Τη Λ΄ (30η) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΙΠΠΟΛΥΤΟΥ Πάπα Ρώμης

και των συν αυτώ Αύρας, Φήλικος, Μαξίμου, Ερκουλίνου, Βενερίου, Στυρακίου, Μηνά, Κομμόδου, Ερμού, Μαύρου, Ευσεβίου, Ρουστικού, Μοναγρέου, Αμανδίνου, Ολυμπίου, Κύπρου, Θεοδώρου, Τριβούνου, Μαξίμου Πρεσβυτέρου, Αρχελάου Διακόνου, Κυρίνου Επισκόπου, των Αγίων Μαρτύρων Κενσουρίνου, Σαβαϊνου και Χρυσής.                            

Ιππόλυτος ο Άγιος Ιερομάρτυς και οι συν αυτώ Άγιοι Μάρτυρες ήσαν επί της βασιλείας Κλαυδίου, ηγεμόνος δε Βικαρίου του και Ουλπίου Ρωμύλου καλουμένου, εν έτει σξθ΄ (269). Εκ τούτων ο μεν Άγιος Κενσουρίνος ήτο πρώτος της Συγκλήτου βουλής μάγιστρος κατά το αξίωμα, διαβληθείς δε ως Χριστιανός και ερωτηθείς ωμολόγησε παρρησία τον Χριστόν· όθεν βάλλεται εις την φυλακήν· επειδή δε ετέλεσε πολλά θαύματα και νεκρόν ανέστησε, δια τούτο όλοι οι παρευρεθέντες στρατιώται επίστευσαν εις Χριστόν και όλοι απεκεφαλίσθησαν τον αριθμόν είκοσι.

Τη Λ΄ (30η) Ιανουαρίου, μνήμη των εν Αγίοις Πατέρων ημών και Οικουμενικών Διδασκάλων ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ του Μεγάλου, ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ του Θεολόγου και ΙΩΑΝΝΟΥ του Χρυσοστόμου.

Η των Αγίων Τριών Ιεραρχών Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου κοινή κατά την σήμερον μνήμη εορτάζεται δια την εξής αιτίαν. Εις τον καιρόν της βασιλείας Αλεξίου του Κομνηνού, όστις έγινε βασιλεύς μετά τον Βοτανειάτην εν έτει απα΄ (1081) από Χριστού, εγένετο εν Κωνσταντινουπόλει φιλονεικία μεταξύ των ελλογίμων και εναρέτων ανδρών, εξ ων τινες προετίμων τον Μέγαν Βασίλειον, επειδή με τους λόγους του ηρεύνησε την φύσιν των όντων, με τας αρετάς του δε ωμοίαζε και συνερίζετο με τους Αγγέλους, καθότι δεν συνεχώρει προχείρως τους αμαρτάνοντας, αλλ’ ήτο σοβαρός κατά το ήθος και δεν είχεν εις εαυτόν κανέν γήϊνον.

Τη ΚΘ΄ (29η) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου ενδόξου Νεομάρτυρος ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ του Χιοπολίτου, του εν Κωνσταντινουπόλει αθλήσαντος εν έτει αωβ΄ (1802).

Δημήτριος ο καλλίνικος ούτος Νεομάρτυς του Χριστού ήτο γέννημα και θρέμμα της περιφήμου νήσου Χίου, από το μέρος εκείνο της πόλεως, όπερ ονομάζεται κοινώς Παλαιόκαστρον· οι γονείς του δεν ήσαν λαμπροί κατά κόσμον, είχον όμως τον πλούτον της θεοσεβείας, τον οποίον μετέδωκαν και εις τα τέκνα των. Ο πατήρ του ωνομάζετο Απόστολος, η δε μήτηρ του Μαρουλού. Ο Δημήτριος ούτος και εις άλλος αυτού αδελφός, Ζαννής καλούμενος, την ηλικίαν μεγαλύτερος, εξενιτεύθησαν δια κυβέρνησιν σωματικήν εις Κωνσταντινούπολιν, καθώς κάμνουσιν και άλλοι πάμπολλοι, μετήρχοντο δε το επάγγελμα του πραγματευτού.

Τη ΚΘ΄ (29η) Ιανουαρίου, ο Όσιος πατήρ ημών ΑΦΡΑΑΤΗΣ εν ειρήνη τελειούται.

Αφραάτης ο Όσιος πατήρ ημών ήτο κατά τους χρόνους του Ουάλεντος εν έτει το΄ (370), εγεννήθη δε και ανετράφη εις την Περσίαν και τα των Περσών ήθη εδιδάχθη. Επειδή δε εβδελύχθη και εμίσησε την εκείνων ασέβειαν, ανεχώρησεν από της Περσίας και επήγεν εις την πόλιν Έδεσσαν και εκεί βαπτισθείς και γενόμενος Χριστιανός εκλείσθη εις εν κελλίον έξω του τείχους της πόλεως. Έπειτα μεταβαίνει εις την Αντιόχειαν και μένει εκεί εις εν Μοναστήριον, το οποίον ευρίσκετο έμπροσθεν της Αντιοχείας, επιμελούμενος μόνον της σωτηρίας της ψυχής του. Συγκάτοικον δε άλλον αδελφόν δεν ηθέλησε να λάβη, αλλ’ ούτε άρτον ηθέλησε να δεχθή τελείως, ούτε προσφάγιον, ούτε ένδυμα παρ’ ουδενός άλλου, ειμή παρ’ ενός μόνον γνωρίμου του.

Τη ΚΘ΄ (29η) Ιανουαρίου, ο εν Αγίοις πατήρ ημών ΒΑΡΣΙΜΑΙΟΣ Επίσκοπος Εδέσσης, ο Ομολογητής, εν ειρήνη τελειούται.

Βαρσιμαίος ο Άγιος Επίσκοπος Εδέσσης, ως είπομεν ανωτέρω, έγινεν αίτιος της ψυχικής σωτηρίας του Αγίου Μάρτυρος Σαρβήλου, επιστρέψας και βαπτίσας αυτόν ως και την αδελφήν του Βεβαίαν· όθεν, ένεκεν τούτου, διεβλήθη εις τον ηγεμόνα της Εδέσσης Λυσίαν και ομολογήσας τον Χριστόν, εδάρη και εβλήθη εις φυλακήν. Έπειτα ήλθον διατάγματα βασιλικά, διορίζοντα να παύση ο κατά των Χριστιανών διωγμός· δια τούτο και ο Άγιος ούτος Βαρσιμαίος απελύθη εκ της φυλακής και ελθών εις την Μητρόπολίν του, διήλθεν ευαρέστως την ζωήν του και ούτω προς Κύριον εξεδήμησεν.

Τη ΚΘ΄ (29η) Ιανουαρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΣΑΡΒΗΛΟΥ και ΒΕΒΑΙΑΣ της αδελφής αυτού, των εν Εδέσση μαρτυρησάντων.

Σάρβηλος και Βεβαία οι Άγιοι Μάρτυρες ήσαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Τραϊανού εν έτει ρι΄ (110) καταγόμενοι από της πόλεως Εδέσσης. Ήτο δε ο Άγιος Σάρβηλος Ιερεύς των ειδώλων και υπηρέτης των μυσαρών θυσιών των δαιμόνων, πολλά ωραίος και ένδοξος και εφόρει πολυτελή και λαμπρά ενδύματα· είχε δε και κίδαριν (ήτοι μίτραν) χρυσήν εις την κεφαλήν του και ενομίζετο παρά των εκεί Ελλήνων ως άλλος μικρός βασιλεύς και ετιμάτο ως άλλος θεός, διότι αυτός επρόσταζε να προσκυνώσι και να θυσιάζωσιν εις τα είδωλα.

Τη ΚΘ΄ (29η) Ιανουαρίου, οι Άγιοι Μάρτυρες ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ Επίσκοπος, ΛΟΥΚΑΣ Διάκονος και ΜΩΚΙΟΣ ο Αναγνώστης, θηριομαχήσαντες τελειούνται.

Σιλουανός ο Άγιος Ιερομάρτυς και οι συν αυτώ αθλήσαντες Άγιοι Μάρτυρες, Λουκάς ο Διάκονος και Μώκιος ο Αναγνώστης, ήσαν κατά τον καιρόν του βασιλέως Νουμεριανού του εν έτει σπδ΄ (284) κινήσαντος τον κατά των Χριστιανών διωγμόν. Τότε ο Άγιος Σιλουανός, Επίσκοπος ων της Εμεσηνών πόλεως, ήτις σήμερον ονομάζεται Χόμς, υποκειμένη εις τον Πατριάρχην Αντιοχείας, εν τη Κοίλη Συρία ευρισκομένη, διεβλήθη εις τον εκεί άρχοντα και ευθύς συνελήφθη, ομού και ο Διάκονος Λουκάς και ο Αναγνώστης Μώκιος, οίτινες παρεστάθησαν και οι τρεις έμπροσθέν του δεδεμένοι.