Γνήσια Ορθοδοξη Φωνη

Γνήσια Ορθοδοξη Φωνη

Κυριακή 18 Μαΐου 2014

May 19, Pontian Greek Genocide Remembrance Day

Pontian Greeks Genocide

In 1994, May 19 was selected by the Greek parliament as the day to commemorate the Pontian Greek Genocide by the Turks. The Pontic Genocide is one of the darkest moments in history not only for Greeks, but also formankindThe Genocide vanished from its ancestral and historic homeland in Pontus culturally vibrant and unique part of the Greek population that had been fighting for its survival for about 3,000 years.
Records show a minimum 350,000 Pontian Greeks exterminated through systematic slaughter by Turkish troops, deportations involving death marches, starvation in labor and concentration camps, rapes and individual killings. Entire villages and cities were devastated, while thousands were forced to flee to neighboring countries. The Ottoman government’s plan to annihilate the Christian populations living within Turkey, including Greeks, Syrians and Armenians, during World War I was set into force in 1914 with the decree that all Pontian men aged between 18 to 50 would have to report to the military. Those who refused to do so, were ordered to be shot immediately.
Among the causes for the Turkish campaign against the Greek population was a fear that the population would aid the Ottoman Empire’s enemies, and a belief among nationalist Turks that in order to form a modern nation state it was necessary to purge from the territories of the state those national groups who could threaten the integrity of a modern Turkish nation. With the guidance of German advisers the Turkish regime created the so called amele taburu (labor battalions) were the Pontian Greeks who did not enter the Ottoman army would have to work under inhuman conditions in mines, construction works and quarries.
The Ottoman regime feared the Pontiac population not only because of their rapidly growing numbers that had reached 700,000 by the early 20th century, but also because of the cultural and economic growth of the minority. Cities like Samsous, Trapezous and Kerasous displayed a remarkable growth with dozens of schools, newspapers, theaters and other amenities. The rise of the Young Turks movement, however, would put a brutal end to the thriving Greek community of the area. While the Greek state was busy solving out the Crete problem and in no position to open new fronts with Turkey, the Pontians and many other Greeks across Asia Minor were dislocated and systematically exterminated.
The Pontians tried to fight back and resist the new politics, so they fled high to the mountains and organized themselves in small guerrilla groups. By 1921 historical records show that Pontian fighters numbered some 12,000, a force that was unwisely never deployed by the Greek army. The Greek politics of the time that failed to focus on the issue and the lost hopes of the establishment of a joint Ponto-Armenian country allowed Kemal Ataturk to proceed with the final phase of his plan.
The rise of the Bolsheviks in neighboring Russia deprived the Greek Pontians of the help they received against the Ottomans. The new Russian regime and Germany helped Turkey in all ways possible. While the Greek army was marching in the wilderness of Anatolia, Kemal kept the Greeks busy with guerrilla attacks and simultaneously carried on the massacres in Pontus. By the time of the Asia Minor catastrophe more than 300,000 Pontian Greeks had already lost their lives.
The survivors of the extended slaughters migrated to nearby Russian grounds or were included in the population exchanges that followed the end of the Greco-Turkish war (1919- 22). The Pontians that moved into Greece brought with them their surviving culture, language, customs and traditions, and enriched the social structures of the country by adding their own characteristic features.

Σάββατο 17 Μαΐου 2014

Παναγία η Κασσιωπία

Στα 1530, στη βενετοκρατούμενη Κέρκυρα, ένας τίμιος νέος, ο Στέφανος, γύριζε κάποια μέρα από την πόλη στο χωριό του. 

Στον δρόμο συνάντησε κι άλλους οδοιπόρους, κι έτσι βάδιζαν όλοι μαζί συντροφιά. Κάποια στιγμή διέκριναν μακριά μερικούς νεαρούς, που μετέφεραν αλεύρι από τον μύλο. Η παρέα του Στέφανου μπήκε σε πειρασμό. 
- Δεν τους κλέβουμε το αλεύρι; είπαν μεταξύ τους. Κανείς δεν μας βλέπει. Θα το μοιραστούμε και θα το μεταφέρουμε στα σπίτια μας.
 
Όλοι συμφώνησαν, εκτός από τον Στέφανο.
 
- Είναι αμαρτία! διαμαρτυρήθηκε. Κι ύστερα, δεν θα ξεφύγουμε την δικαιοσύνη. Θα τιμωρηθούμε σαν ληστές και κακοποιοί.
 
Εκείνοι ήταν αποφασισμένοι. Κι όταν πλησίασε η λεία τους, επιτέθηκαν στα παιδιά, τα έδειραν και άρπαξαν το αλεύρι.
 
Οι νεαροί, δαρμένοι και κακοποιημένοι, πήγαν στα σπίτια τους και διηγήθηκαν το επεισόδιο. Ύστερα ειδοποίησαν τον διοικητή, τον Σίμωνα Μπάιλο, κι εκείνος έστειλε στρατιώτες για να συλλάβουν τους κακοποιούς. Οι στρατιώτες συνέλαβαν σαν ύποπτο μόνο τον Στέφανο, γιατί οι άλλοι είχαν εξαφανιστεί. Εκείνος βάδιζε αμέριμνος, έχοντας πεποίθηση στην αθωότητά του. Απολογήθηκε στους στρατιώτες με ειλικρίνεια, αλλά δεν τον πίστεψαν. Τον έδεσαν και τον έκλεισαν στη φυλακή.
 
Όταν τον οδήγησαν στον κριτή, ομολόγησε πάλι την αλήθεια:
 
- Βάδιζα με τους ληστές, αλλά μέρος στη ληστεία δεν έλαβα. Άδικα με κατηγορείτε.
 
Ο δικαστής όμως δεν τον πίστεψε και τον καταδίκασε.
 
- Ποια τιμωρία προτιμάς, τον ρώτησε, να σου κόψουν τα χέρια ή να σου βγάλουν τα μάτια;
 
Κι εκείνος, περίλυπος, προτίμησε τη δεύτερη, γιατί του φάνηκε λιγότερο οδυνηρή.
 
Με θρήνους και οδυρμούς οδηγήθηκε στον τόπο της καταδίκης, όπου εκτελέστηκε η φοβερή απόφαση.
 
Ο Στέφανος τώρα, ανίκανος για μετακινήσεις, χειραγωγείται από τη μητέρα του. Δεκαοχτώ μίλια από την πρωτεύουσα του νησιού ήταν χτισμένη η παραθαλάσσια πόλη Κασσιώπη. Ήταν γνωστή για ένα ναό της Θεοτόκου, από τον οποίο περνούσε πλήθος λαού και προσκυνούσαν τη θαυματουργή της εικόνα.
 
Ο Στέφανος αποφασίζει και πηγαίνει στην πόλη αυτή. Θα μένει στον ναό της Θεοτόκου και θα ζητά ελεημοσύνη από τους φιλανθρώπους. Προσκύνησε με τη μητέρα του τη θαυματουργή εικόνα και παρακάλεσε τον διακονητή μοναχό να του παραχωρήσει ένα κελλάκι για τη διαμονή του.
 
Την πρώτη βραδιά έμειναν μέσα στην εκκλησία. Η μητέρα του, κατάκοπη, κοιμήθηκε αμέσως. Ο ίδιος όμως δεν μπορούσε να ησυχάσει από τους πόνους.
 
Κάποια στιγμή τον πήρε ένας ελαφρύς ύπνος. Νοιώθει τότε δυο χέρια να τον ακουμπούν και να ψηλαφούν τις κόγχες των ματιών του. Ήταν τόσο αισθητό, ώστε ξύπνησε αμέσως και αναρωτιόταν ποιος να τον είχε αγγίξει.
 
Και τότε βλέπει μπροστά του μια γυναίκα λαμπροφορεμένη και λουσμένη στο φως. Στάθηκε λίγο κι ύστερα εξαφανίστηκε. Γυρίζει ο Στέφανος και βλέπει τα καντήλια αναμμένα. Ξυπνάει τη μητέρα του και τη ρωτάει :
 
- Ποιος άναψε τα καντήλια;
 
- Σώπα και κοιμήσου, του λέει εκείνη, νομίζοντας πως το παιδί της ονειρεύεται.
 
Εκείνος όμως επέμενε:
 
- Βλέπω την εικόνα της Θεοτόκου. Δεν είναι φαντασίες αυτά που σου λέω!
 
Τότε η μητέρα ανασηκώθηκε και κοίταξε με ανησυχία και λαχτάρα το πρόσωπό του. Ναι, δεν την απατούσαν τα μάτια της . Ζούσε τη στιγμή εκείνη ένα ολοζώντανο θαύμα: Οι κόγχες του παιδιού της στολίζονταν από δύο γαλανά μάτια! Ενώ, πριν την τύφλωση, τα μάτια του Στέφανου ήταν μαύρα!
 
Αμέσως, μητέρα και γιος ευχαρίστησαν με δάκρυα χαράς την Υπεραγία Θεοτόκο για τη γρήγορη επέμβασή Της.
 
Από τον θόρυβο πήρε είδηση ο νεωκόρος μοναχός κι έτρεξε στον ναό για να δει τι συμβαίνει. Το ολοφάνερο θαύμα τον συγκλόνισε κι έφυγε γρήγορα για τη χώρα, για να αναγγείλει το γεγονός στον διοικητή.
 
Εκείνος, παραξενεμένος, πήρε μαζί του τους προκρίτους της Κέρκυρας κι επισκέφτηκε τον Στέφανο. Είδε τα νέα μάτια στις κόγχες τους και θαύμασε. Είδε ακόμη, σαν απόδειξη, και το σημάδι στα βλέφαρά του από το πυρακτωμένο σίδερο.
 
Μέσα του ο διοικητής είχε και κάποια αμφιβολία. Για αυτό, όταν επέστρεψε στη χώρα, καλεί τον δήμιο και τον ρωτάει:
 
- Έβγαλες, πραγματικά, τα μάτια του Στέφανου , όπως είχα διατάξει;
 
- Βεβαίως τα έβγαλα. Βρίσκονται ακόμη μέσα σε μία λεκάνη. Ορίστε!
 
Ο Μπάιλος κοίταξε ανήσυχος τη λεκάνη. Πράγματι μέσα σε αυτήν υπήρχαν δυο μάτια, και μάλιστα σκούρα μάτια, κι όχι γαλανά, σαν κι αυτά μου είχε τώρα ο Στέφανος.
 

Η αλήθεια αποδείχθηκε με τον πιο εύγλωττο και πειστικό τρόπο. Κι ο ηγεμόνας, αφού ειδοποίησε να φέρουν τον Στέφανο, του ζήτησε συγνώμη και τον αποζημίωσε με πλούσια δώρα. Τέλος, ανακαίνισε με επιμέλεια τον περίβολο του ιερού ναού της Θεοτόκου.

Παρασκευή 16 Μαΐου 2014

Από το βιβλίο: Οι αγώνες των μοναχών υπέρ της Ορθοδοξίας έκδοση της Ι. Μονής Οσίου Γρηγορίου διάβασα για το πώς Οι Αγιορείτες μοναχοί το 1273 απαντούν με τον «Τόμο» του Ιασίτου Ιώβ στο πρόσταγμα του ενωτικού Μιχαήλ . Σελ 234

..... Ποιος «άδης» θα εκφωνήσει το μνημόσυνο του πάπα – ο οποίος αποκόπηκε δίκαια από το Άγιο Πνεύμα εξ αιτίας της αυθαδείας του εναντίων του Θεού και των θείων Μυστηρίων – και θα γίνει με αυτόν τον τρόπο εχθρός του Θεού; Διότι αν ακόμη και ο απλός χαιρετισμός, μας καθίστα κοινωνούς των πονηρών έργων αυτού που χαιρετάμε, πόσο μάλλον η μνημόνευσής του εκφώνως και μάλιστα την στιγμή που αντικρίζουμε με φρίκη τα θεια Μυστήρια; 

Αν αυτός ο ίδιος που βρίσκεται μπροστά μας είναι η Αυτοαλήθεια, πως είναι δυνατό να ανεχθεί ένα τόσο μεγάλο ψεύδος, το να συγκατατάσσεται δηλαδή ο πάπας μεταξύ των λοιπών Ορθοδόξων πατριαρχών; Μήπως θα παίξουμε θέατρο κατά τον καιρό των φρικτών Μυστηρίων; Και πως θα τα ανεχτεί αυτά η ψυχή του Ορθοδόξου και δεν θα απομακρυνθεί αμέσως από την εκκλησιαστική κοινωνία αυτών πού τον μνημόνευσαν και δεν θα τους θεωρήσει ιεροκαπήλους;
Άλλωστε η Ορθόδοξη Εκκλησία του Θεού δεχόταν από παλιά την αναφορά του ονόματος του αρχιερέως ενώπιων των Αγίων Μυστήριων ως τελεία συγκοινωνία....

Πέμπτη 15 Μαΐου 2014

Ο αείμνηστος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Ιωάννης Κορναράκης : Θλιβερά διαπίστωσις.

Ύστερα από τόσα χρόνια φαίνεται καθαρά ότι σκοπός της αντιοικουμενιστικής προσπάθειας Κληρικών και Μοναχών είναι η καθησύχαση των πιστών, για την συνεχή ισχυροποίηση της οικουμενιστικής λαίλαπας στον χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και  η υπόσχεση ότι εγγυόνται την προστασία της Εκκλησίας από τις καταστροφικές, γι’ αυτήν, συνέπειες της οικουμενιστικής δραστηριότητος των Ορθοδόξων ταγών της. Όμως οι βαρείς λύκοι, των αιρέσεων, και, μάλιστα, της λοιμώδους νόσου της οικουμενιστικής παναιρέσεως, δεν εξορκίζονται με έναν χαρτοπόλεμο αντιαιρετικών κειμένων -ανιαρό και ανίερο-, ο οποίος χαρτοπόλεμος, κάθε φορά, πληροφορεί το ποίμνιο, απλώς, τι είναι η αίρεσις και ποια καταστροφικά αποτελέσματα προκαλεί στην ζωή της Εκκλησίας! 

Μέχρι σήμερα, έχει κυκλοφορήσει μεγάλος αριθμός τέτοιων κειμένων, από την ηγουμενική διοίκηση του Αγίου Όρους, από γνωστή ομάδα κληρικών και μοναχών, αλλά και από άλλες αντιοικουμενιστικές προσπάθειες. Έχει χυθεί πολύ μελάνι και έχει ξοδευθεί πολύ χαρτί, για τα ίδια θέματα, το ίδιο μοτίβο, το δήθεν «μαχητικό», χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα εις βάρος των εκκλησιαστικών οικουμενιστών. Ο Οικουμενισμός προχωρεί στον χώρο της Εκκλησίας και συνεχώς ισχυροποιείται, επειδή ακριβώς δεν θίγονται οι ορθόδοξοι οικουμενιστές, αφού δεν αποκαλύπτονται τα ονόματά τους.
Γι’ αυτό και δεν ανησυχούν και είναι σίγουροι ότι θα κερδίσουν τους στόχους τους, χάρη στη αντιοικουμενιστική ανημποριά να αγωνισθεί θεοφιλώς με το πνεύμα της θυσιαστικής σταυρώσιμης μαρτυρίας. Ο αντιοικουμενιστικός αυτός αγώνας δεν γίνεται με τούς όρους και τις απαιτήσεις του Ταμείου των Ιερών Κανόνων της Εκκλησίας, αλλά και της αγιοπνευματικής πατερικής παραδόσεως του μαρτυρίου αίματος και ψυχής, με το οποίο, και μόνον, οι θείοι Πατέρες, ως δούλοι γνησιώτατοι Χριστού, «όλην συλλεξάμενοι ποιμαντικήν επιστήμην και θυμόν ιερόν κινήσαντες, τους βαρείς εξεδίωξαν και λοιμώδεις λύκους των αιρέσεων, εκσφενδονήσαντες αυτούς, με την σφενδόνα του πνεύματος, έξω του της Εκκλησίας πληρώματος», κατά τον υμνογράφον της Εκκλησίας! Δυστυχώς η αντιοικουμενιστική προσπάθεια περιορίζεται στα όρια της ασφαλείας, ώστε να μείνουν ανέγγιχτοι από συνέπειες δυσάρεστες οι εις αυτήν μετέχοντες….

Τετάρτη 14 Μαΐου 2014

Προστάτης της ενότητος των Χριστιανών ή της Ουνίας «Papa Giovanni patrono dell’Unia»

Του θεολόγου Βασιλείου Χαραλάμπους

                                                                                                     _______
 Η ατυχής δήλωση του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως στις 26 Απριλίου  2014, στα πλαίσια συνέντευξης στην Ιταλίδα Δημοσιογράφο Stefania Falasca, για την εφημερίδα «Αvvenire» των Ρωμαιοκαθολικών, χαρακτηρίζοντας τον  Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄, «patrono dellunità di dutti i cristiani» (προστάτη της ενότητας των Χριστιανών), ελύπησε πλήθος Ορθοδόξων Χριστιανών.  Αν λίγο μονάχα, αλλάξουμε τον χαρακτηρισμό, θα ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα.  Ο χαρακτηρισμός «patrono dellUnia» (προστάτης της Ουνίας) ανταποκρίνεται επακριβώς στο άοκνο των προσπαθειών του Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄ για την Ουνία.  Γράφω  τούτα τα λόγια, γνωρίζοντας ότι η σιωπή στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι αρετή και κατά το λατινικόν «qui taste consentit» (ο σιωπών συναινεί).

Φυσικά άλλο είναι η ενότης της Εκκλησίας και άλλο η ενότης των Χριστιανών κάθε δόγματος.  Το επαναλαμβανόμενον καθ’ ημέραν από τους Ορθοδόξους «Εις Μίαν Αγίαν Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν», υποδεικνύει αληθώς, τι είναι Εκκλησία και ποια η ενότης εκκλησιολογικώς και την ευκρινώς εννοούμενην επιστροφήν στην Ορθόδοξη Εκκλησίαν.  Εύστοχα είναι τα λόγια του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, «Κατά την ενιαίαν στάσιν των Πατέρων και των Συνόδων η Εκκλησία είναι μόνον μια, αλλά και μοναδική, διότι ο εις και μοναδικός Θεάνθρωπος, η Κεφαλή της, δεν δύναται να έχει πολλά σώματα.  Η Εκκλησία είναι  μία και μοναδική, διότι είναι το σώμα του μοναδικού Χριστού».


Παρενθετικά αλλ’ όχι επουσιωδώς, παραθέτωμεν ένα ερώτημα, που ουδέποτε συζητήθηκε στο λεγόμενο Θεολογικό Διάλογο, το «ανούσιον παίγνιον», όπως τούτον χαρακτήρισε ο Αρχιεπίοσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός, στη Βαλτιμόρη, πικραμένος από την Παπικήν παρέμβασιν, για τις ουνιτικές εκκλησίες.  Η λεγόμενη «Ένωση των Εκκλησιών», έχει ως αυτονόητον επακόλουθον την αμοιβαίαν αποδοχήν τόσον των Αγίων που αγιοκατάταξε η Ορθόδοξη Εκκλησία όσον και των «Αγίων» που αγιοποίησε το Βατικανόν.  Γιατί τούτο δεν συζητείται;   Είναι τούτο δευτερεύον;   Η ευγνωμονούσα Ορθόδοξη Εκκλησία αγιοκατάταξε πλήθος Αγίων που ομολόγησαν την Αληθινήν Πίστιν έναντι των παπικών πλανών.  Τόσοι Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας ομολόγησαν την Αλήθειαν καταρρίπτοντας τις παπικές πλάνες,  και μαρτυρικώς ακόμα, τους οποίους δικαίως «στύλους και εδραιώματα της Εκκλησίας καλούμεν».  Ποία βαβέλειος σύγχυσις θα υπάρξει μετά την αλληλοαναγνώριση τούτη;   Από τη μια οι Ορθόδοξοι και από την άλλη, εκείνοι που την πλάνην εκήρυξαν.   Για τούτο πιστεύω είναι καθοριστικό και το ερώτημα τούτο.  Το ψαλλόμενον στα Απόστιχα Προσόμοια, του Εσπερινού της Κυριακής της Ορθοδοξίας, «Λύμης φθοροποιού, φυγόντες κακοδόξων, ορθοδοξίας φέγγει, καρδίας ελλαφθώμεν, πιστοί Θεόν δοξάζοντες», επακριβώς και εκκλησιολογικώς καθορίζει την οδόν της αληθείας, ίνα «μη μεταίρομεν όρια»*.


Για όσους αντιλαμβάνονται την «ένωσιν» ως «επανένωσιν» της «διηρημένης» όπως την καλούν εκκλησίας, τα προβλήματα είναι πιστεύω ανυπέρβλητα.  Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, αναφέρει σχετικά, «η Εκκλησία ούσα καθολικώς εις και μοναδικός θεανθρώπινος οργανισμός εις όλους κόσμους, δεν είναι δυνατόν να διαιρεθή.  Κάθε διαίρεσις θα σήμαινε και τον θάνατον της».  Επίσης ο Άγιος Νεκτάριος παρακαλούσε τον Θεόν να φωτίσει τον Πάπα «να επιστρέψει στην Εκκλησίαν ότι παρ’ αυτής αφήρεσεν ως μη ώφειλεν», δεικνύοντας ορθοδόξως την σωτηριώδη έγνοια.

Προστάτης της Ουνίας αληθώς ανεδείχθη ο Πάπας Ιωάννης ΚΓ΄, με το σχετικό Διάταγμα της Β΄ Βατικανής συνόδου, «Orientalium Ecclesiarum», για τις Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες, όπως πεισματωδώς καλούν οι Δυτικοί τις Ουνιτικές εκκλησίες.  Επιπρόσθετα στην Παπικήν εγκύκλιον επιστολήν του «Ad Petri Cathedram», o Πάπας Ιωάννης, επακριβώς εξηγεί ποίαν ένωσιν εννοεί αναφέροντας ότι «ασφαλώς θα αποτελέσει θαυμαστήν εμπειρίαν αληθείας, ενότητος και αγάπης, ως ελπίζομεν, δι’ όσους διατελούν εν διαστάσει μετά της Αποστολικής Έδρας, της Ρώμης…», επεξηγώντας εμμέσως πλην σαφώς και τη στάση του έναντι της Ορθόδοξης Εκκλησίας.  Αληθώς μπορεί να πει κανείς για τον Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄, μετά λύπης το «Papa Giovanni patrono dellUnia»  (ο Πάπας Ιωάννης ΚΓ΄  προστάτης της Ουνίας).

Δυστυχώς το πρόβλημα της Ουνίας όχι μόνο υφίσταται αλλά και οξύνεται.  Είναι ουσιαστική η επισήμανση του Μητροπολίτου Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνατίου, στην ημερίδα για τη σύνοδο του Βατικανού (9 Νοεμβρίου 213), «καταβάλλεται προσπάθεια αμβλύνσεως του ζητήματος των ελληνορρύθμων καθολικών (ουνίας), χωρίς δυστυχώς, να προσφέρεται καμιά ικανοποιητική για τους Ορθοδόξους λύση».

Πάντως θα πρέπει να σημειωθεί ότι, η ατυχής έκφραση «patrono dellunità di dutti icristiani» (προστάτη της ενότητας των Χριστιανών), έχει αλλάξει στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Ιταλίας και Μελίτης σε «Papa Givanni XXIII una grande figura spirituale» (o Πάπας Ιωάννης ΚΓ΄ μια μεγάλη πνευματική προσωπικότητα ).  Επαινετή η αφαίρεση και η αλλαγή αλλ΄επαινετώτερη θα είναι διορθωτική δήλωση από μέρους του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου μας, καθότι «πανηγυρικώς» τιτλοφορεί ο χαρακτηρισμός «patrono dellunità di dutti icristiani» παπικές ιστοσελίδες με πρώτη της εφημερίδας «Αvvenire» των Ρωμαιοκαθολικών, στην οποία δυστυχώς η ατυχής δήλωση υφίσταται.

* «Μη μεταίροντες όρια» - φράση παρμένη από τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνόν

Τρίτη 13 Μαΐου 2014

Οι λύκοι μπήκαν στο μανδρί και τα σκυλιά κοιμούνται

Από το ιστολόγιο του Μητροπολίτου Καλαβρύτων κ. Αμβροσίου.

            Α.  Οι περισσότεροι από ημάς που κατοικούμε στην πρωτεύουσα και στην ευρύτερη περιοχή του λεκανοπεδίου Αττική, καταγόμεθα από την επαρχία.  Τούτου ένεκεν γνωρίζομεν ότι οι τσοπάνηδες των αιγοπροβάτων διατηρούν τσοπανόσκυλα δια την φύλαξιν των ποιμνίων των από τους λύκους κ.λ.π. άγρια ζώα.
            Β.  Τα τσοπανόσκυλα αυτά όταν αντιληφθούν τους λύκους να πλησιάζουν στο μανδρί των προβάτων, αρχίζουν αν γαυγίζουν και να επιτίθενται εναντίον των λύκων για να προστατεύσουν το ποίμνιον και σε πολλές περιπτώσεις παλεύοντας με τους λύκους κατασπαράσσονται υπ’ αυτών.
            Γ.  Όπως λοιπόν τα τσοπανόσκυλα φυλάσσουν τα πρόβατα, έτσι και ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός και Θεός μας, ο οποίος είναι ιδρυτής και κεφαλή της Εκκλησίας, μετά την ανάληψίν του εις τους ουρανούς ανέθεσε εις του Αποστόλους του και εις τους διαδόχους αυτών, τους Αρχιερείς, τα πνευματικά τσοπανόσκυλα, την κήρυξιν των εντολών του Ευαγγελίου Του, ως και την φύλαξιν και προστασίαν του ποιμνίου του από τους ψευδοπροφήτας, με την ρητήν εντολήν «Προσέχετε δε από των ψευδοπροφητών, οίτινες έρχονται προς υμάς εν ενδύμασι προβάτων, έσωθεν δε εισί λύκοι άρπαγες». (Ματθ. 7. 15).
            Δ. Ο Απόστολος Παύλος δε εφιστά την προσοχήν προς τους ποιμένας λέγων «Προσέχετε ουν εαυτοίς και παντί τω ποιμνίω εν ω υμάς το Πνεύμα το Άγιον έθετο επισκόπους ποιμαίνειν την Εκκλησίαν του Κυρίου και Θεού, ην περιεποιήσατο δια του ιδίου αίματος.  Εγώ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαρείς εις υμάς μη φειδόμενοι του ποιμνίου και εξ υμών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών». (Πράξεις των Αποστόλων κεφ. 20 παρ. 28, 29 και 30).
            Ε.  Με τα λόγια αυτά τόσον ο Χριστός όσον και ο Απόστολος Παύλος εννοούν τους αιρετικούς και τους μετ’ αυτών εναγκαλιζομένους και κοινωνούντας ποιμένας οι οποίοι παύουν να είναι πλέον ποιμένες του ποιμνίου της Εκκλησίας αλλά λύκοι βαρείς μη φειδόμενοι του ποιμνίου.
            ΣΤ.  Τέτοιοι δυστυχώς είναι οι σημερινοί Πατριάρχαι, Αρχιεπίσκοποι και λοιποί Επίσκοποι, με επικεφαλής τον ........... κ. Βαρθολομαίο.
            Ζ.  Αυτή δεν είναι δική μας γνώμη αυθαίρετη και αβασάνιστη, αλλά ο ίδιος ο Κύριος μας προειδοποιεί με τα παραπάνω λόγια, αλλά και με τα ακόλουθα «ο μισθωτός δε και ουκ ων ποιμήν, ου ουκ εισί τα πρόβατα ίδια, θεωρεί τον λύκον ερχόμενον και αφίησι τα πρόβατα και φεύγει και ο λύκος αρπάζει αυτά και τα σκορπίζει.  Ο δε μισθωτός φεύγει, ότι μισθωτός εστί και ου μέλει αυτώ περί των προβάτων». (Ιωάν. Κεφ. Ι παρ. 12 & 13).
            Η.  Αλλά ας δούμε και ημείς, ως λογικά πρόβατα που είμαστε, διότι έχομεν υποχρέωσιν να γνωρίζωμεν ποίους ακολουθούμεν, διότι και ημείς ως πρόβατα λογικά, θα αποδώσωμεν λόγον εν ημέρα κρίσεως, ως συνυπεύθυνοι για την μετ’ αυτών κοινωνίαν.
            Θ.  Ας δούμε λοιπόν τίνι τρόπω τα πνευματικά τσοπανόσκυλα (Πατριάρχαι, Αρχιεπίσκοποι και Επίσκοποι) ποιμαίνουν σήμερα τα πρόβατα της Εκκλησίας του Κυρίου και εάν τα προστατεύουν από τους λύκους (αιρετικούς) και εάν την ψυχήν αυτών τίθησιν υπέρ των προβάτων.
      ........................................................................................
     Στην περίπτωση της Μονής Εσφιγμένου από την πλευρά του Οικουμενικού Πατριαρχείου παρατηρούμε μια επίθεση μίσους, που φθάνει μέχρι εξοντώσεως των αδελφών τους των της Μονής Εσφιγμένου, μόνον και μόνον διότι μένουν πιστοί και αμετακίνητοι σ’αυτά που παρέλαβαν, και δεν ακροώνται την δια του Θεοπνεύστου στόματος του Αποστόλου Παύλου, εντολήν του Κυρίου που τους φωνάζει «Ω ανόητοι Γαλάται, (Αγιορείται) ει ... αλλήλους δάκνετε και κατεσθίετε, βλέπετε μη υπ’ αλλήλων αναλωθήτε» (Γαλ. Ε΄ -15)
            Οι Δεσποτάδες της κρατούσης Εκκλησίας καίτοι βλέπουν τον άδικον διωγμόν των αγωνιζομένων Εσφιγμενιτών Πατέρων, εν τούτοις συντάσσονται με τον Αρχιοικουμενιστήν διώκτην των Ορθοδόξων, Οικουμενικόν Πατριάρχην κ. Βαρθολομαίον και αναγνωρίζουν ως κανονικήν την νέαν μαϊμού αδελφότητα των Κατσουλιέρηδων, διότι και αυτοί κολυμπούν στην παναίρεσιν του Οικουμενισμού.
            Άγιοι Πατέρες μέχρι πότε θα προκαλείτε την μακροθυμίαν και την αγαθότητα του Κυρίου και της προστάτιδος του Αγίου Όρους Μητέρας Του Παναγίας;  Δεν φοβείσθε την δικαίαν τιμωρίαν Του και τον καταποντισμόν σας, ως η Ατλαντίδα; Περί αυτού σας προειδοποιεί ο Άγιος Νείλος ο Μυροβλύτης και Αγιορείτης, ότι θέλει σας έλθει μεγάλη καταδρομή ώσπερ της Ραϊθού.
            18.  Τέλος ενώ η δύστυχη Πατρίδα πωλείται σε τιμή ευκαιρίας και ο Ελληνικός λαός εξοντώνεται, δια του εκ πείνης θανάτου, λόγω της λιτότητος και της ανεργίας (1.500.000 άνεργοι) , οι κλεψιές, οι λαμογιές και η διασπάθησις του δημοσίου χρήματος συνεχίζεται από τους κυβερνώντες.
            Από τα ΜΜΕ της 16-12-2013 πληροφορούμεθα ότι πάνω από 4 δισεκατομμύρια χαρίστηκαν σε μεγαλοεργολάβους, και 1.160.000.000 δισεκατομμύρια σε ειδικούς συμβούλους.  Για όλα αυτά και για τα πολύ χειρότερα που μας ετοιμάζουν, βάσει σατανικού σχεδίου, οι σκοτεινές δυνάμεις με την Τρόϊκα και το Δ.Ν.Τ. με τελικό σκοπό να μας ακρωτηριάσουν εδαφικά την πατρίδα μας και να μας αφανίσουν από του προσώπου της γής, διότι ως Ορθόδοξος λαός τους είμαστε εμπόδιο στην εφαρμογή των σχεδίων των για την εγκαθίδρυσιν της Παγκοσμίου Κυβερνήσεως της πιο σκληρής και απάνθρωπης δικτατορίας που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, οι σημερινοί Δεσποτάδες, εάν ήσαν αληθινοί ποιμένες του Κυρίου και της Ορθοδόξου Εκκλησίας θα έπρεπε α) Να καλέσουν του κυβερνώντες ν’ αλλάξουν ρότα και να υπερασπιστούν την εδαφικήν ακεραιότητα της Πατρίδος και την Οθροδοξία μας, για τα οποία αγωνίστηκαν και έχυσαν το αίμα των οι Πατέρες μας και να παύσουν να συμεργάζωνται με τους εχθρούς της Πατρίδος μας κατά τρόπο που εγγίζει τα όρια της προδοσίας. β) Να εφαρμόσουν το επιτίμιον της ακοινωνησίας με το οποίο πολύ σωστά απείλεισε, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, όσους εκ των βουλευτών τολμήσουν να ψηφίσουν ένα τέτοιο βδελυρό νομοσχέδιο.         Σεβασμιώτατε Πειραιώς, απορώ πως αναπαύεσθε ακόμη να βρίσκεσθε μέσα σ’αυτή την λυκοφωλιά των Οικουμενιστών (ανακοινωθέν 722 από 27-6-2013) , γιατί δεν διαχωρίζετε την θέσιν σας και δεν εξέρχεσθε από την Βαβυλώνα της μεγάλης αποστασίας και αφού καλέσετε όλους τους αντιοικουμενιστές κληρικούς και λαϊκούς να επανέλθετε στην Εκκλησία των Αποστόλων και των Πατέρων.  Γνωρίζετε κάλλιον όλων ημών ότι δεν θα δημιουργήσετε σχίσμα εις την εκκλησίαν, αλλά από σχισμάτων και μερισμών την Εκκλησίαν σώζετε (ΙΕ΄ Κανών της Α΄ και Β΄ λεγομένης Συνόδου).  Γ) Εάν παρά ταύτα δεν εισακουσθούν, να αδράξουν τις πατερίτσες και να τις κατεβάσουν στα κενά κεφάλια των κυβερνώντων, διότι όταν ο Ελληνικός λαός συνεχώς εξαθλιώνεται από την ανεργία, την ανέχεια, φτώχεια και κινδυνεύουν να χάσουν και τα σπίτια των, και αυτοί συνεχίζουν με την επιβολήν νέων μέτρων, υπακούοντες με πρωτοφανή δουλικότητα στις εντολές των τοκογλύφων δανειστών μας, δυο τινά συμβαίνουν, ή είναι πουλημένοι και εν γνώσει τους μας οδηγούσιν εις τον όλεθρον και την καταστροφήν, ή είναι βλαμμένοι στα μυαλά και συνεπώς ανίκανοι ν’ αντιληφθούν τον κίνδυνον, που διατρέχει η Πατρίδα και ο Ελληνικός λαός.  Που είσαι Άγιε Αμβρόσιε Μεδιολάνων που δεν εδίστασες να απαγορεύσης την είσοδον εις τον Ναόν ακόμη και αυτού του αυτοκράτορος Μέγα Θεοδοσίου για την άδικον σφαγήν 7000 Θεσσαλονικέων, και τότε μόνον του επέτρεψες την είσοδον και την Θείαν Κοινωνίαν, όταν έδειξε ειλικρινή μετάνοια και ταπείνωσιν δημόσίαν, και δ) Να ενημερώσουν τον πιστόν λαόν για τα επερχόμενα δεινά και δείχνοντες αυτοί πρώτοι το παράδειγμα της μετανοίας και της επιστροφής των εις την Ορθοδοξιάν, από την αποστασίαν και την παναίρεσιν του οικουμενισμού, να τον καλέσουν εις μετάνοιαν και επιστροφήν εις τον Χριστόν και Θεό μας τον μόνον δυνάμενον να μας σώση εδώ που μας έχουν φθάσει.
            Δυστυχώς οι σημερινοί ποιμένες δεν είναι οι καλοί ποιμένες (Ιωάν.Ι΄-11) που θυσιάζουν την  ψυχήν των υπέρ των προβάτων, αλλά είναι οι ψευδοπροφήτες ( Ματθ. 7-15) οι οποίοι φέρουν ένδυμα προβάτου έσωθεν δε εισι λύκοι βαρείς, μη φειδόμενοι του ποιμνίου (Πράξεις Αποστόλων κεφ.20 παρ. 28,29&30).  Οι σημερινοί ποιμένες βλέπουν τους αιρετικούς λύκους να μπαίνουν στο μανδρί και ν’αρπάζουν τα πρόβατα και όχι μόνον σιωπούν, αλλά αγκαλιά με τους λύκους απεργάζονται την φθοράν του ποιμνίου.  Αλλά εάν οι Δεσποτάδες σιωπούν, χάριν γήινων απολαυών, κοσμικών θέσεων, ματαίας προστασίας και ανθρωπαρέσκου ματαιοδοξίας του νύν αιώνος, οι λίθοι κεκράξονται (Λουκά 19 κεφ. 40).
            Ο Κύριος εντέλλεται «λάλει και μη σιωπήσης όταν προδίδεται η πίστις» (Πράξεις των Αποστόλων ΙΗ΄ Κεφ.9)
            Όσοι σιωπούν από λόγους δειλίας και απιστίας «το μέρος αυτών εν τη λίμνη τη καιομένη εν πυρί και θείω» λέξει ο Κύριος (Αποκαλ. ΚΑ8).
            19. Μακρυά λοιπόν αδελφοί από τέτοιους ψευδοποιμένες, εάν θέλωμεν την σωτηρία της ψυχής μας.  Μόνο ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός σώζει πλέον την Ελλάδα εάν εν μετανοί γονατίσωμεν και με δάκρυα στα μάτυα τον παρακαλέσωμεν, όπως οι Νινευϊτες, να μας βοηθήση.

Αμήν γένοιτο

Κυριακή 11 Μαΐου 2014

Δεν ακολουθούν τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν και την Εκκλησίαν.

Ο αμετανόητος διάβολος, κατεχόμενος υπό εωσφορικής υπερηφανίας, χρησιμοποιεί τον Οικουμενισμόν, όστις αρνείται το θείον δόγμα περί της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και ζητεί να στήση την ιδίαν αυτού ψευδοδιδασκαλίαν περί της οικουμενιστικής του «εκκλησίας», ήτις είναι αντι-εκκλησία, δια να αφανίση την Εκκλησίαν του Κυρίου επί της γης και δυνηθή να είπη και πάλιν περί της οικουμένης: «Εμοί παραδέδοται!» (Λουκ. Δ,6). Ο πεπτωκώς Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος  και οι συν αυτώ έξαρνοι οικουμενισταί, αποδειχθέντες «παραποιηταί της Θεολογίας του Δεσπότου Χριστού» και «φαύλοι επίτροποι» «της παραδεδομένης πίστεως(Γενναδ. Σχολ.), «ενδυσάμενοι κατάραν ως ιμάτιον», δεν ακολουθούν τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν και την Εκκλησίαν, «αλλά το πρώτον και μέσον και τελευταίον κακόν» (Αγ. Γρηγορίου Παλαμά, Συγγράμματα, 1:23), τον Διάβολον και τον ερχόμενον Αντίχριστον.