Τη Δ΄ (4η) Ιανουαρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΖΩΣΙΜΟΥ Μοναχού και ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ κομενταρησίου.

Ζώσιμος ο Άγιος Μάρτυς ήτο εκ της Κιλικίας, κατώκει δε εις την έρημον μετά των θηρίων. Συλληφθείς λοιπόν υπό του άρχοντος Δομετιανού και ομολογήσας ότι ο Χριστός είναι Θεός αληθινός, κατακαίεται εις τα ώτα με πεπυρωμένα σίδηρα και βάλλεται εντός λέβητος πλήρους ζέοντος βορβόρου· έπειτα κρεμάται κατακέφαλα και παραδόξως φυλάττεται από όλα αβλαβής. Εφάνη δε λέων τις εν τω θεάτρω, όστις ελάλησε περί της θεότητος του Χριστού· όθεν εκ τούτου επέστρεψεν εις τον Χριστιανισμόν τον κομενταρήσιον Αθανάσιον. Λαβών δε ο Άγιος ελευθερίαν από τον τύραννον, επέστρεψε πάλιν εις την έρημον και εις τα όρη, όπου πρότερον διέτριβε και κατηχεί και βαπτίζει τον ρηθέντα Αθανάσιον. Εκεί λοιπόν ευρισκομένων, εσχίσθη παραδόξως μία πέτρα, ένδον της οποίας εμβάντες και οι δύο παρέδωκαν τας ψυχάς των εις χείρας Θεού.

Τη Δ΄ (4η) Ιανουαρίου, η Σύναξις των Αγίων ενδόξων ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ.

Εβδομήκοντα Μαθηταί και Απόστολοι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού είναι εκείνοι τους οποίους αυτός ούτος ο Σωτήρ ημών επί πλέον των Δώδεκα, τους οποίους είχε προεκλέξει, εξέλεξε και εξαπέστειλεν εις το κήρυγμα και εις προετοιμασίαν του ιδικού του κηρύγματος. Εις τούτους, συν τη παρόδω του χρόνου, προσετέθησαν και άλλοι εκλεγέντες υπό των Αγίων Αποστόλων, οίτινες και αυτοί εκήρυττον το Ευαγγέλιον του Χριστού εις διαφόρους τόπους και χώρας, είτε ακολουθούντες τους πρώτους των Αποστόλων, είτε παντοιοτρόπως βοηθούντες αυτούς εις το έργον του κηρύγματος. Πάντες ούτοι, αν και ηυξήθησαν εις πολύ περισσοτέρους των εβδομήκοντα, ωνομάζοντο όμως όλοι Εβδομήκοντα, χάριν σεβασμού του αριθμού των Αποστόλων τους οποίους εξέλεξεν ο Κύριος, και των οποίων ο αριθμός άλλοτε μεν εμειούτο εκ του μαρτυρικού τέλους, το οποίον ούτοι ελάμβανον παρά των τυράννων, άλλοτε δε ηυξάνετο, διότι άλλοι εξελέγοντο υπό των Αγίων Αποστόλων προς συνέχισιν του έργου του κηρύγματος. Ο θείος Απόστολος και Ευαγγελιστής Λουκάς ούτω πως περιγράφει εν τω Ευαγγελίω αυτού (κεφ. ι: 1-16) τα της εκλογής και αποστολής των Εβδομήκοντα υπό του Κυρίου:

Τη Γ΄ (3η) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΓΟΡΔΙΟΥ.

Γόρδιος ο Άγιος Μάρτυς ήτο κατά τους χρόνους Λικινίου του βασιλέως, εν έτει τιδ΄ (314) καταγόμενος από την Καισάρειαν της Καππαδοκίας, εκατόνταρχος την αξίαν. Ούτος λοιπόν μη ανεχόμενος να βλέπη την αυθάδειαν των ασεβών Ελλήνων και ν’ ακούη τας βλασφημίας, όσας εξηκόντιζον κατά του Χριστού, απεμακρύνθη της πόλεως, και απελθών εις τα όρη ευρίσκετο με τα θηρία και με τα άλογα ζώα. Εκεί λοιπόν ησυχάζων εφλέγη ο αοίδιμος από τον του Χριστού πόθον και έρωτα και ενδυναμωθείς υπό Θεού και λαβών θάρρος κατά της πλάνης των Ελλήνων, ώρμησεν από της ερήμου εις την πόλιν ως δυνατός λέων. Εισελθών δε εν τη αγορά και τω θεάτρω, εκήρυξε τον Χριστόν, και δια της θεωρίας του προσείλκυσεν όλον το πλήθος των παρεστώτων προς τον εαυτόν του· αλλά και αυτόν τον άρχοντα της πόλεως, προκαθήμενον εκεί, τον κατέπληξε δια της παρρησίας του. Όθεν εκείνος εις το έπακρον της οργής παρασυρθείς επρόσταξε και απέκοψαν την τιμίαν του κεφαλήν, και ούτως έλαβεν ο μακάριος του μαρτυρίου τον στέφανον.  

Τη Γ΄ (3η) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Προφήτου ΜΑΛΑΧΙΟΥ.

Μαλαχίας ο θείος Προφήτης εγεννήθη εκ της φυλής Λευϊ, εν τόπω καλουμένω Σοφερώ, κατά τους χρόνους εκείνους κατά τους οποίους επέστρεψαν οι Εβραίοι εις Ιερουσαλήμ από της αιχμαλωσίας Βαβυλώνος. Νέος δε έτι ων, απέκτησε πολιτείαν ενάρετον και αρίστην, έλαβε δε το όνομα Μαλαχίας (το οποίον ελληνιστί ερμηνεύεται Άγγελος) δια δύο αίτια· αφ’ ενός μεν, διότι ήτο ωραίος και ευπρεπής, αφ’ ετέρου δε διότι όσα ο Προφήτης ούτος επροφήτευεν, ελάμβανον ευθύς την βεβαίωσιν του θείου Αγγέλου, όστις έλεγε ταύτα εις αυτόν, και τον οποίον δεν έβλεπον οι ανάξιοι, αλλά μόνον οι άξιοι, την φωνήν όμως αυτού όλοι ήκουον ανεξαιρέτως. Ήκμασε δε κατά τον καιρόν του Έσδρα τετρακόσια έτη προ Χριστού. Ήτο δε, ως είπομεν, εν τη νεότητι αυτού ωραίος την όψιν, έχων το πρόσωπον όχι στρογγυλόν, αλλά μακρόν, και τας τρίχας συνεστραμμένας και κυκλοειδείς και οιονεί κουρευμένας, την δε κεφαλήν πλατείαν και μεγάλην.

Τη Β΄ (2α) Ιανουαρίου Τη ΙΘ΄ (19η) Ιουλίου μνήμη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών ΣΕΡΑΦΕΙΜ του Ρώσου ασκήσαντος εις την έρημον του Σαρώφ.

Σεραφείμ ο Όσιος Πατήρ ημών, ο εις την έρημον του Σαρώφ ασκήσας, εγεννήθη εκ γονέων ευσεβών την ιθ΄ (19^ην) Ιουλίου του έτους αψνθ΄ (1759) εις την πόλιν Κούρσκ της Ρωσίας. Ο πατήρ του ήτο εργολάβος οικοδομών, ιδιαιτέρως δε ηυχαριστείτο όταν ανελάμβανε την ανοικοδόμησιν ιερών Ναών, έργον δια το οποίον ησθάνετο βαθυτάτην ψυχικήν αγαλλίασιν. Η μήτηρ αυτού Αγάθη Φωτίεβνα εξετιμάτο ιδιαιτέρως δια την ευσέβειαν και τας αγαθοεργίας της. Αμφότεροι λοιπόν οι γονείς, διακρινόμενοι δια την ευσέβειαν και την Χριστιανικήν πίστιν των, ανέτρεφον τα τρία τέκνα των, δύο υιούς και μίαν θυγατέρα, εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Νεώτερος την ηλικίαν μεταξύ των τριών τέκνων των ευσεβών γονέων ήτο ο μικρός Προχόρ (Πρόχωρος), όπως ωνομάσθη κατά το Άγιον Βάπτισμα ο Όσιος.

Τη Β΄ (2α) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος ΓΕΩΡΓΙΟΥ ή ΖΩΡΖΗ του Γκιουρτζή, όστις εμαρτύρησεν εν Μυτιλήνη, τελειωθείς δι’ αγχόνης εν έτει αψο΄ (1770).

Γεώργιος ή Ζώρζης ο Γκιουρτζής, ο Άγιος Νεομάρτυς, όταν ήτο νέος ηγοράσθη ως δούλος από κάποιον Αγαρηνόν. Ο αυθέντης του τον ετούρκευσε και βραδύτερον απέθανεν, ούτω δε ο Γεώργιος έμεινεν εις την θρησκείαν των Αγαρηνών έτη ολόκληρα εβδομήκοντα, μένων έως τότε ανύπανδρος. Έζη όμως ζωήν ειρηνικήν εις ένα εργαστήριον, πωλών και αγοράζων διάφορα είδη, μη γνωρίζων δε άλλην γλώσσαν, εκτός από την των Μουσουλμάνων. Εις αυτήν λοιπόν την εσχάτην ηλικίαν ων ο ευλογημένος, εν μια των ημερών αναστάς από το εργαστήριόν του προσέρχεται εις τον κριτήν του τόπου, απορρίπτει το σαρίκιον, όπερ εφόρει και το δίδει εις τον κριτήν, λέγων εις αυτόν· «Χριστιανός εγεννήθην, Χριστιανός θέλω να αποθάνω· Ζώρζης είναι και το όνομά μου και Ζώρζης πάλιν θα αποθάνω».

Τη Β΄ (2α) Ιανουαρίου, μνήμη του εν Αγίοις πατρός ημών ΚΟΣΜΑ Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του θαυματουργού, του εν τη σεβασμία Μονή της Χώρας.

Κοσμάς ο θείος ούτος Πατριάρχης ανέβη εις τον θρόνον της Κωνσταντινουπόλεως, Μοναχός ων πρότερον, κατά τους χρόνους του βασιλέως Μιχαήλ Ζ΄ του Δούκα, εν έτει αοστ΄ (1076) διάδοχος γενόμενος του προκατόχου αυτού Πατριάρχου Ιωάννου του Ξιφιλίνου. Ήτο δε ο μακάριος Κοσμάς εστολισμένος με πολλάς αρετάς, πλην δεν ήτο εις λόγους εξησκημένος. Δια τας αρετάς του όμως ηγαπάτο υπό του βασιλέως. Ούτος ο Πατριάρχης έστεψε βασιλέα Νικηφόρον τον Βοτανειάτην, όστις εβασίλευσεν εν έτει αοη΄ (1078).