Τη ΛΑ΄ (31η) Ιανουαρίου, μνήμη της Αγίας Μάρτυρος ΤΡΥΦΑΙΝΗΣ.

Τρύφαινα η Αγία Μάρτυς κατήγετο από την Κύζικον την ευρισκομένην εις τον Ελλήσποντον, θυγάτηρ Αναστασίου τινός συγκλητικού και μητρός Σωκρατίας Χριστιανής. Εμαρτύρησε δε, όχι φερθείσα υπό των άλλων εις τους ειδωλολάτρας, αλλά αύτη αυθορμήτως επήγε και ενέπαιζε τα είδωλά των και κατηγόρει τας αισχράς των πράξεις, δι’ ων ενόμιζον οι άφρονες ότι τιμώσι τους ψευδωνύμους θεούς των. Όχι δε μόνον τούτο, αλλά και εδίδασκεν αυτούς να αφήδωσι μεν την θρησκείαν των ματαίων ειδώλων, να επιστραφώσι δε εις την του Χριστού πίστιν.

Τη ΛΑ΄ (31η) Ιανουαρίου, οι Άγιοι Μάρτυρες ΟΥΪΚΤΩΡΙΝΟΣ, ΟΥΪΚΤΩΡ, ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ, ΚΛΑΥΔΙΟΣ, ΔΙΟΔΩΡΟΣ, ΣΑΡΑΠΙΝΟΣ και ΠΑΠΠΙΑΣ, έλαβεν έκαστος διαφορικόν τέλος του μαρτυρίου.

Ουϊκτωρίνος και οι λοιποί συν αυτώ αθλήσαντες Άγιοι Μάρτυρες κατήγοντο από την Κόρινθον και ήσαν κατά τους χρόνους του Δεκίου, εν έτει σνα΄ (251), δια δε την του Χριστού ομολογίαν και πίστιν συλληφθέντες, ωδηγήθησαν έμπροσθεν εις τον Τέρτιον τον ανθύπατον, όστις είχε την εξουσίαν του Μωρέως. Όθεν αφού ετιμωρήθησαν δια πολλών βασάνων, έλαβεν έκαστος είτα διαφορετικόν τέλος του μαρτυρίου· διότι ο μεν Άγιος Ουϊκτωρίνος και Ουϊκτωρ και Νικηφόρος, οι τρεις ομού, εβλήθησαν εντός ιγδίου μεγάλου και συντριβέντες όλα τα μέλη του σώματος, παρέδωκαν τας ψυχάς των εις χείρας Θεού. Επίσης ο Άγιος Μάρτυς Κλαύδιος, χείρας και πόδας κοπείς, ετελειώθη· ο Άγιος Μάρτυς Διόδωρος, βληθείς εις κάμινον πυρός, έλαβε το τέλος του μαρτυρίου· ο δε Άγιος Σαραπίνος ξίφει απεκεφαλίσθη· και τελευταίον ο Άγιος Παππίας, ριφθείς εις τον βυθόν της θαλάσσης, τελειούται. Και ούτως έλαβον όλοι παρά Κυρίου τους στεφάνους του μαρτυρίου.

Τη ΛΑ΄ (31η) Ιανουαρίου, μνήμη των Αγίων και θαυματουργών Αναργύρων ΚΥΡΟΥ και ΙΩΑΝΝΟΥ.

Κύρος και Ιωάννης οι θαυματουργοί Άγιοι Ανάργυροι ήσουν κατά τους χρόνους του ασεβεστάτου βασιλέως Διοκλητιανού εν έτει 292 και ο μεν περιφανής και λαμπρότατος αστήρ Κύρος εγεννήθη εις την περιφανεστάτην πόλιν της Αιγύπτου Αλεξάνδρειαν, την οποίαν ωκοδόμησεν ο Μέγας Αλέξανδρος και την ωνόμασεν ούτω προς τιμήν του, ο δε Ιωάννης ήτο εκ της Εδέσσης της Μεσοποταμίας ήτις ονομάζεται τώρα κοινώς Ουρφά. Ήτο δε ο Κύρος πιστός Χριστιανός από τους γονείς του, εις την πολιτείαν ενάρετος και την τέχνην ιατρός εμπειρότατος, το δε εργαστήριόν του φαίνεται έως την σήμερον, γνωστόν εις άπαντας, διότι έκτισαν εις αυτό μετέπειτα ιεράν Εκκλησίαν των Αγίων Τριών Παίδων, εις την οποίαν τελούνται καθ’ εκάστην θαυμάσια και αι ασθένειαι θεραπεύονται με την δύναμιν του Θεού, αντί των ιατρικών θεραπειών, αίτινες εγίνοντο τότε με βότανα της τέχνης και φάρμακα διάφορα.

Τη Λ΄ (30η) Ιανουαρίου, ο Άγιος Νεομάρτυς ΧΑΤΖΗ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ο Μυτιληναίος και εν Μυτιλήνη μαρτυρήσας εν έτει αψπδ΄ (1784) ξίφει τελειούται.

Θεόδωρος ο μακάριος Νεομάρτυς ήτο από την Μυτιλήνην, έχων γυναίκα και τέκνα, θυμωθείς δε δια κάποιαν περίστασιν, ήτις ηκολούθησεν εις αυτόν, ηρνήθη φεύ! τον Χριστόν και εδέχθη τον Μωαμεθανισμόν· αφού δε εξεσκοτίσθη και ήλθεν εις εαυτόν, μετενόησεν· όθεν ανεχώρησεν εκείθεν και κατέφυγεν εις το Άγιον Όρος· εκεί δε διατρίψας ικανόν καιρόν, εξωμολογήθη την αμαρτίαν του και ποιήσας τον πρέποντα κανόνα, εχρίσθη δια του Αγίου Μύρου και εκοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων και ούτω καθαρισθείς επέστρεψεν εις την πατρίδα του. Τότε δια της ευχής και της οδηγίας του πνευματικού του πατρός ενδυναμωθείς ο Μάρτυς επήγεν εις τον κριτήν και ηρώτησεν αυτόν ούτως:

Τη Λ΄ (30η) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΘΕΟΦΙΛΟΥ του Νέου.

Θεόφιλος ο Άγιος Μάρτυς υπήρχεν επί Κωνσταντίνου και Ειρήνης των Ορθοδόξων βασιλέων, εν έτει ψπε΄ (785), γεννηθείς και ανατραφείς εις την Κωνσταντινούπολιν· προχειρισθείς δε στρατηγός εις το θέμα των καλουμένων Κιβυραιωτών, απήλθε μετά του στόλου των Ρωμαίων εναντίον των τότε Σαρακηνών, ταυτόν ειπείν των Αγαρηνών· είχε δε μεθ’ εαυτού και δύο άλλους στρατηγούς εις βοήθειάν του, οι οποίοι τον εφθόνουν.

Τη Λ΄ (30η) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΙΠΠΟΛΥΤΟΥ Πάπα Ρώμης και των συν αυτώ:

Αύρας, Φήλικος, Μαξίμου, Ερκουλίνου, Βενερίου, Στυρακίου, Μηνά, Κομμόδου, Ερμού, Μαύρου, Ευσεβίου, Ρουστικού, Μοναγρέου, Αμανδίνου, Ολυμπίου, Κύπρου, Θεοδώρου, Τριβούνου, Μαξίμου Πρεσβυτέρου, Αρχελάου Διακόνου, Κυρίνου Επισκόπου, των Αγίων Μαρτύρων Κενσουρίνου, Σαβαϊνου και Χρυσής.                            

Ιππόλυτος ο Άγιος Ιερομάρτυς και οι συν αυτώ Άγιοι Μάρτυρες ήσαν επί της βασιλείας Κλαυδίου, ηγεμόνος δε Βικαρίου του και Ουλπίου Ρωμύλου καλουμένου, εν έτει σξθ΄ (269). Εκ τούτων ο μεν Άγιος Κενσουρίνος ήτο πρώτος της Συγκλήτου βουλής μάγιστρος κατά το αξίωμα, διαβληθείς δε ως Χριστιανός και ερωτηθείς ωμολόγησε παρρησία τον Χριστόν· όθεν βάλλεται εις την φυλακήν· επειδή δε ετέλεσε πολλά θαύματα και νεκρόν ανέστησε, δια τούτο όλοι οι παρευρεθέντες στρατιώται επίστευσαν εις Χριστόν και όλοι απεκεφαλίσθησαν τον αριθμόν είκοσι.

Τη Λ΄ (30η) Ιανουαρίου, μνήμη των εν Αγίοις Πατέρων ημών και Οικουμενικών Διδασκάλων ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ του Μεγάλου, ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ του Θεολόγου και ΙΩΑΝΝΟΥ του Χρυσοστόμου.

Η των Αγίων Τριών Ιεραρχών Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου κοινή κατά την σήμερον μνήμη εορτάζεται δια την εξής αιτίαν. Εις τον καιρόν της βασιλείας Αλεξίου του Κομνηνού, όστις έγινε βασιλεύς μετά τον Βοτανειάτην εν έτει απα΄ (1081) από Χριστού, εγένετο εν Κωνσταντινουπόλει φιλονεικία μεταξύ των ελλογίμων και εναρέτων ανδρών, εξ ων τινες προετίμων τον Μέγαν Βασίλειον, επειδή με τους λόγους του ηρεύνησε την φύσιν των όντων, με τας αρετάς του δε ωμοίαζε και συνερίζετο με τους Αγγέλους, καθότι δεν συνεχώρει προχείρως τους αμαρτάνοντας, αλλ’ ήτο σοβαρός κατά το ήθος και δεν είχεν εις εαυτόν κανέν γήϊνον.