Τη ΚΒ΄ (22α) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Ζήνωνος και Ζηνά του οικέτου αυτού.

Ζήνων και Ζηνάς οι Μάρτυρες κατήγοντο εκ της Φιλαδελφείας της Αραβίας, η οποία κείται εις την παλαιάν λεγομένην Εμμάν, κατά τους χρόνους του Μαξιμιανού, εν έτει τγ΄ (303). Ήσαν δε ο μεν Ζήνων στρατιώτης, ο δε Ζηνάς δούλος αυτού. Επιθυμών δε ο Άγιος Ζήνων να μαρτυρήση δια τον Χριστόν, διένειμεν εις τους πτωχούς όλην του την περιουσίαν και ηλευθέρωσε τους δούλους του. Ακούσας δε ότι ο ηγεμών Μάξιμος είχε πολλήν φροντίδα και αγάπην εις τα είδωλα, προσήλθε προς αυτόν παρακολουθούμενος υπό του Ζηνά, ο οποίος, δούλος ων ευγνώμων και καλοπροαίρετος, δεν ηθέλησε να χωρισθή από τον κύριόν του.

Τη ΚΒ΄ (22α) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΕΥΣΕΒΙΟΥ Επισκόπου Σαμοσάτων.

Ευσέβιος ο Μάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Κωνσταντίου, υιού του Μεγάλου Κωνσταντίνου, εν έτει τλη΄ (338), εχρημάτισε δε ζηλωτής διάπυρος της Ορθοδόξου πίστεως και με πολλήν ανδρείαν ψυχής και καταφρόνησιν των παρόντων κατεγίνετο δια την πρόοδον της ευσεβείας και Ορθοδοξίας, καίτοι ο βασιλεύς Κωνστάντιος ήτο εναντίος, ως άλλος ουδείς, Αρειανιστής ων. Όθεν όταν ηπείλησεν ο βασιλεύς ότι θέλει κόψει την δεξιάν χείρα του Αγίου, εάν δεν δώση το υπό του Μελετίου γενόμενον ψήφισμα, τότε ο Άγιος ήπλωσε και τας δύο χείρας του, θέλων να δείξη ότι μετά χαράς δέχεται και των δύο την εκκοπήν, παρά να παραδώση το ζητούμενον ψήφισμα, ομού δε με εκείνο να προδώση και την ευσέβειαν.

Τη ΚΑ΄ (21η) Ιουνίου, ο Άγιος Νεομάρτυς Νικήτας ο Νισύριος, ο εν τη Χίω μαρτυρήσας κατά το έτος 1732 ξίφει τελειούται.

Νικήτας ο νέος Μάρτυς του Χριστού ήτο από την Νίσυρον, η οποία είναι μικρά νήσος, μεταξύ της Κω και της Ρόδου, χριστιανώνγονέων υιός. Ο πατήρ αυτού, ως επισημότερος των άλλων, ήτο προεστώς της νήσου, αλλ’ όμως δια τινα εγκλήματά του τον ενήγαγον εις το κριτήριον και εκεί κρινόμενος και εξεταζόμενος εφοβήθη και επροτίμησεν ο άφρων την πρόσκαιρον ταύτην ζωήν, από την αιώνιον· όθεν αρνηθείς την εις Χριστόν πίστιν, ετούρκευσεν ο άθλιος και ούτως απέφυγε την κρίσιν. Αφού δε ετούρκευσεν αυτός, συνέλαβον οι Αγαρηνοί τα τέκνα του, κατά την συνήθειάν των, και τα ετούρκευσαν· μετά δε των άλλων ετούρκευσαν και τούτον τον Νικήταν, περί του οποίου είναι ενταύθα ο λόγος· ομοίως και η μήτηρ του (δια να μη χωρισθή ίσως από τα τέκνα της) αρνηθείσα τον Χριστόν, εδέχθη τον μωαμεθανισμόν η παναθλία, και όλη η οικογένεια εκείνη παρεδόθη τω Σατανά.

Τη ΚΑ΄ (21η) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Αφροδισίου.

Αφροδίσιος ο Μάρτυς ήτο εκ της χώρας Κιλικίας, σεβόμενος τον Χριστόν εκ προγόνων· συλληφθείς δε ως Χριστιανός ωδηγήθη εις τον άρχοντα Διονύσιον και ομολογήσας τον Χριστόν Θεόν αληθινόν, εκάη εις την ράχιν με πεπυρωμένα σίδηρα, είτα ερρίφθη εντός λέβητος πλήρους βεβρασμένου μολύβδου. Έπειτα εκρεμάσθη κατακέφαλα και επειδή εφυλάχθη αβλαβής υπό της θείας χάριτος, εφάνη μία λέαινα εις το θέατρον, η οποία απολυθείσα κατά του Αγίου, τελείως δεν τον έβλαψεν, αλλ’ ωμίλησε με ανθρωπίνην φωνήν και ήλεγξε την σκληρότητα των Ελλήνων. Όθεν δια το τοιούτον θαύμα πολλοί επίστευσαν εις τον Χριστόν, τον οποίον παρρησία ομολογήσαντες απεκεφαλίσθησαν και ούτως ανέβησαν νικηφόροι εις τα ουράνια. Βλέπων δε τούτο ο τύραννος, προσέταξε να σχισθή μία πέτρα και να τεθή ο Άγιος αναμέσον του σχίσματος, ένθα να πιεσθή υπό του ημίσεος όγκου της πέτρας εκείνης, υπηρετούντων εις τούτο πεντηκονταπέντε στρατιωτών. Όθεν ο Άγιος παρευθύς παρέδωκε την ψυχήν του εις χείρας Θεού και ούτως έλαβε τον του μαρτυρίου στέφανον.

Τη ΚΑ΄ (21η) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Ιουλιανού του Αιγυπτίου ή Λίβυος.

Ιουλιανός ο εκ Λιβύης του Χριστού Μάρτυς ήτο εις τον καιρόν του Διοκλητιανού, εις εν μέγα Μοναστήριον, όπερ έκτισεν ο ίδιος πλησίον πόλεώς τινος της Αιγύπτου, καλουμένης Αντιούπολις, εις το οποίον Μοναστήριον συνήχθη ολόκληρος μυριάς χριστιανών, όχι μόνον μοναχών, αλλά και λαϊκών αναριθμήτων. Διότι εις όλας τας πόλεις και χώρας είχε κηρυχθή διωγμός μέγας κατά των χριστιανών, οίτινες έφευγαν από τας οικίας των εγκαταλείποντες φίλους και συγγενείς και εκρύπτοντο δια τον φόβον των Ελλήνων ειδωλολατρών εις τα όρη και τα σπήλαια. Εις την πόλιν ταύτην ευρίσκετο ένας ηγεμών, Μαρκιανός ονομαζόμενος, όστις είχε γυναίκα, και υιόν μονογενή, καλούμενον Κέλσιον.

Τη ΚΑ΄ (21η) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ του εν Κιλικία.

Ιουλιανός ο του Χριστού Μάρτυς κατήγετο εκ της πόλεως Αναζάρβου, ήτις ευρίσκεται εν τη Δευτέρα επαρχία της Κιλικίας. Ήτο δε υιός πατρός μεν βουλευτού Έλληνος, μητρός δε χριστιανής, υπό της οποίας εδιδάχθητην κατά Χριστόν ευσέβειαν. Αφού δε κατέγινεν εις την μελέτην των θείων Γραφών δεκαοκταετής προσήχθη εις τον ηγεμόνα Μαρκιανόν και μη πεισθείς να θυσιάση εις τα είδωλα, εδάρη εις διάφορα μέρη του σώματος, έπειτα δε ερρίφθη εις την φυλακήν. Συμβουλευθείς δε την μητέρα του τι να πράξη, παρεκινήθη υπ’ αυτής να μείνη στερεός εις την πίστιν του Χριστού μέχρι θανάτου. Όθεν ετέθη εντός σάκκου πλήρους άμμου, όφεων και φαρμακερών ερπετών, ούτω δε ερρίφθη εν μέσω του πελάγους και έλαβεν ο μακάριος του μαρτυρίου τον στέφανον.

Τη Κ΄ (20η) Ιουνίου η Σύναξις της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας της επονομαζομένης Οδηγητρίας.

Περί της Αγίας ταύτης Εικόνος διηγούνται τα επόμενα εν ταις Ιεραίς Μοναίς του Ξενοφώντος και του Βατοπεδίου. Η Θεομητορική αύτη Εικών ευρίσκετο εξ αμνημονεύτων χρόνων εις την Ιεράν και Βασιλικήν Μονήν του Βατοπεδίου, εντός του Καθολικού του Ναού, επί του κίονος του αριστερού χορού, κατά δε το σωτήριον έτος 1730 παραδόξως εγένετο άφαντος, των θυρών κεκλεισμένων, και εκρύβη όχι μόνον εκ της Εκκλησίας, εκ του μέρους δηλαδή επί του οποίου ίστατο, αλλά και εξ αυτής της Μονής· οι δε Πατέρες της Μονής του Βατοπεδίου την θαυματουργίαν ταύτης της Θεομήτορος ως ιεροσυλίαν τινά νομίσαντες, επεδόθησαν εις αναζήτησιν αυτής εντός της Μονής, ότε αίφνης διεδόθη η φήμη, ότι η αγία Εικών ευρέθη εν τη Ιερά Μονή του Ξενοφώντος, τη κειμένη εις απόστασιν τριών ωρών από της Ιεράς Μονής του Βατοπεδίου.