Οι Άγιοι Θύρσος, Λεύκιος και Καλλίνικος

Τη ΙΔ΄ (14^η) του αυτού μηνός μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΘΥΡΣΟΥ, ΛΕΥΚΙΟΥ και ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ.                                                                                                                       

Θύρσος, Λεύκιος και Καλλίνικος οι Άγιοι Μάρτυρες ήθλησαν κατά τον καιρόν του βασιλέως Δεκίου του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σμθ΄ - σαν΄ (249- 251), κατήγοντο δε από την χώραν των Βιθυνών, από γένος λαμπρόν και περίφημον, αλλά και κατά την ευσέβειαν εφάνησαν έτι λαμπρότεροι, επειδή υπέμειναν από τους ασεβείς διάφορα παιδευτήρια και δεν ενικήθησαν οι αήττητοι. Κατά τον καιρόν εκείνον ήσαν εις όλας τας πόλεις ωμοί και ανήμεροι άεχοντες τιμωρούντες τους πιστούς ανηλεώς· ήλθε δε και εις την Καισάρειαν, εις την οποίαν κατώκουν οι Άγιοι, άρχων τις, Κουμβρίκιος ονόματι, όστις επεμελείτο πολύ τα είδωλα, έκτιζε βωμούς, έκαμνε θυσίας και ει τι άλλο ηδύνατο. Όχι δε μόνον αυτός ήτο εις την πλάνην αυτήν βεβυθισμένος, αλλ΄ ηγωνίζετο, ο ασύνετος, να ρίψη και άλλους εις την απώλειαν, άλλους με κολακείας και άλλους με απειλάς.                                                                                 

Κατά την εποχήν εκείνην ήτο και ο Άγιος Μάρτυς Λεύκιος, εις από τους πρώτους της πόλεως, βλέπων δε τας θλίψεις των δικαίων εθλίβετο και τους ελυπείτο ως συμπαθέστατος. Όθεν από τον θείον ζήλον ανεφλέγετο η καρδία του να παρρησιασθή δια την ευσέβειαν, μη υποφέρων να βλέπη τον αληθή Θεόν υβριζόμενον. Απήλθε λοιπόν αυτόκλητος ημέραν τινά, όταν εύρε καιρόν αρμόδιον, και λέγει ταύτα προς τον Κουμβρίκιον· «Διατί φονεύεις την ψυχήν σου, ταλαίπωρε, προσκυνών κωφά και αναίσθητα είδωλα; Δεν σε αρκεί δε το να υπάγης μόνος εις την απώλειαν, αλλά βιάζεις και άλλους ανθρώπους να γίνωνται και αυτοί αναισθητότεροι των λίθων και των ξύλων. Διότι δεν θέλεις να γνωρίσης τον αληθή Θεόν και Σωτήρα ημών Ιησούν Χριστόν και να έλθης εις το φως της αληθείας, αφήνων το σκότος της ματαιότητος»; Ταύτα ακούσας εξαίφνης ο ηγεμών από τον Λεύκιον, εθυμώθη και προστάσσει, χωρίς να τον εξετάση τελείως, να τον τανύσουν και να τον δείρουν εις την ράχιν ασπλάγχνως. Ο δε Μάρτυς εδέχετο τας πληγάς γλυκύτατα, ευλογών και ευχαριστών τον Κύριον· όθεν ο τύραννος βλέπων, ότι δεν ελάμβανε καν υπ΄ όψιν τους ραβδισμούς, προσέταξε να τον δείρουν περισσότερον και τόσον τον εμαστίγωσαν, ώστε όλον το σώμα του έγινεν απαλόν, τα κόκκαλα συνετρίβησαν, οι δήμιοι εκουράσθησαν, ο δε Άγιος πάντα μετά καρτερίας υπέμενε. Ταύτα ακούων ο ηγεμών εγνώρισεν από την καρτερίαν τού Μάρτυρος και από την παρρησίαν του, αφού ήλθεν αυτόκλητος εις τα κολαστήρια, ότι δεν ήτο δυνατόν να μετατρέψη την γνώμην του· όθεν είπε προς αυτόν προσποιούμενος ότι του κάμει χάριν τινά· «Επειδή ποθείς τον θάνατον, Λεύκιε, εγώ να σου τον χαρίσω, καθώς πολλάκις και άλλους πολλούς ομοίους σου πεπλανημένους Χριστιανούς εθανάτωσα». Ούτως ειπών, προσέταξε να τον αποκεφαλίσουν έξω της πόλεως. Επήγαινε λοιπόν ο Άγιος εις τον τόπον της καταδίκης χαίρων και αγαλλιώμενος με φαιδρόν και ιλαρόν πρόσωπον, ως να επρόκειτο να στεφανωθή, καθώς και πράγματι εστεφανώθη παρά του μισθαποδότου Χριστού εις τους ουρανούς και συνευφραίνεται με τους Αγίους Αγγέλους αιώνια. 

O Άγιος Νέος Ιερομάρτυς Γαβριήλ

Τη αυτή ημέρα μνήμη του Αγίου Νέου Ιερομάρτυρος ΓΑΒΡΙΗΛ, Αρχιεπισκόπου Σερβίας, του εν Προύση μαρτυρήσαντος κατά το έτος αχνθ΄ (1659).                           

Γαβριήλ ο αγγελώνυμος ούτος Αρχιεπίσκοπος της Σερβίας, ευρισκόμενός ποτε εις μεγάλην στενοχωρίαν, ως μη δυνάμενος να οικονομήση το χρέος της επαρχίας του, επήγεν εις την Βλαχίαν, και εκείθεν εις Μοσχοβίαν χάριν ελέους, ήτοι δια να λάβη βοήθειάν τινα ικανήν να κυβερνήση τα της επαρχίας του. Κατ΄ εκείνον δε τον καιρόν κατά τον οποίον έλειπε ο Γαβριήλ από την επαρχίαν του, Μάξιμός τις, ευρών ευκαιρίαν, ήρπασε δυναστικώς τον Αρχιεπισκοπικόν θρόνον του και όταν επέστρεψεν ο Γαβριήλ εύρε τον Μάξιμον εις την επαρχίαν του. Όθεν εζήτει να τον εξώση και να επαναλάβη τον θρόνον του. Αλλ΄ ο Μάξιμος, προσθέτων ανομίαν επί τη ανομία, επήγεν εις τον βεζύρην, όστις ήτο τότε μετά του βασιλέως εις Προύσαν, και κατηγόρησε ψευδώς τον ευλογημένον Γαβριήλ, ότι επιβουλεύεται την βασιλείαν των. Ακούσας ταύτα ο βεζύρης, έστειλε παρευθύς και έφερεν έμπροσθέν του τον Γαβριήλ, εξετάσας δε αυτόν με μεγάλην ακρίβειαν και μαθών όσα ηκολούθησαν μεταξύ των δύο, ηννόησε πάσαν την αλήθειαν· παρ΄ όλα ταύτα όμως λέγει προς τον Άγιον· «Επειδή κατηγορήθης ότι είσαι επίβουλος της βασιλείας, πρέπει κατά τους νόμους να θανατωθής. Αν όμως αφήσης την πίστιν σου, και έλθης εις την ιδικήν μας, θέλω σου χαρίσει την ζωήν, και θέλω σου δώσει το πρώτον αξίωμα της βασιλείας μας, να διέλθης ζωήν χαριεστάτην, ευδαίμωνα και δεδοξασμένην». Ταύτα ακούσας παρ΄ ελπίδα ο μακάριος Γαβριήλ, απεκρίθη με μεγάλην ευτολμίαν· «Εγώ είμαι τελείως αμέτοχος από την κατηγορίαν ταύτην και τούτο πας τις το αντιλαμβάνεται, ο δε κατήγορός μου ζητεί με κάθε τρόπον να με εκβάλη από το μέσον, δια να πάρη την επαρχίαν μου· όθεν αδίκως αποθνήσκω· το δε να αφήσω την πίστιν μου, και να έλθω εις την ιδικήν σας, δια να ελευθερωθώ από τον θάνατον, δεν είναι δυνατόν να το δεχθώ ποτέ, εν όσω είμαι με τας φρένας μου, είμαι δε έτοιμος να υπομείνω, με την δύναμιν του Χριστού μου, μύρια βάσανα, και να αποθάνω δια την αγάπην του, όχι μίαν φοράν, αλλά εκατόν, αν είναι δυνατόν· τα δε αξιώματα και τα ψευδή ταύτα επίκηρα αγαθά, τα οποία μου υπόσχεσαι, ας είναι δια σας».                                            Τότε παραλαβόντες τον Άγιον οι βασανισταί ήρχισαν να τον παιδεύουν με πολλά και διάφορα βάσανα, δια να τον κάμουν να μεταβάλη γνώμην και να αρνηθή τον Χριστόν. Αλλ΄ ο γενναίος Αθλητής τα εδέχετο όλα με μεγάλην καρτεροψυχίαν, και είχε μεγάλην χαράν ότι ηξιώθη να πάθη δια τον Χριστόν, καθώς και ο Χριστός έπαθε δι΄ αυτόν. Τέλος ιδόντες οι ασεβείς το αμετάθετον της γνώμης του, τον επήγαν εις τον διωρισμένον τόπον, ένθα τον εκρέμασαν και ούτω παρέδωκε την αγίαν και τρισολβίαν ψυχήν του εις χείρας Θεού. Ω πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας. Αμήν.                           

Ταις των σων Αγίων πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός, ελέησον ημάς. Αμήν.

Αν δεν αντιδράσεις θα φταις ΕΣΥ !

Η Σύνοδος της Ιερείας συνεκλήθη ως Οικουμενική και όμως στην εκκλησιαστική συνείδηση έχει καταγραφεί ως ψευδοσύνοδος, «ψευδοσύλλογος», ληστρική, δηλ. σύνοδος ληστών!

π. Αναστάσιος Κ. Γκοτσόπουλος :

Ή Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος ήρθε ως απάντηση της Αλήθειας του Χριστού σε μια άλλη Σύνοδο που είχε συγκληθεί 33 χρόνια νωρίτερα στα Παλάτια της Ιερείας, περιοχή στην ασιατική ακτή του Βοσπόρου. Η Σύνοδος εκείνη συνεκλήθη από τον εικονομάχο αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ε΄ και συμμετείχαν περί τους 350 επισκόπους. Με τις αποφάσεις της καταδικάστηκε ως ειδωλολατρία η προσκύνηση των εικόνων και αναθεματίστηκαν οι υπερασπιστές τους, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Άγ. Γερμανός και ο μεγάλος θεολόγος των εικόνων Αγ. Ιωάννης Δαμασκηνός!  Ας προσέξουμε αυτό το σημείο: Η Σύνοδος της Ιερείας συνεκλήθη ως Οικουμενική και όμως στην εκκλησιαστική συνείδηση έχει καταγραφεί ως ψευδοσύνοδος, «ψευδοσύλλογος», ληστρική, δηλ. σύνοδος ληστών! Η Ζ΄ Οικουμενική την χαρακτηρίζει «Καϊαφαϊκόν συνέδριον» και την αναθεματίζει με τη χαρακτηριστική φράση «τῷ φρυαξαμένῳ συνεδρίῳ κατά τῶν σεπτῶν εἰκόνων,  ἀνάθεμα»!

Η ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ; ΣΤΗ ΜΥΤΙΛΗΝΗ !! - ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=14&t=12235

Ο αείμνηστος Ιωάννης Κορναράκης προς τον κ. Βαρθολομαίον:

…Επιλέξατε να επαναλάβετε το ιστορικό λάθος του παρελθόντος, της καταφυγής στη σκέπη και προστασία του Ρωμαίου Ποντίφικα! Και το έγκλημα έγινε! Καταφύγατε στη σαρκωμένη αίρεση! Ζητήσατε τη βοήθεια του Πάπα! «Πέσατε στην αγκαλιά του Πάπα»! Συλλειτουργήσατε, συμπροσευχηθήκατε, ανταλλάξατε λειτουργικό ασπασμό αγάπης και υποσχεθήκατε αμοιβαία δέσμευση, για «πλήρη και τελική ένωση»! Ενεργήσατε ως κάτοχος κύρους Οικουμενικής Συνόδου, ως μονοκράτωρ Πάπας του ορθοδόξου χώρου! Η τραγική αυτή επιλογή σας, να προσφύγετε στην προστασία του Ρωμαίου Ποντίφικα έχει εντούτοις το νοηματικό βάρος, αλλά και τις συνέπειες του αμαρτητικού παραπτώματος της αδαμικής παραβάσεως. Επαναλάβατε, με την τραγική σας επιλογή, το αξιολογικό έγκλημα της αρχεγόνου αυτής πράξεως. Μεταξύ του θελήματος του Θεού και του δικού σας, του καταπτοημένου από το αδιέξοδό σας, θελήματος, προτιμήσατε την αθέτηση του πρώτου! Μεταξύ της αμωμήτου Ορθοδοξίας, της κιβωτού της αποκεκαλυμμένης αληθείας και της παπικής αιρετικής κακοδοξίας, προτιμήσατε την τελευταία! Επιλέξατε την εμπλοκή σας στην αίρεση, ως σωτήρια λύση της στηρίξεως του εγκοσμίου οικουμενικού σας κύρους! Σας εγοήτευσε η υποβολή του όφεως! Στρέψατε την πλάτη σας στην αγιοπνευματική πατερική παράδοση της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού και αδιαφορήσατε για τις ανυπολόγιστες ευθύνες σας, τις οποίες έχουν ήδη καταγράψει οι αθετηθέντες, από την επιλογή σας, Ιεροί Κανόνες, στη χρεωστική, εις βάρος σας, μερίδα του βιβλίου του ουρανού!

Ο Όσιος Αρσένιος

Τη αυτή ημέρα μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΑΡΣΕΝΙΟΥ του εν τω Λάτρω.             

Αρσένιος ο Όσιος και θαυματουργός Πατήρ ημών ήτο από την Κωνσταντινούπολιν, υιός γονέων ευσεβών, πλουσίων και πρώτων κατά το γένος. Παρεκτός όμως του ότι ο Όσιος ούτος ήτο τοσούτον περιφανής κατά το γένος, εδόθη εις αυτόν υπό του τότε βασιλέως και άλλο αξίωμα, ο τίτλος δηλαδή στρατηγού και πατρικίου του θέματος του καλουμένου των Κιβυρραιωτών. Αλλά και όταν ποτέ στόλος βασιλικός εστάλη εις υπερπόντιον ταξίδιον, την διοίκησιν τούτου ανέλαβεν ο Όσιος· επειδή όμως γενομένης τρικυμίας μεγάλης ανέβρασεν η θάλασσα εξ αυτού του πυθμένος, και τα μεν πλοία κατεποντίσθησαν αύτανδρα, αυτός δε μόνος διεσώθη και εξήλθεν εις την στερεάν, τούτου ένεκα ευρών ευκαιρίαν, έλαβεν εκείνο το οποίον προ πολλού επόθει, ήτοι ενεδύθη το Αγγελικόν Σχήμα των Μοναχών.                                           

Όθεν εταλαιπώρει ο Όσιος το σώμα και υπέτασσεν αυτό εις την ψυχήν με νηστείας, με αγρυπνίας, με χαμευνίας και άλλας κακοπαθείας· προς τοις άλλοις δε εστενοχώρει και την σάρκα του με βαρέα σίδηρα ο της αληθεία σιδήρου και αδάμαντος δυνατώτερος και στερρότερος. Τα δε ρείθρα των δακρύων εκείνου και τας ολονυκτίους στάσεις και τους πολέμους των πονηρών πνευμάτων και την υπομονήν την οποίαν εδείκνυεν εις τα ψύχη του χειμώνος και εις τα καύματα του θέρους, ταύτα, λέγω, πάντα ποίος δύναται να αριθμήση; Με τοιούτους αγώνας αγωνιζόμενος ο μακάριος, πέμπεται υπό του Παναγίου Πνεύματος εις τινα τόπον, κείμενον αντικρύ του καλουμένου Ιερού· εκεί δε απελθών με την παντοτεινήν ροήν των δακρύων του απέδειξεν ο αοίδιμος τον τόπον εκείνον κοιλάδα του κλαυθμώνος. Τα δε ενδύματά του ήσαν τρίχινα· όθεν όσα μέρη του σώματος δεν εταλαιπώρουν τα σίδηρα, ταύτα εταλαιπώρουν τα τρίχινα ιμάτια. Η τροφή του δε, ή μάλλον ειπείν η ατροφία του, ήτο βοτάναι άγριαι και ταύτας έτρωγεν όχι με χορτασμόν, αλλά τόσον μόνον όσον να φαίνεται ότι κάτι εγεύετο· την δε δίψαν αυτού ανεκούφιζε με ολίγιστον μόνον ύδωρ και αυτό ανά δύο ή τρεις ημέρας λαμβανόμενον.                     

Έπειτα αναχωρήσας εκείθεν, επήγεν εις το θαυμάσιον όρος του Λάτρου, το εν τη Ασία ευρισκόμενον· ένθα διατρίβων θαυμαστώς ο πανθαύμαστος, εθανάτωσε με την προσευχήν του και με τον τύπον του Τιμίου Σταυρού μίαν ασπίδα (είδος φαρμακερού όφεως), η οποία εφώλευεν εκεί και εδηλητηρίαζε τα ύδατα. Απελθών δε και εκείθεν μετέβη κατά θείαν προσταγήν εις το Μοναστήριον το ονομαζόμενον των Κελλιβάρων, γενόμενος δε Ηγούμενος αυτού δι΄ ολίγον καιρόν πολλούς παρεκίνησεν εις εργασίαν της αρετής. Έπειτα αναχωρήσας από το Μοναστήριον επανέρχεται εις την ποθεινήν ησυχίαν του, υστερούμενος, θλιβόμενος, κακουχούμενος και έγκλειστος μένων εντός οπής, εις την οποίαν ήσαν φωλεαί και κατοικίαι πολλών θηρίων. Εκεί λοιπόν έμενεν ησυχάζων, άλλος Προφήτης Δανιήλ αναφανείς· διότι όπως εκείνος έμεινεν εις τον λάκκον των λεόντων αβλαβής, ούτω και ο μεγαλόψυχος ούτος Αρσένιος έμενεν εις την οπήν εκείνην, την κατοικίαν των θηρίων, αβλαβής και απείρακτος. Μάλιστα δε ο Όσιος ούτος δια της προσευχής του απεδίωξε μεν τα εκείσε εμφωλεύοντα θηρία, σχολείον δε των ψυχών την φωλεάν εκείνην εποίησεν. Επειδή δε οι αδελφοί τού Μοναστηρίου ελθόντες τον παρεκάλουν να απέλθη μετ΄ αυτών, επιστρέφει πάλιν ο Όσιος εις το Μοναστήριον, πλην και εκεί ευρισκόμενος δεν συνέζη πλέον μετά των αδελφών, αλλά κλεισθείς εις κελλίον στενώτατον, μόνος μόνω ελάτρευε τω Θεώ και κατά τας εξ ημέρας της εβδομάδος ούτε συνδιελέγετο, ούτε φαγητόν έτρωγε, μόνον δε κατά την Κυριακήν συνείθιζεν ο Άγιος και να ομιλή και να τρώγη. Διατί όμως να περιττολογώμεν; Εις τοσαύτην απάθειαν έφθασεν ο Όσιος, ώστε ουδέ σωματικήν τροφήν έτρωγε πλέον ο αείμνηστος τρεφόμενος υπό θείου Αγγέλου· αλλά και των θαυμάτων την χάριν έλαβε παρά Κυρίου, διότι ύδατα πικρά ταράξας με την ράβδον του, μετέβαλε ταύτα εις γλυκύτατα, δια της Χάριτος του Χριστού.                                                                                                                 

Ούτω πολιτευόμενος ο Όσιος, με φρόνησιν και ανδρείαν και με σωφροσύνην και δικαιοσύνην, έφθασεν εις το τέλος της ζωής του και εκαλείτο εις τας άνω Μονάς. Δια τούτο εκάλεσεν όλους τους πέριξ κατοικούντας Μοναχούς και εδίδαξεν αυτούς περί αποταγής κόσμου και των εν κόσμω, προς τούτοις δε και περί υπομονής και φιλαδελφίας και περί ταπεινώσεως και προσευχής· έπειτα γονατίσας και με τους οφθαλμούς πλήρεις δακρύων παρέδωκε την αγίαν του ψυχήν εις χείρας Θεού, πολλά και μετά θάνατον θαύματα εργασάμενος. Ιάτρευσε δε ο Άγιος κατά παράκλησιν των αδελφών δαιμονιζόμενόν τινα, όστις επιχειρήσας να τρυπήση τον τάφον του Αγίου έγινε παράλυτος δια την τόλμην του, ελθών δε ύστερον εις συναίσθησιν μετενόησε και έλαβε την παρά του Αγίου συγχώρησιν. Αλλά και Μοναχός υδρωπικός, προσελθών εις τον τάφον του Αγίου, παρεκάλεσεν αυτόν να τον ιατρεύση· και ευθύς, ω του θαύματος! έλαβε την υγείαν του, ευχαριστών άμα και δοξάζων τον τους Αγίους Αυτού δοξάζοντα Χριστόν, τον μόνον αληθινόν Θεόν και Σωτήρα των ψυχών ημών.