Τη Γ΄ (3η) Μαϊου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΟΥ Επισκόπου Τρίκκης του Θαυματουργού.

Οικουμένιος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών, ο ενταύθα αναφερόμενος, ήκμασε κατά τα τέλη του δεκάτου αιώνος (995 μ.Χ). Ούτος μελετήσας πάντας τους προ αυτού Πατέρας της Εκκλησίας ανεδείχθη άριστος ερμηνευτής των αγίων Γραφών, συγγράψας Ερμηνείας εις τας Πράξεις των Αποστόλων, εις τας 14 Επιστολάς του Παύλου και εις τας 7 Καθολικάς. Εις τας ερμηνείας του ο θείος Οικουμένιος ηκολούθησε πιστώς τον θείον Χρυσόστομον, αλλ’ όπου κατά την κρίσιν του και ετέρου πατρός η ερμηνεία εις τι γραφικόν χωρίον ευωδούτο, την παρέθετεν εν συνεχεία με τον χαρακτηρισμόν ΚΑΙ ΑΛΛΩΣ. Ούτω ως απανθιστής και ερανιστής επιδέξιος διέσωσε παλαιοτέρων του Ερμηνευτών κρίσεις, των οποίων Ερμηνευτών δυστυχώς απωλέσθησαν δια του χρόνου τα πολύτιμα συγγράμματα.

Τη Γ΄ (3η) Μαϊου, μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος ΑΧΜΕΤ.

Αχμέτ ο Άγιος Νεομάρτυς κατήγετο εκ Κωνσταντινουπόλεως, ήτο δε ασεβής εκ γονέων, μετερχόμενος την τέχνην του γραφέως του δευτερδάρη (αρχιλογιστού), επεκαλείτο δε Πατ Σουρούνης. Ούτος δεν είχεν σύζυγον, αλλ’ εις την θέσιν εκείνης εκράτει, κατά τον νόμον των Οθωμανών, αιχμάλωτον τινα εκ Ρωσίας, πλησίον δε τούτου έζη και άλλη αιχμάλωτος εκ Ρωσίας, ως δούλη αυτού, γραία. Και αι δύο αυταί γυναίκες ήσαν ευσεβείς. Η γραία λοιπόν αύτη μετέβαινε κατά τας εορτάς εις την Εκκλησίαν των Χριστιανών, λαμβάνουσα δε αντίδωρον έδιδε και εις την νέαν, ήτις το έτρωγε, της έφερε δε και αγίασμα το οποίον έπινεν αύτη. Όταν δε συνέβαινε τούτο και ευρίσκετο πλησίον της ο Αχμέτ, ησθάνετο ωραιοτάτην ευωδίαν εξερχομένην εκ του στόματός της.

Τη Γ΄ (3η) Μαϊου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΠΕΤΡΟΥ, Αρχιεπισκόπου Άργους και Ναυπλίου του Θαυματουργού.

Πέτρος ο λαμπρός και πανεύφημος Ιεράρχης της Εκκλησίας ήκμασε περί τας αρχάς του θ΄ (9^ου) μετά Χριστόν αιώνος, γεννηθείς εις την βασιλεύουσαν των πόλεων εκ γονέων όχι μόνον ενδόξων κατά το γένος, αλλά διαπρεπόντων και κατά την αρετήν και την ευσέβειαν. Εκ παιδικής δε ηλικίας αφοσιωθείς εις τα ιερά γράμματα και εις την έσω παιδείαν επιδοθείς, εθαυμάζετο παρά πάντων δια την οξύτητα του πνεύματος, την αντίληψιν, την ευρύτητα της διανοίας του και την ορθήν του κρίσιν. Νέος δε ακόμη περιεβλήθη το Μοναχικόν Σχήμα, ομού μετά του νεωτέρου αδελφού του Πλάτωνος, μιμούμενος τους γονείς του και τους δύο πρεσβυτέρους αδελφούς του, Διονύσιον και Παύλον, οίτινες, απαρνηθέντες τα του κόσμου τούτου φθαρτά, ησπάσθησαν τον Μοναχικόν βίον και εκάρησαν Μοναχοί εις τινα των εν Κωνσταντινουπόλει Ιερών Μονών.

Τη Γ΄ (3η) Μαϊου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΔΙΟΔΩΡΟΥ και ΡΟΔΟΠΙΑΝΟΥ Διακόνου.

Διόδωρος και Ροδοπιανός οι Άγιοι Μάρτυρες έζησαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού εν έτει τβ΄ (302). Δια δε την εις Χριστόν πίστιν των υπέμειναν, οι αοίδιμοι, πολλάς ύβρεις και μαστιγώσεις, τας οποίας ενήργησαν κατ’ αυτών οι στρατιώται της εν Καρία κειμένης πόλεως Αφροδισίας, τέλος δε, λιθοβοληθέντες παρά των ιδίων, παρέδωκαν τας ψυχάς των εις χείρας Θεού, παρά του οποίου έλαβον τους στεφάνους της αθλήσεως.

Τη Γ΄ (3η) Μαϊου, μνήμη των Αγίων ενδόξων Μαρτύρων ΤΙΜΟΘΕΟΥ και ΜΑΥΡΑΣ.

Τιμόθεος και Μαύρα το αγιώτατον ζεύγος, η ξυνωρίς των Μαρτύρων η ένθεος, κατήγοντο εκ της Θηβαϊδος της Αιγύπτου, ήθλησαν δε επί της βασιλείας Διοκλητιανού του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σπδ΄ -  τε΄  (284 – 305) και Αρριανού ηγεμονεύοντος της εν Αιγύπτω Θηβαϊδος. Τούτων των πανενδόξων Αγίων Μαρτύρων το υπέρ του αληθινού Θεού και Κυρίου ημών Ιησού Χριστού πανευφρόσυνον Μαρτύριον παραθέτομεν σήμερον εις την αγάπην σας. Μεγάλην πράγματι πρόνοιαν και ανεκδιήγητον κηδεμονίαν, αγαπητοί μου ακροαταί, έδειξεν ο μεγαλόδωρος Κύριος προς ημάς τους ανθρώπους, οίτινες ευρισκόμεθα υπό τον ήλιον ως και καθ’ ημέραν δεικνύει, καθώς ημπορούμεν να εννοήσωμεν και εξ αυτής της συνθέσεως των ουρανίων σωμάτων, εκ της απαθούς ουσίας και από της ακαταπαύστου κυκλικής κινήσεως.

Τη Β΄ (2α) Μαϊου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων, ΕΣΠΕΡΟΥ και ΖΩΗΣ και των τέκνων αυτών ΚΥΡΙΑΚΟΥ και ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ.

Έσπερος, Ζωή, Κυριακός και Θεόδουλος οι Άγιοι Μάρτυρες ήσαν κατά τους χρόνους Αδριανού του βασιλέως εν έτει ρκε΄ (125), καίτοι δε ήσαν σωματικώς δούλοι Κατάλλου τινός και Τετραδίας της γυναικός του, οι οποίοι μετωκισμένοι όντες εκ της Ρώμης, ηγόρασαν αυτούς εκ της Παμφυλίας, ψυχικώς όμως ήσαν ελεύθεροι. Δια τούτο δεν υπέφερον να είναι δούλοι πολύν καιρόν εις αυθέντας ασεβείς και ειδωλολάτρας, προσκυνούντας αντί του Ποιητού και των πάντων Δημιουργού είδωλα άψυχα. Όθεν μίαν φοράν ο Κυριακός και ο Θεόδουλος, οι δύο υιοί των Αγίων Εσπέρου και Ζωής, συνεβούλευσαν τους γονείς των, ότι δεν πρέπει να συγκατοικώσι πλέον μετά των ασεβών, αλλά να φύγωσιν απ’ αυτών ίνα μη, μετ’ αυτών μένοντες, συναπολεσθώσιν.

Τη Β΄ (2α) Μαϊου, μνήμη της ανακομιδής του τιμίου Λειψάνου του εν Αγίοις Πατρός ημών ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ του Μεγάλου, Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας.

Αθανάσιος, ο μέγας Πατήρ ημών, διήγεν αγγελικώς τον εν τη γη βίον, ως τούτο είναι εις πάντας γνωστόν. Διότι τους αγώνας τους οποίους ηγωνίσθη ο αξιομακάριστος ούτος δια την Ορθόδοξον Πίστιν, τους πολέμους και τας αντιστάσεις αυτού κατά των αιρετικών, τας συνεχείς και αδίκους εξορίας, τας οποίας υπέμεινεν, ως και τας συκοφαντίας, και τας ματαίας κατηγορίας, τας οποίας έλαβε παρά των κακοδόξων, ταύτα πάντα διηγούνται πολλοί ιστορικοί, πλατύτερον όμως διηγείται ταύτα ο Θεολόγος Γρηγόριος, γράφονται δε και εις το Συναξάριον της μνήμης αυτού, δια τούτο ολίγα τινά θέλομεν είπει εδώ προς υπενθύμισιν.