Ο Άγιος Μάρτυς Αντίοχος

Τη αυτή ημέρα μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΑΝΤΙΟΧΟΥ, αδελφού του Αγίου Μάρτυρος Πλάτωνος.                                                                                                                                                         

Αντίοχος ο Μάρτυς κατήγετο εκ της εν Καππαδοκία πόλεως Σεβαστείας, την ιατρικήν δε μετερχόμενος περιήρχετο τας πόλεις και ιάτρευσε τους ασθενούντας. Περιερχόμενος λοιπόν την χώραν της Γαλατίας και Καππαδοκίας και ιατρεύων πάσαν ασθένειαν, συνελήφθη υπό του ηγεμόνος Ανδριανού, εκρεμάσθη δε υπ’ αυτού επί ξύλου και εξεσχίσθη εις τα πλευρά, δοθείς είτα εις το πυρ. Επειδή όμως αι βάσανοι αύται δεν έβλαψαν αυτόν, τούτου ένεκα εφυλακίσθη, και την επιούσαν ερρίφθη εντός λέβητος πλήρους ζέοντος ελαίου, ο οποίος εκαίετο επτά ημέρας. Εξελθών δε ο Άγιος και εκείθεν δια της θείας χάριτος αβλαβής, εδόθη ίνα καταβροχθισθή υπό των θηρίων, αλλά και αυτά τον αφήκαν αβλαβή· είτα συντρίψας δια της προσευχής του όλα τα είδωλα και εις κόνιν αυτά μεταβαλών, απεκεφαλίσθη δια την αιτίαν ταύτην ο αοίδιμος και έλαβε του μαρτυρίου τον στέφανον. Ιδών δε Κυριακός ο δήμιος, ο αποκεφαλίσας τον Άγιον, παράδοξον θαύμα, ήτοι να τρέξη εκ του λαιμού του αίμα και γάλα, ωμολόγησε παρρησία εαυτόν Χριστιανόν και εφώνησεν· «Ανάθεμα τω Αδριανώ και τοις ειδώλοις αυτού». Διο αποκεφαλισθείς και αυτός ανήλθεν εις ουρανούς, ίνα μετά του Αγίου Αντιόχου συναγάλληται. 

Ο Άγιος Μάρτυς Φαύστος

Τη αυτή ημέρα μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΦΑΥΣΤΟΥ                                                                                

Φαύστος ο Μάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Δεκίου εν έτει σν΄ (250) και συλληφθείς δια την εις Χριστόν πίστιν, ωμολόγησε παρρησία τον Χριστόν. Όθεν εκαρφώθη επί σταυρού και ετοξεύθη· κρεμάμενος δε επί του σταυρού πέντε ημέρας, παρέδωκε την αγίαν του ψυχήν εις χείρας Θεού, παρά του οποίου έλαβε τον στέφανον της αθλήσεως. 

Ο Άγιος Ιερομάρτυς Αθηνογένης

Τη ΙΣΤ΄ (16^η) του αυτού μηνός μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΑΘΗΝΟΓΕΝΟΥΣ, Επισκόπου γενομένου Πηδαχθόης ή Πηδαχθήσης, και των ΔΕΚΑ ΜΑΘΗΤΩΝ αυτού.                        

Αθηνογένης  ο Άγιος Μάρτυς πατρίδα είχε την εν Καππαδοκία Σεβάστειαν, ακμάσας κατά τους χρόνους του Διοκλητιανού εν έτει 290 και δια την αρετήν αυτού και ταπείνωσιν έγινεν Επίσκοπος Πηδαχθόης. Συλληφθείς είτα υπό του ηγεμόνος Φιλομάχου, μετά των δέκα αυτού μαθητών, υπέμεινε μετ’ αυτών ο αοίδιμος πολλάς βασάνους· τελευταίον δε όλοι αποκεφαλισθέντες έλαβον παρά Κυρίου τους στεφάνους της αθλήσεως. Λέγεται δε, ότι μεταβάς ο Άγιος, πριν ή συλληφθή, εις το Μοναστήριον, μη ευρών δε τους μαθητάς του, συλληφθέντας προ αυτού, αλλά την έλαφον, την οποίαν είχεν αναθρέψει εν τω Μοναστηρίω, ηυλόγησεν αυτήν και της ηυχήθη να μη γίνωσι τα τέκνα της άγρα των κυνηγών, αλλά κατ’ έτος να φέρωσι διαδοχικώς αυτή τε και τα παρ’ αυτής τεχθησόμενα μικράν έλαφον· πραγματοποιηθείσης δε της ευχής του Αγίου, τούτο το παράδοξον και εν ταυτώ χαριέστατον λαμβάνει χώραν μέχρι της σήμερον, τουτέστιν εν ω τελείται η ιερά λειτουργία κατά την επέτειον μνήμην του, φθάνουσα, μετά την ανάγνωσιν του Ευαγγελίου, μία έλαφος μεθ’ ενός νεογνού της, και εισερχομένη εν τη Εκκλησία, αφιερώνει αυτό εις τον Άγιον, και είτα εξέρχεται πάλιν· το δε ελαφόπουλον λαμβάνοντες οι εκεί συναθροιζόμενοι Χριστιανοί σφάζουσι και τρώγουσιν εις δόξαν Θεού και εις τιμήν του Αγίου Μάρτυρος Αθηνογένους. Τελείται δε η αυτού Σύναξις και εορτή εις τον Ναόν του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, τον ευρισκόμενον εις το Κυπαρίσσιον, το οποίον, ως λέγουσι τινες, είναι Μοναστήριον, και ευρίσκεται πλησίον εις τα Μουδανία. 

Η Οσία ΜΑΤΡΩΝΗ

Τη αυτή ημέρα η εύρεσις της τιμίας Κάρας της Οσίας μητρός ημών ΜΑΤΡΩΝΗΣ της Χιοπολίτιδος.                                                                                                                                                

Ματρώνης της Οσίας μητρός ημών της Χιοπολίτιδος η εύρεσις της τιμίας Κάρας έλαβε χώραν μετά ικανόν χρόνον από την κοίμησιν και ταφήν αυτής. Ταύτης της Οσίας η φήμη εξαπλουμένη απανταχού προσείλκυε πλήθος πολύ των ευσεβών, οίτινες προσήρχοντο μετά πίστεως εις τον ιερόν αυτής Ναόν και ελάμβανον έκαστος ως εκ πηγής ακενώτου την ίασιν. Τον ιερόν τούτον Ναόν επιθυμούντες οι φιλόστοργοι παίδες της Οσίας, οι Χίοι, να διευρύνουν δια να επαρκή ούτος εις το πολύ πλήθος των προσερχομένων και ανασκάπτοντες τα θεμέλια ήνοιξαν τον τάφον της Οσίας και ανεύρον εν αυτώ την αγίαν Κάραν αυτής ως όντως θησαυρόν άσυλον, πλούτον αναφαίρετον, θαυμαστήν ευωδίαν αποπνέουσαν και τους πάντας αρωματίζουσαν. Εν τη ώρα αυτής της ευρέσεως πολλά θαύματα ετελέσθησαν· παράλυτος ανωρθώθη, και μογιλάλος γυνή εγερθείσα της κλίνης ελάλει καθαρώς δοξάζουσα τον Θεόν. Ουχί δε μόνον ταύτα αλλά και πάντοτε μέχρι της σήμερον η Αγία τα αυτά και πλείονα ποιεί, διο και η μνήμη ταύτης της ευρέσεως ετάχθη εορτάζεσθαι εν ταύτη τη ημέρα, εις ωφέλειαν ημών και τιμήν και δόξαν της Οσίας και του ταύτην και πάντας τους αυτού θεράποντας δοξάζοντος Θεού. 

Ο Άγιος Ισαπόστολος Βλαδίμηρος

Τη αυτή ημέρα του Αγίου και Ισαποστόλου βασιλέως των Ρώσων ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΥ του εκχριστιανίσαντος την Ρωσίαν εν ειρήνη τελειωθέντος.                                                                        

Βλαδίμηρος ο Ισαπόστολος Άγιος της Ρωσικής Εκκλησίας και ηγεμών της Ρωσίας ήτο υιός του ηγεμόνος του Κιέβου Σβιατοσλάβ, γεννηθείς κατά το έτος 949. Η μήτηρ του εκαλείτο Μαλούσα, ήτο δε πρότερον οικονόμος της μητρός του Σβιατοσλάβ Αγίας βασιλίσης Όλγας, ήτις ησπάσθη πρώτη τον Χριστιανισμόν εν Ρωσία και ωδήγησε πολλούς ειε την ευσέβειαν. Ο Βλαδίμηρος μετά τον θάνατον του πατρός του κατεδιώχθη υπό των αδελφών του Γιαροπόλσκ και Ολιέγ και κατέφυγεν εις Σουηδίαν, βραδύτερον όμως κατανικήσας αυτούς κατέλαβε τον θρόνον του Κιέβου. Κατά την εποχήν εκείνην ο Βλαδίμηρος ήτο ακόμη ειδωλολάτρης, διότι και ο πατήρ του ελάτρευεν έως τέλους τα είδωλα, μη ακολουθήσας εις την πίστιν του Χριστού την μητέρα του Όλγαν, έλαβε δε πολλάς συζύγους, εκ των οποίων απέκτησε δώδεκα υιούς και ένδεκα θυγατέρας. Ούτος προτού να γίνη ακόμη Χριστιανός ανήγειρεν επί του λόφου του Κιέβου παρά την όχθην του Δνειπέρου μέγα είδωλον του Περούν, τον οποίον ελάτρευον ως θεόν της βροντής και αστραπής, όστις ήτο και ο κύριος θεός των Σλαύων, εις τον οποίον, όπως αναφέρουν τα αρχαία Ρωσικά χρονικά, εγίνοντο ανθρώπιναι θυσίαι. Κατά την εποχήν εκείνην υπήρχον εν Κιέβω δύο Ναοί, ο του Προφήτου Ηλιού και εις μικρός ξύλινος Ναός της Αγίας Σοφίας, οίτινες είχον ιδρυθή υπό της μάμμης του Αγίου βασιλίσσης Όλγας και των υπ’ αυτής οδηγηθέντων εις την πίστιν του Χριστού πρώτων Ρώσων Χριστιανών. Ο Βλαδίμηρος ήτο τότε πολύ μαχητικός και δραστήριος βασιλεύς. Επολέμησε κατά των χωριστών σλαυικών εθνών, του Λιθουανικού έθνους και των Βουλγάρων. Κατόπιν όμως φωτισθείς υπό της θείας χάριτος και δια των πρεσβειών και ικεσιών της μάμμης του Αγίας βασιλίσσης Όλγας επίστευσεν εις τον αληθινόν Θεόν. Τα αρχαία χρονικά αναφέρουν πολλά θαυμαστά γεγονότα περί της προσελεύσεως εις την αληθή πίστιν του Χριστού του Αγίου τούτου βασιλέως Βλαδιμήρου. Πολλοί τότε Χριστιανικοί λαοί, Έλληνες, Λατίνοι και άλλοι, έστειλαν προς αυτόν εις το Κίεβον Ιεραποστόλους, αλλ’ ούτος τους απέπεμψε και έστειλεν ιδικούς του απεσταλμένους εις τα Χριστιανικά κράτη, ίνα εκλέξουν τον λαόν εκ του οποίου θα εδέχετο ούτος το Χριστιανικόν Βάπτισμα. Ελθόντες τότε οι απεσταλμένοι του Βλαδιμήρου εις την Κωνσταντινούπολιν παρηκολούθησαν την θείαν λειτουργίαν και τας διαφόρους τελετάς εις την Αγίαν Σοφίαν. Τόσον δε βαθείαν εντύπωσιν έκαμον εις αυτούς, ώστε έμειναν κατάπληκτοι και έλεγον κατόπιν εις τον Βλαδίμηρον· «Ουκ ίσμεν ει εσμέν εν ουρανώ ή επί της γης». Δεν ημπορούσαμεν δηλαδή να ξεχωρίσωμεν αν ευρισκόμεθα εις τον ουρανόν ή επί της γης. Και προσέθετον: «Εάν η Ελληνική πίστις δεν ήτο αρίστη, η μάμμη σου, η οποία ήτο σοφωτάτη γυνή, δεν θα ησπάζετο αυτήν». Τότε ο Βλαδίμηρος πιστεύσας εις τον Χριστόν εβαπτίσθη εν Κιέβω το έτος 987. Ενυμφεύθη δε και την αδελφήν των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου Βασιλείου Β΄ του Βουλγαροκτόνου και Κωνσταντίνου Η΄ Άνναν. Κατεκρήμνισε τότε όλα τα είδωλα και εβάπτισεν εν πρώτοις τους κατοίκους του Κιέβου, εις τας εκβολάς του παραποτάμου του Δνειπέρου Βορυσθένους· εις το σημείον δε αυτό ηγέρθη και μνημείον εις ανάμνησιν του μεγάλου αυτού γεγονότος. Κατόπιν εβάπτισε και τους λοιπούς Ρώσους, μόνον δε εις την ηγεμονίαν του Νοβογορόδ συνήντησεν αντίστασιν εκ μέρους των ιερέων των ειδώλων. Ο Βλαδίμηρος έκτισεν εν Κιέβω και δύο ωραίας Εκκλησίας Δεσατίναϊα και Σπας-να-Μπερέτσοβε καλουμένας από τους επιχωρίους, αίτινες είναι αι αρχαιότεραι Εκκλησίαι που διετηρήθησαν μέχρι σήμερον. Ο Βλαδίμηρος μετά την βάπτισίν του μετέβαλεν εντελώς χαρακτήρα και έγινεν αληθινός Χριστιανός. Ο χρονογράφος Νέστωρ αναφέρει περί αυτού ότι εις την επικράτειάν του κατήργησε την θανατικήν ποινήν, επειδή τούτο απηγορεύετο υπό του Χριστιανισμού. Ο μακάριος Βλαδίμηρος εξετιμήθη πολύ υπό του Ρωσικού λαού, και τα Ρωσικά επικά άσματα «Μπιλίναι»τοποθετούν τούτον εις το κέντρον του έπους του Κιέβου. Ούτω θεαρέστως πολιτευόμενος ο Άγιος εκοιμήθη τη ιε΄ (15) Ιουλίου του έτους 1015. Και ο μεν μισθαποδότης Κύριος κατέταξε την μακαρίαν αυτού ψυχήν μετά των Αγίων, η δε Εκκλησία ονομάσασα αυτόν Ισαπόστολον Άγιον γεραίρει την μνήμην αυτού την 15^ην Ιουλίου καθ’ ην παρέδωκε την αγίαν του ψυχήν εις χείρας Θεού. 

O Αγιος Μάρτυς Αβουδίμος

Τη αυτή ημέρα μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΑΒΟΥΔΙΜΟΥ,                                                                  

Αβουδίμος ο Μάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού εν έτει 299, συλληφθείς δε ως Χριστιανός, και μη πεισθείς να θυσιάση εις τα είδωλα, εδέθη εις τέσσαρας πασσάλους και εξηπλώθη· είτα εδάρη υπό εννέα στρατιωτών, και επειδή δεν ηθέλησεν ούτε καν να γευθή από τας ειδωλοθύτους θυσίας, εξεσχίσθη με όνυχας σιδηρούς και τελευταίον απεκεφαλίσθη και ανέβη νικηφόρος εις τα ουράνια. 

Η Αγία Μάρτυς Ιουλίττα

Τη ΙΕ΄ (15^η) του αυτού μηνός μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΚΗΡΥΚΟΥ και ΙΟΥΛΙΤΤΗΣ της μητρός αυτού.                                                                                                                                                      

Ιουλίττα η Αγία Μάρτυς έζη κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκληριανού εν έτει 296 και κατήγετο μεν εξ Ικονίου, φεύγουσα δε τον τότε επικρατούντα διωγμόν κατά των Χριστιανών κατέφυγε μετά του υιού της Κηρύκου εις την Σελεύκειαν, ένθα ευρούσα τον αυτόν διωγμόν, μετέβη εις την Ταρσόν της Κιλικίας, εις την οποίαν ήτο ηγεμών θηριώδης τις και απάνθρωπος, Αλέξανδρος ονομαζόμενος, ο οποίος ετιμώρει τους Χριστιανούς. Ούτος συλλαβών την Αγίαν έδειρεν αυτήν, τον δε Άγιον Κήρυκον, νήπιον όντα, χωρίσας από της μητρός του, προσεπάθει δια θωπειών να τον ελκύση εις εαυτόν, αλλά δε ηδύνατο, επειδή το νήπιον, ενατενίζον ακλινώς εις την μητέρα του, με φωνήν υποψελλίζουσαν επεκαλείτο το όνομα του Χριστού. Ο δε Άγιος Κήρυκος, παρά την νηπιακήν ηλικίαν του, εκ Θεού βεβαίως κινούμενος, ελάκτισεν όσον ηδύνατο την κοιλίαν του ηγεμόνος τόσον, ώστε τον έκαμε να πονέση, είπε δε εις αυτόν· «Εγώ τον Χριστόν αγαπώ». Τούτου ένεκα ο ηγεμών θυμωθείς έρριψε το νήπιον από των βαθμίδων του κριτηρίου· όθεν κτυπηθέν εις την κεφαλήν, παρέδωκε το μακάριον την αγίαν του ψυχήν εις τον Δεσπότην Χριστόν, παρ’ ου και εστεφανώθη με αθλητικόν στέφανον. Η δε μακαρία Ιουλίττα, δοκιμάσασα πολλούς βασάνους και μη πεισθείσα να αρνηθή τον Χριστόν, απεκεφαλίσθη και έλαβεν η αοίδιμος του μαρτυρίου τον στέφανον. Τελείται δε η αυτών σύναξις και εορτή εις τον ευκτήριον Ναόν του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, εις τόπον λεγόμενον Αδδώ.