπάρχων της μεγαλουπόλεως Νισίβεως, ήτις πρότερον μεν ελέγετο Αντιόχεια Μυγδονική, τώρα δε ονομάζεται Νισιβίν, ευρισκομένη εν τη Μεσοποταμία. Ούτος λοιπόν αγαπήσας την ερημικήν και ήσυχον ζωήν, ανέβη εις τας εκεί υψηλοτάτας κορυφάς των ορέων και υπέμενεν ο αοίδιμος ανδρείως τας βασάνους της φύσεως, καταφλεγόμενος μεν από το καύμα του θέρους, ταλαιπωρούμενος δε από την ψυχρότητα του χειμώνος.

Τη ΙΓ΄ (13η) Ιανουαρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΕΡΜΥΛΟΥ και ΣΤΡΑΤΟΝΙΚΟΥ.

Έρμυλος και Στρατόνικος οι Άγιοι Μάρτυρες ήκμασαν επί του δυσσεβούς Λικινίου, όστις είχε πολλήν σπουδήν εις την θυσίαν των ειδώλων ο δόλιος, τους δε Χριστιανούς εκόλαζεν άσπλαγχνα και διαφόρως αυτούς εβασάνιζεν, ίνα αρνηθούν την ευσέβειαν και τους εθανάτωνε χαλεπώτατα. Και όστις ήθελε καταμηνύσει προς τον βασιλέα τινά Χριστιανόν, ελάμβανεν απ’ αυτόν πολλήν την ανταμοιβήν. Όθεν όλοι Έλληνες εφρόντιζον να εύρουν Χριστιανούς, δια να φανούν προς τον βασιλέα ευγνώμονες και ευσεβείς προς τα είδωλα. Καθεζόμενος λοιπόν ποτέ εις τον θρόνον του ο δυσσεβής ούτος Λικίνιος, ήλθεν εις στρατιώτης και λέγει προς αυτόν· «Ηξεύρω ένα άνθρωπον, όστις είναι εις την τάξιν των Χριστιανών Διάκονος, ονόματι Έρμυλος, και περιγελά τους θεούς και την βασιλείαν σου». Ο δε Λικίνιος επρόσταξε να τον φέρωσιν ευθύς εις το θέατρον· και πηγαίνοντες οι στρατιώται, τον εύρον να προσεύχεται. Αναγγείλαντες λοιπόν εις αυτόν το βασιλικόν πρόσταγμα, ευθύς πρόθυμος ηκολούθησεν αυτούς, χωρίς να δείξη σημείον σκυθρωπότητος, μάλιστα δε και έχαιρεν, ότι έμελλε να πάθη δια τον Χριστόν κολαστήρια.

Τη ΙΒ΄ (12η) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΜΕΡΤΙΟΥ.

Μέρτιος ο Άγιος Μάρτυς, στρατιώτης ων εις το στρατιωτικόν τάγμα το καλούμενον των Μαύρων κατά τους χρόνους του Διοκλητιανού εν έτει 298, διεβλήθη εις αυτόν, ότι είναι Χριστιανός· όθεν προσαχθείς έμπροσθεν του βασιλέως, εβιάσθη υπ’ αυτού να προσφέρη θυσίαν εις τα είδωλα, και επειδή δεν επείσθη, του αφαιρούσι την ζώνην, ήτις ήτο σημείον της στρατιωτικής αξίας του, και έπειτα δέρουσιν αυτόν καταξεσχίσαντες το σώμα του με τους ραβδισμούς. Ο δε Άγιος με τόσην γενναιότητα υπέμεινε την σκληράν ταύτην βάσανον, ώστε ουδέ μικράν φωνήν εξέβαλε το στόμα του· διο εξεπλάγη ο τύραννος και έκθαμβος εγένετο. Επειδή δε ο ξυλοδαρμός παρετάθη επί πολλάς ώρας, δεν έμεινεν εις το σώμα τού Μάρτυρος το ελάχιστον μέρος απλήγωτον. Τότε επρόσταξεν ο τύραννος να τον αφήσωσι και να τον ρίψωσιν εις την φυλακήν. Μετά παρέλευσιν δε οκτώ ημερών έρρευσε πύον πολύ από τας πληγάς του Αγίου, και ανέδιδε τούτο υπερβολικήν δυσοσμίαν· όθεν αποκαμών εκ των πόνων ο του Χριστού αθλητής παρέδωκε την τιμίαν αυτού ψυχήν εις χείρας Θεού, και ούτως έλαβε τον του Μαρτυρίου στέφανον.

Τη ΙΒ΄ (12η) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΠΕΤΡΟΥ του Αβεσαλαμίτου.

Πέτρος ο ένδοξος Μάρτυς, ανδρείος ων και δυνατός, τόσον κατά το σώμα, όσον κατά την ψυχήν και κατά την πίστιν, ωμολόγησε παρρησία τον Χριστόν εν τη νεανική του ηλικία· ο δε της Ελευθερουπόλεως άρχων, επειδή δεν ηδυνήθη ούτε με κολακείας να μαλάξη την γνώμην του, ούτε με απειλάς να τον φοβίση, έρριψεν αυτόν εν πυρά, και εκεί ο γενναίος της ευσεβείας αγωνιστής έλαβε τον στέφανον του Μαρτυρίου.

Τη ΙΒ΄ (12η) Ιανουαρίου, μνήμη της Αγίας Μάρτυρος ΤΑΤΙΑΝΗΣ.

Τατιανή η Μάρτυς κατήγετο εκ της αρχαίας Ρώμης, ακμάσασα κατά τους χρόνους του βασιλέως Αλεξάνδρου, εν έτει σκβ΄ (222), θυγάτηρ μεν πατρός πλουσίου και περιφανούς, ο οποίος τρις εγένετο ύπατος, διάκονος δε της Εκκλησίας κατά την τάξιν και το επάγγελμα. Αύτη λοιπόν, διότι ωμολόγει τον Χριστόν, ωδηγήθη έμπροσθεν του βασιλέως, και εισελθούσα μετ’ αυτού εις τον Ναόν των ειδώλων, δια προσευχής της κατεκρήμνισε τα είδωλα. Όθεν δέρουσι ταύτην εις το πρόσωπον και με σιδηράς αγκίδας σχίζουσι τα βλέφαρά της. Έπειτα κρεμώσιν αυτήν και καταξεσχίζουσι το σώμα της, και είτα ξυρίσαντες την κεφαλήν της δια καταισχύνην, ρίπτουσιν αυτήν εις το πυρ και δίδουσιν εις τα θηρία. Επειδή δε διεφυλάχθη από αυτά αβλαβής με την χάριν του Θεού, τούτου ένεκα απεκεφαλίσθη, και ούτως έλαβεν η αοίδιμος τον στέφανον του μαρτυρίου.

Τη ΙΑ΄ (11η) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ του Κοινοβιάρχου.

Θεοδόσιος ο Όσιος και θεοφόρος πατήρ ημών, ο και Κοινοβιάρχης καλούμενος, ήκμασε κατά τους χρόνους Λέοντος του μεγάλου εν έτει υν΄ (450), έφθασε δε και μέχρι των χρόνων Αναστασίου του Δικόρου του εν έτει 491 βασιλεύσαντος, κατήγετο δε από την ιδίαν χώραν, από την οποίαν κατήγετο και ο Μέγας Βασίλειος, δηλαδή την Καππαδοκίαν, από χωρίον Μωγαρισός καλούμενον. Εις αυτόν τον ταπεινόν και ευτελέστατον τόπον εγεννήθη ο υψηλός την αρετήν και θαυμάσιος Θεοδόσιος από γονείς φιλοθέους και ευσεβείς. Ο μεν πατήρ αυτού ωνομάζετο Προαιρέσιος και Ευλογία η μήτηρ του, η οποία εγένετο Μοναχή ύστερον από τον υιόν αυτών, όστις έγινεν ούτω πνευματικός της πατήρ. Και καθώς αυτή έδωκεν εις εκείνον το είναι κατά την σάρκα, ούτω και αυτός της επροξένησε το κατά πνεύμα ευ είναι, και της έδωκε πνευματικήν αναγέννησιν. Ανετράφη λοιπόν και ηύξησε κατά την σωματικήν και πνευματικήν ηλικίαν τούτο το ευγενές και μακάριον φυτόν με πολιτείαν θαυμαστήν εκ νεότητος δεικνύων οποίος έμελλε να κατασταθή εις το ύστερον.