Τη ΙΘ΄ (19η) Ιανουαρίου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΑΡΣΕΝΙΟΥ Αρχιεπισκόπου Κερκύρας.

Αρσένιος ο αοίδιμος Πατήρ ημών ήτο κατά τους χρόνους του ευσεβούς βασιλέως Βασιλείου του Μακεδόνος, γεννηθείς εκ γονέων ευσεβών και θεοφιλών, του μεν πατρός αυτού εκ της αγίας πόλεως Ιερουσαλήμ ορμωμένου, της δε μητρός εκ Βηθανίας, οίτινες, νομίμως εις γάμου κοινωνίαν ελθόντες, διήνυον τον βίον εν απαιδία. Εν πάση δε αρετή και αγαθοεργία θεραπεύοντες τον Θεόν παρεκάλουν Αυτόν όπως τους δώση τέκνον. Όθεν της ευχής αυτών επακούσας ο Θεός, εδώρησεν εις αυτούς καρπόν άξιον όντως της αιτήσεως, τον ευλογημένον τούτον Άγιον. Τον καλόν όθεν Αρσένιον, εν Βηθανία γεννήσαντες οι γονείς αυτού, διενοήθησαν ίνα αφιερώσωσιν αυτόν εις τον Θεόν εκ σπαργάνων.

Τη ΙΘ΄ (19η) Ιανουαρίου, μνήμη της Αγίας Μάρτυρος ΕΥΦΡΑΣΙΑΣ.

Ευφρασία η Αγία Μάρτυς ήτο εκ Νικομηδείας κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμιανού, εν έτει 290, καταγομένη από γένος ονομαστόν και έχουσα γνώμην σώφρονα και ευσεβή. Αύτη λοιπόν διαβληθείσα ως Χριστιανή και μη πεισθείσα να προσφέρη θυσίαν εις τους δαίμονας, δέρεται δυνατά, και επειδή επέμενεν εις την ομολογίαν της του Χριστού πίστεως παρεδόθη εις ένα βάρβαρον όπως την ατιμάση. Εξηπατήθη όμως αυτός υπό της Αγίας με τοιούτον σοφόν τρόπον: Υπεσχέθη η Αγία εις τον βάρβαρον εκείνον, ότι, εάν αυτός δεν την πειράξη, θέλει του δώσει ιατρικόν τι, δια του οποίου θέλει διαμείνει άτρωτος εναντίον παντός ξίφους και ακοντίου εχθρικού. Ταύτα δε λέγουσα, προσέθηκε και τούτο, ότι, εάν θέλης να πληροφορηθής, ότι αυτό το οποίον σου λέγω είναι αληθές, δοκίμασον εις τον ιδικόν μου λαιμόν· και ευθύς εξέτεινε τον λαιμόν της. Ο δε βάρβαρος, νομίσας ότι του λέγει αληθή, και κτυπήσας δυνατώτερα εις τον λαιμόν της δια του ξίφους, απέκοψε την αγίαν αυτής κεφαλήν· και ούτω μείνασα αμόλυντος έλαβεν η μακαρία τον άφθαρτον στέφανον του Μαρτυρίου.

Τη ΙΘ΄ (19η) Ιανουαρίου, μνήμη των Οσίων Πατέρων ημών και συνωνύμων ΜΑΚΑΡΙΩΝ, του τε αναχωρητού και Αιγυπτίου και του πολιτικού Αλεξανδρέως.

Μακάριοι οι Όσιοι Πατέρες ημών, σύγχρονοι όντες, ήσαν ο μεν εις από την Θηβαϊδα της Αιγύπτου, εξ ου και Αιγύπτιος επονομάζεται, ο δε έτερος από την Αλεξάνδρειαν, εξ ου και Αλεξανδρεύς αποκαλείται. Ο δε Αιγύπτιος λέγεται και Μέγας, καθό πρώτος και μεγαλύτερος κατά την ηλικίαν. Ο μεν λοιπόν Αιγύπτιος Μακάριος εγεννήθη περί το έτος τα΄ (301), επειδή δε ηγάπησε την αρετήν εκ νεαράς ηλικίας, εφάνη άμεμπτος και ακατηγόρητος εις όλην του την ζωήν. Ότε δε ήτο ετών είκοσιν ή κατ’ άλλους τριάκοντα ανεχώρησεν από τον κόσμον. Τόσην δε υπομονήν έδειξεν εις τους κόπους της ασκήσεως ο αοίδιμος, ώστε εις ολίγους χρόνους ηξιώθη να λάβη το χάρισμα της διακρίσεως και την κατά των δαιμόνων εξουσίαν και δύναμιν, να προλέγη τα μέλλοντα και να ποιή θαύματα· νέος έτι ων, εκαλείτο παιδαριογέρων· ήτο δε μαθητής, ως λέγουσι τινές, Αντωνίου του Μεγάλου.

Τη ΙΗ΄ (18η) Ιανουαρίου, μνήμη της Αγίας Μάρτυρος ΘΕΟΔΟΥΛΗΣ.

Θεοδούλη η Αγία Μάρτυς ήτο εκ της Αναζάρβου, πόλεως της Κιλικίας, έζη δε κατά τους χρόνους Διοκλητιανού και Μαξιμιανού των βασιλέων, εν έτει 298, υπό των οποίων εστάλη εις την Ανάζαρβον ηγεμών τις ονόματι Πελάγιος, δια να τιμωρήση τους εκεί ευρισκομένους Χριστιανούς. Τότε λοιπόν και η Αγία αύτη Θεοδούλη εκρατήθη ως Χριστιανή και παρέστη εις το κριτήριον του Πελαγίου. Όθεν ομολογήσασα τον Χριστόν Θεόν αληθινόν ενώπιον πάντων, εκρεμάσθη από τας τρίχας τής κεφαλής επί κυπαρίσσου· έπειτα επληγώνετο τους μαστούς αυτής με σούβλας πεπυρακτωμένας.

Τη ΙΗ΄ (18η) Ιανουαρίου μνήμη των εν Αγίοις πατέρων ημών ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ και ΚΥΡΙΛΛΟΥ Αρχιεπισκόπων Αλεξανδρείας.

Αθανάσιος και Κύριλλος οι αγιώτατοι Αρχιεπίσκοποι Αλεξανδρείας και θείοι ημών Πατέρες ήσαν και οι δύο από την Αλεξάνδρειαν και ο μεν Μέγας Αθανάσιος ήτο κατά τους χρόνους του Μεγάλου Κωνσταντίνου εν έτει τιη΄ (318), παρευρέθη δε και εις την εν Νικαία γενομένην Πρώτην και Οικουμενικήν Σύνοδον εν έτει τκε΄ (325), Διάκονος τότε ων και αντικαθιστών τον Αλεξανδρείας Αλέξανδρον. Κατήσχυνε δε εκεί τον δυσσεβή Άρειον δια σοφών λόγων και δι’ αποδείξεων εκ των θείων Γραφών. Κοιμηθέντος του μακαρίου Αλεξάνδρου, έγινε της Αλεξανδρείας Αρχιεπίσκοπος· και επειδή ο Κωνστάντιος, ο υιός του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ήτο Αρειανός, εξωρίσθη εις διαφόρους τόπους ο Μέγας ούτος Αθανάσιος, όστις επί τεσσαράκοντα έτη τους διωγμούς υφιστάμενος εξεδήμησε προς Κύριον. Ο δε Άγιος Κύριλλος ήκμασε επί της βασιλείας Θεοδοσίου του Μικρού εν έτει υιε΄ (415), ανεψιός ων Θεοφίλου Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας και του θρόνου αυτού γενόμενος διάδοχος. Ούτος εχρημάτισεν έξαρχος και προστάτης της εν Εφέσω Αγίας και Οικουμενικής Τρίτης Συνόδου, της εν έτει υλα΄ (431) συγκροτηθείσης, ήτις τον δυσσεβή καθείλε Νεστόριον, ο οποίος βλάσφημα πολλά κατά της Αγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, ο κακόδοξος, εδογμάτισε.

Τη ΙΖ΄ (17η) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος ΓΕΩΡΓΙΟΥ του εξ Ιωαννίνων αθλήσαντος εν έτει αωλη΄ (1838).

Γεώργιος ο ευλογημένος νέος αθλητής και Μάρτυς του Χριστού, το καύχημα των Ιωαννίνων και ο ποταμός των θαυμάτων, η πτώσις των απίστων και η ανάστασις των πιστών, εγεννήθη το αωι΄ (1810) εις εν χωρίον της επαρχίας Γρεβενών, Τσούρχλι ονομαζόμενον, (Το χωρίον τούτο έχει μετονομασθή σήμερον εις Άγιον Γεώργιον). Οι γονείς του ήσαν πάμπτωχοι, Κωνσταντίνος και Βασίλω ονομαζόμενοι, εργαζόμενοι την γεωργικήν τέχνην. Ότε δε ο Άγιος ήτο εις ηλικίαν οκτώ ετών έμεινεν ορφανός από γονείς· όθεν έμεινεν υπό την προστασίαν του αδελφού του και της αδελφής του. Επειδή όμως ηκολούθησαν τότε πολλαί ανωμαλίαι εις την Ήπειρον και πολλοί Αλβανοί και άλλα στρατεύματα περιέτρεχον αυτήν, προσεκολλήθη και ούτος ο ευλογημένος εις τινας Αγάδες υπομίσθιος.

Τη ΙΖ΄ (17η) Ιανουαρίου, ο Όσιος ΑΧΙΛΛΑΣ εν ειρήνη τελειούται.

Αχιλλάς ο Όσιος πατήρ ημών ήτο αναχωρητής και ησκήτευεν εις την έρημον της Αιγύπτου, γράφει δε περί τούτου ο Ευεργετινός, ότι επήγε ποτέ εις τον Αββάν Ησαϊαν και εύρεν αυτόν τρώγοντα και έχοντα εις το πινάκιον άλας και ύδωρ. Ο δε Ησαϊας, ιδών τον Όσιον Αχιλλάν, έκρυψε κατ’ οικονομίαν το πινάκιον οπίσω του κοφινίου το οποίον έπλεκε, δια να μη σκανδαλίση αυτόν, επειδή δεν υπήρχε τοιαύτη συνήθεια εις την Σκήτην. Ο δε Αχιλλάς, βλέπων αυτόν τρώγοντα και ουδέν ενώπιον αυτού έχοντα, ηρώτησεν αυτόν τι έτρωγεν. Ο δε Ησαϊας απεκρίθη· «Συγχώρησόν μοι, Αββά, ότι έκοπτον θαλλία φοινίκων εις το καύμα, όθεν έβαλον εις το στόμα μου άρτον ξηρόν και δεν κατέβαινεν, επειδή εξηράνθη από το καύμα ο φάρυγξ μου, δια τούτο ηναγκάσθην να βάλω ύδωρ και άλας, ίνα βρέξω εις αυτά τον άρτον μου και δυνηθώ να τον φάγω».