Τη ΙΔ΄ (14η) Νοεμβρίου, ο Άγιος Νεομάρτυς ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ, ο εξ Ύδρας μεν βλαστήσας, εν δε τη Ρόδω μαρτυρήσας εν έτει αω΄ (1800), αγχόνη τελειούται.

Κωνσταντίνος ο γενναιότατος Νεομάρτυς του Χριστού υπήρξε γέννημα και θρέμμα της νήσου Ύδρας. Οι γονείς αυτού του τρισμάκαρος εχρημάτισαν μετρίας καταστάσεως άνθρωποι, και ο μεν πατήρ αυτού ωνομάζετο Μιχαλάκης, η δε μήτηρ αυτού Μαρίνα, η οποία ηξιώθη να ίδη τούτον τον καλόν της υιόν στεφανηφόρον εις τας αγκάλας του Χριστού και να φανή ως αληθώς, κατά τον Προφητάνακτα Δαβίδ, «μήτηρ επί τέκνοις ευφραινομένη» (Ψαλμ. ριβ:9).

Τη ΙΔ΄ (14η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου Αποστόλου ΦΙΛΙΠΠΟΥ, ενός εκ των ιβ΄ (12) Αποστόλων.

Φίλιππος ο θείος του Κυρίου Απόστολος ήτο εις εκ των δώδεκα, εκ Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας, συμπολίτης Ανδρέου και Πέτρου. Από μικρός εδόθη εις τα μαθήματα, έχων δε πόθον πολύν εις τον Νόμον, εσχόλαζεν εις τα μαθήματα του Μωϋσέως, διότι τοιαύτην είχον τότε οι διδάσκαλοι των Ιουδαίων συνήθειαν και εμάνθανον πρώτον τους νέους αυτάς τας βίβλους, έπειτα τους ηρμήνευον και έτερα όσα ηδύναντο.

Τη ΙΓ΄ (13η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου νέου Οσιομάρτυρος ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ του εκ Κωνσταντινουπόλεως όντος, και εν Κωνσταντινουπόλει μαρτυρήσαντος εν έτει 1681.

Δαμασκηνός ο μακάριος Νεομάρτυς εμαρτύρησεν επί της βασιλείας μεν του Σουλτάν Μεχμέτ, επί της πατριαρχείας δε του εκ Χίου Πατριάρχου Ιακώβου εν έτει 1681, ήτο δε από τον Γαλατάν της Κωνσταντινουπόλεως, εκ της ενορίας της Ελεούσης, ονόματι Διαμαντής, υιός ευσεβών γονέων, Κυριακού και Κυριακής, την τέχνην ράπτης· πολύ νέος ων έμεινεν ορφανός, δι’ ο και επεριπατούσεν άτακτα. Συλληφθείς λοιπόν, καθώς λέγουν, από τους δυνάστας διά τι κακόν όπερ έκαμεν, ηρνήθη (φεύ!) την των Χριστιανών άμωμον πίστιν, δια να λυτρωθή· είτα προβαίνων κατά την ηλικίαν ήλθεν εις εαυτόν, και συλλογιζόμενος τι κακόν έπαθεν, απήλθεν εις το Άγιον Όρος, εις το Μοναστήριον της Μεγίστης Λαύρας, δια να κλαύση το μέγα αμάρτημα της του Χριστού αρνήσεως και εκεί πηγαίνων εδόθη εις συχνάς αγρυπνίας και εις τας λοιπάς κακουχίας της ασκήσεως· λαβών δε το μέγα Αγγελικόν Σχήμα έμεινε δώδεκα έτη υποτασσόμενος εις τον Γέροντά του με άκραν υπακοήν.

Τη ΙΓ΄ (13η) Νοεμβρίου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΙΩΑΝΝΟΥ Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου.

Ιωάννης ο Χρυσόστομος ο μέγας φωστήρ και μεγαλόφωνος της οικουμένης διδάσκαλος, κατήγετο από την μεγαλόπολιν Αντιόχειαν, εγεννήθη τω τνδ΄ (354) έτει, υιός ων γονέων πατρός μεν Σεκούνδου αρχιστρατήγου, μητρός δε Ανθούσης, οίτινες ήσαν αμφότεροι πλούσιοι ειδωλολάτραι πρότερον· όταν δε εγέννησαν τον Άγιον εβαπτίσθησαν και εγένοντο Χριστιανοί. Από τοιούτους γονείς γεννηθείς ο Άγιος, ότε ήτο παιδίον, εδείκνυεν οποίος θέλει καταστή εις το ύστερον· δεκαοκταετής δε γενόμενος, εβαπτίσθη δια χειρός του Αγίου Μελετίου, του τότε Πατριάρχου Αντιοχείας.

Τη ΙΒ΄ (12η) Νοεμβρίου, των Αγίων Μαρτύρων ΑΝΤΩΝΙΟΥ, ΖΕΒΙΝΑ, ΓΕΡΜΑΝΟΥ, ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ και ΜΑΡΑΘΟΥΣ της παρθένου.

Αντώνιος και οι συν αυτώ Άγιοι Μάρτυρες ήσαν κατά τους χρόνους του Μαξιμιανού εν έτει 298 και ο μεν Αντώνιος ήτο γέρων κατά την ηλικίαν, οι δε Νικηφόρος, Ζεβινάς και Γερμανός ήσαν νέοι. Συλληφθέντες δε εις την Καισάρειαν και ομολογήσαντες παρρησία τον Χριστόν Θεόν αληθινόν, απεκεφαλίσθησαν. Μαραθώ δε η παρθένος, η καταγομένη από την Σκυθόπολιν, η οποία ευρίσκετο εν τη κοίλη Συρία, Νύσσα και Μέθορα καλουμένη και τιμημένη με μητροπολιτικόν θρόνον υπό τον Ιερουσολύμων, και αυτή, λέγω, η παρθένος κρατηθείσα δια την ευσέβειαν επομπεύθη γυμνή εις όλην την πόλιν, είτα παρεδόθη εις το πυρ και ετελειώθη, και ούτως έλαβον όλοι τους στεφάνους του Μαρτυρίου.                                       

Τη ΙΒ΄ (12η) Νοεμβρίου, ο Όσιος Πατήρ ημών ΜΑΡΤΙΝΟΣ Επίσκοπος Ταρρακίνης εν ειρήνη τελειούται.

Μαρτίνος ο Όσιος Πατήρ ημών, ο Επίσκοπος Ταρρακίνης, ήτο από την Σαβωρίαν της Ταφωνίας, γόνος εξόχου καταγωγής και μέγας γνωριζόμενος υπό των Ιλλυριών. Στολισμένος δε ων με αποστολικά αξιώματα, εφθονήθη υπό των αρειανών και πολλάκις υπ’ αυτών δημοσίως δαρείς, εδιώχθη. Μεταβάς δε εις τα Μεδιόλανα, έπαθε τα αυτά από τον εκεί Επίσκοπον Αυξέντιον, αρειανόν και αυτόν όντα. Όθεν αναγκαζόμενος ο αοίδιμος έφυγε και επήγεν εις την έρημον και ακατοίκητον νήσον Ταλάρειαν, η οποία πλησιάζει εις το Τυρρηνικόν πέλαγος, το κατά την Τουσκίαν την εν Ιταλία ευρισκομένην· εκεί δε ησυχάζων, έτρωγε μόνον τας ρίζας των βοτανών.

Τη ΙΒ΄ (12η) Νοεμβρίου, ο Άγιος Προφήτης ΑΧΙΑ εν ειρήνη τελειούται.

Αχιά ο Προφήτης ήτο από την Σηλώμ, πόλιν του ιερέως Ηλεί, εις την οποίαν ευρίσκετο πάλαι η σκηνή του Μωϋσέως. Ούτος είπε δια τον Σολομώντα, ότι θέλει αμαρτήσει εις τον Κύριον και ότι αι γυναίκες θα χωρίσωσιν αυτόν από τον Θεόν· ήλεγξε δε και τον Ιεροβοάμ, ότι με δόλον πολιτεύεται προς τον Κύριον, προείπε δε εις αυτόν ότι μέλλει να βασιλεύση εις τας δέκα φυλάς του Ισραήλ. Αυτός είδε και ζεύγος βοών, οι οποίοι επάτουν εις τον Ναόν της Ιερουσαλήμ και έτρεχον άνωθεν των ιερέων· τούθ’ όπερ και επραγματοποιήθη, διότι όταν οι Βαβυλώνιοι κατέλαβον τα Ιεροσόλυμα, κατακαύσαντες τον Ναόν, ηροτρίασαν αυτόν με βόας. Ταύτα δε προφητεύσας, απέθανεν εν ειρήνη και ετάφη πλησίον εις την δρυν της Σηλώμ.