H IΔΙΚΗ ΜΑΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ---- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Συνέβη τότε, στα χρόνια της επίγειας δράσεως του Σωτήρος Χριστού, αλλά η ακτινοβολία της, όπως άλλωστε και όλων των γεγονότων της θείας Οικονομίας, διασχίζει τους αιώνες και φθάνει ως τις μέρες μας, στο εδώ και τώρα. Σαν τον φυσικό ήλιο, που δημιουργήθηκε τότε, στην αρχή του κόσμου, αλλά έκτοτε φωτίζει και ζωογονεί την πλάση, έτσι η Μεταμόρφωση του Κυρίου (6 Αυγούστου) διαχέει το φως της διαχρονικά και πανανθρώπινα.                                                                             

Μέσα σε τούτο το υπερκόσμιο, το άκτιστο φως αποκαλύπτεται η δόξα του τριαδικού Θεού· Ακούγεται η φωνή του Πατέρα, «ούτός εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός εν ω ευδόκησα· αυτού ακούετε» (Ματθ. 17: 5)· προβάλλει η θεότητα του Ιησού Χριστού μέσα από το ανθρώπινο σώμα του· η παρουσία του αγίου Πνεύματος επισκιάζει το όρος και τυφλώνει τα μάτια των μαθητών για να φωτίσει στην άλλη διάσταση, ώστε να δουν τις άκτιστες ενέργειες του Θεού.                                             

Αλλά μέσα στο φως της Μεταμορφώσεως φανερώνεται, επίσης, η δόξα του ανθρωπίνου προσώπου, καθώς «η βροτεία (=ανθρώπινη) άπασα φύσις προλάμπει θεϊκώς». Ο μεταμορφούμενος Ιησούς Χριστός «έδειξε το αρχέτυπον κάλλος της εικόνος», την προπτωτική παραδείσια κατάσταση της ανθρωπίνης φύσεως, «μεταστοιχειώσας αυτήν, εις την της θεότητος δόξαν τε και λαμπρότητα», όπως παιανίζει ο εκκλησιαστικός υμνογράφος. Αυτό το κάλλος και τη δόξα προβάλλει σε μας η γιορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.                                       

Επίκαιρο όσο ποτέ και άμεσα αναγκαίο το μήνυμα μάς καλεί σε αυτοέλεγχο· Η κοινωνία μας, η πατρίδα μας, η οικογένεια, η καρδιά μας καταυγάζονται από το φως της Μεταμορφώσεως; Ο σημερινός άνθρωπος διατηρεί εκείνη την αίγλη στην οποία τον ανύψωσε η Μεταμόρφωση του Σωτήρος; Η απάντηση αρνητική, επιβεβαιώνεται καθημερινά από πράξεις και έργα απάνθρωπα, που αποκαλύπτουν το παραμορφωμένο πρόσωπο της κοινωνίας μας· ομολογείται μυστικά στα μύχια του καθενός που νιώθει τη μοναξιά να τον πληγώνει, καθώς το σκοτάδι διαποτίζει την καρδιά του· επιμαρτυρείται από τις έρευνες και τις διαπιστώσεις των ειδικών, που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την επαυξανόμενη εξαχρείωση και εξαγρίωσή μας. Πόσο θλιβερά επίκαιρο ηχεί το μοιρολόγι του ποιητή· «Ιδού εγώ με τόσα φώτα τυφλός, τυφλός όπως και πρώτα»           

Μήπως γι΄ αυτό, αδελφέ μου, θα απελπισθούμε; Όχι! Ώρα να αποδεχθούμε το φως της Μεταμορφώσεως. Το χορηγεί φιλάνθρωπα ο Κύριος σ΄ εκείνους, που θα τολμήσουν «την κρείττονα αλλοίωσιν», την αλλαγή του νου, του φρονήματος, την οποία προτείνει η μετάνοια και πραγματώνει η ειλικρινής συμμόρφωση προς το θέλημα του Θεού. Είναι ο σίγουρος δρόμος, για νά ΄ρθει η μεταμόρφωση μέσα μας και γύρω μας. 

Περιοδικό "Ο Σωτήρ" : Ἀσέβεια πρὸς τὴν ἱστορία τοῦ Ἔθνους μας

Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ἡ χώρα μας ­βάλλεται ἀπὸ φανεροὺς καὶ κρυφοὺς ἐχθροὺς καὶ ἀπὸ δῆθεν φίλους μας, εἶναι βαρὺ χτύπη­μα νὰ πολεμεῖται καὶ ἐκ τῶν ἔσω, ἀπὸ ἀν­θρώπους ποὺ ἀσεβοῦν πρὸς τὴν ἐθνική μας ἱστορία. Αὐτὸ συνέβη πρόσφατα μὲ τὴν ἀπόφαση τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας νὰ ἀπαλειφθεῖ ἀπὸ τὴν ἐξεταστέα ὕλη τῶν Παν­ελλαδικῶν ἐξετάσεων τῆς τρίτης τάξεως τοῦ Γενικοῦ Λυκείου ἡ ­Γενοκτονία τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ. Δὲν φθάνει ποὺ δὲν τολμοῦμε ὡς κράτος νὰ ἀναγνωρίσουμε ὡς Γενοκτονία τὴν ἐξόντωση ἀπὸ τοὺς Τούρκους 335.000 Ποντίων ἀδελφῶν μας, μεταξὺ τῶν ὁποίων πάμπολλοι ­Κληρικοὶ καὶ Μοναχοί, ἐμποδίζουμε τώρα καὶ τὰ παι­διά μας νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὴ μελέτη τοῦ φρικτοῦ αὐτοῦ ἱστορικοῦ γεγονότος. Ἡ ἀ­­πόφαση αὐτὴ «προσβάλλει εὐθέως ζῶν­τες καὶ νεκρούς, ἀγνοώντας τὶς μνῆμες, τοὺς ἀγῶνες ἀλλὰ καὶ τὶς θυσίες τῶν Ποντίων» («Δημοκρατία» 26-6-2015).  

    Ὅλοι οἱ Ποντιακοὶ Σύλλογοι ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς Ἑλλάδος ἀντέδρασαν ἐντονότατα, μόλις  ἔγινε γνωστὴ ἡ ἀπόφα­ση αὐτή. Σὲ ἐπιστολή της πρὸς τὸν Ὑπουργὸ Παιδείας κ. Ἀριστείδη Μπαλτᾶ ἡ Διεθνὴς Συνομοσπονδία Ποντίων ­Ἑλλήνων μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀναφέρει: «Πειθαρχοῦμε στὶς ἐν­τολὲς τῆς Ἄγκυρας; Δὲν μπορεῖ ἡ πρόε­δρος τῆς Βουλῆς νὰ ὑπόσχεται συμπαράσταση καὶ συμπαράταξη (πολὺ σωστά) στὸ θέμα τῆς διεθνοῦς ἀναγνώρισης τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου, καὶ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας νὰ ἐπιβάλλει συσκότιση... Ζητοῦμε τὴν ἄμεση ἐπανένταξη τῆς ἱστορίας τοῦ παρευξείνιου Ἑλληνισμοῦ στὴν ἐξεταστέα ὕλη τῶν Πανελλαδικῶν. Σὲ διαφορετικὴ περίπτωση ὁ ἀπανταχοῦ ποντια­κὸς ἑλληνισμὸς θὰ ἀντιδράσει δυνα­μι­κά».

   Ἡ ἀπόφαση αὐτή, ποὺ πλήττει καίρια τὸ πατριωτικὸ αἴσθημα τῶν Ποντίων καὶ ὅλων τῶν ὑγιῶς σκεπτομένων Ἑλλήνων, προσ­βάλλει βάναυσα τὴν ἐθνική μας ­ἱστορία. Εἶναι ἀσέβεια πρὸς τὸ Ἔθνος μας. Εἶναι καὶ ἔλλειψη ἀληθινῆς ἀγάπης πρὸς τὰ ­παιδιά μας, ποὺ ἀποτελοῦν τὸ μέλλον τοῦ ­Γένους μας, ἀλλὰ καὶ τοῦ κράτους μας καὶ τῆς Ἐκ­κλησίας μας.

ΣΚΑΝΔΑΛΟΝ Η ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΝ

ΑΠΟΒΑΣΙΝ» εἰς τὸ Ἁγιώνυμον Ὄρος ἑτοιμάζει ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος. Ἐὰν μετέβαινεν ὡς ἐπισκέπτης -τουρίστας δὲν θὰ μᾶς ἠνόχλη. Μεταβαίνει ὅμως ὡς Προκαθήμενος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡ εἴδησις λέγει ὅτι θὰ συμπροσευχηθῆ καὶ θὰ συλλειτουργήση μὲ τοὺς 19 Καθηγουμένους τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος καὶ τὸν Ἡγούμενον τῆς Ἀδελφότητος, τὴν ὁποίαν «ἔστησε» διὰ τὴν Ἱερὰν Μονὴν Ἐσφιγμένου (ἡ κανονικὴ Ἀδελφότης εὑρίσκεται εἰς ἀπηνῆ καὶ ἐξοντωτικὸν διωγμόν).

Ἀναγνωρίζει τὸν Πάπαν ὡς κανονικὸν Πατριάρχην καὶ μέλος τῆς Ἐκκλησίας. Συμπροσεύχεται μὲ τὸν Πάπαν καὶ τοὺς Μονοφυσίτας. Ἐπιτρέπει τὴν νόθευσιν τοῦ Μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος ὑπὸ τῆς φιλοπαπικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας. Ὁ ἴδιος ἐπέτρεψε Βάπτισιν εἰς τὴν Τουρκίαν μὲ ἀνάδοχον Μουσουλμάνα ἐξευτελίζων τὰ Ἱ.Μυστήρια τοῦ Βαπτίσματος καὶ τοῦ Χρίσματος. Ἀρκετὰ ἔτη πρὶν (ὡς προκύπτει ἀπὸ πρωτοσέλιδα κύρια θέματα τοῦ «Ο.Τ.») εἶχε μεταδώσει τὴν Θείαν Κοινωνίαν εἰς τοὺς Παπικοὺς κατὰ τὴν διάρκειαν θείας Λειτουργίας εἰς τὴν Ραβένναν τῆς Ἰταλίας. Ἀποκαλεῖ τὸ Κοράνιον Ἱερὸν καὶ τὸ ἐξισώνει μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον μὲ τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸς ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, ὁ ὁποῖος νομιμοποιεῖ ὅλας τὰς αἱρέσεις καὶ ἀποδέχεται τὸν Θεὸν τῶν ἄλλων θρησκειῶν, πῶς θὰ γίνη ἀποδεκτὸς εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος, τὴν Ἀκρόπολιν τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ θὰ συμπροσευχηθῆ, θὰ συλλειτουργήση καὶ θὰ Κοινωνήση τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων μὲ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι φυλάσσουν τὰς Θερμοπύλας τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως; Ἀπὸ ποῦ ἀντλοῦν τὴν δύναμιν οἱ Καθηγούμενοι τοῦ Ἁγ. Ὄρους, οἱ ὁποῖοι θὰ προσέλθουν νὰ συμπροσευχηθοῦν, νὰ συλλειτουργήσουν καὶ νὰ μεταλάβουν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων μὲ τὸν Πατριάρχην τῆς καταπατήσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων, τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ τῆς νομιμοποιήσεως ὅλων τῶν αἱρέσεων; Δὲν σέβονται τοὺς σφαγιασθέντας Ἁγιορείτας Πατέρας ἀπὸ τὸν Βέκκον; Δὲν ἀναλογίζονται ὅτι ἡ συμπροσευχὴ μὲ τὸν Οἰκουμενιστὴν Πατριάρχην, ὁ ὁποῖος σαρώνει τὰ πάντα εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν, εἶναι ἡ μεγαλυτέρα προσβολὴ εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν, τὸν ἕνα καὶ Ἀληθινὸν Τριαδικὸν Θεὸν τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλὰ καὶ ἡ μεγαλυτέρα ὑπηρεσία εἰς τὸν διάβολον.

"Ο.Τ."

Ταλαίπωρη Ορθοδοξία! Σε σέρνουν και σε άγουν ως αρνίον επί σφαγήν.

Ἡ Ἱεραρχία ἀνέβαλεν τὴν συζήτησιν τῶν δύο ἀντιπαπικῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων μὲ μεγάλην πλειοψηφίαν. Προφανῶς, διὰ νὰ μὴ δυσαρεστήση τὸν ἐκθεμελιωτὴν καὶ καταπατητὴν τῶν Ἱερῶν Κανόνων Οἰκουμενιστὴν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην κ. Βαρθολομαῖον, ἀλλὰ καὶ διὰ νὰ μὴ «κακοκαρδίση» τοὺς Μητροπολίτας ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔπρεπε νὰ εἶχον καθαιρεθῆ, διότι διδάσκουν αἱρετικὰ «πράγματα» περὶ τὴν Ὀρθόδοξον θεολογίαν, τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, τὴν αἵρεσιν τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοὺς Ἁγίους καὶ θοεφόρους Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας. 

"Oρθόδοξος Τύπος"

ΚΑΙ ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΞΩ…

«Ουδέ καίουσι λύχνον και τιθέασιν αυτόν υπό το μόδιον, αλλ’ επί την λυχνίαν, και λάμπει πάσι τοις εν τη οικία». Ο Κύριος.

Ο Χριστιανισμός, ο Ορθόδοξος, δεν είναι μόνον εσωστρέφεια. Είναι και εξωστρέφεια. Ούτε μόνον εξωστρέφεια. Αλλά και εξωστρέφεια. Βαθύτατον αίτημά του, είναι το προς τα έσω βύθισμα του νου. Η αναγκαιότης εστιάσεως των νοητικών δυνάμεων, υπό την στέγην της καρδίας, εκφράζεται με αγωνιώδεις τόνους, που απηχούν δια μέσου της ιστορίας της ανθρωπίνης ψυχής. Αισθανόμεθα βαθυστένακτον πόνον να επιστρέψωμεν εις εαυτούς, να γνωρίσωμεν την θαλπωρήν της εστίας μας, να χαρώμεν τους θησαυρούς μας, να κλαύσωμεν δι’ ό,τι δεν έχομεν. Η ευγένεια της υπάρξεώς μας ευρίσκεται εντός μας. «Εντός υμών εστιν η βασιλεία των ουρανών». Τότε αποκτώμεν συνείδησιν της υπάρξεώς μας, όταν αγαπήσωμεν τον εαυτόν μας. Το μέγιστον και δυσεπίτευκτον πράγμα είναι να εισέλθωμεν εις τον μυστικόν νυμφώνα της ψυχής μας. Eίναι ανεκφράστως θλιβερόν το ότι παρά τους μόχθους μας δεν το επιτυγχάνομεν. Αλλ’ είναι και αυτόχρημα τραγικόν, το ότι το αγνοούμεν. Και ενώ συνεχόμεθα από τον πόθον της λυτρώσεως, όμως αγνοούμεν ότι «εγγύς εστι το ρήμα», πλησίον μας ευρίσκεται η πηγή. Αγωνιζόμεθα να εκπληρώσωμεν την εντολήν της αγάπης δια της εξωτερικής ενότητος, και μας διαφεύγει ο εσωτερικός διχασμός της ψυχής. Η πλάνη της κλασσικής φιλοσοφίας συνίστατο, εις το ότι ανεζήτει την αλήθειαν έξωθεν. Ο Χριστιανισμός υπέδειξεν, ότι έξω ευρίσκεται ο κόσμος των αισθήσεων· εντός ημών ο Θεός. Ο Χριστός κατοικεί εν ταις καρδίαις ημών, «εν ω εισί πάντες οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσεως απόκρυφοι», βοά ο Απόστολος Παύλος. Και ο Κύριος· «εάν τις αγαπά με, τον λόγον μου τηρήσει, και ο πατήρ μου αγαπήσει αυτόν, και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ’ αυτώ ποιήσομεν». Εντός ημών, λοιπόν, είναι ο Θεός, και ημείς. Δι’ «ημών» μόνον, αναβαίνομεν προς τον Πατέρα· δια του εσωτέρου είναι μας, του πνευματικού ανθρώπου. Ιδού πως ηνούτο με τον Θεόν, ο Μέγας Βασίλειος: «Νους μη σκεδαννύμενος επί τα έξω, μηδέ υπό των αισθητηρίων διαχεόμενος, επάνεισι μεν προς εαυτόν, δι’ εαυτού δε προς την του Θεού έννοιαν αναβαίνει, κακείνω τω κάλλει περιλαμπόμενός τε και ελλαμπόμενος, και αυτής της φύσεως λήθην λαμβάνει».

Αλλ’ εντός ημών, δεν κατοικεί κατά χάριν μόνον ο Θεός, αλλά και ο Σατανάς, ως πονηρά ενέργεια και ως πάθη κεκρυμμένα. Γνωρίζει αυτός, που ευρίσκεται ο θησαυρός και ως ληστής αγωνίζεται να τον συλήση. Θησαυρός είναι η ψυχή μας· το κατ’ εικόνα Θεού και ομοίωσιν. Ζητεί, λοιπόν, να αχρειώση την εικόνα, να μολύνη την νύμφην ψυχήν και να μιάνη την μυστικήν ένωσίν της με τον νυμφίον Χριστόν. Να γίνη μοιχός η ψυχή. Και αλλοίμονον, αι ψυχαί μας είναι μοιχαλίδες, εν αγνοία ημών. Άτιμοι, ακάθαρτοι, άμορφοι, χωρίς φως, χωρίς γνώσιν Θεού, εστερημέναι αγάπης, ηχρειωμέναι υπό του πονηρού. Αυτήν δε την αχρείωσιν και τα τραύματα της ψυχής, δεν θέλει να τα μάθωμεν ο Σατανάς, δια να μη τον εξώσωμεν από τον οίκον μας, που έγινε και οίκος του. Δια τούτο, με κάθε τρόπον φροντίζει πανούργως, να αποσπάση την προσοχήν μας από τα έσω και να την στρέψη προς τα έξω. Και δια να το επιτύχη, μας ενισχύει πολλάκις και προς το αγαθόν. Κάμνει παραχωρήσεις. Μας αυξάνει τον ζήλον και δια την εξωτερικήν προσευχήν ακόμη, όπως λέγει ο άγ. Συμεών ο νέος Θεολόγος. Όταν ο πονηρός ευρίσκεται ωχυρωμένος εντός μας, δια των κεκρυμμένων παθών, του είναι αδιάφορος η εξωτερική ενέργεια των καλών έργων, διότι αυτός φροντίζει καταλλήλως και τα μολύνει, ώστε και από την εστίαν του να μην εξέρχεται και πάντοτε να είναι κερδισμένος. Ιδού διατί εις το προηγούμενον άρθρον εγράψαμεν δια την ανάγκην στροφής «προς τα έσω». Όταν λοιπόν, αγωνισθώμεν όσο πρέπει δια την κάθαρσιν των έσω, είναι απαραίτητον, όπως ενεργήσωμεν το αγαθόν «και εκ των έσω προς τα έξω». Αυτή είναι η ορθή πορεία της ανθρωπίνης ψυχής, την οποίαν ηκολούθησαν οι άγιοι Πατέρες.

Αθωνικά άνθη

Η απάτη του Οικουμενισμού ---- του αείμνηστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Με αυτή την προοπτική κατανοούμε πόσο ασύμφορη και άστοχη υπήρξε η ένταξη της Ορθοδόξου Εκκλησίας στο λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών» (Π.Σ.Ε.) – ευφυής και εύστοχη η απόδοση της συντομογραφίας ως «το ψέμμα του διαβόλου» - και η συμμετοχή της στις εκδηλώσεις του. Αντιλαμβανόμαστε πόσο άδικος είναι ο δελεασμός της Εκκλησίας από τα ποικίλα τερτίπια της οικουμενιστικής κινήσεως, η οποία καπηλεύεται την οικουμενικότητα, το πνευματικό και άγιο γνώρισμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Όπως ήδη εξήγησα εφαρμόζοντας την αγιογραφική αλήθεια ότι «ο Θεός αγάπη εστί» η Εκκλησία έρχεται να αγκαλιάσει την οικουμένη, τον κάθε άνθρωπο και να τον ανεβάσει στη θέωση. Αντίθετα, η οικουμενιστική κίνηση διαστρέφοντας την ευαγγελική αλήθεια θεοποιεί την αγάπη. Αλλά αγάπη χωρίς την αλήθεια είναι απάτη. Και ο οικουμενισμός είναι η πιο βδελυρή απάτη. Παρουσιάζεται και προβάλλεται ως μία αγαπητική κίνηση, φιλάνθρωπη και φιλενωτική, που δεν ενοχλείται από τα δόγματα, στην πραγματικότητα όμως όχι απλώς τα κονιορτοποιεί, αλλά τα υποκαθιστά. Ισοπεδώνει την αλήθεια και την εξισώνει με την πλάνη, υποβιβάζει τη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία στη σειρά της πανσπερμίας των αιρέσεων. Αν πρότυπο της αγάπης είναι η αγαπητική σχέση, που ενώνει τα τρία πρόσωπα της αγίας Τριάδος, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι αυτά τα πρόσωπα έχουν το ομοούσιον και δι΄ αυτού συνιστούν τον ένα Θεό. Αντίστοιχα, χωρίς ομοφροσύνη και ταύτιση στα δογματικά θέματα, κάθε λόγος και εκδήλωση περί αγάπης μόνο σατανική παγίδα μπορεί να είναι. Παράδειγμα, η συνάντηση της Ασσίζης, που μας έκανε περίγελω του κόσμου και έδωσε επιχειρήματα και σ΄ αυτούς τους χιλιαστές. Για του λόγου το αληθές παραπέμπω στο χιλιαστικό βιβλίο «Αποκάλυψη, το μεγαλειώδες αποκορύφωμά της πλησιάζει», έκδ. 1988. Στη σελίδα 249 παρατίθεται φωτογραφία με αντιπροσώπους των θρησκευμάτων του κόσμου – μεταξύ των οποίων βεβαίως και ο εκπρόσωπος της Ορθοδόξου Εκκλησίας – «που ανέπεμψαν μία βαβυλωνία προσευχών στην πόλη της Ασσίζης, αλλά κανείς δεν προσευχήθηκε στο ζωντανό Θεό, τον Γιαχβέ»! Δυστυχώς, η κατάντια των ημερών μας δικαιώνει για πολλοστή φορά την προφητική φωνή του πολιού γέροντα επισκόπου πρώην Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτη, ο οποίος κατ΄ επανάληψιν έχει στιγματίσει τα οικουμενιστικά ανοίγματα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Δεν δίστασε μάλιστα να διακόψει το μνημόσυνο του οικουμενιστή πατριάρχη Αθηναγόρα, ενέργεια στην οποία τον ακολούθησαν και τρείς άλλοι, ήδη αείμνηστοι επίσκοποι, ο Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος, ο Παραμυθίας Παύλος και ο Μηθύμνης Ιάκωβος. Πριν μισό αιώνα, λοιπόν, το 1954, εξ αφορμής της Β΄ συνελεύσεως του Π.Σ.Ε. στο Έβανστον, ο τότε αρχιμανδρίτης π. Αυγουστίνος έγραφε στο υπ΄ αριθμ. 161 φύλλο της «Χριστιανικής Σπίθας»: «Με τοιαύτα συνέδρια η διαχωριστική γραμμή αληθείας και πλάνης, η καθαρώς άλλοτε διακρινομένη και από τα αμαθέστατα της Ορθοδοξίας τέκνα, σβήνεται, εξαλείφεται. Ορθόδοξοι και αιρετικοί μέσα εις το ιγδίον (=γουδί), το οποίον κρατούν και κτυπούν οι προτεστάνται γίνονται μία συναλοιφή». Πρόσφατα η γλοιώδης οικουμενιστική «συναλοιφή» έκανε την εμφάνισή της και σ΄ αυτό το βήμα του αποστόλου Παύλου, στον Άρειο Πάγο. Στα πλαίσια του τελευταίου συνεδρίου του Π.Σ.Ε., στον Άγιο Ανδρέα Αττικής, πραγματοποιήθηκε ειδική φιέστα στον Άρειο Πάγο, όπου εκπρόσωποι της Ορθοδόξου Εκκλησίας αναμειγμένοι με το ποικιλώνυμο προτεσταντικό συνονθύλευμα ζήτησαν από το άγιο Πνεύμα «ίαση και συμφιλίωση»!

Αυτοαδικούμαστε και αδικούμε                                                                                                                                                    

Πότε επιτέλους, θα το καταλάβουμε ότι δεν είναι φανατισμός και μισαλλοδοξία η αποστροφή προς την οικουμενιστική κίνηση; Στο όνομα της αγάπης και της ενότητος επιχειρείται η αλλοίωση της ποιότητος και της ίδιας της οντότητος της Εκκλησίας. Αμφισβητείται η μοναδικότητά της. Αλλά για ποιο Χριστό θα μιλήσουμε και σε ποια σωτηρία θα καλέσουμε τον κόσμο, όταν θα έχουμε αλλοιώσει την ίδια την υπόσταση της Εκκλησίας; Με τέτοιες τακτικές μπορεί να αρέσουμε στους ανθρώπους, αδυνατούμε, όμως, να τους προσφέρουμε αυτό που μόνο η Εκκλησία διαθέτει. Το χειρότερο, καθιστούμε άχρηστη και αζήτητη την σωτηρία, διότι εν ονόματι της απατηλής οικουμενιστικής αγάπης δημιουργούμε στους αιρετικούς την ψευδαίσθηση ότι η πλάνη τους δεν διαφέρει από τη δική μας αλήθεια, άρα δεν υπάρχει λόγος να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Τους καταδικάζουμε, λοιπόν, να μείνουν για πάντα εκτός σωτηρίας. Χαρακτηριστική επί του προκειμένου είναι η ομολογία του μεταστραφέντος πρώην προτεστάντη F. Schaeffer: «Αποτελεί τραγική ειρωνεία το γεγονός ότι οι χιλιάδες προτεστάντες, οι οποίοι έχουν πρόσφατα μεταστραφεί στην Ορθοδοξία… δεν ήρθαν στην Ορθοδοξία από την Ορθόδοξη μαρτυρία στις οικουμενιστικές συναντήσεις, αλλά συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Το κύμα των προσφάτων προτεσταντών προσηλύτων ήρθε μέσα στην Εκκλησία… εξ αιτίας της αιώνιας πατερικής κι αποστολικής μαρτυρίας. Σ΄ αυτή μπορεί να συμπεριληφθεί και η μαρτυρία εκείνη, η οποία διακηρύττει με δύναμη την αποκλειστική φύση της Ορθόδοξης Εκκλησίας ως της αληθινής Εκκλησίας» (Χορεύοντας μόνος, μτφρ. Αρχιμ. Αυ. Μύρου, σελ. 508-509). Πότε επιτέλους εμείς, οι Ορθόδοξοι χριστιανοί, που δίνουμε την εντύπωση ότι εξισώνουμε την Ορθόδοξη πίστη μας με τις μύριες αιρετικές παραφυάδες, θα αντιληφθούμε το τριπλό σφάλμα μας έναντι του ίδιου του εαυτού μας, ότι: Δυσαρεστούμε και πικραίνουμε τον ίδιο τον Χριστό, περιφρονούμε τη διδαχή των αποστόλων, και μιμούμενοι τους αιρετικούς διαγράφουμε όλους τους αγίους πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι αγωνίσθηκαν μέχρις αίματος γι΄ αυτή τη διδαχή;

Ἡ τραγικότητα τῶν αἱρετικῶν ----- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου ∆. Μεταλληνοῦ

Στὶς αἱρέσεις καὶ τοὺς αἱρετικοὺς στρέφει τὴν προσοχή µας τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσµα τῆς προσεχοῦς Κυριακῆς (Τίτ. 3, 8-15). Πολλὲς ἑρµηνεῖες ἔχει λάβει ὁ Ὅρος «αἱρετικὸς» ἀπὸ τοὺς ἑρµηνευτές, καὶ µάλιστα τοὺς νεωτέρους, στὸ χῶρο τῆς Κ. ∆ιαθήκης.

Ὑπάρχει ὅµως καὶ ἡ συγκεκριµένη σηµασία, ποὺ ἔλαβε ὁ Ὅρος στὴ γλώσσα τῶν Ἁγίων Πατέρων, στὴ γλώσσα τῆς Ὀρθοδοξίας. Γιὰ τοὺς ἁγίους Πατέρας µας «αἱρετικὸς» σηµαίνει: διαστρεβλωτὴς τῆς πίστεως, τῆς ἀποκεκαλυµµένης Ἀληθείας, τοῦ θεόθεν δεδοµένου τρόπου σωτηρίας. Αἵρεση δέ, εἶναι ἀλλοτριωµένη ἐκδοχὴ τοῦ Προσώπου τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ποὺ δὲν µπορεῖ νὰ ὁδηγήσει στὴ σωτηρία, στὴ θέωση, τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ λυτρώσει ἀπὸ τὸ κακὸ τὸν κόσµο. Οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς ἐν Χαλκηδόνι ∆´ Οἰκουµενικῆς Συνόδου (451), ποὺ τιµᾶ τὴν προσεχῆ Κυριακὴ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία σ᾽ ὅλο τὸν κόσµο, αὐτὴ τὴ σηµασία τοῦ ὅρου ἐπιβάλλουν νὰ κρατήσουµε καὶ µεῖς στὶς παρακάτω σκέψεις.

Οἱ ἅγιοι Πατέρες, γνήσιοι θεολόγοι

Γιὰ νὰ κατανοήσουµε τὴν τραγικότητα, µέσα στὴν ὁποία ζοῦν καὶ κινοῦνται οἱ αἱρετικοί, πρέπει νὰ δοῦµε τὸ διαµετρικὰ ἀντίθετό τους µέγεθος, δηλαδὴ τοὺς ἁγίους Πατέρες, στὸ κύριο ἔργο τους, τὴν θεολογία. Βέβαια ὁ ἐγκλωβισµένος στὰ κοινωνιολογικὰ σχήµατα τῶν καιρῶν µας θὰ σπεύσει ἐδῶ νὰ διαµαρτυρηθεῖ, µὴ µπορώντας νὰ ἐννοήσει, ὅτι ὅλο τὸ ἔργο τῶν Πατέρων, σὲ κάθε ἐποχή, εἶναι θεολογία. Γιατί ἑνωµένοι µὲ τὸ Θεὸ ἀντιµετωπίζουν οἱ Πατέρες ὄχι µόνο τὰ προβλήµατα τῆς πίστεως, ἀλλὰ καὶ ὅλης τῆς ζωῆς.Θεὸ - Ἀλήθεια προσφέρουν, ἀντιµετωπίζοντας κρίσεις δογµατικές, ἀλλὰ Θεὸ - Ἀλήθεια προσφέρουν ποιµαίνοντας τὰ πνευµατικά τους τέκνα καὶ ὁδηγώντας τα στὸ πλαίσιο τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, ποὺ εἶναι ἡ ἁγιοπνευµατικὴ κοινωνία.

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες θεολογοῦν πάντα µὲ τὸν φωτισµὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος.Γίνονται πρῶτα δοχεῖα καὶ Ναοὶ τοῦ Πνεύµατος, µὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν πνευµατικό τους ἀγώνα, καὶ καταξιώνονται νὰ γίνουν Πνευµατοκίνητοι, Θεοκίνητα στόµατα τοῦ Λόγου καὶ χεῖρες τοῦ Πνεύµατος. Ἡ θεολογία τους εἶναι, ἔτσι, ἔκφραση τῶν µυστικῶν ἐµπειριῶν τους. Ἐκφράζουν αὐτό, ποὺ τὸ Πνεῦµα ἀποκαλύπτει µέσα τους, σκορπίζουν γύρω τὸ φῶς Του.Λέγουν αὐτό, ποὺ βλέπουν, στὴ φωτισµένη καὶ θεοφόρο καρδιά τους. ∆ὲν εἶναι, λοιπόν, οἱ στοχαστὲς καὶ φιλόσοφοι τοῦ κόσµου, οἱ διανοητὲς - ὅπως λέµε. Ὁ στοχασµός µας δὲν µπορεῖ ποτὲ νὰ γίνει Θεολογία. Μένει φιλοσοφία, µεταφυσική, ἀναζήτηση ἀνθρώπινη.

 Ἡ Θεολογία τῶν Πατέρων εἶναι τὸ ἀποτέλεσµα τῆς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος µέσα τους. Αὐτὸ ὁµολογεῖ ἕνας ἀπὸ τοὺς λίγους, ποὺ δίκαια πῆραν τὸ ὄνοµα τοῦ Θεολόγου τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: «∆ὲν εἶναι τοῦ καθενός, νὰ φιλοσοφεῖ γύρω ἀπὸ τὸ Θεό. ∆ὲν εἶναι τοῦ καθενός. Αὐτὸ τὸ πρᾶγµα δὲν εἶναι τόσο φθηνὸ καὶ ταπεινό... ∆ὲν εἶναι τοῦ καθενός, παρὰ µόνο τῶν δοκιµασµένων καὶ ὅσων ἔχουν προχωρήσει στὴ θεωρία (δηλαδὴ στὴ θέα τοῦ Θεοῦ) καὶ ποὺ προηγουµένως ἔχουν καθαρισθεῖ καὶ στὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶµα, ἢ τουλάχιστον καθαρίζονται τώρα». Οἱ ἅγιοι Πατέρες ἔχουν κάθε δικαίωµα νὰ λέγουν: «ἔδοξε τῷ Πνεύµατι τῷ Ἁγίῳ καὶ ἡµῖν» χωρὶς τὸν παραµικρὸ κίνδυνο νὰ κατηγορηθοῦν γιὰ ἔπαρση.

Ὅπως ἐντελῶς φυσικὰ καὶ ἀπροσποίητα διεκήρυξαν οἱ Ἁγιορεῖτες Ἡσυχαστὲς στὸν Τόµο τοῦ 1341: «Ταῦτα ὑπὸ τῶν Γραφῶν ἐδιδάχθηµεν, ταῦτα παρὰ τῶν ἡµετέρων Πατέρων παρελάβοµεν, ταῦτα διὰ τῆς µικρᾶς ἐγνώκαµεν πείρας...». Ἡ ταπεινοφροσύνη τους φαίνεται στὸ «µικρᾶς»· εἶναι ὅµως ἀναγκασµένοι νὰ µιλήσουν καὶ γιὰ τὴν δική τους θεοπτικὴ ἐµπειρία.

Οἱ Αἱρετικοί, οἱ ἀθεράπευτοι «θεραπευτές»

Ἡ αἵρεση δὲν εἶναι ἁπλὰ λογικὸ λάθος, οὔτε οἱ αἱρετικοὶ ἁπλῶς ἀστοχοῦν στὴν εὕρεση τῆς ἀλήθειας. Στὴν περίπτωσή τους συµβαίνει κάτι βαθύτερο καὶ οὐσιαστικότερο. Κατὰ τὸ γράµµα γνωρίζουν τὴν Γραφή, κατὰ τρόπο -πολλὲς φορὲς- ἐκπληκτικό. Τοὺς λείπει ὅµως κάτι οὐσιαστικὸ, καὶ ἡ ἔλλειψή του τοὺς διαφοροποιεῖ ριζικὰ ἀπὸ τοὺς Πατέρες. Τοὺς λείπει ἡ ἁγιοπνευµατικὴ ἐµπειρία τῶν Πατέρων. Ὁ ἐσωτερικὸς φωτισµὸς τοῦ Πνεύµατος. Γιατί δὲν ἔχουν περάσει τὴν θεραπεία τῆς Ἐκκλησίας. Μπορεῖ ἠθικὰ νὰ εἶναι (ἐξωτερικὰ) ἀνεπίληπτοι. ∆ὲν ἔχουν ὅµως µέσα τους τὸ Πνεῦµα. ∆ὲν βλέπουν, λοιπόν, ὅσα βλέπουν ἐν Πνεύµατι οἱ Πατέρες. Μπορεῖ διανοητικὰ νὰ εἶναι ἐκπληκτικὰ ἀνεπτυγµένοι. Εἶναι πράγµατι γεγονός, ὅτι ὅλοι οἱ µεγάλοι αἱρετικοὶ ἐντυπωσιάζουν µὲ τὴν πολυγνωσία καὶ «σοφία» τους! Ἀκόµη καὶ σήµερα... ∆ὲν ἔχουν ὅµως καθαρὴ τὴν καρδιά, οὔτε ἔχουν µεταβληθεῖ σὲ ναοὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος. Ἡ αἵρεση προϋποθέτει κακὴ ἢ ἀνύπαρκτη θεραπεία. Γι’ αὐτὸ γιὰ τοὺς αἱρετικοὺς ἡ Θεολογία εἶναι διανοητικὴ - ἐπιστηµονικὴ ὑπόθεση, λογικὸ καὶ συλλογιστικὸ παιχνίδι. Ἡ ἐµπειρία τῆς θεώσεως, ποὺ καταξιώνει τοὺς Πατέρες, εἶναι αὐτό, ποὺ τοὺς λείπει. Γι’ αὐτὸ ὁ αἱρετικὸς δὲν µπορεῖ νὰ διακρίνει στὸ κρίσιµο σηµεῖο τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τὴν πλάνη. Γιατί δὲν βλέπει µέσα του τὴν ἀλήθεια, δὲν τὴν γνωρίζει στὴν καρδιά του. ∆ὲν ἔχει τὸ ὄχηµα τῆς «νοερᾶς προσευχῆς» καὶ γι’ αὐτὸ δὲν µπορεῖ νὰ φτάσει στὸν «δοξασµό», ποὺ εἶναι ἡ ἀποκάλυψη τῆς «πάσης ἀληθείας» ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦµα.

Ἐδῶ ἀκριβῶς ἀποκαλύπτεται καὶ ἡ τραγικότητα ὅλων τῶν αἱρετικῶν, καὶ πρὸ πάντων τῶν αἱρεσιαρχῶν. Ἀφώτιστοι οἱ ἴδιοι, ζητοῦν νὰ φωτίσουν. Ἀθεράπευτοι οἱ ἴδιοι, ζητοῦν νὰ θεραπεύσουν. Ἄθεοι οἱ ἴδιοι (δηλαδὴ χωρὶς τὸν ἀληθινὸ Θεό), ζητοῦν νὰ θεολογήσουν. Θὰ µπορούσαµε νὰ παροµοιάσουµε τοὺς αἱρετικοὺς µὲ ψευτογιατροὺς καὶ τσαρλατάνους, ποὺ ἀπατοῦν. Ἀλλ’ εἶναι κάτι χειρότερο: εἶναι γιατροί, ποὺ προσφέρουν δολοφονικὴ θεραπεία, ποὺ σκοτώνει τὸν ἄνθρωπο αἰώνια. Εἶναι φαρµακοποιοί, ποὺ κυκλοφοροῦν φάρµακα δηλητηριασµένα - ἀλλοιωµένα, ποὺ εἶναι ἐπικίνδυνα γιὰ τὴν δηµόσια ὑγεία, καὶ ὄχι τὴν σωµατική, ἀλλὰ τὴν πνευµατικὴ καὶ αἰώνια.

Ἡ διαφορὰ στὰ πράγµατα

Ἀκολουθώντας τὴν πατερικὴ θεώρηση τῆς αἱρέσεως, µποροῦµε νὰ συνειδητοποιήσουµε τὴν φθοροποιὸ δύναµή της στὴν ἱερὴ ὑπόθεση τῆς σωτηρίας µας. Μέσα στὴν ἄµβλυνση τῶν πνευµατικῶν µας αἰσθητηρίων, πολὺ συχνὰ τοποθετοῦµε τὴ διαφορὰ Ὀρθοδοξίας καὶ αἱρέσεων σὲ ἐπίπεδο λεκτικῶν ἢ τυπικῶν παραλλαγῶν. Αὐτὸ ὁδηγεῖ στὴν ἐλαχιστοποίηση τῆς διαφορᾶς καὶ στὴν ἐντύπωση, ὅτι ἡ διαφωνία εἶναι γιὰ ἀσήµαντα πράγµατα, ποὺ µποροῦν εὔκολα µὲ κάποια καλὴ διάθεση καὶ φραστικὴ βελτίωση νὰ θεραπευθοῦν. Αὐτὸ γίνεται στὸν οἰκουµενι(στι)κὸ διάλογο. Καὶ τοῦτο συµβαίνει, γιατί συνήθως νοοῦµε τοὺς ἑαυτούς µας ὡς Ὀρθοδόξους καὶ παραβάλλουµε τοὺς ἑτεροδόξους πρὸς τοὺς ἑαυτούς µας. ∆ὲν εἶναι περίεργο, λοιπόν, ὅτι διακρίνουµε περισσότερες ὁµοιότητες ἀπὸ διαφορές! Ἂν δοῦµε ὅµως τὶς αἱρέσεις ἀπὸ πλευρᾶς πραγµατικότητος πατερικῆς καὶ ἀντιπαραθέσουµε στὴν ἑτεροδοξία τῆς ἐποχῆς µας τοὺς Ἁγίους µας Πατέρες, τότε θὰ διαπιστώσουµε, ὅτι πρόκειται γιὰ διαφορὰ πραγµάτων καὶ ὄχι λέξεων. Πρόκειται γιὰ διαφορὰ πρωταρχικὰ θεραπευτικῆς µεθόδου. Ἡ πνευµατικότητα τῆς Ὀρθοδοξίας γεννᾶ Ἁγίους Πατέρες, ἐνῷ ἡ «πνευµατικότητα» τῶν αἱρέσεων σπείρει τὸν ὄλεθρο. Γι’ αὐτὸ οἱ Ἅγιοι Πατέρες θὰ µένουν πάντα τὰ «πάγχρυσα στόµατα τοῦ Λόγου», ποὺ θὰ καλοῦν ὄχι µόνο τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἑτεροδόξους, ἀλλὰ καὶ µᾶς τοὺς κατ’ ὄνοµα µόνο ὀρθοδόξους, στὴν γνήσια ἐν Χριστῷ θεραπεία, ποὺ ὁδηγεῖ στὸν δοξασµὸ καὶ τὴν ἀληθινὴ Θεολογία.