Η Ελλάδα μας, δέχεται μια ακομη μαχαιριά, τώρα όμως πισώπλατα ! -- του Μητρ. Καλαβρύτων Αμβροσίου

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ Δ΄ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΦΑΛΗΡΟΥ

Ο Άγιος Αλέξανδρος Αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων ο Ιερομάρτυς

Τη αυτή ημέρα μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ  Αρχιεπισκόπου Ιεροσολύμων του Ιερομάρτυρος.                                                                  

Αλέξανδρος ο των Ιεροσολύμων Αγιώτατος Αρχιεπίσκοπος, εχρημάτισε πρώτον Βοηθός Επίσκοπος του Αρχιεπισκόπου Ιεροσολύμων Ναρκίσσου (185-213), διότι εκείνος ήτο πολύ γέρων, τελευτήσας εις ηλικίαν 116 ετών. Μετά δε τον εκείνου μαρτυρικόν θάνατον (213) εψηφίσθη υφ΄ όλων των Επισκόπων Αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων, ευρίσκετο δε εις τον θρόνον μέχρι των ημερών του ασεβεστάτου Δεκίου, όστις εβασίλευεν εις την παλαιάν Ρώμην κατά τα έτη σμθ΄-σαν΄ (249-251). Τότε ο τύραννος εκείνος εκίνησε μέγαν κατά των Χριστιανών διωγμόν και έστειλε προσταγάς βασιλικάς εις πάσαν χώραν, δια των οποίων προσέταξε να καταναγκάζωνται οι Χριστιανοί όπως θυσιάζωσιν εις τα είδωλα και όσοι δεν πείθονται εις τούτο να τιμωρώνται πρώτον με δεινάς τιμωρίας και έπειτα να στερώνται και της ζωής ταύτης με οδυνηρόν θάνατον. Τότε λοιπόν ο Αγιώτατος ούτος Αλέξανδρος, ο των Ιεροσολύμων Αρχιεπίσκοπος, διεβλήθη εις τον άρχοντα της Καισαρείας της εν Παλαιστίνη και παρασταθείς έμπροσθέν του σιδηροδέσμιος, συνδιελέχθη επί μακρόν μετ΄ αυτού· και τον μεν Χριστόν ανεκήρυξε μεγαλοφώνως ενώπιον πάντων Θεόν και Βασιλέα δημιουργόν όλου του κόσμου, τα δε είδωλα εκήρυξεν, ότι είναι δαίμονες και φανερά πλάνη, ανεθεμάτισε δε και τους προσκυνούντας και τιμώντας αυτά με λαμπράν και θαρραλέαν φωνήν. Ταύτα τα λόγια του Αγίου ετάραξαν τον έρχοντα και εξήψαν αυτόν. Όθεν κατά προσταγήν αυτού βασανίζεται ο του Χριστού Ιεράρχης με διαφόρους βασάνους. Έπειτα καταδικάζεται εις το να ριφθή εις το θέατρον και να φαγωθή ζων από τα θηρία. Αφού λοιπόν εξέδυσαν τον Άγιον και έδεσαν αυτόν οι δήμιοι γυμνόν εις το μέσον του θεάτρου, ως επίσημον κριόν, απέλυσαν κατ΄ αυτού διάφορα θηρία. Ο δε του Χριστού θεράπων προσευχηθείς προσέθεσε και τούτο εις το τέλος της προσευχής του· «Κύριε, εάν είναι θέλημά σου να τελειωθώ τώρα, ας γίνη καθώς ηθέλησας». Τότε τα θηρία, ω του θαύματος! άλλα μεν προσεκύνουν τον Άγιον και κλίνοντα κάτω τας κεφαλάς ανεχώρουν εις τας μάνδρας των, άλλα δε, κυλιόμενα κατά γης, εφίλουν τους πόδας του Αγίου και άλλα πάλιν έλειχον με τας γλώσσας των τας πεπληγωμένας του σάρκας. Ο δε μέγας Αρχιερεύς, ευχαριστήσας δια τούτο τον Θεόν, παρέδωκε την αγίαν του ψυχήν εις χείρας Αυτού την (12^ην) Δεκεμβρίου του έτους σν΄ (250), αφήνων αβλαβές το σώμα του εις την γην, το οποίον ευλαβείς τινες Χριστιανοί μυρίσαντες μετά πολλής ευλαβείας και τυλίξαντες με σινδόνας, ενεταφίασαν εις επίσημον τόπον. 

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου. -- Αποτειχισθέντος Μοναχού Αλυπίου. Αγιορείτου

Άνθη εκ των εορταστικών λόγων εις τον Ευαγγελισμόν της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Εορτή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, μηνύματα σωτηρίας, υπόθεσις ευφροσύνης και χαράς! Πανήγυρις πανηγύρεων της ελπίδος ημών. Απεστάλη ο αρχάγγελος Γαβριήλ προς την Παρθένον Μαρία, μήνυμα παγκοσμίου σωτηρίας φέρων, απεστάλη στρατιώτης, βοών το μυστήριον του Βασιλέως, μυστήριον γνωριζόμενον πίστει, ουκ ερευνόμενον λογικώς αλλά ομολογούμενον και θεολογούμενον. Απεστάλη τον έκτον μήνα, από την σύλληψιν του Ιωάννου του Προδρόμου, προς παρθένον μνηστευμένην τω Ιωσήφ. Ο προφήτης Ησαϊας περί τούτουθ λέγει: «Δοθήσεται το εσφραγισμένο βιβλίον, ανδρί ειδότι γράμματα». Εσφραγισμένον βιβλίον την Παρθένον Μαρίαν λέγει. Από ποίους εδόθη; Από τους ιερείς. «Ανδρί ειδότι γράμματα» δηλαδή ο Ιωσήφ είχε γυναίκα και παιδιά, όστις λέγει κατά τον προφήτην: «Ου δύναμαι αναγνώναι» δηλαδή αδυνατώ να διαβάσω διότι είναι σφραγισμένο (κλειστό) τηρούμενον να γίνει κατοικητήριον Θεού. Ουκ είχε συζυγικές-σαρκικές σχέσεις ο Ιωσήφ με την Μαρία.                        

Ο Γαβριήλ μηνύει εις παρθένον Μαρία την σάρκωσιν του Θεού Λόγου, η οποία κατανοήσασα ότι εκ Πνεύματος Αγίου τούτο, δέχεται λέγουσα το: «Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου» (Λουκ. α: 26-38).                                                                                                                                   

Χαίρε Θεοτόκε των εγγύς και των μακράν η ανάπαυσις. Χαίρε Παρθενομήτωρ, φωτοφόρε, σκεύος αμίαντον, μήτηρ και δούλη. Παρθένος μεν δια τον εκ σου τεχθέντα, μήτηρ δε δια τον εν αγκάλαις σου βασταχθέντα και γάάκτι τραφέντα. Δούλη δια τον μορφήν δούλον λαβόντα. Συνέλαβες ασπόρως, θεοπρεπώς δε εγέννησας.

Ταλαίπωρε Έλληνα, τα 400 χρόνια βιασμών σφαγών και δουλείας δεν σε παιδαγώγησαν. Κοίταξε τι έρχεται!

Η Διαβολική μετάνοια -- Ευχή και ευλογία Ιερομάρτυρος Του αείμνηστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Πανεπιστημίου

Είναι παλιά δουλειά του διαβόλου να εμποδίζει τους ανθρώπους από την μετάνοια. Να παρουσιάζει δύσκολη και ακατόρθωτη την υπακοή στη σωτήρια πρόσκληση «μετανοείτε», που απευθύνει ο Χριστός και η Εκκλησία. Μα δεν αρκείται ο πονηρός μόνο στα πλήθη των αμετανοήτων, τους οποίους καταδυναστεύει ανενόχλητος. Στηλώνει βλοσυρό το βλέμμα του και σ’ εκείνους τους λίγους, που τον περιφρόνησαν κι εντάχθηκαν εκούσια στο «μικρόν ποίμνιον» του Χριστού. Επιδιώκει να τους κάνει κι αυτούς να… μετανοήσουν, διότι μετανόησαν. Να υποτροπιάσει μέσα τους η απιστία και η αμετανοησία, ώστε να μπορεί να στρογγυλοκαθήσει και πάλι αυτός βασιλιάς, για να καταστήσει τα «έσχατα» των ανθρώπων εκείνων «χείρονα των πρώτων» (Ματθ. 12: 43-45). Είναι μάλιστα τόση η επιμονή και το θράσος του Σατανά, ώστε επιτίθεται ακόμη και σ΄ αυτούς τους κήρυκες της μετανοίας, που τον έχουν πληγώσει καίρια και τον έχουν απογυμνώσει από πολλούς οπαδούς. Παράδειγμα χαρακτηριστικό η μανιώδης επίθεσή του εναντίον του γηραιού επισκόπου Σμύρνης, του αγίου Πολυκάρπου, τον οποίο τιμά το μήνα αυτό η Εκκλησία μας.                                                                          

–Έχω θηρία. Σ΄ αυτά θα σε ρίξω, αν δεν μετανοήσεις!  Απειλεί εξοργισμένος ο ανθύπατος και προσπαθεί να αναγκάσει το δούλο του Θεού να μετανοήσει για την πίστη του και να προσκυνήσει τα είδωλα.                                                                                                                                     –Κάλεσέ τα! Δεν μπορούμε να μετανοούμε και ν΄ αφήνουμε τα καλύτερα, για να πέσουμε στα χειρότερα, αποκρίνεται ο άγιος.                                                                                                                   

–Μετανόησε, γέροντα! Αρνήσου τον Χριστόν, επιμένει ο άρχοντας.                                                               

–Ογδόντα έξ χρόνια τον υπηρετώ και σε τίποτε δεν με έβλαψε. Πως μπορώ, λοιπόν, να υβρίσω τον Βασιλέα και Σωτήρα μου;                                                                                                                        

Αυτή είναι η συλλογιστική του Πολυκάρπου, που κατακαίει το διάβολο. Συντρίβει ολοκληρωτικά κάθε σατανική προσπάθεια το επιχείρημα του Ιερομάρτυρα. Θέλγητρα και φόβητρα εξουδετερώνονται από την εμπειρία του. Και γίνεται η ηρωϊκή στάση του ευχή και ευλογία για τους χριστιανούς της κάθε εποχής, αλλά και πρότυπο τεχνικής για τον πνευματικό τους αγώνα. Δεν είναι θεωρητική γνώση η χριστιανική πίστη. Είναι βίωμα και εμπειρία. Ο άνθρωπος που έζησε την προσφορά του Χριστού, που την ένιωσε και την γεύθηκε με της ψυχής του τις αισθήσεις, δεν αλλάζει με τίποτε αυτή τη γεύση και την εμπειρία. Την απολαμβάνει ως την πιο χειροπιαστή απόδειξη της αλήθειας του Θεού, αλλά και την προβάλλει ως το πιο δυναμικό όπλο του. Μ΄ αυτήν βιώνει και επιβεβαιώνει την ασύγκριτη υπεροχή του Χριστού και φιμώνει το αδιάντροπο στόμα του διαβόλου.

Ο Άγιος Μάρτυς Συνετός

Τη αυτή ημέρα μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΣΥΝΕΤΟΥ.                                                       

Συνετός ο Άγιος Μάρτυς ήτο κατά τους χρόνους του βασιλέως Αυρηλιανού του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σο΄ - σοε΄ (270-275), Αναγνώστης υπάρχων της των Ρωμαίων Εκκλησίας, προβεβλημένος υπό του Αγίου Πάπα Σίξτου. Βλέπων δε τον Αυρηλιανόν να προσφέρη εις τα είδωλα θυσίας, συνδιελέχθη μετ΄ αυτού και περιπαίζων αυτόν, υπεσχέθη να θυσιάση και αυτός. Επειδή όμως κληθείς προς τούτο δεν ήθελε να θυσιάση, αλλ΄ εφανερώθη ότι δι΄ εμπαιγμόν μόνον είπε τον λόγον, δέρεται με βούνευρα τόσον πολύ, ώστε εβάφη από τα αίματα όλη η πέριξ αυτού γη. Έπειτα ρίπτεται εις την φυλακήν· κατά δε την ερχομένην ημέραν απλούται επί σιδηράς πεπυρακτωμένης εσχάρας. Τότε ήκουσεν άνωθεν θεϊκήν φωνήν, η οποία ενεδυνάμωνε και παρεκίνει αυτόν εις το Μαρτύριον, συγχρόνως δε έπεσε και ραγδαία βροχή· όθεν εσβέσθη μεν η πυρά, εφυλάχθη δε ο Άγιος αβλαβής. Μετά ταύτα κατά προσταγήν του βασιλέως εσκάφη λάκκος βαθύς έως δέκα πήχεις και εις το βάθος του λάκκου ετέθησαν όρθια ξύλα κοπτερά και οξέα, επ΄ αυτών δε ερρίφθη ο Μάρτυς του Χριστού και κατεκόπησαν όλα σχεδόν τα τίμια μέλη του σώματός του. Αλλά πάλιν θεία Προνοία καθίσταται υγιής· δια τούτο εκλείσθη εις το λεγόμενον Πάνθεον, εξαχθείς δε εκείθεν μετά ταύτα αποκεφαλίζεται και ούτω λαμβάνει ο αοίδιμος τον στέφανον του Μαρτυρίου.