Μαρίνος ο Άγιος του Χριστού Μάρτυς ήτο εκ προγόνων Χριστιανός. Βλέπων δε τους ειδωλολάτρας προσφέροντας θυσίας όχι μόνον εις ανθρώπους, αλλά και εις ερπετά και εις άλλα ακόμη βδελυρά όντα, ήναψεν υπό θείου ζήλου και εν ω οι Έλληνες εώρταζον τα άψυχα είδωλα, ώρμησε και κατεκρήμνισε τον βωμόν, καταπατήσας τας εν αυτώ θυσίας, τον δε εαυτόν του ωνόμασε Χριστιανόν. Ευθύς λοιπόν συνελήφθη υπό των ειδωλολατρών, οίτινες πρώτον μεν έδειραν τον Άγιον με χονδράς ράβδους, κατόπιν δε συντρίψαντες δια λίθων το στόμα και τους οδόντας του, έσυραν αυτόν εκ των τριχών της κεφαλής. Έπειτα δέσαντες αυτόν, παρέδωκαν εις τον άρχοντα, υπό του οποίου δεινώς βασανισθείς απεκεφαλίσθη και ούτως έλαβεν ο μακάριος του Μαρτυρίου τον στέφανον.
Γνήσια Ορθοδοξη Φωνη
Τρίτη 16 Μαρτίου 2021
Τη ΙΖ΄ (17η) Μαρτίου, ο Άγιος Οσιομάρτυς ΠΑΥΛΟΣ υπέρ των Αγίων Εικόνων πυρί τελειούται.
Παύλος ο Όσιος και Ομολογητής Πατήρ ημών ήτο από την Κρήτην, εις την οποίαν ήκμασε κατά τους χρόνους του δυσσεβούς και εικονομάχου βασιλέως Κωνσταντίνου Ε΄ του Κοπρωνύμου (741 – 775). Ότε δε ο εναγής ούτος εξαπέλυσε τον κατά των σεπτών και αγίων Εικόνων διωγμόν, συλληφθείς ο μακάριος Παύλος υπό του στρατηγού της Κρήτης Θεοφάνους του Λαρδατύρη προσήχθη προς εξέτασιν και εβιάζετο να καταπατήση την αγίαν Εικόνα του Εσταυρωμένου. Δεικνύων δε ο μιαρός εκείνος στρατηγός την αγίαν Εικόνα και βασανιστήριόν τι όργανον, καταπέλτην καλούμενον, λέγει προς τον Άγιον· «Εν από τα δύο ταύτα ποίησον, ή την Εικόνα να πατήσης δια να ζήσης, ή θα σε βάλω εις ταύτην την βάσανον».
Τη ΙΖ΄ (17η) Μαρτίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών και Ομολογητού ΘΕΟΣΤΗΡΙΚΤΟΥ Ηγουμένου της Μονής του Αγίου Ιωάννου της ονομαζομένης Πελεκητής, εν ειρήνη τελειωθέντος.
Θεοστήρικτος ο Όσιος και Ομολογητής Πατήρ ημών εγεννήθη εν Τριγλία της Μικράς Ασίας περί τας αρχάς του Η΄ αιώνος. Ευσεβής δε και φιλομόναχος εκ νεότητος υπάρχων, ευθύς ως επεράτωσε τα εγκύκλια μαθήματα απελθών εις την εκείσε Μονήν της Πελεκητής εκάρη εις αυτήν Μοναχός, εκτιμηθείς δε δια τας αρετάς του εγένετο βραδύτερον και Ηγούμενος ταύτης. Ότε δε εξέσπασεν επί Κωνσταντίνου Ε΄ του Κοπρωνύμου (741 – 775) φοβερός κατά των σεπτών και αγίων Εικόνων διωγμός επρόσταξεν ο αυτοκράτωρ τον ηγεμόνα της Ασίας Μιχαήλ τον Λαχανοδράκοντα, τον δια την ωμότητά του αποκληθέντα Μηχανοδράκοντα, όπως δια παντός τρόπου τιμωρήση σκληρώς τους προσκυνούντας τας αγίας Εικόνας.
Τη ΙΖ΄ (17η) Μαρτίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΑΛΕΞΙΟΥ του ανθρώπου του Θεού.
Αλέξιος ο του Θεού άνθρωπος και πιστότατος θεράπων ήτο από την μεγαλόδοξον Ρώμην, εκ της οποίας ως άνθος πανευώδες και μυρίπνοον αναβλαστήσαν την οικουμένην κατεμύρισε με την ισάγγελον ζωήν και πολιτείαν αυτού, την οποίαν μετά πολλής της προσοχής ακούσατε, ίνα μεγάλην την ωφέλειαν και την ευφροσύνην απολαύσητε και μάλιστα κατά τας ημέρας ταύτας της αγίας και μεγάλης Τεσσαρακοστής, κατά τας οποίας ιδιαιτέρως οφείλομεν να σχολάζωμεν εις την νηστείαν, την αγρυπνίαν, την προσευχήν και την μελέτην των κατορθωμάτων των Αγίων, εξ ης και ημείς εις την κατά το δυνατόν μίμησιν αυτών παρακινούμεθα. Διότι ιδού έφθασεν ο καιρός της εγκρατείας, αγαπητοί. Το στάδιον ηνεώχθη. Ο αγωνοθέτης και Βασιλεύς Χριστός ίσταται άνωθεν βλέπων την προθυμίαν των αθλητών. Οι Άγιοι Άγγελοι κρατούσι τα στέφη και βραβεία πολύτιμα, δια να ανταμείψουν όσους νομίμως αθλήσουσι και νικήσουν ανδρείως τον αποστάτην και υπερήφανον δαίμονα.
Δευτέρα 15 Μαρτίου 2021
Τη ΙΣΤ΄ (16η) Μαρτίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ του Θαυματουργού, του εν τη εν Πάτμω Ιερά Μονή Ιωάννου του Θεολόγου ασκήσαντος εν η και το τίμιον αυτού απόκειται Λείψανον.
Χριστόδουλος ο του Δεσπότου Χριστού θαυμαστός και γνήσιος δούλος κατήγετο από τα περίχωρα της ε Βιθυνία της Μικράς Ασίας λαμπράς και περιφανούς πόλεως Νικαίας, εις την οποίαν εγεννήθη κατά τους τελευταίους χρόνους της βασιλείας του αυτοκράτορος Βασιλείου Β΄ του Βουλγαροκτόνου (976 – 1025). Οι γονείς αυτού ήσαν ευσεβείς και Ορθόδοξοι και εκαλούντο ο μεν πατήρ Θεόδωρος, η δε μήτηρ Άννα, οίτινες, αφού τον εγέννησαν, ωνόμασαν αυτόν κατά το Άγιον Βάπτισμα, Ιωάννην. Όταν ενηλικιώθη, τον εξεπαίδευσαν εις τα ιερά γράμματα και εις ολίγον καιρόν απέκτησε πολλήν μάθησιν, ως γνωστικός φύσει και από θείαν Χάριν φωτισθείς. Διότι, προβλέπων ο Κύριος την μέλλουσαν αρετήν του παιδός, τον εφώτισεν· Όθεν αναγινώσκων τας θείας Γραφάς συχνάκις, κατεφρόνει τα παρόντα αγαθά ως φθαρτά και μάταια και επεθύμει τα αληθινά και αιώνια.
Τη ΙΣΤ΄ (16η) Μαρτίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΑΝΙΝΑ του Θαυματουργού.
Ανίνας ο Όσιος Πατήρ ημών, αν και εκ νεαράς αυτού ηλικίας ήτο εντελώς αμαθής, ηγάπησε την πραότητα και την ησυχίαν και ησύχαζε κατ’ ιδίαν. Δεκαπενταετής δε την ηλικίαν έμεινεν ορφανός γονέων· όθεν, αφήσας τον κόσμον και πάντα τα εν τω κόσμω, έφυγεν εις την έρημον και ευρών Μοναχόν τινά Μαϊουμάν ονομαζόμενον, ο οποίος είχεν υπερβπλικήν ακτημοσύνην, έμεινε παρ’ αυτώ αγρυπνών και προσευχόμενος. Τόσην δε πολλήν πτωχείαν είχον οι αοίδιμοι, ώστε δια την έλλειψιν των αναγκαίων έτρωγον μίαν φοράν μόνον ανά έκαστον τετραήμερον· καίτοι δε υπέφερον τοιαύτην στενοχωρίαν, ενετρύφων εν αυτή, ως να ευρίσκοντο εις βασιλικήν τράπεζαν.
Τη ΙΣΤ΄ (16η) Μαρτίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ του εν Κιλικία.
Ιουλιανός ο Άγιος Μάρτυς ήτο εκ της πόλεως των Αναζαρβέων, κειμένης εν τη Δευτέρα των Κιλίκων επαρχία, υιός πατρός μεν ειδωλολάτρου, βουλευτού το αξίωμα, μητρός δε Χριστιανής, υπό της οποίας εμυήθη εις την Πίστιν του Χριστού και επεδίδετο εις την μελέτην των Θείων Γραφών. Όταν δε έφθασεν εις το δέκατον όγδοον έτος της ηλικίας του, παρέστη εις τον ηγεμόνα Μαρκιανόν και επειδή δεν κατεδέχθη να θυσιάση εις τα είδωλα, εδάρη εις διάφορα μέρη του σώματος και ερρίφθη εις την φυλακήν. Συμβουλευθείς δε παρά της μητρός του ενεδυναμώθη υπ’ αυτής εις το Μαρτύριον και ερωτηθείς δεύτερον απεκρίθη ότι επιμένει εις την Πίστιν του Χριστού μέχρι θανάτου· διο ετέθη εντός σάκκου, γεμάτου από άμμον και θανατηφόρα ζωϋφια και ερρίφθη εις το μέσον του πελάγους, λαβών ο αοίδιμος του Μαρτυρίου τον στέφανον.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)