Η Πανελλήνιος Ένωσις Ποντίων Αξιωματικών – Αλέξανδρος Υψηλάντης για τον ηρωϊκόν στρατιώτην Κωνσταντίνον Κουκκίδην:

Επιποθούμε να αναπολήσουμε το εντελώς διακριτικό γεγονός, που έλαβε χώρα στο βράχο της Ακρόπολης των Αθηνών, την 27^η Απριλίου του 1941, ημέρα κατάληψης των Αθηνών από τους Γερμανούς. Απτόητος και πραγματικά άξιος της πατρίδας, φρουρός της Ελληνικής Σημαίας, ο Κωνσταντίνος Κουκκίδης την υπέστειλε ενώπιον του ειδικού αποσπάσματος των Ναζί, την ασπάσθηκε ευλαβικά και σφίγγοντάς την στα καταφλεγόμενα από αισθήματα αγάπης αλλά και Εθνικού πόνου στήθη του, πραγματοποίησε το άλμα αυτοθυσίας στους βράχους, που συμβολίζουν την ιερότητα της Ελληνίδος Γης και την αναφαίρετη εσωτερική ελευθερία των παλληκαριών της. Ναι, θέλουμε να ξαναδούμε με τα μάτια της ψυχής μας, επί τόπου, αυτόν τον ξεχωριστό Έλληνα Στρατιώτη, που χωρίς άνωθεν προσταγή, στη φωνή της εθνικής του συνείδησης, και μόνο, υπακούοντας επιλέγει μοναδικό είδος θανάτου, που κατέπληξε τον κόσμο και κατέταξε τον ίδιο σε θέση περίοπτη μεταξύ των ηρώων, που έσωσαν την τιμή της πατρίδας και των ιερών συμβόλων της. Ναι, θα εκφράσουμε και πάλι ευλαβικά τον θαυμασμό μας και θα αποδώσουμε την οφειλόμενη τιμή στον ήρωα, ο οποίος κατέδειξε με το δικό του τρόπο την πίστη του Έλληνα στις αξίες της ηθικής και της Εθνικής Ελευθερίας και θα διαπιστώσουμε άλλη μια φορά το πώς και το γιατί του κατορθώματος: Λειτούργησαν αστραπιαία όσα είχαν σταλάξει μέσα του οι Πόντιοι γονείς και δάσκαλοί του, όπως οι ίδιοι τα διδάχτηκαν σε ανάλογες ηρωϊκές πράξεις των πατέρων τους στον αλησμόνητο Πόντο μας!

«Διέφθειρον τὸν ἀμπελῶνα μου…» εἰς τὴν Βοστώνην!

Συμπροσευχὴ τοῦ Σεβ. Μητρ. Βοστώνης κ. Μεθοδίου καὶ τοῦ Παπικοῦ Καρδιναλίου Σὸν O'Malleyἐπραγματοποιήθη κατὰ τὴν θ. Λειτουργίαν τῆς Ἀναστάσεως! Μάλιστα ὁ δεύτερος «εὐαγγέλισε» τὸ Ὀρθόδοξον ποίμνιον, ἐφόσον φορῶν τὰ ἄμφιά του ἐπίσης ἀνέγνωσε μετὰ τὸν Μητροπολίτην τὴν ἀναστάσιμον εὐαγγελικὴν περικοπήν! Θὰ ἀναρωτηθῆ κανεὶς πῶς συμβαίνει αὐτό; Εἶναι ἁπλῶς ἡ φυσικὴ κατάληξις τῶν πραγμάτων, ὅταν ὁ Μητροπολίτης θεωρεῖ εὐλογημένον τὸν Πάπαν τῆς ἄρσεως τῶν ἀναθεμάτων καὶ ὅταν αἱ ἐκκλησιαστικαὶ ἀκολουθίαι ἐκλαμβάνωνται ὡς τόποι ἀνταλλαγῆς ἐπισκέψεων! Διατὶ ἡ ἄρσις τῶν ἀναθεμάτων θεωρεῖται σωστή ἐνέργεια; Ὁ ποιήσας αὐτὴν εἶναι ἄξιος εὐλογίας; Μήπως νὰ ἀφαιρέσωμεν αὐτὰ καὶ ἀπὸ τὸ Συνοδικὸν τῆς Ὀρθοδοξίας; Ἡ ἄρσις ἔλυσε κάποιο πρόβλημα; Ἰδιαιτέρου σχολιασμοῦ ἀξίζει ἡ δεδηλωμένη εὐφορία διὰ μελλοντικὴν πλήρη ἑνότητα. Ἀπὸ ποῦ ἐκπηγάζει αὐτὴ ἡ ἐλπίς, ἐφόσον εῖναι γνωστὸν ὅτι εἰς τοὺς διαλόγους συνεχῶς ἀνα- φαίνονται ἐντονώτερα τὰ ζητήματα, τὰ ὁποῖα μᾶς χωρίζουν. Πιθανῶς ὁ διάλογος προχωρεῖ, ἀλλὰ δὲν σημαίνει ὅτι βαδίζομεν πρὸς πλήρη ἑνότητα. Ἴσως βαδίζομεν πρὸς πλήρη διάστασιν. Ἐκτὸς καὶ ἂν κάποιοι ἀγωνίζωνται νὰ προκαλέσουν μίαde facto κατάστασιν προκειμένου νὰ μᾶς φέρουν πρὸ τετελεσμένων. Ἀλλὰ αὐτὸ τοὺς προειδοποιοῦμεν ὅτι ἀποτελεῖ «ὄνειρον θερινῆς νυκτός». Εἶναι ἀπορίας ἄξιον πῶς ἀπὸ τὴν ἄλλην οὐδεὶς συνειδητοποιεῖ τὴν ἱερότητα καὶ τὴν σημασίαν τῶν ἀκολουθιῶν, ὥστε νὰ συμμετέχουν εἰς αὐτὰς ἄλλοτε Παπικοὶ καὶ ἄλλοτε Διαμαρτυρόμενοι! Οἱ χριστιανοὶ τῆς Βοστώνης γιατί δὲν ἀντιδροῦν; Ὅπως ἀνέγραψε τὸ aktines.blogspot.gr τῆς 14ης Ἀπριλίου ἐ.ἔ.: «Τὴ Μεγάλη Τρίτη τῶν Καθολικῶν (31 Μαρτίου 2015) ὁ Ὀρθόδοξος Μητροπολίτης Βοστώνης Μεθόδιος παρευρέθηκε στὸ Ρωμαιοκαθολικὸ καθεδρικὸ ναὸ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ μαζὶ μὲ τὸν καρδινάλιο ΣὸνO'Malley γιὰ τὴν τελετὴ τοῦ Χρίσματος. Στὴν τελετὴ οἱ Παπικοὶ εὐλογοῦν τὰ ἔλαια, ποὺ θὰ χρησιμοποιηθοῦν ἀπὸ ὅλες τὶς ἐνορίες τους σὲ βαπτίσεις, Χειροτονίες, Εὐχέλαιο κ.α. Ὁ Μητροπολίτης Μεθόδιος στὴν ὁμιλία του ἀνέφερε ὅτι «γιορτάζουμε τὸ 50 ἔτος ποὺ ὁ εὐλογημένος Πάπας Παῦλος Ι, συναντήθηκε μὲ τὸν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα καὶ τὴν ἄρση τῶν ἀμοιβαίων ἀφορισμῶν ποὺ εἶχαν τεθεῖ σὲ ἰσχὺ γιὰ σχεδὸν 1.000 χρόνια. Ἀπὸ τότε, οἱ δύο Ἐκκλησίες μας ἔχουν ἔρθει ὅλο καὶ πιὸ κοντὰ καὶ ἔχουμε μεγάλη ἐλπίδα γιὰ τὴν πλήρη ἑνότητα ὅσο προχωρᾶμε». Τὴ Μεγάλη Τρίτη, λοιπόν, ὁ Ὀρθόδοξος Μητροπολίτης Βοστώνης Μεθόδιος θεώρησε καλὸ νὰ παρευρεθεῖ στὸ Ρω- μαιοκαθολικὸ καθεδρικὸ ναὸ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ μαζὶ μὲ τὸν καρδινάλιο Σὸν O'Malley. Ἀνταπόδοση τῆς ἐπισκέψεως ὑπῆρξε ἡ παρουσία τοῦ Ρωμαιοκαθολικοῦ Ἀρχιεπισκόπου Βοστώνης, καρδιναλίου Σὸν O'Malley, στὸν Ὀρθόδοξο καθεδρικὸ Ναὸ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Βοστώνης στὴν Ἀκολουθία τῆς Ἀναστάσεως. Ὁ καρδινάλιος O'Malley μάλιστα συμμετεῖχε κατὰ τρόπο λειτουργικὸ στὴν Ἀκολουθία τῆς Ἀναστάσεως, καθότι ἀνέγνωσε τὸ ἑωθινὸ εὐαγγέλιο τῆς Ἀναστάσεως στὴν ἀγγλικὴ γλώσσα ἀμέσως μετὰ ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Βοστώνης Μεθόδιο, ὁ ὁποῖος προέστη τῆς Ἱερῆς Ἀκολουθίας».

Του αγίου Μάρκου του Ασκητού:

Μόνον οι τέλειοι εις την αρετήν άνδρες, δύνανται να αντιλαμβάνωνται και να αισθάνωνται τα παραπτώματά των. Εάν, επομένως, τα φανερά αμαρτήματα είναι δυσκατανόητα, εις ημάς, πόσω μάλλον μας διαφεύγουν οι αμαρτωλοί διαλογισμοί μας; Ημείς δε αγνοούντες κατά το πλείστον τας κακίας μας, εκπληττόμεθα και ταρασσόμεθα όταν μας έρχωνται ανάλογοι πειρασμοί.

Εάν δεν είναι οι Λατίνοι αιρετικοί, τότε τι χρειάζονται το «Πηδάλιον», το «Ωρολόγιον», το «Τριώδιον»; Να τα ρίψωμεν εις το πυρ και να ομολογήσωμεν ότι επλανήθημεν!

Εις τα ζητήματα της πίστεως δεν χωρούν ανθρώπινοι συναισθηματισμοί. Αείποτε η Εκκλησία του Χριστού «δια τους λόγους των χειλέων Του εφύλαξεν οδούς σκληράς». Μέσος όρος δεν υπάρχει. Ή πιστεύομεν ή δεν πιστεύομεν. Ή ο από δέκα αιώνων Καθολικισμός περιέπεσεν εις αιρέσεις, οπότε πρέπει να τας αποβάλη και κατόπιν να έλθη προς ένωσιν Δογματικήν και Εκκλησιαστικήν ή δεν έχει αιρέσεις οπότε η Εκκλησία μας πλανάται επί δέκα αιώνας. Και όχι μόνον δέκα αιώνας, αλλά πλανάται μεθ' όλων των Οικουμενικών Συνόδων και των αγίων Πατέρων, και τα πάντα γίνονται άνω κάτω. Και κατά συνέπειαν πρέπει να διορθώσωμεν Ιερούς Κανόνας, να συμπληρώσωμεν το Σύμβολον της Πίστεως, να διασκευάσωμεν τα λειτουργικά μας βιβλία, να χρίσωμεν με ασβέστη τους τοιχογραφημένους αγίους Πατέρας μας και να καύσωμεν τας φορητάς εικόνας των, αφού επλανήθησαν και πλανούν και ημάς τόσους αιώνας.   Πρέπει να παύσωμεν του λοιπού να λέγωμεν εις τας προσευχάς  μας «δι' ευχών των αγίων Πατέρων ημών». Πρέπει να κλαύσωμεν δια τα πλήθη των Ομολογητών, που εμαρτύρησαν ματαίως και προ του σχίσματος και μετά το σχίσμα. Και πρέπει να σβήσωμεν πλέον και την ιεράν κανδήλαν, που καίει ακοίμητα εις την είσοδον του Ναού του Πρωτάτου, επάνω εις τα άγια λείψανα των Αγιορειτών Πατέρων, που εμαρτύρησαν από τους Ενωτικούς του 13^ου αιώνος, διότι δεν εδέχθησαν το μνημόσυνον του Πάπα. Εάν δεν είναι αιρετική η παπική Εκκλησία, τότε τα θαύματα των αγίων Ομολογητών της Ορθοδοξίας είναι δαιμονικαί απάται. Εάν δεν είναι οι Λατίνοι αιρετικοί, πρέπει να καύσωμεν όλους τους αντιλατινικούς λόγους του Μ. Φωτίου, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Καβάσιλα, Ιωσήφ Βρυεννίου, Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, Γενναδίου του Σχολαρίου και τόσων ιερωτάτων θεολόγων μέχρι του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, ως και τας Συνοδικάς αποφάσεις. Τότε τι χρειάζονται το «Πηδάλιον», το «Ωρολόγιον», το «Τριώδιον»; Να τα ρίψωμεν εις το πυρ και να ομολογήσωμεν ότι επλανήθημεν! 

Ἡ οἰκουμενικότητα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

Του αγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του τροπαιοφόρου, Γλυκερίου μάρτυρος, Γεωργίου του εν Μαγνησία (1796), Λαζάρου και Λουκά (1802) των νεομαρτύρων.

Ἡ οἰκουμενικότητα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, ποὺ ἐκφράζεται μέσα ἀπὸ τὴ λειτουργικὴ τέχνη, τὴν τιμὴ πρὸς τὸν Ἅγιο λαῶν καὶ φυλῶν ἀκόμα καὶ μὴ ὀρθοδόξων, τὴ λαϊκὴ θρησκευτικότητα, μαρτυρεῖται περίτρανα ἀπὸ τὴν γ’ Ὠδὴ τοῦ Κανόνος του: «Γῆ πᾶσα καὶ βρότειος φυλή, οὐρανός τε συγχαίρει, στρατὸς Ἀγγέλων τε, ὁ πρωτοστράτηγος γάρ, Χριστοῦ νῦν Γεώργιος ἐκ γῆς, βαίνει πρὸς οὐράνια». Παρὰ τὴν εὐρέως διαδεδομένη τιμὴ καὶ εὐλάβεια πρὸς τὸν Ἅγιο Γεώργιο, δὲν ὑπάρχουν πολλὲς αὐθεντικὲς ἱστορικὲς πηγὲς γιὰ τὸ πρόσωπο καὶ τὸ μαρτύριό του. Πρώτη καὶ σπουδαιότερη πηγὴ ἀπὸ τὴν ὁποία ἀντλοῦμε πληροφορίες γιὰ τὸν βίο, τὸ μαρτύριο καὶ τὰ θαύματα τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου εἶναι τὸ ἱστορικὸ ποὺ συνέταξε ὁ ὑπηρέτης τοῦ Ἁγίου, Πασικράτης, ὁ ὁποῖος παρακολούθησε τὰ γεγονότα τοῦ μαρτυρίου τοῦ Ἁγίου.

Ὁ Ἅγιος Γεώργιος γεννήθηκε μεταξὺ τῶν ἐτῶν 280 – 285 μ.Χ., πιθανότατα στὴν περιοχὴ τῆς Ἀρμενίας, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ. Ἐκεῖ, σὲ ἕνα μοναστήρι τῆς περιοχῆς, ὁ Ἅγιος δέχθηκε τὸ μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος καὶ ἔγινε μέλος τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ πατέρας τοῦ Ἁγίου ὀνομαζόταν Γερόντιος, ἦταν Συγκλητικὸς – στρατηλάτης στὸ ἀξίωμα – καὶ καταγόταν ἀπὸ πλούσια καὶ ἐπίσημη γενιὰ τῆς Καππαδοκίας. Σὲ παλαιὸ χειρόγραφο ἀναφέρεται ὅτι γεννήθηκε στὴ Σεβαστούπολη τῆς Μικρᾶς Ἀρμενίας καὶ ὅτι ἀρχικὰ ἦταν εἰδωλολάτρης, ἐνῷ ἀργότερα ἔγινε Χριστιανός. Ἡ σύζυγός του ὀνομαζόταν Πολυχρονία, ἦταν Χριστιανὴ καὶ καταγόταν ἀπὸ τὴ γνωστὴ Λύδδα (Διόσπολη) τῆς Παλαιστίνης. Ὅπως ἀναφέρουν οἱ πηγές, ἡ οἰκογένεια τοῦ Ἁγίου, ὅταν ἐκεῖνος ἦταν σὲ μικρὴ ἡλικία, μετοίκησε στὴ Λύδδα, λόγω τοῦ θανάτου τοῦ πατρός του.

Σὲ νεαρὴ ἡλικία ὁ Γεώργιος κατατάχθηκε στὸ Ρωμαϊκὸ στρατό. Διακρίθηκε γιὰ τὴν τόλμη καὶ τὸν ἡρωισμό του καὶ ἔλαβε τὸ ἀξίωμα τοῦ Τριβούνου. Λίγο ἀργότερα ὁ Διοκλητιανὸς τὸν ἔκανε Δούκα (διοικητή) μὲ τὸν τίτλο τοῦ Κόμητος στὸ τάγμα τῶν Ἀνικιώρων τῆς αὐτοκρατορικῆς φρουρᾶς, «πολλάκις πρότερον μεγαλοπρεπῶς διαπρέψας τοῦ τῶν σχολῶν μετὰ ταῦτα πρώτου τάγματος κόμης κατ’ ἐκλογὴν προεβλήθη».

Στὶς ἀρχὲς τοῦ 303 μ.Χ. ὁ Ἅγιος συλλαμβάνεται καὶ ἀκολουθεῖ τὸ μαρτύριο. Ἡ πίστη τοῦ Ἁγίου γίνεται ἀφορμὴ νὰ βαπτισθοῦν Χριστιανοὶ οἱ στρατιωτικοὶ Ἀνατόλιος καὶ Πρωτολέων, Βίκτωρ καὶ Ἀκίνδυνος, Ζωτικὸς καὶ Ζήνωνας, Χριστόφορος καὶ Σεβηριανός, Θεωνᾶς, Καισάριος καὶ Ἀντώνιος, τῶν ὁποίων τὴ μνήμη ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία στὶς 20 Ἀπριλίου καὶ ἡ βασίλισσα Ἀλεξάνδρα, σύζυγος τοῦ Διοκλητιανοῦ, μαζὶ μὲ τοὺς δούλους της Ἀπολλώ, Ἰσαάκιο καὶ Κοδράτο, τῶν ὁποίων ἡ μνήμη τιμᾶται στὶς 21 Ἀπριλίου.

Ὁ Ἅγιος μαρτύρησε, «ἀπετμήθη τὴν κεφαλήν», μετὰ ἀπὸ πλῆθος βασανιστηρίων, τὴν Παρασκευὴ 23 Ἀπριλίου τοῦ ἔτους 303 μ.Χ. Κατὰ δὲ τὸν ὑπολογισμὸ τοῦ ἱστορικοῦ Εὐσεβίου καὶ σύμφωνα μὲ τὸ Μακεδονικὸ ἡμερολόγιο, ἡ ἡμέρα αὐτὴ ἀντιστοιχοῦσε στὴν Παρασκευὴ τῆς Διακαινησίμου, τοῦ Πάσχα. Κρυφὰ σήκωσαν οἱ Χριστιανοὶ τὸ πάντιμο λείψανό του καὶ τὸ ἔθαψαν μαζὶ μὲ αὐτὸ τῆς Ἁγίας μητρός του, ἡ ὁποία μαρτύρησε τὴν ἴδια ἢ τὴν ἑπόμενη ἡμέρα. Ὁ πιστὸς ὑπηρέτης τοῦ Ἁγίου, Πασικράτης, ἐκτελώντας τὴν ἐπιθυμία τοῦ Ἁγίου, παρέλαβε τὸ Ἅγιο λείψανο τοῦ Μάρτυρα μαζὶ μὲ αὐτὸ τῆς μητέρας του καὶ τὸ μετέφερε στὴ Λύδδα τῆς Παλαιστίνης. Ἀπὸ ἐκεῖ, ὅπως βεβαιώνουν οἱ πηγές, οἱ Σταυροφόροι πῆραν τὰ ἱερὰ λείψανα τῆς Ἁγίας Πολυχρονίας καὶ τὰ μετέφεραν στὴ Δύση.

Μετὰ τὸ μαρτυρικὸ θάνατο τοῦ Ἁγίου, μαρτύρησαν καὶ οἱ συνδέσμιοί του Εὐσέβιος, Νέων, Λεόντιος, Λογγίνος καὶ ἄλλοι τέσσερις μαζί. Τὴν μνήμη τους τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία στίς 24 Ἀπριλίου.

Βλέπουμε ὅτι μὲ κέντρο τὴν ἡμέρα τοῦ μαρτυρίου τοῦ Ἁγίου, δημιουργεῖται μέσα στὸ τελετουργικὸ χρόνο τῆς Ἐκκλησίας, ἕνας ἑορτολογικὸς κύκλος, ὁ ὁποῖος καλλιεργεῖται περισσότερο ἀπὸ τὰ Τυπικὰ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ξεκινᾶ στὶς 20 Ἀπριλίου καὶ τελειώνει στὶς 24 τοῦ αὐτοῦ μηνός. Ὁ ἑορτολογικὸς αὐτὸς κύκλος δείχνει τὴν περίοπτη θέση τοῦ Μεγαλομάρτυρος στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ τιμὴ τοῦ Ἁγίου ἐπεξετάθη ἐντὸς ὀλίγου χρόνου σὲ ὅλη τὴν Ἀνατολή. Ἔτσι στὴ Συρία ἤδη ἀπὸ τὸν 4^ο αἰώνα μ.Χ. ὑπῆρξαν ναοὶ ἀφιερωμένοι στὴ μνήμη του, ἐνῷ στὴν Αἴγυπτο ὑπῆρχαν περὶ τοὺς 40 ναοὺς καὶ 3 Μονὲς στὸ ὄνομά του. Στὶς λοιπὲς ἀνατολικὲς περιοχὲς ἡ τιμὴ τοῦ Ἁγίου εἶχε λάβει τεράστιες διαστάσεις ἀπὸ ἀρχαιοτάτους χρόνους. Στὴν Ἁγιοτόκο καὶ μαρτυρικὴ Καππαδοκία βρίσκονται πολλοὶ ναοὶ ἀφιερωμένοι στὸν Μεγαλομάρτυρα, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλους Ἁγίους, μὲ ἐξαίρετες τοιχογραφίες τοῦ μαρτυρίου τοῦ Ἁγίου, καθὼς καὶ τῆς μητρός του Ἁγίας Πολυχρονίας. Καὶ στὴν Κωνσταντινούπολη ὅμως πολλοὶ καὶ ὀνομαστοὶ ναοὶ ἦταν ἀφιερωμένοι στὸν Μεγαλομάρτυρα τοῦ Χριστοῦ Γεώργιο.
Ἡ τιμὴ πρὸς τὸν Ἅγιο Γεώργιο στὴν περιοχὴ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τῆς Κωνσταντινουπόλεως καλλιεργήθηκε ἰδιαίτερα ἀπὸ τὸν Ὅσιο Θεόδωρο τὸν Συκεώτη. Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ μνήμη τοῦ Ὁσίου Θεοδώρου, ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ στὶς 22 Ἀπριλίου, ἑορταζόταν στὴν Κωνσταντινούπολη μὲ ἱερὰ Σύναξη στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου «ἐν τῷ Δευτέρῳ». Αὐτὸ ἀκριβῶς καταδεικνύει τὴ σχέση μεταξὺ τῶν δύο Ἁγίων.

«Ορθόδοξος Τύπος» : Κατά την Ορθόδοξον Παράδοσιν (η μικτή Μονή του Έσσεξ)

…Μία από τας ερωτήσεις, αι οποίαι ετέθησαν, ήτο και αυτή: «Διατί η Ιερά Μονή του Γέροντος Σωφρονίου εξ αρχής έγινε μικτή, όπου εγκαταβιούν και γυναίκες μοναχαί; Η απάντησις ήτο ασαφής. Ελέχθη ότι, αναχωρών εξ αγίου Όρους ο Γέρων Σωφρόνιος ηρώτησε περί του θέματος αυτού τον άγιον Σιλουανόν και του επέτρεψε…. Δεν διηυκρινίσθη σαφώς.           

Αλλ΄ εν πάση περιπτώσει, το θέμα παραμένει σοβαρόν. Θεολόγος διορθοδόξων διαστάσεων προσκυνητής της ως άνω  ι. Μονής του Λονδίνου, συζητών μετά φίλου του Καθηγητού, ηρώτησεν επί λέξει: «Μήπως γνωρίζετε, εάν υπάρχη εις τον παγκόσμιον Ορθόδοξον χώρον, ιερά Μονή όπως αυτή του Τιμίου Προδρόμου, με κοινήν λατρείαν, κοινήν τράπεζαν κλπ.»; Ο κ. Καθηγητής δεν απήντησε. Μερικοί προβάλλουν το επιχείρημα ότι ευρίσκεται εις μίαν τόσον μεγάλην πόλιν!  Αλλά και άλλαι Ορθόδοξοι Μοναί ευρίσκονται εις το Σύδνεϋ της Αυστραλίας, εις πολιτείας και πόλεις της Αμερικής, της Ευρώπης… εντούτοις πουθενά δεν συναναστρέφονται και σχεδόν συζούν εις τον ίδιον μοναστικόν χώρον μοναχοί και μοναχαί. Ο ιερός Χρυσόστομος, ο Μ. Βασίλειος και όλοι οι Πατέρες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, θα το απεδέχοντο; Ασφαλώς, όχι! Μήπως θα πρέπει κάποτε ν΄ ακολουθήση την Ορθόδοξον Παράδοσιν και η ανωτέρω Ιερά Μονή;Το θέτομεν εισηγητικώς.

ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΝ ΤΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Ουδέν σύνθημα είναι τόσον επικίνδυνον σήμερον, όσον είναι το της ενότητος. Σήμερον η ενότης αποτελεί πόθον και απαίτησιν όλων των λαών. Πόθον, διότι η ενότης ευρίσκεται εις τα βάθη της ανθρωπίνης ψυχής. Απαίτησιν, διότι μόνον δια της ενότητος των λαών, δύναται να αποφευχθή ο διαγραφόμενος κίνδυνος ενός πυρηνικού πολέμου. Ποίος τολμά να αντιτεθή εις το σύνθημα τούτο, χωρίς να θεωρηθή ως εχθρός της παγκοσμίου οικογενείας;  Εχαρακτηρίσαμεν το σύνθημα της ενότητος ως επικίνδυνον. Εξηγούμεθα. Αν πρόκηται περί ενότητος, εις το επίπεδον της συνεργασίας και συνυπάρξεως των εθνών και ανοχής, των μεταξύ των καθεστωτικών διαφορών, παρά τον πρόσκαιρον χαρακτήρα της εκβιαζομένης αυτής ενότητος, ουδέν, ίσως, το κακόν υπάρχει. Αν όμως το σύνθημα της ενότητος περιλαμβάνη τον θρησκευτικόν βίον των λαών, όπως ακριβώς και επιζητείται, το πράγμα είναι απατηλόν και ολέθριον, δι’ αυτήν την ιδίαν ανθρωπότητα. Βεβαίως, η άποψις ότι η θρησκευτική ενότης βλάπτει, εν τη εννοία της θρησκευτικής εξισώσεως των πάντων, δεν γίνεται αποδεκτή ούτε από την διεθνή μασωνίαν, ούτε από τον παγκόσμιον κομμουνισμόν, αλλ’ ούτε και από τα αναρίθμητα πλήθη των θρησκευτικώς αδιαφόρων. Διότι η μασωνία, ως υπερθρησκεία, αίρεται υπεράνω των θρησκευτικών διαφορών και εναγκαλίζεται, εν ισότητι, πάσας τας θρησκείας. Ο κομμουνισμός, επίσης ως άθρησκος, απεκδέχεται την επί διεθνούς επιπέδου επικράτησίν του ή δια της εκριζώσεως του θρησκευτικού συναισθήματος ή, εφ’ όσον δεν δύναται να επιτύχη τούτο, τουλάχιστον να καταστήση πάσας τας θρησκείας ακινδύνους, δια της αμβλύσεως των δογμάτων. Και κατά τα τελευταία έτη προς τας δύο αυτάς κατευθύνσεις στρέφεται. Ωσαύτως, οι θρησκευτικώς αδιάφοροι ουδέν έχουν να ζημιωθούν, εάν ενοποιηθούν πάσαι αι, κατ’ αυτούς, πεπλανημέναι θρησκείαι, χάριν της παγκοσμίου ενότητος. Το πράγμα όμως διαφέρει δια τον Βουδισμόν και τον Μωαμεθανισμόν, που συνεχώς εξαπλούνται εις τον κόσμον, διότι έχουν τον εγωισμόν και την φιλοτιμίαν να μη θέλουν οιανδήποτε ενότητα εις βάρος της μωράς πίστεώς των. Εύγε των!...

Εκείνοι που συζητούν περί ενότητος όλων των δογματικών αποχρώσεων, ενώ εκ των προτέρων δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν τας πιστευομένας αληθείας των, είναι οι χριστιανοί. Και οι «ορθόδοξοι» θέλουν ενότητα και οι παπικοί και προτεστάνται. Καμμία κίνησις δεν εύρεν εις τον κόσμον τόσην απήχησιν τελευταίως, όσον η προς ενότητα του χριστιανικού κόσμου κίνησις, αφού το μείζον τμήμα της ανθρωπότητος ανήκει εις τον κομμουνισμόν, τον μασωνισμόν και τους αδιαφόρους θρησκευτικώς. Διατί να μη θέλουν την ένωσιν του χριστιανικού κόσμου, χάριν της επί γης ειρήνης; Και οι μεν εντός εισαγωγικών «ορθόδοξοι», μη γνωρίζοντες την Ορθοδοξίαν, ως και την κατ’ ευθείαν από τον Χριστόν, τους Αποστόλους και την παράδοσιν ΜΙΑΝ Εκκλησίαν, ευκόλως διαλέγονται δια μίαν ενότητα με τον παπισμόν και τον προτεσταντισμόν επί ίσοις όροις, εκάστου δόγματος διατηρούντος ό,τι πιστεύει ως αλήθειαν. Οι δε προτεστάνται δεν θα είχον πολλήν αντίρρησιν να αποδεχθούν παπισμόν και Ορθοδοξίαν ως δύο επί πλέον χριστιανικάς ομολογίας εις τας τετρακοσίας περίπου προτεσταντικάς, χωρίς βεβαίως να απαρνηθούν ό,τι θεωρούν ορθόν ιδικόν των και χωρίς να σταματούν την ατέρνονα έρευνάν των δια την εύρεσιν της αληθείας! Οι δε παπικοί ευρίσκουν την προς ενότητα τείνουσαν εποχήν μας ως μίαν σπανίαν ευκαιρίαν να αντλήσουν οφέλη τόσον από τους αφελείς «ορθοδόξους», όσον και από το επαναστατήσαν τέκνον των, τον προτεσταντισμόν, αρκούμενοι μόνον εις την αξίωσιν να βλέπουν πάντες εις το πρόσωπον του πάπα την μίαν εν τω κόσμω Εκκλησίαν. Και ας κρατούν τας παραδόσεις των…

Αυτή είναι, είτε το θέλομεν είτε όχι, η σημερινή πραγματικότης. Πραγματικότης άκρως δραματική δια την Ορθοδοξίαν και ιδίως την Ελληνικήν. Διότι οι Σλαυϊκοί λαοί διήλθον από την κάμινον των πειρασμών και ήδη ανανεούνται εν τη Ορθοδοξία των δια του κομμουνιστικού κνούτου. Και τους μεν, βεβαίως, διαλόγους ούτε τους φοβούμεθα, αλλά ούτε και τους απωθούμεν. Φοβούμεθα μόνον τους δια λογαριασμόν της Ορθοδοξίας περιάγοντας ξηράν και θάλασσαν χάριν της ενότητος, διαλεγομένους και εφαπτομένους επικινδύνως των παπικών και προτεσταντικών περιοχών. Εκείνο όμως το οποίον περισσότερον και μας φοβίζει και μας εμβάλλει εις ανησυχίας, είναι η απύθμενος άγνοια και αδιαφορία δια την ορθόδοξον πίστιν του ελληνικού λαού. Ο λαός μας, από της απελευθερώσεως του Γένους, υπέστη μίαν προοδευτικήν παραπλάνησιν, και σήμερον αφού «εμίγη τοις έθνεσι και έμαθε τα έργα αυτών», ευρίσκεται αποχρωματισμένος από την πίστιν των Πατέρων του και με «της ψυχής τα όμματα πεπηρωμένα ως ο τυφλός εκ γενετής». Εάν εγίνετο ένα είδος δημοψηφίσματος μεταξύ του ελληνικού λαού, ως προς την θρησκευτικήν του προτίμησιν, πως θεωρεί την Ορθοδοξίαν, τους αιρετικούς, τας ανατολικάς θρησκείας, την αθεϊαν, τι, εν πάση περιπτώσει, είναι ένας έκαστος, θα ευρισκόμεθα ενώπιον του πλέον τραγικού μωσαϊκού ιδεών, ηθικής, θρησκειών και ασεβείας. Ο Ελληνικός λαός, ας το αντιληφθώμεν, δεν είναι ο περιούσιος ορθόδοξος λαός, όπως θέλομεν να τον αποκαλώμεν. Διέρχεται τρομεράν πνευματικήν, ηθικήν και φιλοσοφικήν κρίσιν. Ευρεθείς εντός των πλέον γοητευτικών ρευμάτων της εποχής, εστερημένος των βιωμάτων της νικώσης τον κόσμον Ορθοδόξου πίστεως, ηναγκάσθη να δεχθή εις την ψυχήν του ό,τι δύναται να φαντασθή κανείς. Και ούτω, του είναι αδύνατον να αντιληφθή δια ποίον λόγον η ενότης είναι ολεθρία δι όλην την ανθρωπότητα, καθ’ ον χρόνον κινδυνεύει το μοναδικόν φως του κόσμου…

Μέσα εις την αυτήν την άνευ προηγουμένου σύγχυσιν του Ελληνικού λαού, συνετηρήθησαν και αδιάφθοροι εις την Ορθοδοξίαν των Έλληνες. Αυτοί είναι αρκετοί μεταξύ του κλήρου και του λαού, όσοι χρειάζονται δια να μαρτυρούν την σώζουσαν Ορθοδοξίαν και να αντιδρούν εις αντορθοδόξους ενεργείας και να δακτυλοδεικτούν το φως της πίστεως. Εις αυτούς πίπτει το βάρος της ευθύνης, όπως, ευκαίρως, ακαίρως, εις πάσαν περίπτωσιν, και δια παντός μέσου ευαγγελίζωνται την Ορθοδοξίαν, καταδεικνύουν την αλήθειαν και επισημαίνουν τους κινδύνους της αγιωτάτης Εκκλησίας μας. Και ο μέγας κίνδυνος σήμερον είναι το κήρυγμα της ενότητος επί βάσεως αορίστου, της ενότητος δια την ενότητα, με συνέπειαν την νόθευσιν της Ορθοδόξου διδασκαλίας. Δια την απόκρουσιν δε της επιβουλής είναι επείγουσα ανάγκη ενότητος καρδιών, θελήσεων και σκέψεων, παραμεριζομένων των μικροφιλοτιμιών και λησμονουμένων των πικριών, «αν τις έχη προς τινα μομφήν». Δεν χρειάζεται πολλή διορατικότης, δια να διίδη κανείς την επιδείνωσιν της καταστάσεως και το ανατέλλον – «αν μη Κύριος διασκεδάση βουλάς αρχόντων» -- σχίσμα εντός των κόλπων της Ελλαδικής Εκκλησίας. Όσοι, χάριτι Χριστού, παρέμειναν γνησίως Ορθόδοξοι κατά βίον και γνώσιν, οφείλουν να συσπειρωθούν περί την Ορθόδοξον Ελληνικήν Εκκλησίαν, δια να προλάβουν, ανθρωπίνως, το διαγραφόμενον σχίσμα, διακηρύττοντες ότι η ενότης είναι δυνατή μόνον επί του εδάφους της Ορθοδοξίας. Πάσα άλλη ενότης αποτελεί ασυγχώρητον έγκλημα. Διότι νοθεύεται η μόνη απομείνασα ελπίς του κόσμου Ορθοδοξία, η οποία δέον όπως παραμένη, ως Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, έξω των κόλπων της οποίας δεν υπάρχει σωτηρία. Ενότης λοιπόν εν Ορθοδοξία. Τα άλλα όλα είναι επιτεύγματα του Σατανά και των «κατεφθαρμένων τον νουν».