Είπε ο Αββάς Αντώνιος:

Να έχης μπροστά στα μάτια σου τον φόβο του Θεού. Να θυμάσαι Αυτόν οπού θανατώνει και ζωογονεί. Μισήστε κάθε σαρκική ανάπαυση. Απαρνηθήτε αυτήν εδώ την ζωή, για να ζήσετε με τον Θεό. Να θυμάστε τι υποσχεθήκατε στον Θεό. Γιατί, κατά την μέρα της κρίσεως, θα σας το ζητήση. Περάστε τον βίο σας με πείνα, με δίψα, με γύμνια, με αγρυπνίες, με πένθος, με κλάμμα, με στεναγμούς μες από τα βάθη της καρδιάς. Δοκιμάστε να δήτε αν είστε άξιοι του Θεού. Περιφρονήστε την σάρκα, για να σώσετε τις ψυχές σας.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, Η ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ

Εξακολουθεί να υφίσταται έως σήμερον, και θα υφίσταται έως της συντελείας του κόσμου, αντιλογία περί την ενσάρκωσιν του Θεού, ο Γλυκύτατος Ιησούς να αποτελή «σημείον αντιλεγόμενον» και να «κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών». Η αποδοχή του δόγματος της υπερφυσικής Αποκαλύψεως του Θεού προϋποθέτει απλότητα καρδίας, ταπείνωσιν διαλογισμών και αγάπην ψυχής. Χωρίς την θυσίαν της ανθρωπίνης σοφίας μας και χωρίς εφέσεις ψυχής δι’  υψηλοτέραν της γηίνης πραγματικότητα, είναι αδύνατον να πιστεύσωμεν εις άγγελμα ευρισκόμενον πέραν της σφαίρας των εμπειριών και της σκέψεως. Ορθώς ελέχθη ότι «όπως εύρωμεν τον Θεόν, ανάγκη να τον ζητήσωμεν, όπως τον γνωρίσωμεν, ανάγκη να τον αγαπήσωμεν». Δηλαδή να τον αγαπήσωμεν, δια να τον γνωρίσωμεν, δια να τον ζητήσωμεν, δια να τον εύρωμεν. Προηγείται η αγάπη, έπεται η γνώσις, ακολουθεί η ζήτησις, απόκειται η εύρεσις. Ούτως εξηγείται διατί πιστεύουν οι απλοί και καθαροί την καρδίαν, τα νήπια, ενώ οι πεφυσιωμένοι και ακάθαρτοι την ψυχήν κρημνίζονται εις τας αβύσσους της απιστίας. Και ενώ οι θεωρούμενοι παρ’  εαυτοίς σοφοί, αδυνατούν να αντιληφθούν το πώς είναι δυνατόν να είναι αλήθεια εκείνο που οι απλοϊκοί το αποδέχονται και αυτοί δεν εννοούν και σκανδαλίζονται και το θεωρούν μωρίαν, έρχεται ο Χριστός να ερμηνεύση το παράδοξον του φαινομένου. «Ομολογώ σοι, Πάτερ, ότι απέκρυψας ταύτα από σοφών και συνετών και απεκάλυψας αυτά νηπίοις. Ναι, ο Πατήρ, ότι ούτως εγένετο ευδοκία έμπροσθέν σου». Και ούτω πιστοποιείται ότι το φως της αληθείας, εάν δεν φωτίζη, τυφλώνει.

Θεμελιώδης προϋπόθεσις της μυστηριώδους ενανθρωπήσεως του Θεού είναι η κατά κληρονομικήν αναδοχήν νόσος της ανθρωπότητος εκ της πτώσεως των πρωτοπλάστων. Χωρίς την ανάγκην αναπλάσεως, ουδέν νόημα θα είχεν η ενανθρώπησις. Και ως λέγει τις απολογητής του Χριστιανισμού: «Τι ήρχετο να κάμη ο Χριστός επί της γης; Ήρχετο να ανορθώση τας διανοίας και κλίσεις της ανθρωπίνης καρδίας, αίτινες είχον καταντήσει εις την μεγαλυτέραν διαστροφήν. Ήτο λοιπόν εύλογον να μη συμμορφωθή προς τας διανοίας και κλίσεις ταύτας. Να πράξη τα εναντία τούτων, ν’ αποθεώση πάντα τα παθήματα, ως είχον αποθεωθή πάσαι αι ηδυπάθειαι. Να κηρυχθή ενί λόγω εχθρός του ανθρωπίνου γένους». Αυτός ο άπιστος και μυκτηριστής των θείων Βολταίρος παρεδέχετο ότι η πίστις, καθ’ ην ο άνθρωπος εξέπεσε και είναι εκφυλισμένος, ευρίσκεται παρά πάσι τοις αρχαίοις λαοίς. Αλλ’ επλανάτο πλάνην ου σμικράν. Είναι αληθές ότι τα γεγονότα της πτώσεως είναι εναντία προς τα συνήθη εκ πείρας γνωστά και δια τούτο φαίνονται εις ημάς απίθανα. Αλλά λογικόν είναι υπερφυσικά γεγονότα να συνέβησαν εν υπερφυσική καταστάσει και επομένως να είναι πιθανά μόνον κατά την πρώτην αυτήν κατάστασιν, εν τη οποία πλέον δεν ευρισκόμεθα, απίθανα δε εν τη φυσική, εν η τώρα ευρισκόμεθα. Ας μη ταράσσωνται λοιπόν οι απιστούντες δια το μυστηριώδες εν τη διδασκαλία της πτώσεως και εξαγοράς. Επειδή περιλαμβάνει τον Θεόν, ανάγκη να υπεκφύγη την ημετέραν διάνοιαν. Τις δύναται να εννοήση το μέγα τούτο δράμα; Μόνη η πίστις, λέγει τις, λαμβάνουσα την αμοιβήν αυτής. Αύτη δύναται να ίδη αραιούμενον το πυκνόν παραπέτασμα, όπερ κρύπτει το μυστήριον από των οφθαλμών πάσης υπερηφάνου διανοίας. Πράγματι. Το κυριώτατον στοιχείον της εν ημίν εκ της πτώσεως διαφθοράς είναι η υπερηφάνεια. Τούτου ένεκα το κυριώτατον πρόσκομμα, όπερ ευρίσκομεν εις την Αποκάλυψιν είναι η ταπείνωσις του Θεού και η απαίτησις όπως ταπεινωθώμεν και ημείς.

Αν επρόκειτο να εφεύρωμεν ημείς την θρησκείαν και την αποκάλυψιν, λέγει τις, δεν ηθέλαμεν καταντήσει εις τόσον ταπεινωτικήν αποκάλυψιν, ήτις άρχεται μετά της γεννήσεως ενός παιδίου εν τη φάτνη και καταλήγει εις τον θάνατον αυτού επί του σταυρού, παρά τω λαώ δε εκείνω όστις ήτο το σκύβαλον της ανθρωπότητος. Και όντως, η Αποκάλυψις δεν θα ήτο αλήθεια, αν μη αντέφασκε προς τον ημέτερον υπερήφανον και διεφθαρμένον λόγον εκ της ηθικής ανατροπής της Παραβάσεως και της κακής ζωής. Ο άνθρωπος άνευ του μυστηρίου της πτώσεως είναι μάλλον ακατάληπτος, παρ’ όσον είναι τούτο ακατάληπτον εις αυτόν. Το δόγμα του προπατορικού αμαρτήματος παρέχει τον λόγον της εν τω ανθρώπω και τω κόσμω αταξίας και του κακού. Ότι ο άνθρωπος δεν είναι οίος εξήλθεν εκ των χειρών του Πλάστου, καταφαίνεται εις την αδιάκοπον αντίφασιν, καθ’ ην ούτε να συμφωνήση τελείως δύναται με τον Θεόν, αλλ’ ούτε και να εύρη ανάπαυσιν μακράν του Θεού. Ούτως ο άνθρωπος, χωρίς την παραδοχήν της εν Εδέμ πτώσεως, αποβαίνει πρόβλημα αυτός προς εαυτόν και αίνιγμα απελπιστικώτατον. Και δια να ενθυμηθώ ένα βαθυστόχαστον, «το μεγαλείον του ανθρώπου είναι μέγα κατά τούτο, ότι συναισθάνεται εαυτόν άθλιον. Είναι λοιπόν άθλιος, διότι είναι άθλιος. Αλλ’ είναι και μέγας, διότι γνωρίζει ότι είναι άθλιος. Τις άλλος θεωρεί εαυτόν δυστυχή, επειδή δεν είναι βασιλεύς, ειμή ο έκπτωτος βασιλεύς;». Ούτω λοιπόν δια του δόγματος της πτώσεως και εξαγοράς του ανθρώπου λύονται πάσαι αι αντιφάσεις της εμπαθούς ανθρωπίνης φύσεως. «Ο Θεός εφανερώθη εν σαρκί»! Δια ποίον λόγον; «Ίνα του χείρονος μεταλαβών μεταδώ μοι του βελτίονος». Και «εψεύσθη πάλαι Αδάμ και θεός επιθυμήσας ου γέγονεν. Άνθρωπος γίνεται Θεός, ίνα θεόν τον Αδάμ απεργάσηται…». Ιδού ολόκληρον το μυστήριον της θείας επί γης Οικονομίας. Ιδού το αίτιον και ο σκοπός της ενανθρωπήσεως του Θεού. Δια τούτο η πίστις ημών δεν είναι πλάσμα της φαντασίας, αλλ’ αλήθεια δικαιολογημένη ενώπιον του λόγου, της συνειδήσεως, της καρδίας. Ο ασπασθείς τας χριστιανικάς αληθείας (και τούτο δύναται πας έκαστος) γνωρίζει πλέον ή ο Πλάτων και είναι σοφώτερος του Σωκράτους. «Εάν μη πιστεύσητε ότι εγώ ειμί, αποθανείσθε εν ταις αμαρτίαις υμών». Ιδού η συγκεφαλαίωσις κατ’ ουσίαν της διδασκαλίας του Ιησού. Πιστεύομεν εις τον Χριστόν και τη δυνάμει της πίστεως ταύτης αγαπάν τον Θεόν, τούτο είναι το κέντρον της διδασκαλίας όλης του Χριστού. Διο και ημείς οι χάριτι Χριστού πιστεύσαντες, ψάλλομεν επί τη σεπτή Γεννήσει του: «Χριστός γεννάται, δοξάσατε. Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε. Χριστός επί γης, υψώθητε…».

Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ: Είναι απορίας άξιον, πώς ο Αλεξανδρινός Προκαθήμενος φαίνεται να αγνοεί στοιχειώδεις γνώσεις εκκλησιαστικής ιστορίας.

Στη συνάντησή Του στο Βατικανό με τον αιρεσιάρχη «Πάπα» τον προσφωνεί ωσάν να ήτο κανονικός Ορθόδοξος επίσκοπος και ωσάν η «Εκκλησία» της Ρώμης σήμερον να είναι Ορθόδοξος!: «Οι δύο Εκκλησίες, η Αλεξανδρινή και η Ρωμαϊκή, ανήκουμε, ιστορικώς και παραδοσιακώς, στις αρχαίες Εκκλησίες». Είναι απορίας άξιον, πώς ο Αλεξανδρινός Προκαθήμενος φαίνεται να αγνοεί στοιχειώδεις γνώσεις εκκλησιαστικής ιστορίας. Η Εκκλησία της Ρώμης ανήκε επί χίλια έτη στις ιστορικώς και παραδοσιακώς αρχαίες Εκκλησίες, επειδή ανήκε στον κορμό της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας ως ένα από τα πέντε Ορθόδοξα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία. Επειδή όμως στη συνέχεια οι αιρετικοί Φράγκοι κατέλαβαν το σεβάσμιο Πατριαρχείο της Δύσεως και το οδήγησαν σε σειρά φρικτών αιρετικών διδασκαλιών, εξέπεσε πλέον στην κατάσταση της αιρέσεως και απεκόπη οριστικά από την Ορθόδοξο Καθολική Εκκλησία το 1054. Στην κατάσταση δε αυτή δυστυχώς παραμένει μέχρι σήμερα.

Τότε και Τώρα :

Aπό την Πατριαρχική Εγκύκλιο του Πατριάρχου Ανθίμου και της περί Αυτόν Συνόδου του έτους 1895:

«… Εν εσχάτοις δε χρόνοις ο πονηρός διέσπασεν από της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Χριστού και έθνη ολόκληρα της Δύσεως, εμφυσήσας τοις επισκόποις της Ρώμης φρονήματα υπερφιάλου αλαζονείας, ποικίλας γεννησάσης καινοτομίας αθέσμους και αντιευαγγελικάς. Και ου μόνον τούτο, αλλά δη και παντί τρόπω αγωνίζονται οι κατά καιρόν πάπαι της Ρώμης, ίνα υποτάξωσιν εις τας εαυτών πλάνας την ακραδάντως ανά την Ανατολήν τη πατροπαραδότω της πίστεως ορθοδοξία στοιχούσαν καθολικήν Εκκλησίαν του Χριστού, ενώσεις κατά την ιδίαν φαντασίαν επιδιώκοντες απλώς και αβασανίστως».

Αυτά ανέφερε ο Οικουμενικός Πατριάρχης «κ» Βαρθολομαίος στην θρονική εορτή του 1998:

«Οι κληροδοτήσαντες εις ημάς την διάσπασιν προπάτορες ημών υπήρξαν ατυχή θύματα του αρχεκάκου όφεως και ευρίσκονται ήδη εις χείρας του δικαιοκρίτου Θεού. Αιτούμεθα υπέρ αυτών το έλεος του Θεού, αλλ’ οφείλομεν ενώπιον Αυτού όπως επανορθώσωμεν τα σφάλματα εκείνων» (!!!),

Θλίβεται κανείς και σπαράσσει μέχρι βαθέων, αναλογιζόμενος και μόνο την πατριαρχική ρήση, που θεωρεί τους Αγίους Πατέρες, οι οποίοι αγωνίσθηκαν εναντίον του Πάπα ως θύματα του Διαβόλου και αξίους της συγχωρήσεως και του ελέους του Θεού .
Αν όμως, ο Μέγας Φώτιος, ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης και πλείστοι άλλοι πολέμιοι των αιρέσεων του Παπισμού, είναι όργανα και θύματα του Διαβόλου, πρέπει να τους διαγράψουμε από τις δέλτους των Αγίων,  να καταργήσουμε τις εορτές και τις ακολουθίες, και αντί να επικαλούμεθα τις πρεσβείες και την βοήθειά τους, να τους κάνουμε μνημόσυνα και τρισάγια, για να τους συγχωρήσει ο Θεός.

Αυτοκτονούμε!!!

Καρφί δεν μας καίγεται με την τελείαν αδιαφορίαν της γενοκτονίας, την οποίαν ενεργεί από αρκετών ετών η Ελλάς εις βάρος της υπάρξεώς της, αλλά και της βαρυτάτης ευθύνης, η οποία βαρύνει Γονείς, μαιευτήρας(=φονείς εν ψυχρώ)  την πολιτείαν εις το πρόσωπον των αδιαφόρων, φιλοχρημάτων εθνοπατέρων, την Εκκλησίαν, η οποία θα ηδύνατο να κηρύξη εν διωγμώ τον ελληνικόν Λαόν από μέρους των εκάστοτε κρατούντων και με αφορισμόν των ανδρογύνων, που επιζητούν και δέχονται την έκτρωσιν.

 Ιανουάριος 1970---Δεκέμβριος 2013

15.960.000 ελληνόπουλα κατακρεουργήθηκαν από εκτρώσεις!!!

Με το εθνικό έγκλημα της νομιμοποιήσεως των αμβλώσεων και μάλιστα με δαπάνες του κράτους, δια του Ν. 1609 του 1986.

 Με την έντεχνη από το  1980  αλλοίωση της ομοιογένειας των Ελλήνων με περίπου 3.000. 000 μουσουλμάνων λαθρομεταναστών.

 Και τώρα με την  σταδιακή απονομή της ελληνικής ιθαγένειας σε μετανάστες και λαθρομετανάστες, είναι όντως τραγικόν, ευρισκόμεθα προ της  αλλοιώσεως και μειώσεως του ελληνικού πληθυσμού, και οι υπεύθυνοι του έθνους συνεχίζουν να νομιμοποιούν και να πληρώνουν δια 350 χιλιάδες περίπου, εκτρώσεις, ετησίως.

Αυτοκτονούμε!!!

Πρωτοπρεσβύτερος π.Θεόδωρος Ζήσης: …νὰ θέσουν στὸ περιθώριο τὴν Ἐκκλησία, νὰ ἀποχριστιανίσουν τὴν Ἑλλάδα…

Ὁ Εὐρωπαϊκὸς ἄθεος Διαφωτισμὸς ποὺ ἀποχριστιάνισε τελείως τὴν Εὐρώπη, γιατὶ ἐκμεταλλεύτηκε τὶς ἀδυναμίες καὶ τὶς ἀρρώστιες ἑνὸς διεστραμμένου Χριστιανισμοῦ, ποὺ ἐκπροσωποῦσαν ὁ Παπισμὸς καὶ τὸ γνήσιο ἐπαναστατημένο παιδί του, ὁ Προτεσταντισμός, πέρασε καὶ στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα καὶ υἱοθετήθηκε ἐν μέρει ἀπὸ κύκλους τῆς «προοδευτικῆς» καὶ «πεφωτισμένης» «Δεξιᾶς», καθ᾽ ὁλοκληρίαν ὅμως ἀπὸ τὰ ἀριστερὰ κόμματα καὶ τὴν ἀριστερὴ διανόηση. Σχεδὸν ὁλόκληρος ὁ εἰκοστὸς αἰώνας καλύπτεται ἀπὸ τὴν προσπάθεια τῶν ἀθέων καὶ ἐκκλησιομάχων αὐτῶν δυνάμεων νὰ θέσουν στὸ περιθώριο τὴν Ἐκκλησία, νὰ ἀποχριστιανίσουν τὴν Ἑλλάδα, νὰ γκρεμίσουν ὅλες τὶς ἠθικὲς καὶ πνευματικὲς ἀξίες, ποὺ μὲ τόσο κόπο εἶχαν οἰκοδομήσει μὲ τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὴν συνεπῆ χριστιανικὴ ζωὴ οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, οἱ Ἅγιοι Πατέρες καὶ τὰ ἑκατομμύρια τῶν Ἁγίων Μαρτύρων καὶ ὁσίων τῆς Πίστεώς μας. Ὅ,τι μὲ τὴ βία ἐπεχείρησαν νὰ κάνουν τὰ ἄθεα κομμουνιστικὰ καθεστῶτα στὶς χῶρες τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης, κατὰ πλειοψηφίαν Ὀρθόδοξες, προσπάθησαν νὰ τὸ ἐπιτύχουν καὶ στὴν Ἑλλάδα ἀφήνοντας τὸν πολιτισμὸ καὶ τὴν παιδεία στὰ χέρια τῆς ἀριστερῆς ἄθεης ὑποκουλτούρας καὶ ψευτοδιανόησης, παρὰ τὸ ὅτι ἐπὶ πολλὰ ἔτη κυβερνοῦσε ἡ Δεξιά, ἀδύναμη ὅμως καὶ κομπλεξικὴ ἀπέναντι στὴν ἀριστερὴ θρασύτητα. 

Εντολή γαρ Κυρίου μη σιωπάν εν καιρώ κινδυνευούσης Πίστεως. Λάλει γαρ, φησί, και μη σιώπα… Δια τούτο καγώ ο τάλας δεδοικώς το Κριτήριον, λαλώ ( Όσίου Θεοδώρου του Στουδίτου, PG 99, 1321 )

«Εκείνοι που αποσκιρτήσουσιν από την ευσέβειαν και αφήσουσι μεν τα πάτρια και ορθά της πίστεως ημών δόγματα και τας κοινάς παραδόσεις της Εκκλησίας, περιπέσωσι δε και εξολισθήσωσιν εις νεωτερισμούς και αλλοκότους υπολήψεις και έθη ετερόδοξα και παραχαράξωσι και νοθεύσωσι την της ευσεβείας αλήθειαν, οι τοιούτοι ούτε πλέον είναι, ούτε ονομάζονται τη αληθεία Χριστιανοί, αλλ΄ ως ετερόδοξοι και νεωτεριστάς  εκκόπτοντας και χωρίζοντας της εκκλησιαστικής και χριστιανικής ολομελείας και της ιεράς μάνδρας εκβάλλοντας ως πρόβατα  ψωριώντα και μέλη σεσηπότα»

Κατά τη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως του 1724.