Τη Α΄ (1η) του μηνός ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΤΡΥΦΩΝΟΣ

Τρύφων ο ενδοξότατος Μάρτυς του Χριστού και της ουρανίου αι θείας τρυφής επώνυμος, εγεννήθη εις την πόλιν της Φρυγίας Λάμψακον. Οι γονείς αυτού ήσαν ευσεβείς, πιστεύοντες εις τον αληθινόν Θεόν, αξιωθέντες ούτω να γεννήσουν τέκνον ευσεβέστατον· μάλιστα δε εκ πρώτης ηλικίας ήτο άξιον τέκνον Θεού, καθότι κατώκει εις την ψυχήν αυτού η Χάρις του Παναγίου Πνεύματος και ιάτρευε πάσαν ασθένειαν, εξόχως δε είχε πολλήν εξουσίαν κατά των δαιμόνων, οίτινες, μόνον το όνομά του εάν ήκουον, έφευγον. Εις πίστωσιν δε των πολλών θαυμάτων, τα οποία ετέλεσε, να γράψωμεν ένα δια να εννοήσητε, από το άκρον του κρασπέδου, το ιμάτιον.  Μετά τον θάνατον του Αυγούστου Καίσαρος χρόνους σκδ΄ (224) εβασίλευσεν εις την Ρώμην ο Γορδιανός, όστις ήτο Έλλην, δεν ήτο όμως τόσον σκληρός ως οι πρότερον βασιλεύσαντες, ούτε τους πιστούς εδίωκεν.

Τη ΛΑ΄ (31η) Ιανουαρίου, ο Άγιος Νέος Οσιομάρτυς ΗΛΙΑΣ ο Αρδούνης ο εν Καλάμαις της Πελοποννήσου μαρτυρήσας εν έτει αχπστ΄ (1686), πυρί τελειούται.

Ηλίας ο μακάριος Νέος Οσιομάρτυς ήτο εκ μιάς πόλεως της Μεσσηνίας, Καλάμας καλουμένην, κουρεύς την τέχνην· διότι δε ήτο φρόνιμος και έμπειρος εις τα πολιτικά, είχον εις αυτόν όλοι οι προεστώτες υπόληψιν και πάντοτε τον συνανεστρέφοντο, λαμβάνοντες παρ’ αυτού συμβουλάς. Μίαν δε φοράν διηγούμενοι διαφόρους υποθέσεις, ανέφερον και δια τα πολλά και βαρύτατα χρέη και άλλα μύρια βάσανα, όσα εδοκίμαζον εις εκείνον τον καιρόν της πρώτης αιχμαλωσίας οι της Πελοποννήσου Χριστιανοί· αυτός δε ο ευλογημένος, με πολύν πόνον και θλίψιν της καρδίας απεκρίθη προς τους προεστώτας, λέγων, ότι πρέπει να φροντίσωσι να ελαφρύνωσι τουςΧριστιανούς των βαρέων δοσιμάτων, διότι κινδυνεύουσι να αρνηθώσι την πίστιν των και να γίνωσι Τούρκοι.

Τη ΛΑ΄ (31η) Ιανουαρίου, μνήμη της Αγίας Μάρτυρος ΤΡΥΦΑΙΝΗΣ.

Τρύφαινα η Αγία Μάρτυς κατήγετο από την Κύζικον την ευρισκομένην εις τον Ελλήσποντον, θυγάτηρ Αναστασίου τινός συγκλητικού και μητρός Σωκρατίας Χριστιανής. Εμαρτύρησε δε, όχι φερθείσα υπό των άλλων εις τους ειδωλολάτρας, αλλά αύτη αυθορμήτως επήγε και ενέπαιζε τα είδωλά των και κατηγόρει τας αισχράς των πράξεις, δι’ ων ενόμιζον οι άφρονες ότι τιμώσι τους ψευδωνύμους θεούς των. Όχι δε μόνον τούτο, αλλά και εδίδασκεν αυτούς να αφήδωσι μεν την θρησκείαν των ματαίων ειδώλων, να επιστραφώσι δε εις την του Χριστού πίστιν.

Τη ΛΑ΄ (31η) Ιανουαρίου, οι Άγιοι Μάρτυρες ΟΥΪΚΤΩΡΙΝΟΣ, ΟΥΪΚΤΩΡ, ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ, ΚΛΑΥΔΙΟΣ, ΔΙΟΔΩΡΟΣ, ΣΑΡΑΠΙΝΟΣ και ΠΑΠΠΙΑΣ, έλαβεν έκαστος διαφορικόν τέλος του μαρτυρίου.

Ουϊκτωρίνος και οι λοιποί συν αυτώ αθλήσαντες Άγιοι Μάρτυρες κατήγοντο από την Κόρινθον και ήσαν κατά τους χρόνους του Δεκίου, εν έτει σνα΄ (251), δια δε την του Χριστού ομολογίαν και πίστιν συλληφθέντες, ωδηγήθησαν έμπροσθεν εις τον Τέρτιον τον ανθύπατον, όστις είχε την εξουσίαν του Μωρέως. Όθεν αφού ετιμωρήθησαν δια πολλών βασάνων, έλαβεν έκαστος είτα διαφορετικόν τέλος του μαρτυρίου· διότι ο μεν Άγιος Ουϊκτωρίνος και Ουϊκτωρ και Νικηφόρος, οι τρεις ομού, εβλήθησαν εντός ιγδίου μεγάλου και συντριβέντες όλα τα μέλη του σώματος, παρέδωκαν τας ψυχάς των εις χείρας Θεού. Επίσης ο Άγιος Μάρτυς Κλαύδιος, χείρας και πόδας κοπείς, ετελειώθη· ο Άγιος Μάρτυς Διόδωρος, βληθείς εις κάμινον πυρός, έλαβε το τέλος του μαρτυρίου· ο δε Άγιος Σαραπίνος ξίφει απεκεφαλίσθη· και τελευταίον ο Άγιος Παππίας, ριφθείς εις τον βυθόν της θαλάσσης, τελειούται. Και ούτως έλαβον όλοι παρά Κυρίου τους στεφάνους του μαρτυρίου.

Τη ΛΑ΄ (31η) Ιανουαρίου, μνήμη των Αγίων και θαυματουργών Αναργύρων ΚΥΡΟΥ και ΙΩΑΝΝΟΥ.

Κύρος και Ιωάννης οι θαυματουργοί Άγιοι Ανάργυροι ήσουν κατά τους χρόνους του ασεβεστάτου βασιλέως Διοκλητιανού εν έτει 292 και ο μεν περιφανής και λαμπρότατος αστήρ Κύρος εγεννήθη εις την περιφανεστάτην πόλιν της Αιγύπτου Αλεξάνδρειαν, την οποίαν ωκοδόμησεν ο Μέγας Αλέξανδρος και την ωνόμασεν ούτω προς τιμήν του, ο δε Ιωάννης ήτο εκ της Εδέσσης της Μεσοποταμίας ήτις ονομάζεται τώρα κοινώς Ουρφά. Ήτο δε ο Κύρος πιστός Χριστιανός από τους γονείς του, εις την πολιτείαν ενάρετος και την τέχνην ιατρός εμπειρότατος, το δε εργαστήριόν του φαίνεται έως την σήμερον, γνωστόν εις άπαντας, διότι έκτισαν εις αυτό μετέπειτα ιεράν Εκκλησίαν των Αγίων Τριών Παίδων, εις την οποίαν τελούνται καθ’ εκάστην θαυμάσια και αι ασθένειαι θεραπεύονται με την δύναμιν του Θεού, αντί των ιατρικών θεραπειών, αίτινες εγίνοντο τότε με βότανα της τέχνης και φάρμακα διάφορα.

Τη Λ΄ (30η) Ιανουαρίου, ο Άγιος Νεομάρτυς ΧΑΤΖΗ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ο Μυτιληναίος και εν Μυτιλήνη μαρτυρήσας εν έτει αψπδ΄ (1784) ξίφει τελειούται.

Θεόδωρος ο μακάριος Νεομάρτυς ήτο από την Μυτιλήνην, έχων γυναίκα και τέκνα, θυμωθείς δε δια κάποιαν περίστασιν, ήτις ηκολούθησεν εις αυτόν, ηρνήθη φεύ! τον Χριστόν και εδέχθη τον Μωαμεθανισμόν· αφού δε εξεσκοτίσθη και ήλθεν εις εαυτόν, μετενόησεν· όθεν ανεχώρησεν εκείθεν και κατέφυγεν εις το Άγιον Όρος· εκεί δε διατρίψας ικανόν καιρόν, εξωμολογήθη την αμαρτίαν του και ποιήσας τον πρέποντα κανόνα, εχρίσθη δια του Αγίου Μύρου και εκοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων και ούτω καθαρισθείς επέστρεψεν εις την πατρίδα του.

Τη Λ΄ (30η) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΘΕΟΦΙΛΟΥ του Νέου.

Θεόφιλος ο Άγιος Μάρτυς υπήρχεν επί Κωνσταντίνου και Ειρήνης των Ορθοδόξων βασιλέων, εν έτει ψπε΄ (785), γεννηθείς και ανατραφείς εις την Κωνσταντινούπολιν· προχειρισθείς δε στρατηγός εις το θέμα των καλουμένων Κιβυραιωτών, απήλθε μετά του στόλου των Ρωμαίων εναντίον των τότε Σαρακηνών, ταυτόν ειπείν των Αγαρηνών· είχε δε μεθ’ εαυτού και δύο άλλους στρατηγούς εις βοήθειάν του, οι οποίοι τον εφθόνουν. Ότε λοιπόν οι Σαρακηνοί επλησίασαν, τότε αυτός εξήλθε μετά του στόλου ίνα τους πολεμήση, ομού δε μετ’ αυτού και οι δύο στρατηγοί. Πρώτος δε ορμήσας εισήλθεν εις το μέσον του στόλου των Σαρακηνών και με μηχανάς και τέχνας κατέβαλεν αυτούς· και ούτως ηνδραγάθησεν.