Τη ΚΗ΄ (28η) Μαρτίου, μνήμη του Αγίου ΗΡΩΔΙΩΝΟΣ, ενός των Εβδομήκοντα Αγίων Αποστόλων.

Ηρωδίων ο Άγιος του Χριστού Απόστολος ήτο εις εκ των Εβδομήκοντα Μαθητών του Κυρίου, ακολουθών τους Αγίους Αποστόλους και μάλιστα τον κορυφαίον Πέτρον, γενόμενος συνεργός του κηρύγματος του Ευαγγελίου. Έπειτα χειροτονηθείς Επίσκοπος των Νέων Πατρών εδίδασκε και ωδήγει πολλούς εις την Πίστιν του Χριστού. Όθεν συλληφθείς υπό των ειδωλολατρών εν ταυτώ και των Ιουδαίων, εδάρη δυνατά, άλλων μεν δερόντων αυτόν, άλλων δε συντριβόντων το σώμα του δια λίθων και άλλων κτυπώντων αυτόν εις την κεφαλήν· τελευταίον δε κατέσφαξαν αυτόν οι θηριόγνωμοι και ούτως, ετελειώθη, παραδούς την ψυχήν του, ο τρισόλβιος, εις χείρας Θεού.

Τη ΚΗ΄ (28η) Μαρτίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΙΛΑΡΙΩΝΟΣ του Νέου, Ηγουμένου γεγονότος της Μονής της Πελεκητής.

Η Μονή της Πελεκητής ευρίσκετο πλησίον της Τριγλίας, των σημερινών Μουδανιών, επί της Μικρασιατικής παραλίας της Προποντίδος, ετιμάτο δε επ’ ονόματι του Αγίου ενδόξου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου. Αύτη ήτο εκτισμένη επί της παραλίας εις ωραιότατην τοποθεσίαν, απείχε δε από της Τριγλίας (Μουδανιών) περί τα 5 χιλιόμετρα. Τα κτίσματα της Μονής ταύτης σώζονται μέχρι της σήμερον.

Τη ΚΖ΄ (27η) Μαρτίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΦΙΛΗΤΟΥ του Συγκλητικού και ΛΥΔΙΑΣ της αυτού γυναικός και των δύο τέκνων αυτού ΘΕΟΠΡΕΠΙΟΥ και ΜΑΚΕΔΟΝΟΣ, ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ του δουκός και ΚΡΟΝΙΔΟΥ του Κομενταρησίου.

Φιλητός ο Άγιος του Χριστού Μάρτυς και οι συν αυτώ συναθλήσαντες Άγιοι Μάρτυρες, Λυδία η τούτου σύζυγος, Θεοπρέπιος και Μακεδών τα τέκνα αυτών. Αμφιλόχιος ο δούξ και Κρονίδης ο Κομενταρήσιος έζων κατά τους χρόνους Αδριανού του βασιλέως του βασιλεύσαντος κατά τα έτη ριζ΄ - ρλη΄ (117  - 138). Ήσαν δε ούτοι Χριστιανοί κατά την πίστιν και καθ’ εκάστην ημέραν ελάτρευον τον Θεόν. Συλληφθείς δε ο μακάριος Φιλητός μετά της συζύγου του Λυδίας και των δύο τέκνων του Θεοπρεπίου και Μακεδόνος ωδηγήθη εις τον βασιλέα.

Τη ΚΖ΄ (27η) Μαρτίου, μνήμη της Αγίας Μάρτυρος ΜΑΤΡΩΝΗΣ της εν Θεσσαλονίκη.

Ματρώνα η Αγία του Χριστού Μάρτυς ήτο υπηρέτρια Εβραίας τινός, Παντίλλης ονομαζομένης, η οποία ήτο σύζυγος του τότε αρχιστρατήγου της πόλεως Θεσσαλονίκης. Όταν δε η κυρία της μετέβαινεν εις την Συναγωγήν των Εβραίων, ηκολούθει μεν αυτήν και η Ματρώνα, δεν εισήρχετο όμως εν τη Συναγωγή, αλλ’ επιστρέφουσα μετέβαινεν εις την Εκκλησίαν των Χριστιανών. Επειδή δε αντελήφθη τούτο η κυρία της, έδειρε ταύτην την μακαρίαν ανηλεώς και την έκλεισεν εις την φυλακήν. Εξαγαγούσα μετά ταύτα αυτήν και μη δυναμένη και πάλιν να μεταπείση αυτήν, την έδειρεν εκ νέου και είτα την έκλεισε και πάλιν εις την φυλακήν. Εκεί δε διανύσασα ημέρας πολλάς, παρέδωκε την ψυχήν της εις χείρας Θεού. Λέγεται δε, ότι το άγιον αυτής Λείψανον ενεταφιάσθη εντίμως· η δε κυρία της Παντίλλα ωλίσθησεν εις εν τείχος και έπεσε κάτω εις εν υπολήνιον, ήτοι εις το κοινώς λεγόμενον πατητήρι, εις το οποίον χύνεται το γλεύκος και εκεί κατέστρεψε την ζωήν λαβούσα κατά το παρόν την αξίαν καταδίκην παρά Θεού.

Τη ΚΣΤ΄ (26η) Μαρτίου, αναγινώσκεται ΔΙΗΓΗΣΙΣ ωφέλιμος Μάλχου Μοναχού αιχμαλωτισθέντος.

Μάλχος ο την παρούσαν διήγησιν παραδώσας Μοναχός εγεννήθη εις κώμην τινά της Συρίας καλουμένην Μαρώνειαν, κειμένην τριάκοντα περίπου μίλια μακράν της Αντιοχείας. Εν τη κώμη ταύτη γεννηθείς ο Μάλχος εν αυτή και ανετρέφετο χριστιανικώς υπό των γονέων του και εσέβετο τον Θεόν. Και οι μεν γονείς αυτού εμελέτων να συνδέσωσιν αυτόν μετά γυναικός, αυτός δε αντιθέτως εσκέπτετο να φύγη και να γίνη Μοναχός. Απελθών λοιπόν εις Ιβηρίαν, έγινε πράγματι Μοναχός πλησίον πνευματικών ανδρών, οίτινες ήσαν εκεί. Ούτω δε καλώς αγωνιζόμενος, ο αοίδιμος, ευηρέστει τον Θεόν. Όταν όμως ο Μάλχος επληροφορήθη, ότι απέθανεν ο πατήρ του, εμελέτα να επανέλθη εις την χήραν μητέρα του, επί τω σκοπώ όπως μετά τον θάνατον εκείνης γίνη κληρονόμος όλης της πατρικής του περιουσίας και μέρος μεν εξ αυτής να δώση ελεημοσύνην εις τους πτωχούς, μέρος δε να εξοδεύση εις οικοδομήν Μοναστηρίου του.

Τη ΚΣΤ΄ (26η) Μαρτίου, ο Όσιος Πατήρ ημών και Ομολογητής ΣΤΕΦΑΝΟΣ Ηγούμενος Τριγλίας εν ειρήνη τελειούται.

Στέφανος ο Όσιος και Ομολογητής Πατήρ ημών έζησε κατά τους χρόνους του βασιλέως Λέοντος Ε΄ του Αρμενίου του βασιλεύσαντος κατά τα έτη ωιγ΄ - ωκ΄ (813 – 820), ηγάπησε δε την ασκητικήν ζωήν εκ νεαράς ηλικίας. Δια την ενάρετον λοιπόν αυτού πολιτείαν, μετά πολλάς παρακλήσεις των Μοναχών, έγινεν Ηγούμενος του Μοναστηρίου του καλουμένου Τριγλία. Αφ’ ου δε εσχόλασεν επί πολλά έτη εις την άσκησιν και Ηγουμενίαν, προσεκλήθη κατόπιν υπό του ρηθέντος δυσσεβούς Λέοντος του εικονομάχου, του κινήσαντος μέγαν διωγμόν κατά των προσκυνούντων τας σεπτάς και αγίας Εικόνας, και εξεβιάζετο υπό τούτου να αρνηθή την προσκύνησιν των αγίων Εικόνων και να υπογράψη κατά της Ορθοδόξου Πίστεως. Ο Όσιος όμως δεν επείσθη, αλλά μάλλον ωνόμασε δυσσεβείς τους αναγκάζοντας αυτόν προς τούτο εικονομάχους. Δια την αιτίαν ταύτην ετιμωρήθη πολύ από τους τυράννους και ερρίφθη εις τας φυλακάς, είτα δε εστάλη και εις εξορίαν. Δεινώς δε εκεί ταλαιπωρηθείς ο μακάριος, απήλθε προς Κύριον, δια την Εικόνα του οποίου τους πολλούς κόπους και τας κακοπαθείας εδοκίμασε.

Τη ΚΣΤ΄ (26η) Μαρτίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΚΟΔΡΑΤΟΥ, ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ, ΜΑΝΟΥΗΛ και ετέρων ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ των εν Ανατολή.

Κοδράτος, Θεοδόσιος, Μανουήλ και οι συν αυτοίς αθλήσαντες έτεροι Τεσσαράκοντα Άγιοι Μάρτυρες κατήγοντο εκ της Ανατολής. Βλέποντες δε καθ’ εκάστην φονευομένους τους Χριστιανούς υπό των ειδωλολατρών, συνεφώνησαν να ομολογήσωσι παρρησία την εις Χριστόν Πίστιν, όπως γίνωσι κληρονόμοι της Βασιλείας των ουρανών. Μετέβησαν λοιπόν αυτόκλητοι και παρεδόθησαν εις τον άρχοντα της χώρας, ο οποίος εξήταζε τότε και ετιμώρει πολλούς Χριστιανούς! Παρουσιασθέντες δε έμπροσθεν αυτού, ωμολόγησαν, ότι είναι Χριστιανοί. Όθεν ερρίφθησαν εις την φυλακήν, αποφυλακίσαντες δε αυτούς μετά τινας ημέρας, τους εκρέμασαν γυμνούς επί ξύλου και κατεξέσχισαν τας πλευράς των. Κατόπιν τους έσυραν επί τριβόλων και τελευταίον τους απεκεφάλισαν, ούτω δε έλαβον, οι μακάριοι, τους στεφάνους του Μαρτυρίου.