Τη ΙΖ΄ (17η) Ιουλίου, μνήμη της Αγίας και καλλινίκου Μάρτυρος ΜΑΡΙΝΗΣ.

Μαρίνα η μακαρία κόρη και καλλιπάρθενος Μάρτυς ήτο από την Αντιόχειαν της Πισιδίας, τον καιρόν Διοκλητιανού ή Κλαυδίου Καίσαρος εν έτει σο΄ (270), από γονείς περιφανείς. Ο πατήρ αυτής ήτο ιερεύς των ειδώλων επίσημος, και εις όλην την πόλιν αιδέσιμος, Αιδέσιος δε και το όνομα. Ήτο δε η κόρη μονογενής θυγάτηρ του πατρός αυτής, ολίγας δε ημέρας μετά την γέννησιν αυτής απέθανεν η μήτηρ της. Έδωκε τότε ο Αιδέσιος το βρέφος εις τινα γυναίκα, ίνα το θηλάζη, ήτις κατώκει έξω της πόλεως δεκαπέντε στάδια. Τούτο δε ίσως ήτο οικονομία Θεού, να δοθή εκεί έξωθεν το κοράσιον, ότι εκεί ήσαν Χριστιανοί· όταν δε ηλικιώθη ολίγον και ωμίλει, ήκουσεν από τινος τον λόγον της του Χριστού πίστεως· επειδή δε έτυχεν εκ φύσεως αγαθής ψυχής και καλής προαιρέσεως, έτι δε και συνετή περισσώς και φρόνιμος, εδέχθη τον σωτήριον λόγον εις την καρδίαν της ευθύς ως ήκουσεν ότι ο Χριστός είναι αγαθός Θεός, αιώνιος και πολυεύσπλαγχνος και έγινε δια την σωτηρίαν των ανθρώπων άνθρωπος· σταυρωθείς δε εκουσίως ανέστη ενδόξως και ανελθών εις τους ουρανούς ετίμησε με την πατρικήν συνεδρίαν την φύσιν της ανθρωπότητος.

Τη ΙΣΤ΄ (16η) Ιουλίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΑΝΤΙΟΧΟΥ, αδελφού του Αγίου Μάρτυρος Πλάτωνος.

Αντίοχος ο Μάρτυς κατήγετο εκ της εν Καππαδοκία πόλεως Σεβαστείας, την ιατρικήν δε μετερχόμενος περιήρχετο τας πόλεις και ιάτρευσε τους ασθενούντας. Περιερχόμενος λοιπόν την χώραν της Γαλατίας και Καππαδοκίας και ιατρεύων πάσαν ασθένειαν, συνελήφθη υπό του ηγεμόνος Ανδριανού, εκρεμάσθη δε υπ’ αυτού επί ξύλου και εξεσχίσθη εις τα πλευρά, δοθείς είτα εις το πυρ. Επειδή όμως αι βάσανοι αύται δεν έβλαψαν αυτόν, τούτου ένεκα εφυλακίσθη, και την επιούσαν ερρίφθη εντός λέβητος πλήρους ζέοντος ελαίου, ο οποίος εκαίετο επτά ημέρας.

Τη ΙΣΤ΄ (16η) Ιουλίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΦΑΥΣΤΟΥ

Φαύστος ο Μάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Δεκίου εν έτει σν΄ (250) και συλληφθείς δια την εις Χριστόν πίστιν, ωμολόγησε παρρησία τον Χριστόν. Όθεν εκαρφώθη επί σταυρού και ετοξεύθη· κρεμάμενος δε επί του σταυρού πέντε ημέρας, παρέδωκε την αγίαν του ψυχήν εις χείρας Θεού, παρά του οποίου έλαβε τον στέφανον της αθλήσεως.

Τη ΙΣΤ΄ (16η) Ιουλίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΑΘΗΝΟΓΕΝΟΥΣ, Επισκόπου γενομένου Πηδαχθόης ή Πηδαχθήσης, και των ΔΕΚΑ ΜΑΘΗΤΩΝ αυτού.

Αθηνογένης  ο Άγιος Μάρτυς πατρίδα είχε την εν Καππαδοκία Σεβάστειαν, ακμάσας κατά τους χρόνους του Διοκλητιανού εν έτει 290 και δια την αρετήν αυτού και ταπείνωσιν έγινεν Επίσκοπος Πηδαχθόης. Συλληφθείς είτα υπό του ηγεμόνος Φιλομάχου, μετά των δέκα αυτού μαθητών, υπέμεινε μετ’ αυτών ο αοίδιμος πολλάς βασάνους· τελευταίον δε όλοι αποκεφαλισθέντες έλαβον παρά Κυρίου τους στεφάνους της αθλήσεως. Λέγεται δε, ότι μεταβάς ο Άγιος, πριν ή συλληφθή, εις το Μοναστήριον, μη ευρών δε τους μαθητάς του, συλληφθέντας προ αυτού, αλλά την έλαφον, την οποίαν είχεν αναθρέψει εν τω Μοναστηρίω, ηυλόγησεν αυτήν και της ηυχήθη να μη γίνωσι τα τέκνα της άγρα των κυνηγών, αλλά κατ’ έτος να φέρωσι διαδοχικώς αυτή τε και τα παρ’ αυτής τεχθησόμενα μικράν έλαφον.

Τη ΙΕ΄ (15η) Ιουλίου, η εύρεσις της τιμίας Κάρας της Οσίας μητρός ημών ΜΑΤΡΩΝΗΣ της Χιοπολίτιδος.

Ματρώνης της Οσίας μητρός ημών της Χιοπολίτιδος η εύρεσις της τιμίας Κάρας έλαβε χώραν μετά ικανόν χρόνον από την κοίμησιν και ταφήν αυτής. Ταύτης της Οσίας η φήμη εξαπλουμένη απανταχού προσείλκυε πλήθος πολύ των ευσεβών, οίτινες προσήρχοντο μετά πίστεως εις τον ιερόν αυτής Ναόν και ελάμβανον έκαστος ως εκ πηγής ακενώτου την ίασιν.

Τη ΙΕ΄ (15η) Ιουλίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΑΒΟΥΔΙΜΟΥ,

Αβουδίμος ο Μάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού εν έτει 299, συλληφθείς δε ως Χριστιανός, και μη πεισθείς να θυσιάση εις τα είδωλα, εδέθη εις τέσσαρας πασσάλους και εξηπλώθη· είτα εδάρη υπό εννέα στρατιωτών, και επειδή δεν ηθέλησεν ούτε καν να γευθή από τας ειδωλοθύτους θυσίας, εξεσχίσθη με όνυχας σιδηρούς και τελευταίον απεκεφαλίσθη και ανέβη νικηφόρος εις τα ουράνια.

Τη ΙΕ΄ (15η) του αυτού μηνός Ιουλίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΚΗΡΥΚΟΥ και ΙΟΥΛΙΤΤΗΣ της μητρός αυτού.

Ιουλίττα η Αγία Μάρτυς έζη κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκληριανού εν έτει 296 και κατήγετο μεν εξ Ικονίου, φεύγουσα δε τον τότε επικρατούντα διωγμόν κατά των Χριστιανών κατέφυγε μετά του υιού της Κηρύκου εις την Σελεύκειαν, ένθα ευρούσα τον αυτόν διωγμόν, μετέβη εις την Ταρσόν της Κιλικίας, εις την οποίαν ήτο ηγεμών θηριώδης τις και απάνθρωπος, Αλέξανδρος ονομαζόμενος, ο οποίος ετιμώρει τους Χριστιανούς. Ούτος συλλαβών την Αγίαν έδειρεν αυτήν, τον δε Άγιον Κήρυκον, νήπιον όντα, χωρίσας από της μητρός του, προσεπάθει δια θωπειών να τον ελκύση εις εαυτόν, αλλά δε ηδύνατο, επειδή το νήπιον, ενατενίζον ακλινώς εις την μητέρα του, με φωνήν υποψελλίζουσαν επεκαλείτο το όνομα του Χριστού.