Τη Ε΄ (5η) Ιουνίου, μνήμη των Αγίων Δέκα Μαρτύρων των εν Αιγύπτω, Μαρκιανού, Νικάνδρου, Απόλλωνος, Υπερεχίου, Λεωνίδου, Αρείου, Γοργίου, Σεληνιάδος, Ειρήνης και Παμβεώνος.

Οι Άγιοι Δέκα Μάρτυρες επειδή εφύλαττον την εις Χριστόν πίστιν και ωμολόγουν τον Χριστόν Θεόν αληθινόν, τόσον σκληρώς εδιώχθησαν και εταλαιπωρήθησαν δια πείνης, δίψης και ψύχους, κατά προσταγήν του άρχοντος της Αιγύπτου, ώστε παρέδωσαν τας ψυχάς των εις χείρας Θεού και έλαβον τους στεφάνους της αθλήσεως.

Τη Ε΄ (5η) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΔΩΡΟΘΕΟΥ Επισκόπου Τύρου.

Δωρόθεος ο αοίδιμος εγένετο Επίσκοπος της πόλεως Τύρου, κατά τους χρόνους του Μαξιμιανού εν έτει τγ΄ (303), κατέχων καλώς άπαντα τα κεφάλαια της Παλαιάς και Νέας Γραφής. Και εν όσω μεν έζη ο Διοκλητιανός και ο Λικίνιος, ο Άγιος Ιερομάρτυς Δωρόθεος είχε φύγει από την Τύρον ένεκα του διωγμού και ευρίσκετο εις την Δυσσόπολιν, την ευρισκομένην εις τα μέρη της Θράκης. Αφού δε οι βασιλείς εκείνοι απέθανον, επανήλθε πάλιν εις την Τύρον και εποίμαινε την Αγίαν του Θεού Εκκλησίαν, μέχρι των χρόνων Ιουλιανού του Παραβάτου, εν έτει τξα΄ (361). Επειδή δε ο δυσσεβής Ιουλιανός δεν εφόνευε φανερά τους Χριστιανούς, όταν το πρώτον εβασίλευσεν, αλλά κρυφίως, τούτου ένεκα, ακούσας ο θείος ούτος Δωρόθεος την κακομηχανίαν αυτού, έφυγεν από την Τύρον και μετέβη πάλιν εις την ανωτέρω Δυσσόπολιν.

Τη Δ΄ (4η) Ιουνίου, μνήμη της Οσίας μητρός ημών Σοφίας της ασκητικώς και οσίως βιωσάσης.

Σοφία η Αγία κατήγετο εκ της Αίνου, θυγάτηρ γονέων ευσεβών και περιβοήτων εις τον τόπον εκείνον. Όταν δε έφθασεν εις ηλικίαν, συνέζευξαν αυτήν οι γονείς της μετά νομίμου συζύγου, μετά του οποίου εγέννησεν εξ τέκνα. Όμως, καίτοι βιούσα εν μέσω κοσμικών φροντίδων και ταραχών, έδειξε δια των έργων, ότι αι κοσμικαί φροντίδες και αι ταραχαί ουδόλως δεσμεύουσι τον επιθυμούντα να ευαρεστήση τω Θεώ, εάν εκπληροί τας εντολάς του Κυρίου και ασκή θεοφιλείς πράξεις και αρετάς. Διότι η μακαρία Σοφία δεν έλειπεν από την Εκκλησίαν του Θεού, αλλά και εις τον οίκον της ευρισκομένη ηγρύπνει καθ’ όλην την νύκτα και κατεγίνετο εις προσευχάς. Επειδή όμως απέθανον τα τέκνα της Αγίας, εγένετο μήτηρ άλλων ορφανών και έσπευδεν εις πρόθυμον βοήθειαν των χηρών.

Τη Δ΄ (4η) Ιουνίου, μνήμη του εν αγίοις πατρός ημών ΜΗΤΡΟΦΑΝΟΥΣ Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως.

Μητροφάνης, ο Άγιος Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως ήκμασε κατά τους χρόνους Κωνσταντίνου του Μεγάλου εν έτει τκ΄ (320) υιός ων Δομετίου, αδελφού Πρόβου, του βασιλεύσαντος εν έτει σοστ΄ (276). Είχε δε ο Δομέτιος δύο υιούς, τον Πρόβον και τον Μητροφάνη. Χρησάμενος δε ο Άγιος σώφρονα και ορθόν λογισμόν και θεωρήσας την θρησκείαν των ειδώλων ψευδή και πεπλανημένην, προσήλθεν εις την αληθή πίστιν του Χριστού και πορευθείς εις το Βυζάντιον συνανεστρέφετο μετά του Τίτου, του Επισκόπου Βυζαντίου, όστις ήτο ανήρ άγιος και θεοφόρος. Βλέπων δε τον Μητροφάνη όντα εστολισμένον δια πολλών αρετών, συνηρίθμησε τούτον μετά των Κληρικών, ήτοι εποίησεν αυτόν αναγνώστην.

Τη Γ΄ (3η) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΛΟΥΚΙΛΛΙΑΝΟΥ και των συν αυτώ τεσσάρων νηπίων ΚΛΑΥΔΙΟΥ, ΥΠΑΤΙΟΥ, ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, ΠΑΥΛΟΥ και ΠΑΥΛΗΣ της παρθένου και Μάρτυρος.

Λουκιλλιανός ο Άγιος ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Αυρηλιανού εν έτει σο΄ (270). Ιερεύς δε ων των ειδώλων και γέρων κατά την ηλικίαν, έχων τας τρίχας λευκάς, κατώκει πλησίον της πόλεως Νικομηδείας. Επειδή δε, εννοήσας την πλάνην αυτού, προσήλθεν εις την πίστιν του Χριστού, ωδηγήθη προ του κόμητος Σιλβανού. Εκεί δε, αφού δεν επείσθη να αρνηθή τον Χριστόν και να επανέλθη πάλιν εις την των ειδώλων θρησκείαν, συνέτριψαν τας σιαγόνας αυτού, έδειραν δια ράβδων και εκρέμασαν αυτόν με την κεφαλήν προς τα κάτω. Έπειτα έκλεισαν τον Άγιον εις την φυλακήν, εντός της οποίας εκρατούντο τέσσαρα ευλογημένα παιδία, δια την εις Χριστόν πίστιν αυτών.

Τη Γ΄ (3η) Ιουνίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών Αθανασίου του θαυματουργού.

Αθανάσιος ο εν Αγίοις πατήρ ημών, ο πληρώσας δια θαυμάτων το Μοναστήριον το ονομαζόμενον του Τραϊανού, κατήγετο εκ της χώρας των Κιβυρραιωτών, υιός γονέων μετρίων κατά τον πλούτον και το γένος. Όταν δε ενηλικιώθη, εβδελύχθη τον κόσμον και εξήλθεν εις την έρημον, έχων, κατά το ιερόν Ευαγγέλιον, ένα μόνον χιτώνα. Μεταβαίνων δε από τόπου εις τόπον και συναντών πνευματικούς άνδρας παρεδειγματίζετο εκ των αρετών αυτών και ως μαγνήτης έσυρεν εις εαυτόν τας αρετάς των.

Τη Γ΄ (3η) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Λουκιλλιανού και των συν αυτώ τεσσάρων νηπίων Κλαυδίου, Υπατίου, Διονυσίου, Παύλου και Παύλης της παρθένου και Μάρτυρος.

Λουκιλλιανός ο Άγιος ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Αυρηλιανού εν έτει σο΄ (270). Ιερεύς δε ων των ειδώλων και γέρων κατά την ηλικίαν, έχων τας τρίχας λευκάς, κατώκει πλησίον της πόλεως Νικομηδείας. Επειδή δε, εννοήσας την πλάνην αυτού, προσήλθεν εις την πίστιν του Χριστού, ωδηγήθη προ του κόμητος Σιλβανού. Εκεί δε, αφού δεν επείσθη να αρνηθή τον Χριστόν και να επανέλθη πάλιν εις την των ειδώλων θρησκείαν, συνέτριψαν τας σιαγόνας αυτού, έδειραν δια ράβδων και εκρέμασαν αυτόν με την κεφαλήν προς τα κάτω.