Τη ΙΒ΄ (12η) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΜΕΡΤΙΟΥ.

Μέρτιος ο Άγιος Μάρτυς, στρατιώτης ων εις το στρατιωτικόν τάγμα το καλούμενον των Μαύρων κατά τους χρόνους του Διοκλητιανού εν έτει 298, διεβλήθη εις αυτόν, ότι είναι Χριστιανός· όθεν προσαχθείς έμπροσθεν του βασιλέως, εβιάσθη υπ’ αυτού να προσφέρη θυσίαν εις τα είδωλα, και επειδή δεν επείσθη, του αφαιρούσι την ζώνην, ήτις ήτο σημείον της στρατιωτικής αξίας του, και έπειτα δέρουσιν αυτόν καταξεσχίσαντες το σώμα του με τους ραβδισμούς. Ο δε Άγιος με τόσην γενναιότητα υπέμεινε την σκληράν ταύτην βάσανον, ώστε ουδέ μικράν φωνήν εξέβαλε το στόμα του· διο εξεπλάγη ο τύραννος και έκθαμβος εγένετο.

Τη ΙΒ΄ (12η) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΠΕΤΡΟΥ του Αβεσαλαμίτου

Πέτρος ο ένδοξος Μάρτυς, ανδρείος ων και δυνατός, τόσον κατά το σώμα, όσον κατά την ψυχήν και κατά την πίστιν, ωμολόγησε παρρησία τον Χριστόν εν τη νεανική του ηλικία· ο δε της Ελευθερουπόλεως άρχων, επειδή δεν ηδυνήθη ούτε με κολακείας να μαλάξη την γνώμην του, ούτε με απειλάς να τον φοβίση, έρριψεν αυτόν εν πυρά, και εκεί ο γενναίος της ευσεβείας αγωνιστής έλαβε τον στέφανον του Μαρτυρίου.

Τη ΙΒ΄ (12η) Ιανουαρίου, μνήμη της Αγίας Μάρτυρος ΤΑΤΙΑΝΗΣ.

Τατιανή η Μάρτυς κατήγετο εκ της αρχαίας Ρώμης, ακμάσασα κατά τους χρόνους του βασιλέως Αλεξάνδρου, εν έτει σκβ΄ (222), θυγάτηρ μεν πατρός πλουσίου και περιφανούς, ο οποίος τρις εγένετο ύπατος, διάκονος δε της Εκκλησίας κατά την τάξιν και το επάγγελμα. Αύτη λοιπόν, διότι ωμολόγει τον Χριστόν, ωδηγήθη έμπροσθεν του βασιλέως, και εισελθούσα μετ’ αυτού εις τον Ναόν των ειδώλων, δια προσευχής της κατεκρήμνισε τα είδωλα. Όθεν δέρουσι ταύτην εις το πρόσωπον και με σιδηράς αγκίδας σχίζουσι τα βλέφαρά της. Έπειτα κρεμώσιν αυτήν και καταξεσχίζουσι το σώμα της, και είτα ξυρίσαντες την κεφαλήν της δια καταισχύνην, ρίπτουσιν αυτήν εις το πυρ και δίδουσιν εις τα θηρία. Επειδή δε διεφυλάχθη από αυτά αβλαβής με την χάριν του Θεού, τούτου ένεκα απεκεφαλίσθη, και ούτως έλαβεν η αοίδιμος τον στέφανον του μαρτυρίου.

Τη ΙΑ΄ (11η) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ του Κοινοβιάρχου.

Θεοδόσιος ο Όσιος και θεοφόρος πατήρ ημών, ο και Κοινοβιάρχης καλούμενος, ήκμασε κατά τους χρόνους Λέοντος του μεγάλου εν έτει υν΄ (450), έφθασε δε και μέχρι των χρόνων Αναστασίου του Δικόρου του εν έτει 491 βασιλεύσαντος, κατήγετο δε από την ιδίαν χώραν, από την οποίαν κατήγετο και ο Μέγας Βασίλειος, δηλαδή την Καππαδοκίαν, από χωρίον Μωγαρισός καλούμενον. Εις αυτόν τον ταπεινόν και ευτελέστατον τόπον εγεννήθη ο υψηλός την αρετήν και θαυμάσιος Θεοδόσιος από γονείς φιλοθέους και ευσεβείς. Ο μεν πατήρ αυτού ωνομάζετο Προαιρέσιος και Ευλογία η μήτηρ του, η οποία εγένετο Μοναχή ύστερον από τον υιόν αυτών, όστις έγινεν ούτω πνευματικός της πατήρ. Και καθώς αυτή έδωκεν εις εκείνον το είναι κατά την σάρκα, ούτω και αυτός της επροξένησε το κατά πνεύμα ευ είναι, και της έδωκε πνευματικήν αναγέννησιν.

Τη Ι΄ (10η) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΜΑΡΚΙΑΝΟΥ Πρεσβυτέρου και Οικονόμου της Μεγάλης Εκκλησίας.

Μαρκιανός ο Όσιος πατήρ ημών ήνθησε κατά τους χρόνους του συνωνύμου αυτού αυτοκράτορος Μαρκιανού και Πουλχερίας εν έτει υνγ΄ (453). Οι γονείς του ήσαν από την Ρώμην, από γένος περιφανέστατον και υπέρλαμπρον εις την αξίαν και τα χρήματα πλούσιοι, εις δε την ευσέβειαν πλουσιώτεροι. Αφού δε έμαθε τα πρώτα γράμματα, ήλθε με τους γονείς του και κατώκησαν εις την Κωνσταντινούπολιν· εκεί δε εξεπαιδεύθη ο νέος καλλίτερον όχι τόσον εις την κάτω φιλοσοφίαν, αλλά πολλώ μάλλον την μείζονα και τελειοτέραν. Όθεν έγινεν ονομαστός εις όλους και περιβόητος. Βλέπων την αρετήν αυτού ο Πατριάρχης εκείνου του καιρού τον εχειροτόνησε κατά τάξιν πρεσβύτερον, έπειτα και οικονόμον της Μεγάλης Εκκλησίας, όχι ότι εζήτησεν εκείνος τοιαύτην αξίαν, αλλά ακουσίως του δια την ένθεον αυτού πολιτείαν τον εψήφισεν.

Τη Ι΄ (10η) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΔΟΜΕΤΙΑΝΟΥ, Επισκόπου Μελιτηνής.

Δομετιανός ο Όσιος πατήρ ημών έζησε κατά τους χρόνους των βασιλέων Ιουστίνου του Β΄ (566 – 578) και Μαυρικίου (578 – 602), υιός ων Θεοδώρου και Ευδοκίας, οίτινες ήσαν πλουσιώτατοι εις χρήματα. Ούτος λοιπόν σπουδάσας αρκετά την έξω παιδείαν και την έσω των θείων Γραφών, συνεζεύχθη μετά συζύγου δια γάμου δι’ ολίγον καιρόν· αφού δε η γυνή του ετελεύτησεν, επειδή όλην την σπουδήν του είχεν εις την κατά Θεόν φιλοσοφίαν, κατέστη Επίσκοπος της εν Μελιτηνής αγίας Εκκλησίας εις ηλικίαν τριάκοντα ετών.

Τη Ι΄ (10η) Ιανουαρίου, μνήμη του εν Αγίοις πατρός ημών ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ του Νύσσης.

Γρηγόριος ο Επίσκοπος Νύσσης και εν Αγίοις Πατήρ ημών ήτο αδελφός του Μεγάλου Βασιλείου, νεώτερος αυτού, λαμπρός και ούτος εις τους λόγους και ζηλωτής ένθερμος της Ορθοδόξου Πίστεως. Εγεννήθη κατά το έτος τλα΄ (331), εγένετο δε τω τοβ΄ (372) Επίσκοπος Νύσσης (ήτις κοινώς Νύσι ονομάζεται, πόλις με θρόνον Επισκόπου, υπό τον Καισαρείας, απέχουσα ταύτης εξήκοντα μίλια). Εξωρίσθη υπό του αρειανόφρονος Ουάλεντος τω 374, ανεκλήθη δε εις τον θρόνον αυτού τω 378 υπό Θεοδοσίου του Μεγάλου.