Τη Η΄ (8η) Απριλίου, ο Άγιος Νεομάρτυς ΙΩΑΝΝΗΣ ο ναύκληρος, ο εν τη Κω μαρτυρήσας εν έτει αχξθ΄ (1669), πυρί τελειούται.

Ιωάννης ο του Χριστού Άγιος Νεομάρτυς ηξιώθη των μαρτυρικών στεφάνων εν τη νήσω Κω κατά το έτος 1669, έλαβε δε χώραν το Μαρτύριον αυτού ούτως: Αγαρηνοί τινες, άγνωστον δια ποίαν αιτίαν, μεταχειρισθέντες επ’ αυτού μαγικάς τινας τέχνας, τον έκαμαν έξω φρενών και έπειτα τον ετούρκευσαν. Μετ’ ολίγας δε ημέρας, ελθών εις αίσθησιν και αντιληφθείς εαυτόν περιτετμημένον και λευκόν σαρίκιον φέροντα εις την κεφαλήν, ελυπήθη δια το κακόν το οποίον έπαθε και απορρίψας το σαρίκιον έζη πάλιν χριστιανικώς και μετανοών ενώπιον του Θεού με δάκρυα και στεναγμούς δια το ακούσιον πταίσμα του.

Τη Η΄ (8η) Απριλίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΚΕΛΕΣΤΙΝΟΥ Πάπα Ρώμης.

Κελεστίνος Α΄ ο μακάριος Πατήρ ημών έζησε κατά τους χρόνους του βασιλέως Θεοδοσίου Β΄ του μικρού, του βασιλεύσαντος κατά τα έτη υη΄ - υν΄ (408 – 450). Ήτο δε ο μακάριος ούτος καλώς ανατεθραμμένος εν πράξει και θεωρία. Όθεν δια τας αρετάς του ταύτας ηξιώθη να αναβή επί του θρόνου της πρεσβυτέρας Ρώμης (423 – 432), διαδεχθείς τον τελευτήσαντα Πάπαν Βονιφάτιον Α΄ (418 – 423), όστις Βονιφάτιος είχε διαδεχθή τον Πάπαν Ζώσιμον (417 – 418) και ούτος πάλιντον μέγαν Ιννοκέντιον Α΄ (402 – 417).

Τη Η΄ (8η) Απριλίου, μνήμη των Αγίων Αποστόλων εκ των Εβδομήκοντα ΑΓΑΒΟΥ, ΡΟΥΦΟΥ, ΦΛΕΓΟΝΤΟΣ και ΑΣΥΓΚΡΙΤΟΥ.

 Άγαβος ο Άγιος ούτος Απόστολος εκ των Εβδομήκοντα είναι ο αναφερόμενος υπό του Ευαγγελιστού Λουκά εν ταις Πράξεσι των Αποστόλων, όστις λαβών την ζώνην του Αποστόλου Παύλου έδεσεν αυτού τας χείρας και τους πόδας και προεφήτευσε περί αυτού ταύτα: «Τάδε λέγει το Πνεύμα το Άγιον. Τον άνδρα, ου εστιν η ζώνη αύτη, ούτω δήσουσιν εις Ιερουσαλήμ οι Ιουδαίοι και παραδώσουσιν εις χείρας εθνών» (Πραξ. κα:11). Εξεπληρώθη δε η προφητεία αύτη και διατων έργων, διότι όχι μόνον έδεσαν τον Παύλον οι Ιουδαίοι, αλλά και επεχείρησαν να τον θανατώσωσιν. Ούτος λοιπόν ο ένδοξος του Χριστού Απόστολος κηρύξας το Ευαγγέλιον εις το μέρος εκείνο της οικουμένης, εις τον οποίον εκληρώθη, απήλθε προς Κύριον.   

Τη Ζ΄ (7η) Απριλίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΓΕΩΡΓΙΟΥ Επισκόπου Μυτιλήνης.

Γεώργιος ο Όσιος Πατήρ ημών ούτος εκ νεαράς ηλικίας ποθήσας τον Χριστόν, ενεδύθη το Άγιον Σχήμα των Μοναχών και ηγωνίσθη ολοψύχως εις την άσκησιν των αρετών, δι’ ο και απέκτησεν όλας τας αρετάς ο αοίδιμος, εξαιρέτως δε μάλιστα την ταπεινοφροσύνην, εγένετο δε και πολύ ελεήμων. Δια τας τοιαύτας λοιπόν αρετάς του εχειροτονήθη Αρχιερεύς και ανήλθεν εις τον θρόνον της νήσου Μυτιλήνης, εις τον οποίον καλώς διαλάμψας, ήλεγξε τους εικονομάχους της εποχής του δια της μεγάλης σοφίας του, ώστε εξηνάγκασεν αυτούς να γνωρίσωσι την πλάνην των και την κακοδοξίαν των. Εν ολίγοις δε ούτος εν τω σώματι υπάρχων, ημιλάτο μετά των ασωμάτων Αγγέλων δια της υπερβολικής εγκρατείας του. Όθεν εις τοιαύτας αρετάς διαπρέψας ο μακάριος Γεώργιος απήλθε προς Κύριον. Προεμηνύθη δε το τέλος αυτού παρά Θεού δια θείου αστέρος και εις αυτόν τον ίδιον και εις όλον το ποίμνιόν του. Όχι μόνον δε ζων ήτο εις όλους ποθητός ο Άγιος ούτος, αλλά και μετά τον θάνατον εις όλους είναι αξιαγάπητος δια τα εκ του θείου αυτού Λειψάνου αναβλύζοντα θαύματα.     

Τη Ζ΄ (7η) Απριλίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΚΑΛΛΙΟΠΙΟΥ.

Καλλιόπιος ο Άγιος του Χριστού Μάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμιανού, του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σπστ΄ - τε΄ (286 – 305), υιός μεν υπάρχων Θεοκλείας, η οποία ήτο δεδιδαγμένη την του Χριστού Πίστιν, καταγόμενος δε εκ Πέργης της Παμφυλίας. Ανατραφείς λοιπόν ούτος ευσεβώς παρά της μητρός του, εμελέτησε καλώς τας θείας Γραφάς, όταν δε εκινήθη ο κατά των Χριστιανών διωγμός υπό του Μαξιμιανού, τότε και ο γενναίος ούτος αγωνιστής ενδυναμωθείς τω πνεύματι και ακολουθών εις τας συμβουλάς της μητρός του, η οποία τον συνεβούλευε να αποθάνη δια τον Χριστόν με Μαρτύριον, προσήλθεν αυτόκλητος εις τον ηγεμόνα Μάξιμον, όστις διέτριβεν εις την εν τη Γαλατία Πομπηϊούπολιν, ήτις ωνομάσθη ούτως εκ του μεγάλου Πομπηϊου, του πέριξ ταύτης νικήσαντος τον Μιθριδάτην και η οποία το πάλαι εκαλείτο Ευπατορία.

Τη ΣΤ΄ (6η) Απριλίου, ο Όσιος ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ο ασκήσας εν τοις ορίοις της Μεγίστης Λαύρας του Άθω εν ειρήνη τελειούται.

Γρηγόριος ο Όσιος Πατήρ ημών ούτος κατήγετο εκ του Βυζαντίου, ήτοι την περιφανή Κωνσταντινούπολιν, εις την οποίαν και εγεννήθη περί τα μέσα του ΙΓ΄ (13^ου) αιώνος, εκ τούτου δε και απεκαλείτο Βυζάντιος. Ποθήσας δε ο μακάριος την κατά Χριστόν ζωήν και δη την αγγελομίμητον τοιαύτην, αφήκε τον κόσμον και τα εν τω κόσμω τερπνά και μεταβάς εις το Αγιώνυμον Όρος, εγκατεστάθη εις τα όρια της Μεγίστης Λαύρας, όπου και τον άπαντα αυτού ασκητικόν διήλθε δίαυλον διάγων εν άκρα ησυχία, συντόνω νηστεία και αδιαλείπτω νοερά προσευχή, της οποίας μάλιστα ανεδείχθη μύστης θερμότατος.

Τη ΣΤ΄ (6η) Απριλίου, ο Όσιος Πατήρ ημών ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ο Σιναϊτης, ο και εν Αγίω Όρει ασκήσας εν ειρήνη τελειούται.

Γρηγόριος ο θείος Πατήρ ημών εγεννήθη εν έτει ασνε΄ (1255) εις χωρίον τι της Ασίας, ονομαζόμενον Κούκουλον, κείμενον πλησίον των Κλαζομενών. Οι γονείς του ήσαν μεν πλούσιοι και έντιμοι, αλλά θεοσεβείς και ενάρετοι. Από τούτους ανατραφείς επιμελώς, εδόθη εις διδασκάλους ευσεβείς, υφ’ ων και εδιδάχθη καλώς τα θεία και ιερά Γράμματα. Κατ’ εκείνον τον καιρόν, βασιλεύοντος του μεγάλου Ανδρονίκου Β΄ του Παλαιολόγου (1282 – 1328), το γένος των Αγαρηνών ενήργει επιδρομάς εις την Ασίαν και λεηλατούντες τα μέρη εκείνα, έπαιρνον ως δούλους όλους σχεδόν τους εκεί ευρισκομένους Χριστιανούς. Μεταξύ τούτων συνελήφθη και εκρατήθη ως δούλος και ο θείος ούτος Γρηγόριος, καθώς και οι γονείς του και οι αδελφοί του, οι οποίοι, εν ω μετεφέροντο εις την Λαοδίκειαν, κατ’ οικονομίαν Θεού έλαβον άδειαν από τους βαρβάρους και μετέβησαν εις την Εκκλησίαν των Λαοδικέων εν ώρα θείας Λειτουργίας.