Τη ΙΔ΄ (14η) Μαρτίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ.

Βενέδικτος ο Όσιος Πατήρ ημών, του οποίου το όνομα είναι λατινικόν και ερμηνεύεται Ευλογημένος, κατήγετο εκ της Νουρσίας, πόλεως της Ιταλίας, εν τη οποία εγεννήθη κατά το έτος υπ΄ (480) από Χριστού, εκ γονέων ευσεβών και πλουσίων. Βρέφος δε έτι ων απέμεινεν ορφανός, ανατραφείς μετά της διδύμου αδελφής του, ονόματι Σχολαστικής, από την ευσεβή τροφόν των. Από της μικράς ηλικίας ο Όσιος έδειξε θερμήν αγάπην προς πάσαν αρετήν, νεώτατος δε εστάλη εις την Ρώμην δια να επιδοθή εις την σπουδήν.

Τη ΙΔ΄ (14η) Μαρτίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ του εν Πίνδη.

Αλέξανδρος ο Άγιος του Χριστού Μάρτυς, ευρισκόμενος πρότερον εν τω σκότει της πλάνης, έλαμψεν ύστερον ως αστήρ πολύφωτος, δια της καλής αυτού ομολογίας. Διότι ελέγξας την πλάνην των δυσσεβών ειδωλολατρών, κατεπλήγωσε δια των λόγων του, ως δια βελών πεπυρωμένων, και τον νοητόν διάβολον, τον δια την πλάνην καυχώμενον.

Τη ΙΔ΄ (14η) Μαρτίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών και Ομολογητού ΕΥΣΧΗΜΟΥ Επισκόπου Λαμψάκων

Εύσχημος ο Όσιος και Ομολογητής Πατήρ ημών έζησε κατά τους χρόνους των Εικονομάχων, από βρεφικής δε ηλικίας καλώς ανατραφείς και κατασταθείς ανήρ τέλειος, εχρημάτισε ναός του Αγίου Πνεύματος. Γενόμενος δε Μοναχός, ανήλθε και εις το υψηλόν της Ιερωσύνης αξίωμα. Όθεν και επληρώθη υπό της Χάριτος του Θεού. Τρωθείς δε υπό θεϊκού και ενθέρμου ζήλου, κατήσχυνε τους ιερείς των αιρετικών εικονομάχων, θαυμάσια παράδοξα ενεργών.

Τη ΙΓ΄ (13η) Μαρτίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΠΟΥΠΛΙΟΥ Επισκόπου Αθηνών.

Πούπλιος ο Άγιος Ιερομάρτυς, ο χρηματίσας Επίσκοπος Αθηνών, υπέστη τον δια Μαρτυρίου θάνατον κατάτον δεύτερον από Χριστού αιώνα, ως γράφει περί αυτού ο Επίσκοπος Κορίνθου Διονύσιος εν τη προς Αθηναίους επιστολή, την οποίαν αναφέρει ο Ευσέβιος εις βιβλ. Δ΄  κεφ. κγ΄ της Εκκλησιαστικής Ιστορίας. Εχρημάτισε δε ούτος εκ των διαδόχων του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου επισκοπήσας έτη τινά μετ’ αυτόν.

Τη ΙΓ΄ (13η) Μαρτίου, η ανακομιδή του ιερού Λειψάνου του εν Αγίοις Πατρός ημών ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.

Νικηφόρος ο εν Αγίοις Αγιώτατος Πατήρ ημών, ο τον ευκλεέστατον της περιφανούς Κωνσταντινουπόλεως κοσμήσας θρόνον, αφού σθεναρώς υπέρ της Αγίας Ορθοδοξίας και των σεπτών και αγίων Εικόνων ηγωνίσθη και δια τούτο υπό του εικονομάχου Λέοντος Ε΄ του Αρμενίου εξωσθείς του Πατριαρχικού θρόνου εν έτει ωιε΄ (815), και μακράν της Κωνσταντινουπόλεως εξορισθείς και αφού επί δέκα τέσσαρα έτη υπέμεινε γενναίως εις την εξορίαν, μη αποδεχθείς ούτε την συμβιβαστικήν λύσιν, την οποίαν του προέτεινεν ο διαδεχθείς τον Λέοντα αυτοκράτωρ Μιχαήλ Β΄ (820 – 829), ως ασύμφωνον προς τας αποφάσεις της Αγίας Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου περί προσκυνήσεως των σεπτών Εικόνων, απήλθε προς Κύριον εν έτει ωκθ΄ (829) Ιουνίου β΄ (2^α).

Τη ΙΒ΄ (12η) Μαρτίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Πάπα Ρώμης του Διαλόγου.

Γρηγόριος ο Όσιος Πατήρ ημών έζησε κατά τους χρόνους του βασιλέως Ιουστινιανού Α΄ του μεγάλου του βασιλεύσαντος κατά τα έτη φκζ΄ - φξε΄ (527 – 565). Πατρίς του υπήρξεν η μεγαλόδοξος Ρώμη, εις την οποίαν εγεννήθη περί το έτος φμ΄ (540) εξ ευγενών και πλουσίων γενέων. Ήτο δε η κατοικία των πλησίον της θύρας του Αγίου ενδόξου Αποστόλου Παύλου, εις τόπον ονομαζόμενον Κέλλα Νόβα. Επειδή όμως λίαν ενωρίς έμεινεν ορφανός πατρός, επεμελήθη δια την μόρφωσιν αυτού η μήτηρ αυτού ονόματι Συλβία, ήτις και εφρόντισε να δώση εις τον νέον ουχί μόνον την κατά κόσμον πρέπουσαν μόρφωσιν, αλλά και την κατά Χριστόν αγωγήν.

Τη ΙΒ΄ (12η) Μαρτίου, ο Όσιος και Θεοφόρος Πατήρ ημών ΣΥΜΕΩΝ ο Νέος Θεολόγος εν ειρήνη τελειούται.

Συμεών ο Όσιος Πατήρ ημών, ο δια την υπερβάλλουσαν αυτού αρετήν, την φρόνησιν και την σοφίαν δικαίως αποκληθείς Νέος Θεολόγος, εις τοσούτον ύψος αρετής και θείου φωτισμού έφθασεν, ώστε από πάντας εθαυμάζετο και πάντες τον ηγάπων, καθότι και αυτός πρότερον ηγάπησε τον Θεόν και τον πλησίον κατά το γεγραμμένον· «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εν όλη τη καρδία σου και εν όλη τη ψηχή σου και εν όλη τη διανοία σου» (Ματθ. κβ: 39, Λευιτ. ιθ: 18). Διότι η αρετή είναι πράγμα θερμόν και πολύ κατάλληλον, ίνα ανάψη την φλόγα της κατά Θεόν αγάπης και να κάμη την ψυχήν όλην πύρινον, να αναβιβάση τον νουν από την γην εις τον ουρανόν και να αποδείξη τον άνθρωπον όλον θείον και θεόν κατά Χάριν.