Γνήσια Ορθοδοξη Φωνη

Γνήσια Ορθοδοξη Φωνη

Παρασκευή 30 Μαΐου 2014

Ἄννα Στάμου Ἐλγαντούρ - Μίριαμ Γιαχία Ἰμπραήμ Ἰσάγκ. Βίοι παράλληλοι

Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ--ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Πειραιεύς, 30 Μαΐου 2014
 Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν
Ἡ παγκόσμια φρίκη πού μέχρι στιγμῆς ἔχει συγκεντρώσει 700.000 ὑπογραφές μετά ἀπό τήν ἔκκληση τῆς Διεθνοῦς Ἀμνηστίας γιά τήν 27χρονη νεαρή μητέρα Μίριαμ Γιαχία Ἰμπραήμ Ἰσάγκ πού καταδικάστηκε τήν 15/5/2014 σέ θάνατο δι’ ἀπαγχονισμοῦ βάσει τοῦ μουσουλμανικοῦ νόμου Σαρία, στό μουσουλμανικό Σουδάν καί σέ 100 μαστιγώσεις, γιατί συνεζεύχθη ἕναν Χριστινανό καί γιατί ἀσπάστηκε τόν Χριστιανισμό καί παραλλήλως ἡ ἀπόλυτη ἐλευθερία μέ τήν ὑποψηφιότητα γιά τήν Εὐρωβουλή μέ τό κόμμα τῶν Οἰκολόγων Πρασίνων, τῆς κ. Ἄννας Στάμου, μιᾶς ἐκ τῶν συζύγων τοῦ κ. Ναΐμ Ἐλγαντούρ, ἱδρυτοῦ τῆς ΜΚΟ «Μουσουλμανική Ἕνωση Ἑλλάδος», πρώην Ὀρθοδόξου Χριστιανῆς, πού θήτευσε στήν ἐξωκοινοβουλευτική ἀριστερά καί στήν ἰνδουϊστική Γιόγκα καί ἀντικατέστησε «τόν Στάλιν μέ τόν Μωάμεθ καί τό ταγάρι μέ τήν μαντίλα» (Ἐφ. Παραπολιτικά 16/5/2014) εὔλογα καί ἀναπόδραστα καταδεικνύουν τήν ἀβυσσαλέα διαφορά μεταξύ Χριστιανισμοῦ καί Ἰσλάμ, φωτός καί σκότους, ἐν Χριστῷ ἐλευθερίας καί δαιμονικῆς δουλείας, ἀλήθειας καί ψεύδους.
Ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί ὁ σεβασμός τῆς θρησκευτικῆς του συνειδήσεως ἀνιδρύονται μέ τό ὑπεροχικό καί αἰώνιο πρόταγμα-διάγγελμα τοῦ ἐνσαρκωθέντος Θεοῦ-Λόγου «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν», πού ἀποτελεῖ ἔκτοτε τό ἀδιαμφισβήτητο Σύνταγμα κάθε κράτους δικαίου, κάθε εὐνομούμενης πολιτείας, κάθε παγκόσμιας διακήρυξης ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, γιατί ἡ Ἀλήθεια-Χριστός δέν ἐπιβάλλεται μέ τήν βία, τήν ἐξουσία καί τόν θάνατο ἀλλά προβάλλει μέ σεμνότητα καί ἀπέραντη ἀγάπη τό φῶς Της καί καλεῖ ἐλεύθερα καί ἀβίαστα σέ προσωπική μέθεξη καί κοινωνία. Ἀντιθέτως τό διαμονικό ψέμμα καί οἱ ἀνθρώπινες κατασκευές μόνο μέ τή βία καί τό ἔγκλημα μέ τίς μύριες μορφές του, τήν καταπίεση καί τόν ἐξαναγκασμό μποροῦν νά ἐπιβληθοῦν.
Ἡ βαθιά συγκινητική περίπτωση τῆς Χριστιανῆς θανατοποινίτισσας, πού γέννησε πρίν λίγες μέρες τό δεύτερο παιδί της μέσα στή γυναικεία φυλακή τοῦ Ὀμντουρμάν μέ τίς ἁλυσίδες στά πόδια της καί ἀγκαλιά μέ τό πρωτότοκο παιδί της, ἕνα ἀγοράκι εἴκοσι μηνῶν, γιατί δέν δέχθηκε νά ἀρνηθεῖ τό Χριστό γιά νά ζήσει ὅπως τῆς πρότεινε ὁ Μουσουλμάνος δικαστής τῆς πατρίδας της καί ἐκ παραλλήλου ἡ πολυσχιδής Ἰσλαμική δραστηριότητα τῆς κ. Ἄννας Στάμου-Ἐλγαντούρ, ὑπεύθυνηςmarketing  καί δημοσίων σχέσεων ἀπό τό 2004 τῆς ΜΚΟ «Μουσουλμανική Ἕνωση Ἑλλάδος» τοῦ συζύγου της καί βέβαια ἡ ὑποψηφιότητά της γιά τήν Εὐρωβουλή παρουσιάζουν ἐκτύπως ἀφ’ ἑνός μέν τήν ἀσύμβατη σχέση τοῦ Ἰσλάμ μέ τό Εὐρωπαϊκό κεκτημένο, τήν ἔννοια τῆς ἀνεξιθρησκείας, τό κράτος δικαίου καί τά ἀνθρώπινα δικαιώματα καί ἀναδεικνύει τήν «ἀνοηταίνουσα ἀφέλεια» ὅλων ἐκείνων, ἐκ τῶν ἡμετέρων πού «ἀγωνίζονται» γιά τήν Ἰσλαμοποίηση τῆς Εὐρώπης ἤ πού ἀναζητοῦν συμμάχους στό Ἰσλάμ γιά τήν ἀποδόμηση τῆς χριστιανικῆς ἰδιοπροσωπείας της ἤ πού ἀναγορεύουν τό φρικιαστικό, ἀπάνθρωπο καί ἐγκληματικό Ἰσλάμ σάν συμβατή μέ τήν ἀνθρώπινη προσωπικότητα θρησκευτική παραδοχή καί ἀφ’ ἑτέρου τήν χριστιανική ἀποδοχή τῆς ὅποιας ἑτερότητος καί τόν ἀπέραντο σεβασμό στήν ἰδιοπροσωπεία τοῦ ὁποιουδήποτε ἄλλου καί τό πόσο φαιδρό εἶναι στήν Ὀρθόδοξη Χριστιανική πατρίδα μας τό ἰδεολόγημα τοῦ φονταμενταλισμοῦ, τοῦ ρατσισμοῦ καί τῆς ξενοφοβίας. 
Διερωτώμεθα ἄν μεταξύ τῶν 700.000 ὑπογραφῶν τῆς Διεθνούς Ἀμνηστείας ὑπάρχει καί ἡ ὑπογραφή τῆς κ. Ἄννας Στάμου-‘Ελγαντούρ ἡ ὁποία στήν ἱστοσελίδα τῶν Οἰκολόγων Πρασίνων ἀναφέρει ὅτι ἀγωνίζεται στήν Ἑλλάδα γιά «ἐλευθερία καί δικαιοσύνη» !!!

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Πέμπτη 29 Μαΐου 2014

Ο «Οἰκουμενικὸς» Πατριάρχης:

1ον) διακηρύσσει ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δὲν κατέχει ὁλόκληρον τὴν ἀληθείαν τῆς πίστεως ἀλλὰ τμῆμα της,

2ον) ἐπαναφέρει εἰς τὸ προσκήνιον τὴν βλάσφημον θεωρίαν τοῦ Ἀθηναγόρου περὶ ἐπανιδρύσεως τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας (Ἄρα μᾶς λέγει ὅτι δὲν εἶναι αὐτὴ τὴν ὁποίαν πιστεύομεν καὶ ἀκολουθοῦμεν) σπέρνων τὴν σύγχυσιν εἰς τοὺς πιστοὺς καὶ καταλύων τὰ δόγματα τῆς Ἐκκλησίας,
3ον) ἀναγνωρίζει τὸν ἀρχηγὸν τοῦ κρατιδίου τοῦ Βατικανοῦ κανονικὸν ἐπίσκοπον καὶ τὴν «Ἐκκλησίαν» του κανονικὴν καὶ

4ον) υἱοθετεῖ ὅλας τὰς ἀρχὰς τοῦ Ἀθηναγόρου καὶ δι᾽αὐτὸ ἀποδέχεται τὴν διπλωματίαν τῆς ἀγαπολογίας τοῦ Βατικανοῦ εἰς τὴν πορείαν πρὸς τὴν ψευδοένωσιν.

Τετάρτη 28 Μαΐου 2014

Η εξαπάτηση των πιστών (Τέλος ).

....β. Το αποκαλυπτικό «ντοκουμέντο», το οποίο είναι σχεδόν άγνωστο στους Ορθοδόξους, είναι η ομολογία του ίδιου του Αθηναγόρα, ότι μνημονεύει τον αιρετικό πάπα, τόσο στην αγία Πρόθεση, κατά την Προσκομιδή των αγίων Δώρων, όσο και στο άγιο Θυσιαστήριο. 


Σε γράμμα, που έστειλε ο Αθηναγόρας το 1968 στον πάπα Παύλο Στ΄, για τη γιορτή των Χριστουγέννων, γράφει:

«Εν τη κοινωνία ταύτη (της αγάπης του Χριστού) ιερουργούντες μετά της χορείας των περί ημάς Ιερωτάτων Μητροπολιτών και υπερτίμων, μνησθησόμεθα από των διπτύχων της καρδίας ημών του τιμίου ονόματός Σου. αδελφέ, Αγιώτατε της Πρεσβυτέρας Ρώμης Επίσκοπε, ενώπιον της αγίας αναφοράς αυτού τούτου του τιμίου Σώματος και αυτού τούτου του τιμίου αίματος του Σωτήρος εν τη θεία του Αγιωτάτου προκατόχου ημών, Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Και ερούμεν τη αγία ημέρα των Χριστουγέννων ενώπιον του αγίου θυσιαστηρίου και λέγομεν σοι: της Αρχιερωσύνης σου μνησθείη Κύριος ο Θεός, πάντοτε, νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων» !!!

γ. Η ομολογία αυτή του Αθηναγόρα είναι όντως φοβερή! Ομολογεί τη μνημόνευση στην αγία Πρόθεση και στο άγιο Θυσιαστήριο του ονόματος του αιρετικού πάπα! Αυτό σημαίνει αδιαμφισβήτητα ότι θεωρούσε τον εαυτό του ενωμένο με τον πάπα! Σημαίνει ότι ο Αθηναγόρας
θεωρούσε ότι έγινε η ΄Ενωση των Εκκλησιών!

Είναι δυνατόν να έγινε η Ένωση των Εκκλησιών, επειδή ο Αθηναγόρας μνημόνευε τον πάπα; Ασφαλώς, ναι!

Ο Αθηναγόρας δεν ήταν ένα απλό άτομο. Δεν ήταν ένα απλό μέλος της Εκκλησίας. Ήταν Πατριάρχης της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Κιʼ όταν ο Προκαθήμενος μιάς Εκκλησίας, όπως είναι το ιστορικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, ενώνεται με τον αιρετικό πάπα, καθίστανται αιρετικοί
 όχι μόνο οι «περί Αυτόν Ιερώτατοι Μητροπολίται», όπως γράφει, που τον μνημονεύουν και συλλειτουργούν μαζί του, αλλά και όλοι οι Ορθόδοξοι, όπως

• όλοι οι υπʼ αυτόν κληρικοί, που συλλειτουργούν μαζί του ή τον μνημονεύουν.
• όλο το ποίμνιό του, που εξυπηρετείται μυστηριακά από κληρικούς του, που τον μνημονεύουν.
• όλοι οι άλλοι Πατριάρχες και Αρχιεπίσκόποι, που έχει «κοινωνία» μαζί τους.
• όλοι οι άλλοι κληρικοί των λοιπών Πατριαρχείων και Εκκλησιών, οι οποίοι συλλειτουργούν
ή μνημονεύουν τους Πατριάρχες ή Αρχιεπισκόπους τους, που «κοινωνούν» με τον Αθηναγόρα!
• ολόκληρα τα ποίμνια των Πατριαρχείων και Εκκλησιών αυτών, των οποίων οι Προκαθήμενοι Πατριάρχες τους και Αρχιεπίσκοποι «κοινωνούν» με τον Αθηναγόρα!

Δηλαδή, εάν ένας Πατριάρχης μιας οιασδήποτε Ορθόδοξης Εκκλησίας μνημονεύει τον πάπα, αυτό και μόνο το γεγονός καθιστά παπικές όλες τις τοπικές Εκκλησίες, με τις οποίες έχει «κοινωνία»!

δ. Ναι, αλλά ο Αθηναγόρας πέθανε. Μετά τον Αθηναγόρα, τι έγινε; Τι στάση τήρησαν και τηρούν οι διάδοχοί του Δημήτριος και Βαρθολομαίος;
Εξαρτάται, από τον εάν οι διάδοχοι του Αθηναγόρα μνημονεύουν και αυτοί τον Πάπα. Τον μνημονεύουν;
Εάν είπε την αλήθεια ο καθένας τους, ο Δημήτριος και ο Βαρθολομαίος, όταν είχαν εκλεγεί Πατριάρχες, ότι θα συνέχιζαν νʼ ακολουθούν τη γραμμή του Αθηναγόρα, την οποία ποτέ δεν καταδίκασαν, θα δεχθούμε ότι κιʼ αυτοί μνημονεύουν τον πάπα! Αυτό το έμμεσο συμπέρασμα μπορεί να τεκμηριωθεί με αποδείξεις;
Ασφαλώς, ναι! Δεν έχει κανείς, παρά να παρακολουθήσει τα όσα έγιναν κατά την πρόσφατη, στις 29 Νοεμβρίου 2006 επίσημη επίσκεψη του πάπα Βενεδίκτου 16ου στη Κωνσταντινούπολη. Κατά την διάρκεια της του εσπερινού και της θείας Λειτουργίας, που παρίστατο και ο πάπας αντάλλαξε με τον Βαρθολομαίο λειτουργικούς ασπασμούς, ευλόγησε το περιστασιακό εκκλησίασμα, του έψαλαν «πολυχρονισμούς» και δυο τροπάρια τα οποία συνέθεσαν ειδικά γιʼ αυτόν «αγιορείτες μοναχοί» , τέλος δε ο διάκονος του Βαρθολομαίου έκανε την εξής δέηση:

«Έτι δεόμεθα υπέρ του αγιωτάτου επισκόπου και πάπα Ρώμης Βενεδίκτου και του Αρχιεπισκόπου και Πατριάρχου ημών Βαρθολομαίου και υπέρ του κατευθυνθήναι τα διαβήματα αυτών εις πάν έργον αγαθόν» !!!

Δεν είναι η δέηση αυτή «μνημόνευση επʼ εκκλησίαις» του πάπα;
Είναι δυνατόν να έχει κανείς αντίρρηση σʼ αυτό;
Το μνημόσυνο αυτό του πάπα σημαίνει ΄Ενωση των Εκκλησιών !!!

Τρίτη 27 Μαΐου 2014

Εις τον Ορθόδοξο Ελληνικό Ναό της Ζυρίχης, το Σεπτέμβριο του 2014, η επίσημη Ένωση των «Ορθοδόξων» με τους Μονοφυσίτες. Η Ενωτική Δήλωση θα υποβληθεί στη κυβερνητική αρχή του καντονίου της Ζυρίχης για κρατική αναγνώριση!

http://www.pravoslavie.ru/english/70965.htm


Orthodox and Oriental Churches in the Swiss canton of Zürich wish to be recognized within the framework of public law. The intention to regulate official relations was expressed by priest of the Armenian Apostolic Church in Zürich Fr. Shnork Demirjian, reports Kipa/Apic

Opening of the Union of Orthodox and Oriental Churches is scheduled for September. This is the first step on the way towards national recognition. The solemn opening act will take place at the Greek Orthodox Church of Zürich. 
According to Priest Shnork Demirjian, there are around 200,000 Orthodox Christians and Christians of ancient Oriental traditions in the canton. There is no precise statistical information at the present time. 
There is the parish of Resurrection of Christ in Zürich, belonging to the Russian Orthodox Church. It was founded in 1936 by Metropolitan Eulogius (Georgievsky). Since 1945 it has been in the jurisdiction of the Patriarchate of Moscow. 
The aspiration to be recognized by the state is explained, first of all, by an increase in the number of Orthodox Christians in the Zürich canton. Legal recognition is also necessary for ministry in government institutions, for example, as chaplains in hospitals, and to strengthen inter-confessional relations. 
Dr. Andreas Müller from the Zürich justice informed that last year an application for procedures of state recognition had been received from Orthodox churches. 

Δευτέρα 26 Μαΐου 2014

Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ:

 Παναγιώτατος, ἀκολουθώντας κατά γράμμα τήν οἰκουμενιστική τακτική τοῦ προκατόχου του κυροῦ Ἀθηναγόρα, ἀναφέρθηκε στην ὁμιλία του σ’ αὐτόν, χαρακτηρίζοντάς τον «ὁραματιστή» καί παράλληλα ἐξέφρασε τήν ἀπογοήτευσή του γιά τήν μή συμμετοχή τῶν Πατριαρχείων Γεωργίας καί Βουλγαρίας στούς διαχριστιανικούς καί διαθρησκειακούς διαλόγους. Ἡ οἰκουμενιστική αὐτή αἰχμαλωσία ἀποδεικνύεται ἐν τοῖς πράγμασι ἀπό τίς ἀνιστόρητες, πρωτοφανεῖς καί καινοφανεῖς οἰκουμενιστικές πράξεις καί ἐνέργειες, ὅπως  urbi et orbiυἱοθέτηση καί ἐφαρμογή τῶν κακοδόξων θεωριῶν περί «τοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ δογματικοῦ συγκρητισμοῦ, τῆς Μιᾶς και συγχρόνως Διηρημένης Ἐκκλησίας, τῆς Διευρημένης Ἐκκλησίας, τῶν ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν, τῆς βαπτισματικῆς θεολογίας, τῆς Παγκοσμίου ἀοράτου Ἐκκλησίας, τῶν κλάδων, τῶν δύο πνευμόνων, τοῦ δογματικοῦ μινιμαλισμοῦ καί μαξιμαλισμοῦ, τῆς μεταπατερικῆς, νεοπατερικῆς καί συναφειακῆς αἱρέσεως, τῆς εὐχαριστηριακῆς θεολογίας, τῆς μετασυνοδικῆς θεολογίας, τῶν ἐλλειματικῶν καί μή πλήρων «Ἐκκλησιῶν», τῆς περιεκτικότητος, τῆς ἐλλειματικῆς καί μή πλήρους μυστηριολογίας, τῆς μετατροπῆς τῆς οἰκονομίας σέ ἀκρίβεια καί δόγμα», οἱ ὁποῖες, βεβαίως, τυγχάνουν ξένες καί ἀλλότριες τῆς Ὀρθοδόξου Δογματικῆς διδασκαλίας καί θεολογίας.

Κυριακή 25 Μαΐου 2014

Τι άραγε συμβαίνει;;

Τι εκ των δύο συνέβη; Ο Πάπας προσεχώρησεν εις την Ορθοδοξίαν ή Υμείς εις τον Παπισμόν; Εάν το πρώτον, αναγγείλατε τούτο, ίνα πάντες φαιδρώς πανηγυρίσωμεν και μετ΄ αλλήλων χορεύσωμεν. Εάν το δεύτερον, ομιλήσατε μετ΄ ειλικρινείας και ευθύτητος, ίνα βεβαιωθώμεν ότι, μετά της παλαιάς, απώλετο και η νέα Ρώμη και κατεπόθη υπό της αιρέσεως. Εάν δε ουδέν εκ τούτων συνέβη, αλλά και Υμείς και ο Πάπας μένετε εν τοις οικείοις έκαστος όροις, τότε πως ερμηνεύονται αι προεκτεθείσαι ενέργειαι Υμών; Πως είνε δυνατόν ο αιρετικός Πάπας να είνε ο πρώτος Επίσκοπος της Χριστιανωσύνης και Υμείς ο δεύτερος; Πότε η Εκκλησία ημών συνηρίθμησεν ομού μετά των Ορθοδόξων Επισκόπων τους Επισκόπους των αιρετικών; Δογματικής και κανονικής ακριβείας γλώσσαν ομιλείτε ή ευελίκτου διπλωματικής υποκρισίας; Επίσκοπος είσθε ή διπλωμάτης; Πως δ΄ ακόμη είνε δυνατόν να αίρωνται αι κανονικαί της Εκκλησίας ποιναί, όταν το αντικείμενον αυτών (η αίρεσις)  ου μόνον εξακολουθή να υπάρχη, αλλά και αισίως αύξεται και μεγεθύνεται και γαυριά; Και εάν δεν υπήρχον αφορισμοί κατά των Παπικών δια τας υπ΄ αυτών αποτολμηθείσας αλλοιώσεις εν τη Πίστει, θα έδει ούτοι να εκφωνηθώσιν σήμερον από κοινής των Ορθοδόξων Εκκλησιών ψήφου, υπεικουσών εις ρητάς και σαφείς των Ιερών Κανόνων επιταγάς. Πως λοιπόν και διατί, υπάρχοντες, αίρονται;

Σάββατο 24 Μαΐου 2014

Διακοπή μνημοσύνου


«Καιρός τω παντί πράγματι» (Εκκλη.3: 1).
Και νυν, καιρός θρήνου, καιρός ομολογίας, καιρός αποφάσεως σωτηρίας.
«Συντετέλεσται» (1 Βασ. 20: 33) ήδη η πτώσις εν τη πίστει του Πατριάρχου Βαρθολομαίου και τω συν αυτώ Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, Αγιορειτών και των κοινωνούντων αυτοίς κληρικών και λαϊκών. Κλαύσατε και αναγγείλατε: Πέπτωκε Βαρθολομαίος και οι συν αυτώ, και διαθέσει και φρονήματι και λόγω και πράξει. Ηθέτησαν, οι δυστυχείς και θεοπαράδοτα δόγματα και θείους νόμους και αγίους Πατέρας και ιεράν Παράδοσιν και Ορθόδοξον Εκκλησίαν, και γενικώς την πίστιν της Ορθοδοξίας. Ωμολόγησαν την μετά της παπικής αιρέσεως ένωσιν και την εν τη Οικουμενιστική παναιρέσει του Π.Σ.Ε. τοιαύτην, «δημοσία… γυμνή τη κεφαλή επ΄ Εκκλησίας» (ΙΕ΄ Κανών ΑΒ Συνόδου), και παραμένουν γηθοσύνως αμετανόητοι.  Καιρός του ποιήσαι το θέλημα Κυρίου, ως τούτο ορίζεται δια του ΛΑ΄ Κανόνος των Αγίων Αποστόλων και του ΙΕ΄ Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, περί χωρισμού και διακοπής του μνημοσύνου του πεπτωκότος Επισκόπου.

«Σώζων σώζε την σεαυτού ψυχήν», είναι και νυν η φωνή του ουρανού προς πάντα Ορθόδοξον (Γεν. 19:17).