Τη ΙΗ΄ (18η) Μαρτίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΤΡΟΦΙΜΟΥ και ΕΥΚΑΡΠΙΩΝΟΣ των εν Νικομηδεία μαρτυρησάντων.

Τρόφιμος και Ευκαρπίων οι Άγιοι Μάρτυρες ήσαν εις την Νικομήδειαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμιανού, του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σπστ΄ - τε΄ (286 – 305), ότε ήναπτεν ο κατά των Χριστιανών διωγμός. Κατά τους χρόνους εκείνους οι Χριστιανοί εκρατούντο και ερρίπτοντο εις τας φυλακάς, κατόπιν δε ανακρινόμενοι με πολλήν επιμονήν και βασανιστήρια, όσοι έμενον μέχρι τέλους εις την ομολογίαν της Πίστεως του Χριστού εθανατώνοντο.

Τη ΙΗ΄ (18η) Μαρτίου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΚΥΡΙΛΛΟΥ Αρχιεπισκόπου Ιεροσολύμων.

Κύριλλος, ο εν Αγίοις Πατήρ ημών, έζησε κατά τους χρόνους του βασιλέως Κωνσταντίου, υιού του μεγάλου Κωνσταντίνου, του βασιλεύσαντος κατά τα έτη τλζ΄ - τξα΄ (337-361), ως υιός δε ευσεβών και Ορθοδόξων γονέων ανετράφη παρ’ αυτών και εξεπαιδεύθη εις τα ευσεβή και ορθά ιερά δόγματα. Αφ’ ου δε ο τότε Ιεροσολύμων Μάξιμος Γ΄ (333-348) απήλθε προς Κύριον, ο μακάριος ούτος Κύριλλος ανήλθεν εις τον θρόνον των Ιεροσολύμων, υπερμαχών των δογμάτων των Αγίων Αποστόλων και των Πατέρων.

Τη ΙΖ΄ (17η) Μαρτίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΜΑΡΙΝΟΥ ξίφει τελειωθέντος.

Μαρίνος ο Άγιος του Χριστού Μάρτυς ήτο εκ προγόνων Χριστιανός. Βλέπων δε τους ειδωλολάτρας προσφέροντας θυσίας όχι μόνον εις ανθρώπους, αλλά και εις ερπετά και εις άλλα ακόμη βδελυρά όντα, ήναψεν υπό θείου ζήλου και εν ω οι Έλληνες εώρταζον τα άψυχα είδωλα, ώρμησε και κατεκρήμνισε τον βωμόν, καταπατήσας τας εν αυτώ θυσίας, τον δε εαυτόν του ωνόμασε Χριστιανόν. Ευθύς λοιπόν συνελήφθη υπό των ειδωλολατρών, οίτινες πρώτον μεν έδειραν τον Άγιον με χονδράς ράβδους, κατόπιν δε συντρίψαντες δια λίθων το στόμα και τους οδόντας του, έσυραν αυτόν εκ των τριχών της κεφαλής. Έπειτα δέσαντες αυτόν, παρέδωκαν εις τον άρχοντα, υπό του οποίου δεινώς βασανισθείς απεκεφαλίσθη και ούτως έλαβεν ο μακάριος του Μαρτυρίου τον στέφανον.                        

Τη ΙΖ΄ (17η) Μαρτίου, ο Άγιος Οσιομάρτυς ΠΑΥΛΟΣ υπέρ των Αγίων Εικόνων πυρί τελειούται.

Παύλος ο Όσιος και Ομολογητής Πατήρ ημών ήτο από την Κρήτην, εις την οποίαν ήκμασε κατά τους χρόνους του δυσσεβούς και εικονομάχου βασιλέως Κωνσταντίνου Ε΄ του Κοπρωνύμου (741 – 775). Ότε δε ο εναγής ούτος εξαπέλυσε τον κατά των σεπτών και αγίων Εικόνων διωγμόν, συλληφθείς ο μακάριος Παύλος υπό του στρατηγού της Κρήτης Θεοφάνους του Λαρδατύρη προσήχθη προς εξέτασιν και εβιάζετο να καταπατήση την αγίαν Εικόνα του Εσταυρωμένου.

Τη ΙΖ΄ (17η) Μαρτίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών και Ομολογητού ΘΕΟΣΤΗΡΙΚΤΟΥ Ηγουμένου της Μονής του Αγίου Ιωάννου της ονομαζομένης Πελεκητής, εν ειρήνη τελειωθέντος.

Θεοστήρικτος ο Όσιος και Ομολογητής Πατήρ ημών εγεννήθη εν Τριγλία της Μικράς Ασίας περί τας αρχάς του Η΄ αιώνος. Ευσεβής δε και φιλομόναχος εκ νεότητος υπάρχων, ευθύς ως επεράτωσε τα εγκύκλια μαθήματα απελθών εις την εκείσε Μονήν της Πελεκητής εκάρη εις αυτήν Μοναχός, εκτιμηθείς δε δια τας αρετάς του εγένετο βραδύτερον και Ηγούμενος ταύτης.

Τη ΙΖ΄ (17η) Μαρτίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΑΛΕΞΙΟΥ του ανθρώπου του Θεού.

Αλέξιος ο του Θεού άνθρωπος και πιστότατος θεράπων ήτο από την μεγαλόδοξον Ρώμην, εκ της οποίας ως άνθος πανευώδες και μυρίπνοον αναβλαστήσαν την οικουμένην κατεμύρισε με την ισάγγελον ζωήν και πολιτείαν αυτού, την οποίαν μετά πολλής της προσοχής ακούσατε, ίνα μεγάλην την ωφέλειαν και την ευφροσύνην απολαύσητε και μάλιστα κατά τας ημέρας ταύτας της αγίας και μεγάλης Τεσσαρακοστής, κατά τας οποίας ιδιαιτέρως οφείλομεν να σχολάζωμεν εις την νηστείαν, την αγρυπνίαν, την προσευχήν και την μελέτην των κατορθωμάτων των Αγίων, εξ ης και ημείς εις την κατά το δυνατόν μίμησιν αυτών παρακινούμεθα.

Τη ΙΣΤ΄ (16η) Μαρτίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ του Θαυματουργού, του εν τη εν Πάτμω Ιερά Μονή Ιωάννου του Θεολόγου ασκήσαντος εν η και το τίμιον αυτού απόκειται Λείψανον.

Χριστόδουλος ο του Δεσπότου Χριστού θαυμαστός και γνήσιος δούλος κατήγετο από τα περίχωρα της ε Βιθυνία της Μικράς Ασίας λαμπράς και περιφανούς πόλεως Νικαίας, εις την οποίαν εγεννήθη κατά τους τελευταίους χρόνους της βασιλείας του αυτοκράτορος Βασιλείου Β΄ του Βουλγαροκτόνου (976 – 1025). Οι γονείς αυτού ήσαν ευσεβείς και Ορθόδοξοι και εκαλούντο ο μεν πατήρ Θεόδωρος, η δε μήτηρ Άννα, οίτινες, αφού τον εγέννησαν, ωνόμασαν αυτόν κατά το Άγιον Βάπτισμα, Ιωάννην.