Μαϋσιμάς ο Όσιος εχρημάτισεν εις την Κύρον, την εν Αντιοχεία ευρισκομένην. Ούτος Συριακήν γλώσσαν λαλών, αγροίκως μεν και χωρικώς ανετράφη κατά την ζωήν, διέλαμψεν όμως εις τας αρετάς. Είχεν εν μόνον ένδυμα και όταν αυτό επαλαιούτο δεν το απέρριπτεν, αλλ’ επάνω εις τα σχισμένα μέρη του παλαιού συνέρραπτεν άλλα εμβαλώματα και δι’ αυτών εσκέπαζε την γύμνωσιν του σώματός του. Τόσον δε πολλά επεμελείτο και εφιλοξένει ο αοίδιμος τους ξένους και πτωχούς, ώστε ήνοιγεν εις όλους την θύραν του κελλίου του. Λέγουσι δε, ότι είχε δύο πίθους, τον μεν ένα γεμάτον σίτον, τον δε άλλον γεμάτον έλαιον, εκ των οποίων έδιδε μεν εις όλους τους χρειαζομένους, ανέβλυζον δε αυτά πάντοτε και ποτέ δεν εκενούντο, διότι ο Θεός «πλουτών εις πάντας τους επικαλουμένους αυτόν»,κατά τον Παύλον (Ρωμ. ι: 12), αυτός καθώς προσέταξε την υδρίαν και αποθήκην, και το ελαιοδοχείον της Σαραφθίας χήρας, να αναβλύζωσιν άλευρον και έλαιον, δίδων εις αυτήν πλούσιον καρπόν των σπερμάτων τής προς τον Ηλίαν φιλοξενίας της, ούτω, λέγω, ο αυτός εχάρισε και εις τον θαυμάσιον τούτον και φιλόξενον Μαϋσιμάν την δόσιν των αγαθών, ισόμετρον με την προθυμίαν του. Ούτος ο Όσιος Μαϋσιμάς είχε λάβει παρά Θεού την χάριν των θαυμάτων· όθεν και ένα υιόν κατά πολλά νέον μιας γυναικός, ασθενήσαντα, δια προσευχής του ιάτρευσεν. Αλλά και ο του χωρίου εκείνου αυθέντης Λητώϊος, επειδή τυραννικώς και υποχρεωτικώς εζήτει από τους γεωργούς τούς καρπούς, δια τούτο εδίδασκεν αυτόν ο Όσιος να είναι φιλάνθρωπος και ελεήμων εις τους αδελφούς· εκείνος δε έγινε σκληρός και αμετάθετος· όθεν εδέησε να γνωρίση της απειθείας και σκληρότητός του την βλάβην, διότι ότε αυτός έμελλε να αναχωρήση, εστάθησαν ακίνητοι οι τροχοί της αμάξης του, και οι ημίονοι δεν κατώρθωναν να την σύρωσι. Τότε εις από τους φίλους του είπεν εις αυτόν, ότι τούτο συνέβη εις αυτόν διότι καταράται αυτόν ο Όσιος. Όθεν πηδήσας από την άμαξαν επήγεν εις τον Όσιον και πεσών εις τους πόδας του και καταφιλών τα ρυπαρά ιμάτιά του, παρεκάλει αυτόν να καταπραϋνη τον θυμόν. Ο δε Όσιος την παράκλησιν δεχθείς, έλυσε τους αοράτους δεσμούς των τροχών της αμάξης, και ούτω πάλιν ήρχισε τον δρόμον της. Καλώς λοιπόν ούτος και οσίως διανύσας τον της ζωής του καιρόν, προς Κύριον εξεδήμησεν.
Γνήσια Ορθοδοξη Φωνη
Σάββατο 22 Ιανουαρίου 2022
Τη ΚΓ΄ (23η) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΕΥΣΕΒΙΟΥ.
Ευσέβιος ο Όσιος πατήρ ημών ήτο κεκλεισμένος εντός κελλίου λίαν μικρού και σκοτεινού, επειδή δεν είχε κανέν παράθυρον, και εκεί μετεχειρίζετο πάσαν σκληραγωγίαν και άσκησιν. Ύστερον δε, κατά πολλά παρακινηθείς υπό ενός αδελφού, Αμμιανού ονόματι, επήγεν εις Μοναστήριον, δια να δεχθή την προστασίαν και Ηγουμενίαν των αδελφών. Όθεν επολιτεύετο με πραότητα και ταπεινοφροσύνην και με πάσαν κακοπάθειαν του σώματος, διότι ανά τρεις ή τέσσαρας ημέρας έτρωγεν ο αοίδιμος· είχε δε ζώνην σιδηράν ες την μέσην του, και άλυσιν βαρυτάτην εις τον λαιμόν του.
Τη ΚΓ΄ (23η) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ Επισκόπου Αγκύρας και του Αγίου Μάρτυρος ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΥ.
Κλήμης ο μακάριος και θεσπέσιος Ιερομάρτυς ήτο από την Άγκυραν της Γαλατίας (της εν Μικρά Ασία) ζήσας κατά τους χρόνους πολλών μισοχρίστων αυτοκρατόρων από του Ουαλεριανού του εν έτει σνγ΄ (253) βασιλεύσαντος μέχρι των Διοκλητιανού και Μαξιμιανού, οπότε επί της βασιλείας αυτών, εν έτει 296, ηξιώθη των στεφάνων του μαρτυρίου. Κατά δε την επωνυμίαν είχε και την πράξιν αρμόζουσαν, ων εστολισμένος ως κλήμα καρποφόρον με τας σταφυλάς του Παναγίου Πνεύματος, τας οποίας ετρύγησεν η πατρίς του μετά την τελείωσιν του μαρτυρίου του. Το γένος του ήτο επίσημον και ευγενικώτατον.
Παρασκευή 21 Ιανουαρίου 2022
Τη ΚΒ΄ (22α) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΙΩΣΗΦ του ηγιασμένου του επονομαζομένου Σαμάκου.
Ιωσήφ ο Όσιος πατήρ ημών ήτο γέννημα και θρέμμα της περιφήμου νήσου Κρήτης, από ένα χωρίον «Κεράμων» καλούμενον, ευσεβών γονέων υιός· ελθών δε εις ηλικίαν δεκτικήν μαθήσεως, εδόθη από τους γονείς εις ένα διδάσκαλον θεοσεβέστατον και σεβάσμιον πνευματικόν πατέρα, όστις κατώκει εις ένα Μονύδριον του Αγίου ενδόξου και πανευφήμου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου, επονομαζόμενον παρά τοις πολλοίς του Δερματάνου, κείμενον εις τα παραθαλάσσια μέρη, εις την χώραν του Χάνδακος, από τον οποίον διδασκόμενος όχι μόνον τα γράμματα, αλλά και τα καλά και θεάρεστα ήθη, έμαθεν εις ολίγον καιρόν όσα ήσαν αρκετά δια την σωτηρίαν του, και ούτως αναγινώσκων καθ’ εκάστην τα βιβλία της Εκκλησίας μας εγνώρισε την πλάνην και την ματαιότητα του κόσμου, και μισήσας όλα τα προσωρινά και φθειρόμενα πράγματα του βίου τούτου, επόθει τα αιώνια και άφθαρτα αγαθά του ουρανού.
Τη ΚΒ΄ (22α) Ιανουαρίου, ο Άγιος Ιερομάρτυς ΜΑΝΟΥΗΛ ξίφει τελειούται.
Ο Άγιος Ιερομάρτυς ΛΕΩΝ ξίφει την γαστέρα διαρραγείς τελειούται. Οι Άγιοι Μάρτυρες ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ΠΕΤΡΟΣ, ΓΑΒΡΙΗΛ, ΣΙΩΝΙΟΣ, ΙΩΑΝΝΗΣ και ΛΕΩΝ ξίφει τελειούνται. Ο Άγιος Ιερομάρτυς ΠΑΡΟΔΟΣ λίθοις βληθείς τελειούται. Οι συν τοις ανωτέρω Μάρτυσιν αναιρεθέντες ΤΡΙΑΚΟΣΙΟΙ ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ ΕΠΤΑ τελειούνται.
Μανουήλ ο ένδοξος Ιερομάρτυς και οι συν αυτώ Άγιοι Μάρτυρες κατήγοντο μεν από διαφόρους επαρχίας και τόπους, κατώκουν δε εις την Αδριανούπολιν, της οποίας Αρχιερεύς ήτο ο Μανουήλ. Οι δε αχάριστοι και αγνώμονες Βούλγαροι ήλθον τότε όπως πολεμήσωσι τους Ρωμαίους· όθεν αιχμαλωτίσαντες τους εν Θράκη και Μακεδονία Χριστιανούς, ηθέλησαν να πολεμήσωσι και την βασιλεύουσαν των πόλεων Κωνσταντινούπολιν, ήλθον δε μέχρις Αδριανουπόλεως, και προσμείναντες τρεις ημέρας ήλωσαν αυτήν.
Τη ΚΒ΄ (22α) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ του Πέρσου.
Αναστάσιος ο ένδοξος Μάρτυς του Χριστού ήτο Πέρσης το γένος, ακμάσας κατά τους χρόνους βασιλέως μεν της Περσίας του Χοσρόου, αυτοκράτορος δε του Βυζαντίου του Ηρακλείου, του εν έτει χι΄ (610) βασιλεύσαντος. Το πρώτον όνομα του Αγίου ήτο Μαργουνδάτ, ο δε πατήρ του ωνομάζετο Βάβ, σοφός και άριστος εις την μαγικήν τέχνην, έχων πολλούς μαθητάς ομού με τους οποίους εμάνθανε την τέχνην και ο υιός αυτού Αναστάσιος, όστις έγινεν εις την μαγείαν ως ο πατήρ του τέλειος. Όταν δε ήλθεν εις ηλικίαν τον έγραψαν ομού με άλλους νέους εις το τάγμα των Τυρώνων (νεοσυλλέκτων). Κατά την εποχήν εκείνην εν έτει χιδ΄ (614) οι Πέρσαι κυριεύσαντες τα Ιεροσόλυμα απήγαγον εξ αυτών όλα τα σκεύη τα ιερά και πολύτιμα και εξόχως τον Τίμιον και Ζωοποιόν και Σωτήριον του Κυρίου Σταυρόν, όστις τοιαύτην υπό των βαρβάρων υπομείνας αιχμαλωσίαν μιμείται τον Δεσπότην, τον εν αυτώ σταυρωθέντα και κουρσεύει την περσικήν θρησκείαν.
Τη ΚΒ΄ (22α) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Αποστόλου ΤΙΜΟΘΕΟΥ.
Τιμόθεος ο ένδοξος του Χριστού Απόστολος ήτο από την πόλιν Λύστραν την εν Λυκαονίαν ή Ισαυρία ευρισκομένην και υποκειμένην εις την διοίκησιν του Ικονίου, υιός πατρός μεν Έλληνος, μητρός δε Ιουδαίας, Ευνίκης καλουμένης. Μαθητεύσας δε παρά τω Αποστόλω Παύλω, έγινεν ομού με αυτόν συνεργός και κήρυξ του Αγίου Ευαγγελίου· είτα και με τον Θεολόγον Ιωάννην, τον ηγαπημένον μαθητήν του Κυρίου, συναντάται και λαμβάνει από αυτόν πλουσίαν την χάριν του Πνεύματος. Όταν δε ο Θεολόγος Ιωάννης εξωρίσθη εις την Πάτμον από τον Δομετιανόν, τότε ο μακάριος Τιμόθεος κατέστη Επίσκοπος Εφέσου, χειροτονηθείς υπό του Αποστόλου Παύλου.