Τη ΚΕ΄ (25η) Νοεμβρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΠΕΤΡΟΥ του Ησυχαστού.

Πέτρος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών εγεννήθη από γονείς ευσεβείς κατά την Μαύρην Θάλασσαν. Αφού δε συνέζησε μόνον επτά έτη μετά των γονέων του, όλον το επίλοιπον διάστημα της ζωής του διήνυσεν εις την φιλοσοφίαν και άσκησιν. Και πρώτον μεν ηγωνίσθη εις την Γαλατίαν· έπειτα χάριν ιστορίας και περιηγήσεως επήγεν εις την Παλαιστίνην. Αφού δε προσηυχήθη εκεί εις όλους τους ιερούς και Αγίους Τόπους, κατέβη εις την Αντιόχειαν και κλεισθείς εντός κελλίου τινός, επρόσεχεν εις τον εαυτόν του, διαλεγόμενος και συνομιλών με τον Θεόν πάντοτε δια της ιεράς προσευχής, χωρίς να τρώγη άλλο τι φαγητόν ειμή μόνον ολίγον άρτον και αυτόν ζυγισμένον και να πίνη ολίγον ύδωρ· αλλά και ταύτα τα ολίγα έτρωγε και έπινεν ανά δύο ημέρας.

Τη ΚΕ΄ (25η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος ΜΕΡΚΟΥΡΙΟΥ.

Μερκούριος ο ένδοξος του Χριστού Μεγαλομάρτυς ήτο κατά τους χρόνους των ασεβών βασιλέων Δεκίου, Γάλλου και Ουαλεριανού, καταγόμενος μεν από την γην της Ανατολής, συνηριθμημένος δε με το στράτευμα το ονομαζόμενον των Μαρτησίων, υιός υπάρχων Σκύθου τινός, Γορδιανού καλουμένου, όστις ήτο μεν Χριστιανός, αλλά κεκρυμμένος και ο βασιλεύς δεν το εγνώριζε.

Τη ΚΕ΄ (25η) Νοεμβρίου, μνήμη της Αγίας και ενδόξου Μεγαλομάρτυρος του Χριστού ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ.

Αικατερίνα η ένδοξος του Χριστού Μεγαλομάρτυς ήτο από την μεγαλόπολιν Αλεξάνδρειαν, ήθλησε δε κατά τον καιρόν των ασεβών βασιλέων Μαξιμιανού, Μαξεντίου και  Μαξιμίνου των βασιλευσάντων κατά τα έτη τε΄ - τιγ΄ (305 – 313). Ο Βίος αυτής και το Μαρτύριον είναι τόσον θαυμαστός, γλυκύς και ηδύτατος, ώστε πάσα ψυχή, ήτις μετά προσοχής αναγινώσκει και ακροάται αυτόν, ευφραίνρται και δροσίζεται και πολύν τον καρπόν συγκομίζει. Η ελπίς της συγκομίσεως των καρπών γεμίζει θάρρος τον γεωργόν και τον κάμνει να μη συλλογίζεται ποσώς κόπον και ιδρώτα, ούτε πάσαν άλλην χειμέριον κακοπάθειαν, αλλά να υπομένη καρτερικώς τας θλίψεις των ανέμων και των υδάτων και αυτής της χιόνος την δριμύτητα, αναμένων μετά πόθου πολλού το θέρος να απολαύση τους καρπούς του.

Τη ΚΔ΄ (24η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΘΕΟΔΩΡΟΥ του εν Αντιοχεία.

Θεόδωρος ο Άγιος Μάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του αποστάτου βασιλέως Ιουλιανού εν έτει τξα΄ (361), συνελήφθη δε αρπαγείς εις το μέσον της αγοράς υπό του επάρχου Σαλουστίου δια την αιτίαν ταύτην: Όταν ο ασεβής Ιουλιανός προσέταξε να μετακομισθώσιν από την Δάφνην, ήτοι από το της Αντιοχείας προάστιον, τα λείψανα των Αγίων Μαρτύρων Βαβύλα και των συν αυτώ, οι βαστάζοντες αυτά Χριστιανοί έψαλλον ένα ψαλμόν του Δαβίδ, και εις πάσαν περικοπήν έλεγον τον στίχον τούτον:

Τη ΚΔ΄ (24η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΠΕΤΡΟΥ Αλεξανδρείας.

Πέτρος ο μακάριος Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας εστόλιζε τον θρόνον αυτής ότε ο δυσσεβής Διοκλητιανός 284 – 305, βασιλεύων εις την Νικομήδειαν, κατεδίωκε πολύ τους Χριστιανούς ο άθλιος και πολλούς εθανάτωσε με δεινά κολαστήρια. Ήτο δε ο μακάριος Πέτρος εις όλους περίβλεπτος και περίφημος δια τας αρετάς αυτού και πολλούς ωδήγησε με την διδαχήν και τας θαυμασίας πράξεις του προς την ευσέβειαν.

Τη ΚΔ΄ (24η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ Επισκόπου Ρώμης.

Κλήμης ο μακάριος Πατήρ ημών ήτο από την μεγαλόδοξον Ρώμην, έζησε δε κατά τους χρόνους Δομετιανού του εν έτει πα΄ (81) βασιλεύσαντος, και των διαδόχων αυτού Νέρβα και Τραϊανού, κατήγετο δε από γένος βασιλικόν, σοφώτατος υπάρχων καθώς εις τα συγγράμματα και τους λόγους του φαίνεται, επειδή έμαθεν όλην την ελληνικήν παιδείαν και έγινε θαυμαστός φιλόσοφος. Τον πατέρα του ωνόμαζον Φαύστον και Ματθιδίαν την μητέρα του. Ημέραν δε τινα ταξιδεύοντες μαζί με άλλους εναυγάγησαν.

Τη ΚΓ΄ (23η) Νοεμβρίου, μνήμη του Οσίου και Ομολογητού ΣΙΣΙΝΙΟΥ.

Σισίνιος ο Ομολογητής και Όσιος ήτο κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού και ηγεμόνος Αλεξάνδρου εν έτει τ΄ (300) καταγόμενος από την πόλιν της Κυζίκου. Διαβληθείς δε εις τον Αλέξανδρον ως Χριστιανός, εδέθη εις αγρίους ίππους και αναγκάζεται να τρέχη· έπειτα δέρεται ασπλάγχνως και δέρεται εις την ρίνα όξος δριμύ, υπομείνας δε και άλλας βασάνους και θαύματα εκτελέσας, ερρίφθη εν τη φυλακή. Απελευθερωθείς μετά ταύτα υπό του Μεγάλου Κωνσταντίνου παρέστη εις την κατά του Αρείου Αγίαν Πρώτην Οικουμενικήν Σύνοδον, την εν έτει 325 συναθροισθείσαν αποπνίξας τον Άρειον με τα νεύρα των ορθών δογμάτων του, ομοούσιον ανακηρύξας τον Υιόν τω Πατρί. Και ούτω καλώς και θεοφιλώς πολιτευσάμενος, προς Κύριον εξεδήμησεν.