Η Εκκλησία της Ελλάδος, αν ευρεθή ενώπιον προτάσεως περί κοινού εορτασμού του Πάσχα ή οιασδήποτε άλλης εορτής μετά των ετεροδόξων, οφείλει να αρνηθή και συζήτησιν καν περί του θέματος.

Τοιαύτη συζήτησις πρέπει να αποκλεισθή παντί σθένει και πάση θυσία, διότι αποτελεί ανατροπήν εκ θεμελίων της Ορθοδόξου Δογματικής και ιδία της Εκκλησιολογίας. Ή πιστεύομεν ότι είμεθα η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία ή δεν πιστεύομεν. Η Ορθόδοξος Εκκλησία, πεποιθυϊα ότι αύτη και μόνη είνε το Σώμα του Χριστού, ο στύλος και το εδραίωμα της Αληθείας, το Ταμείον της Χάριτος, το Εργαστήριον της Σωτηρίας, ενδιαφέρεται μεν ζωηρότατα περί της εις αυτήν επιστροφής των πεπλανημένων, αδιαφορεί όμως τελείως περί των εσωτερικών αυτών ζητημάτων, εν όσω ούτοι μένουσιν εν τη πλάνη. Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος ηθέλησε να θεσπίση κοινόν εορτασμόν, αλλά δια τα μέλη της Εκκλησίας, ουχί δια τους εκτός αυτής ευρισκομένους. Δεν συνεζήτησεν ούτε μετά των Γνωστικών, ούτε μετά των Μαρκιωνιτών, ούτε μετά των Μανιχαίων, ούτε μετά των Μοντανιστών, ούτε μετά των Δονατιστών, ίνα εύρη βάσιν συνεννοήσεως περί κοινών εορτασμών. Και ότε βραδύτερον απεκόπησαν εκ του Σώματος της Εκκλησίας οι Αρειανοί, οι Νεστοριανοί, οι Μονοφυσίται, οι Εικονομάχοι κ.λ.π. κ.λ.π., η Εκκλησία ουδέποτε διενοήθη να προέλθη εις συνεννοήσεις μετ΄ αυτών προς θέσπισιν κοινού εορτασμού είτε του Πάσχα είτε οιασδήποτε άλλης εορτής. Η Εκκλησία ρυθμίζει τα ζητήματα Αυτής, λαμβάνουσα υπ΄ όψιν αποκλειστικώς και μόνον το συμφέρον των μελών Αυτής και ουχί τας επιθυμίας των εκτός Αυτής ευρισκομένων. Αν οι εορτασμοί των αιρετικών συμπίπτωσι μετά των τοιούτων της Εκκλησίας, ας συμπίπτωσιν. Αν δεν συμπίπτωσιν, ας μη συμπίπτωσιν. Η Εκκλησία δεν συσκέπτεται επί ίσοις όροις μετά των αιρετικών. Διαλέγεται βεβαίως μετ΄ αυτών, αλλ΄ ίνα δείξη εις αυτούς την οδόν της επιστροφής. Το να συγκροτώνται «Οικουμενικά Συμπόσια» ή άλλου τύπου Συνέδρια μεταξύ των Ορθοδόξων και της πανσπερμίας των αιρετικών και εν αυτοίς να συσκεπτώμεθα περί καθορισμού κοινών εορτασμών, εμμενόντων όμως και των μεν και των δε (Ορθοδόξων και αιρετικών) εν τοις οικείοις Δογματικοίς χώροις, τούτο άγνωστον και αδιανόητον ον εις την ιστορίαν της Εκκλησίας, όζον δε απαισίου θρησκευτικού συγκρητισμού και τείνον εις την καθιέρωσιν της αρμονικής και αδιαταράκτου συνυπάρξεως αληθείας και πλάνης, φωτός και σκότους, μόνον ως «σημείον των καιρών» δύναται να ερμηνευθή». Ταύτα είπον τότε, ταύτα επαναλαμβάνω και σήμερον.

Μετά βαθείας τιμής και αγάπης εν Κυρίω Ιησού Χριστώ.

«ΕΝΟΡΙΑ», φύλλον 549, 

ΣΤΗΝ ΨΗΛΑΦΗΣΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

(Από Λόγο του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, από τα αμφιβαλλόμενα).

Ήλθα σήμερα, ω φίλοι μου, για ν΄ αποδώσω το χρέος, που θα πλουτίσει κι΄ εμένα που σας μιλάω, αλλά θα ωφελήσει κι΄ εσάς που θα με ακούσετε. Ευρίσκομαι πάλιν εδώ για να σας παρουσιάσω τον Θωμά, που στην αρχή μεν απιστούσε στην Ανάσταση του Σωτήρα, ύστερα όμως, μετά την εμφάνισή του και την ψηλάφηση, να πιστεύει και να τον ονομάζει Κύριον και Θεόν του. Δώσετέ μου προσοχή παρακαλώ και ικετεύσατε τον Θωμά, ν΄ αγγίξει στο στόμα μου το άγιο δεξί χέρι του, όπως άγγιξε την πλευρά του Δεσπότου, κι΄ έτσι να δυναμώσει τη γλώσσα μου για να εξηγήσω τα ποθούμενα· εσείς δε να ανεχθήτε τα ευτελή λόγια μου με γαλήνη για να καρπωθείτε κάποια ωφέλεια. Αφού προηγουμένως ο Σωτήρας μας ετρύπησε την παμφάγο κοιλιά τού Άδου και έγινε «πρωτότοκος των νεκρών», εισήλθε «των θυρών κεκλεισμένων» στο δωμάτιο που ήσαν συνηγμένοι οι μαθηταί Του. Ο δε Θωμάς, ο λεγόμενος Δίδυμος «ουκ ην μετ΄ αυτών» (Ιωάν. κ΄ , 24).

Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ: Προσευχόμεθα προς τον Θεόν να Τον φωτίσει να συνειδητοποιήσει την τραγικότητα των λόγων Του.

Εκφράζουμε και πάλιν την βαθύτατη θλίψη μας για όσα κακόδοξα διεκήρυξε ο Μακαριώτατος Αλεξανδρείας κ. Θεόδωρος κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στη Ρώμη, με τα οποία αναδεικνύεται ως διαπρύσιος κήρυκας του Πανθρησκειακού Οικουμενισμού. Προσευχόμεθα προς τον Θεόν να Τον φωτίσει να συνειδητοποιήσει την τραγικότητα των λόγων Του. Τον παρακαλούμε δε να λάβει ιδιαιτέρως υπ’ όψιν Του την παραγγελία, που δίδει το Άγιο Πνεύμα διά του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου προς τον Επίσκοπο της εν Εφέσω Εκκλησίας: «Μνημόνευε ούν πόθεν πέπτωκας και μετανόησον και τα πρώτα έργα ποίησον. Ει δε μη έρχομαί σοι και κινήσω την λυχνίαν σου εκ του τόπου αυτής, εάν μη μετανοήσης» (Αποκ. 2,5). 

O Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. πρωτ. π. Θεόδωρος Ζήσης :

Ποιός θὰ προφυλάξει ὅμως τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστὰς  κληρικοὺς καὶ θεολόγους, οἱὁποῖοι ἐκ τῶν ἔσω ἀφανῶς καὶ βραδέως διαβρώνουν τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα καὶ οὐσιαστικῶς καταλήγουν στὸν ἴδιο σκοπὸ καὶ στόχο, ἀλλὰ μὲ πιὸ ἐπικίνδυνη μέθοδο, ἀφοῦ κρύβονται κάτω ἀπὸ τὸ ἔνδυμα τοῦ ὀρθοδόξου κληρικοῦ καὶ τὴν ἰδιότητα τοῦ ὀρθοδόξου θεολόγου; Σὲ τί διαφέρει ὁ ψευδομάρτυς τοῦ Ἰεχωβᾶ ποὺ ἀρνεῖται τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸν Ἰουδαῖο καὶ Μουσουλμάνο, ποὺ ἐπίσης ἀρνοῦνται τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ, τὶς θρησκεῖες τῶν ὁποίων ὅμως οἱ Οἰκουμενισταὶ θεωροῦν ὡς παράλληλους μὲ τὸν Χριστιανισμὸ δρόμους σωτηρίας, ἀρνούμενοι ἔτσι τὴν μοναδικότητα καὶ ἀποκλειστικότητα τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας, ὅπως καὶ οἱ Ἰεχωβάδες;

Ὁ Οἰκουµενισµὸς ὡς ἰουδαΐζουσα αἵρεσις ---- Γράφει ὁ πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης, Ὁµότιµος Καθηγητὴς Α.Π.Θ

1. Ἰουδαΐζουσαι τάσεις µέσα εἰς τὸν Χριστιανισµόν

Εἶναι γνωστὸν ὅτι ὁ Οἰκουµενισµὸς ἔχει χαρακτηρισθῆ ὡς παναίρεση. Αὐτὸ σηµαίνει ὅτι ἀποτελεῖ σύνοψη καὶ συµπερίληψη ὅλων τῶν αἱρέσεων, ἔχει στοιχεῖα ἀπ᾽ ὅλες τὶς αἱρέσεις, ἀναµειγνύει καὶ συγκιρνᾶ ὅλες τὶς θρησκεῖες, ἐπαναφέρει τὸν συγκρητισµὸ τῶν ρωµαϊκῶν χρόνων, δικαιολογεῖ καὶ προάγει τὴν πολυπολιτισµικότητα καὶ τὴν πολλαπλότητα τοῦ θρησκευτικοῦ φαινοµένου, τὰ ὁποῖα κατήργησε ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ. Οὐσιαστικῶς οἱ ἀντίθεες καὶ ἀντίχριστες δυνάµεις ἐπιδιώκουν νὰ ἐκδικηθοῦν τὸν Χριστιανισµό, νὰ πάρουν τὴν ρεβάνς· δὲν µπόρεσαν τότε, ἐκπροσωπούµενες ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, νὰ τὸν νικήσουν µὲ τὴν θανάτωσή του ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, γιατὶ ἀναστήθηκε, καὶ τὸ εὐαγγέλιό του κηρύχθηκε καὶ ἐξαπλώθηκε ἐν ριπῇ ὀφθαλµοῦ σ᾽ ὁλόκληρη τὴν οἰκουµένη, κατὰ θαυµαστὸ τρόπο, ἐπιτυγχάνοντας τὴν πνευµατικὴ καὶ θρησκευτικὴ ἑνότητα τῶν ἀνθρώπων, ἐκχριστιανίζοντας τὸν κόσµο. Ἐπιχειροῦν τώρα µὲ δόλια καὶ ὕπουλα µέτρα νὰ ἀποχριστιανίσουν τὸν κόσµο, νὰ καταργήσουν τὴν «καινὴ κτίση», τὴν Νέα Ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ἐπαναφέρουν τὴν παλαιὰ «Νέα Ἐποχή» τοῦ Ἀντιχρίστου. Τὸ «ἰουδαΐζειν», ἡ τάση δηλαδὴ νὰ κρατήσει ὁ Χριστιανισµὸς πολλὰ ἰουδαϊκὰ στοιχεῖα καὶ νὰ καταστεῖ µία ἰουδαΐζουσα αἵρεση, ἕνα παρακλάδι τοῦ Ἰουδαϊσµοῦ, ὅπως εἶναι τὸ Ἰσλάµ, ἔχει καταγραφῆ στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία.

ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Χρειάζεται κατά καιρούς κάποια αιτία, μία νέα ιδέα, ένα σύνθημα μοντέρνο, δια να φανερωθή ο εσωτερικός, ο κρυπτός κόσμος των ιδεών μας, αι πεποιθήσεις μας, η πίστις μας. Χρειάζεται μία πνευματικής φύσεως λυδία λίθος, δια να δοκιμάση τι έχομεν μέσα εις τας καρδίας μας, ως ανεκδήλωτον σύστημα ιδεών, ως σύγχυσιν, ως κενόν, ως άρνησιν ή ως πίστιν. Από την άποψιν αυτήν αντιλαμβάνεται κανείς την σκοπιμότητα του Αποστόλου Παύλου λέγοντος: «Δει και αιρέσεις είναι εν υμίν, ίνα οι δόκιμοι φανεροί γένωνται», άρα και οι  αδόκιμοι…                                                                       

Σήμερον εις τον χώρον της ορθοδόξου Ελλάδος, ως νέα ιδέα, ως λυδία λίθος, που κάμνει να «αποκαλύπτωνται εκ πολλών καρδιών οι διαλογισμοί», είναι ο οικουμενισμός. Έστι δε «οικουμενισμός», εις την μοντέρναν φιλοσοφικοθρησκευτικήν εκδοχήν του, υπέρβασις των τεθειμένων θρησκευτικών, φιλοσοφικών, παραδοσικακών ορίων και σύνθεσις θρησκειών, φιλοσοφιών, παραδόσεων, εις μίαν ενότητα. Και όπως είπεν ο Ορθόδοξος Βασιλεύς μας Κωνσταντίνος προς τους «σοφούς» της Πνυκός, «συγκερασμόν όλων των καλυτέρων στοιχείων της ανατολικής και δυτικής διανοήσεως, ίνα αποκτήσωμεν μίαν εξισορροπημένην αντίληψιν ζωής»!... 

Λοιπόν, αυτή η «θαυμασία» ιδέα του «συγκερασμού», της «οικουμενικότητος», έχει κατακτήσει όλον τον κόσμον, επομένως και εις μεγάλην κλίμακα τον εξ απυθμένου μωρίας και αφιλοτιμίας πάσχοντα λαόν μας. Και δια μεν τους μη έχοντας τον πλούτον της Χάριτος της Ορθοδόξου Πίστεως και Θεολογίας,το πράγμα παίρνει άλλην σημασίαν. Οι λαοί ζητούν, ως μη έχοντες. Και στενάζουν, δια να εύρουν την λύτρωσιν. Δια τούτο, κάθε νέα ιδέα, υποσχομένη λύτρωσιν, τους ενθουσιάζει και τους κατακτά. Και θα έλεγε κανείς, ότι ευρίσκονται εις την ορθήν οδόν, έστω και αν αποδέχωνται κατά διαδοχήν κάθε είδους πλάνην…                                                                                       

Αλλά ημείς, οι τόσον σκανδαλωδώς ευνοηθέντες υπό του Θεού, τι ζητούμεν μέσα εις τας αγοράς των ιδεών; Να πάρωμεν τι; Φιλοσοφίαν; Εδανείσαμεν. Καλλιτεχνίαν; Έσχομεν άφθονον. «Φιλοσοφούμεν μετ’  ευτελείας και φιλοκαλούμεν άνευ μαλακίας». Θρησκείαν; Ολόκληρον βιούμεν την αποκεκαλυμμένην Αλήθειαν, ορθοδόξως ερμηνευθείσαν, ήτις διαποτίζει όλην την ψυχοπνευματικήν μας υπόστασιν. Είμεθα πλήρεις, αυτάρκεις, κεκορασμένοι από φως, από χαράν, από πίστιν, από ελπίδα, από αγάπην, από μεταφυσικήν βεβαιότητα. Ούτε ο νους μας μετεωρίζεται πέραν από τα πάμφωτα και ατέρμονα όριά του, ούτε η καρδία μας αισθάνεται ένδειαν, ως ηνωμένη με τον Κύριον Ιησούν Χριστόν και τούτον Εσταυρωμένον και Αναστάντα…

Ο Οικουμενισμός αποτελεί ένα κοκτέιλ, συντεθειμένον από τας πλέον παραδόξους θρησκευτικάς δοξασίας και τας πλέον εκκεντρικάς φιλοσοφίας. Είναι ένας θρησκευτικός και φιλοσοφικός συγκρητισμός. Είναι μία σαθρά στέγη, όπου στεγάζει ό,τι ημπορεί κανείς να διανοηθή, ως θρησκειολογίαν και φιλοσοφίαν. Ένα μόνον δεν είναι: α λ ή θ ε ι α. Είναι ένα δυσθεώρητον ψεύδος, αλλ’  ωραίον ψεύδος, όπου θέτει εις δοκιμασίαν τας συνειδήσεις, τας πεπειθήσεις, την πίστιν. Είναι ένα γοητευτικόν μηδέν, όπου λαμβάνει υπόστασιν υπαρξιακήν εις την ψυχήν εκείνων, οίτινες δεν έζησαν την πληρότητα της Ορθοδοξίας και δεν εύρον «ανάπαυσιν ταις ψυχαίς αυτών»…                                                                        

Ο οικουμενισμός έχει δαιμονικήν διάρθρωσιν. Υποστηρίζει ότι ουδαμού υπάρχει αλήθεια. Υπόσχεται ότι με την μωσαϊκήν του σύνθεσιν θα δώση λύσιν εις όλα τα προβλήματα του ανθρώπου. Αποτελεί το μέσον μιας νέας θεωρήσεως της ζωής. Είναι άθεος μέσα εις την πολυθεϊαν του. Είναι ασεβής εν τη αποδοχή του υπό την στέγην του όλων των ασεβών. Παντού βλέπει κλάσματα αληθείας, κλάσματα ενός τεθραυσμένου καθρέπτου, τα οποία φιλοδοξεί να ενώση. Δεν παραδέχεται προσωπικόν Θεόν. Αρνείται να δεχθή αυθεντικά, θεόπνευστα δόγματα. Δεν πιστεύει εις αποκεκαλυμμένην αλήθειαν. Δεν υπάρχει μία αλήθεια, αλλά πολλαί, μερικαί, ατελείς. Ο οικουμενισμός δεν κάμνει διακρίσεις. Δεν στενοχωρείται δια την ποικιλίαν ιδεών. Διαλέγετε και παίρνετε. Δεν υπάρχουν αυθεντικά κριτήρια θρησκείας, φιλοσοφίας, τέχνης, ηθικής. Όλα είναι δεκτά και συγχωρημένα. Η αρνητική στάσις του εις πάσαν αλήθειαν, ως απόλυτον τον οδηγεί εις πάσαν ελευθερίαν. Ηθικόν είναι ό,τι επιθυμείς. Αληθές είναι ό,τι φρονείς. Καλόν ό,τι αισθάνεσαι. Ο οικουμενισμός λοιπόν αποτελεί μίαν νέαν έκδοσιν του παλαιού μηδενισμού. Δεν πιστεύει εις τίποτε και δεν απορρίπτει τίποτε. Είναι ένα τέρας, όπου αφομοιώνει τα πάντα…                                                                     

Δια τον «οικουμενισμόν» δεν υπάρχουν πατρίδες. Δεν υπάρχουν θρησκείαι. Υπάρχει ένας αόριστος Θεός, που αποδέχεται εξ ίσου την λατρείαν εντός του Παρθενώνος, εντός όλων των χριστιανικών ναών, μέσα εις τας παγόδας και τα τεμένη, εις τας μασωνικάς στοάς, τας συναγωγάς και τα μαυσωλεία των κομμουνιστών. Μέτρον πάσης αξίας ο άνθρωπος, με όλας τας κακίας και όλας τας αρετάς του. Ο «οικουμενισμός» συνθέτει ανέτως όλας τας γνωστάς μορφάς φιλοσοφίας. Τίποτε δεν είναι δι’  αυτόν παράδοξον, ψευδές, αληθές, δίκαιον, άδικον. Καμμία αξιολόγησις δεν είναι δυνατή. Είναι ο αντίχριστος της εποχής μας, όπου εις τους κόλπους του συνενώνει ευχαρίστως όλους τους λαούς, όλας τας φιλοσοφικάς θεωρίας, όλας τας αιρέσεις, όλας τας θρησκείας. Ένα μόνον αρνείται. Το Ορθόδοξον Δόγμα. Αυτό τον πληγώνει, αυτό δεν ανέχεται, διότι ως πατήρ του ψεύδους, μάχεται την μόνην εν τω κόσμω αλήθειαν. Και απόδειξις, ότι ουδείς βιών με συνέπειαν το Ορθόδοξον Χριστιανικόν Δόγμα, ευρίσκεται μέσα εις τους κόλπους του Αντιχρίστου, όπου εμφανίζεται με το αθώον και υψηλόν όνομα του «Οικουμενισμού».                                                                                                   

Οι «Οικουμενισταί» είναί πως γελοία υποκείμενα, δυστυχείς, οιηματίαι, φαντασιόπληκτοι, αβαθείς, προκαλούντες πότε τον οίκτον και πότε πικρόν γέλωτα εις τους ορθοδόξους χριστιανούς. Επιδεικνύουν πολυμάθειαν, ενώ είναι επιπόλαιοι και αντιφατικοί. Σεμνύνονται δια τον «οικουμενισμόν» των, που τον θεωρούν ως απόδειξιν της ευρύτητος και της σοφίας των. Εστερημένοι από αληθώς υψηλήν ορθόδοξον βίωσιν, αισθάνονται (παραισθάνονται) εαυτούς ελευθέρους, διότι δεν πιστεύουν εις το «στενόν δόγμα» της Ορθοδοξίας. Η άνευ όρων ανυποταξία των εις τον Χριστιανισμόν αποτελεί δι’  αυτούς πηγήν ψευδοχαράς, ότι είναι μεγάλοι και ελεύθεροι. Και αν κανείς τους ερωτήση, πως συμβαίνει ένας ανερμάτιστος «οικουμενιστής», εκ φύσεως ηλίθιος, να γίνεται αιφνιδίως μέγας και ελεύθερος, μόνον και μόνον διότι δεν έχει τίποτε μέσα του, διο και αποδέχεται τα πάντα; Αυτοί σας κοιτούν εν αμηχανία, διαπορούντες δια την … στρυφνότητα της ερωτήσεως! Αυτό συμβαίνει και με τους ιδίους αδογματιστάς, όταν επαναλαμβάνουν το Καζαντζάκειον, «δεν πιστεύω τίποτε, δεν ελπίζω τίποτε, είμαι ελεύθερος», και δηλώνουν υπερηφάνως ότι αγαπούν τον Καζαντζάκην, αλλ’  αγαπούν και τον… Χριστόν, είναι χριστιανοί! Και όταν τους είπη κανείς ότι ο Καζαντζάκης ύβρισε τον Χριστόν και ότι δεν επίστευεν εις την θεότητά Του, πως συμβιβάζουν τα ασυμβίβαστα; ακούτε ορμαθόν μωριών, αι οποίαι τέρπουν ου μετρίως τους ακούοντας…                                                                              

Η «οικουμενική ιδέα», ως άλλη τις πάγκαλος Θεά, λατρεύεται εις τον σημερινόν κόσμον, εις όλα τα στρώματα της κοινωνίας και εις όλην την ιεραρχίαν των εν τη πολιτεία αξιωμάτων. Και αυτό είναι η μεγαλυτέρα απόδειξις του μηδενισμού της εποχής μας. Ο άνθρωπος είναι ασθενές πλάσμα. Το περιβάλλον του ασκεί αποφασιστικήν επίδρασιν επί της φιλοσοφικής του συγκροτήσεως. Και μέσα εις τον σύγχρονον κυκεώνα ιδεών, φιλοσοφιών, θρησκευτικών ρευμάτων, πως θα αντιδράση; Ποίος του έδωκεν εφόδια ορθοδόξου πίστεως, πότε εύρε την ευκαιρίαν να γνωρίση τον Θεόν του, να δυνηθή να μεταπλασθή εις ηθικήν προσωπικότητα; Μόνον οι ολίγοι κρατούν την πίστιν και συντηρούν τας ορθοδόξους παραδόσεις. Οι πολλοί είναι ναυαγοί. Και η ευθύνη βαρύνει την Εκκλησίαν και εις αυτήν πίπτει ο ρόλος της σωτηρίας των ναυαγών και της διαφυλάξεως των κινδυνευόντων…                                                                          

Δεν εμφανιζόμεθα ως προφήται. Αλλά δεν χρειάζεται περισσότερον από μίαν προσεκτικήν εμβάθυνσιν εις τας πεποιθήσεις του σημερινού κόσμου, δια να διαπιστωθή ο μηδενισμός του. Αλλ’ εάν ο μηδενισμός των ούτως ή άλλως πλανωμένων εις τα ερέβη ψευδών θρησκειών και φιλοσοφιών οδηγή εις την εύρεσιν ίσως της Ορθοδοξίας, όμως ο μηδενισμός ημών των Ορθοδόξων, υπό την «οικουμενικήν» μορφήν των, αποτελεί την ασφαλεστέραν εγγύησιν, ότι διαλυόμεθα ως  Ορθόδοξον Έθνος…                                                                              

Κατά κόρον έχει υποστηριχθή ότι, εάν επεβιώσαμεν ως φυλή, τούτο οφείλομεν εις την συνοχήν μας εν τη Ορθοδοξία. Τούτο είναι μαθηματικώς εξακριβωμένον. Επομένως, ο ασφαλέστερος τρόπος δια να απολέσωμεν την εθνικήν μας φυσιογνωμίαν, την πνευματικήν και εθνικήν μας υπόστασιν είναι ο καλλιεργούμενος «οικουμενισμός», όστις κάμνει θραύσιν εις τον καλυτέρας τύχης άξιον Τόπον μας.                                                                                                                 

Τα θεμέλια της Πατρίδος μας τρίζουν. Ουδείς δύναται να την σώση, εκτός από την αγίαν Ορθοδοξίαν μας, της οποίας η ευρύτης εκτείνεται πολύ μακρότερον των φαντασιώσεων των «οικουμενιστών». Οι οποίοι εις το βάθος των είναι μηδενισταί, άρα ουδέν το πραγματικόν έχουν, ουδέν ανθρώπινον, ουδέν θείον. Μόνον η Ορθοδοξία αποτελεί ύπαρξιν και καλύπτει πάσας τας αξίας, ανθρωπίνας και θείας. Είναι θεανθρωπίνη…

  ΑΘΩΝΙΚΑ ΑΝΘΗ

∆ιαθρησκειακαί συναντήσεις µέ... ἄλλο νόηµα

Τήν 19η καί τήν 20ή Ὀκτωβρίου ὀργανώθηκε ἀπό τό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν ∆ιεθνής ∆ιάσκεψη «Γιά τόν Θρησκευτικό καί Πολιτιστικό πλουραλισµό», στήν ὁποία παραβρέθηκαν ὑψηλές προσωπικότητες τόσο θρησκευτικοί ἡγέτες ὅσο καί ἐκπρόσωποι διαφόρων κρατῶν. Στήν ∆ιάσκεψη, ὅπως δηλώθηκε «συµµετεῖχαν ἐκπρόσωποι διαφόρων χριστιανικῶν καί θρησκευτικῶν κοινοτήτων τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, πού σκοπό εἶχαν τήν ἑδραίωση κλίµατος ἐµπιστοσύνης γιά τήν ἐπικράτηση τῆς εἰρήνης, ὥστε νά µποροῦν νά συνυπάρχουν ὅλοι». Οἱ διαθρησκειακές αὐτές συναντήσεις, ὅπως γνωρίζουµε λειτουργοῦν ὡς προπέτασµα προκειµένου κάποια κέντρα ἐξουσίας νά χαράσσουν τά στρατηγικά τους σχέδια µέσα σέ κλῖµα φαινοµενικά καί ὑποκριτικά φιλειρηνικό. Οἱ ἐκδηλώσεις αὐτές πού χωρίς νά ἀνταποκρίνωνται στόν σκοπό, γιά τόν ὁποῖο συγκαλοῦνται ἐξυπηρετοῦν τούς κοσµοκρατορικούς στόχους τῆς Νέας Τάξεως Πραγµάτων γιά τήν ἐπιβολή τῆς Παγκόσµιας Κυβερνήσεως, Οἰκονοµίας καί Θρησκείας. Στήν ∆ιάσκεψη αὐτή, ὅπως ἦταν ἀναµενόµενο παραβρέθηκε καί ὁ Οἰκουµενικός Πατριάρχης, ὁ ὁποῖος εἶχε κατ΄ ἰδίαν συναντήσεις τόσο µέ τόν Πρόεδρο τῆς ∆ηµοκρατίας ὅσο καί µέ τόν Πρωθυπουργό τῆς Χώρας. Ὁ Οἰκουµενικός Πατριάρχης τό τελευταῖο διάστηµα κάνει ἔντονα τήν παρουσία του στήν Ἑλλάδα, κάτι πού εἶναι πρωτόγνωρο γιά την Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Μέ αὐτόν τόν τρόπο ὁ Παναγιώτατος ἔµµεσα ἀµφισβητεῖ τήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὡς ἀνώτατη, αὐτοκέφαλη ἐκκλησιαστική ἀρχή. Μέ τήν παρουσία του ὁ Πατριάρχης ἐπίσης ἀποσκοπεῖ στήν ἐπιβολή του ὡς «Προκαθηµένου τῆς Ὀρθοδοξίας», ρόλος ὁ ὁποῖος θά εἶναι καθοριστικός στήν προσεχῆ Πανορθόδοξη Σύνοδο τό 2016. Τέλος ἡ παρουσία τοῦ Πατριάρχου δέν εἶναι ἄσχετη µέ τήν ὅλη πολιτική πού ἀκολουθεῖ ἡ Ἀµερική στήν περιοχή τῶν Βαλκανίων καί τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, περιοχή ἡ ὁποία βρίσκεται σέ ἀποσταθεροποίηση, ἀστάθεια ἀλλά καί ἄµεση ἀνακατάταξη. Ἡ Ἀµερική χρειάζεται συµµάχους στήν περιοχή τήν στιγµή µάλιστα πού ἡ Ρωσία ἔχει καταφέρει νά πλήξη τήν κυριαρχία της χρησιµοποιώντας γιά τήν ἐπιβολή τῶν σχεδίων της καί τήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας.