Τη ΙΣΤ΄ (16η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ματθαίος ο θείος Απόστολος ήτο από την Κανά της Γαλιλαίας, εις την οποίαν εποίησε το πρώτον θαύμα ο Κύριος, ήτο δε τελώνης την τάξιν, ήτοι ενοικιαστής των τελών και των φόρων, επάγγελμα το οποίον είχον οι Εβραίοι ως άδικον, διότι επλούτει από τας πολλάς αδικίας. Ούτος καθήμενος ποτε εις το τελωνείον ήκουσε τον Κύριον λέγοντα εις αυτόν· «Ακολούθει μοι». Όθεν κατ’ αυτήν την ώραν αφήκεν όλα και ηκολούθησε τον Κύριον, έκαμε δε εις τον οίκον του φιλοξενίαν μεγάλην εις αυτόν, καθώς το λέγει ο ίδιος εις το Ευαγγέλιόν του. Εκάλεσε δε και τους συγγενείς και φίλους του, δια να παρακινηθώσι και πιστεύσωσιν εις τον Χριστόν, καθώς και εκείνοι αδιστάκτως επίστευσαν. Έκτοτε δε συνηριθμήθη με τους λοιπούς Αποστόλους. Οι δε Γραμματείς και Φαρισαίοι, ως κακότροποι, κατέκρινον τον Δεσπότην, προς τους Μαθητάς αυτού λέγοντες·

Τη ΙΕ΄ (15η) Νοεμβρίου, ο Άγιος Μάρτυς ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ξίφει τελειούται.

Δημήτριος ο Άγιος Μάρτυς συλληφθείς κατά τους χρόνους Μαξιμιανού του βασιλέως και Πουπλίου άρχοντος, εν έτει 298, πολλά υπέμεινε βάσανα δια την του Χριστού πίστιν. Τελευταίον δε απεκεφαλίσθη δια ξίφους και ούτως έλαβε του Μαρτυρίου τον στέφανον. Ταις των Σων Αγίων πρεσβείαις, Χριστέ  ο Θεός, ελέησον ημάς. Αμήν.                                                   

Τη ΙΕ΄ (15η) Νοεμβρίου, οι Άγιοι Μάρτυρες ΕΛΠΙΔΙΟΣ, ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ και ΕΥΣΤΟΧΙΟΣ πυρί τελειούνται.

Ελπίδιος, Μάρκελλος και Ευστόχιος οι Άγιοι Μάρτυρες ήσαν κατά τους χρόνους Ιουλιανού του Παραβάτου, εν έτει τξα΄ (361). Εκ τούτων των Αγίων Μαρτύρων ο μακάριος Ελπίδιος ήτο μέλος της Συγκλήτου εμπεπιστευμένος τα μυστικά πράγματα του αποστάτου Ιουλιανού, νόμους δε γράφων εγνωρίσθη ότι είναι Χριστιανός. Παρασταθείς λοιπόν εις τον αποστάτην και μη πεισθείς να αρνηθή τον Χριστόν, ενεδύθη ένδυμα τραχέως υφασμένον με τρίχας αιγός, το οποίον είχε μεν καρφωμένους τριβόλους σιδηρούς, επάνω δε ηλείφετο με πίσσαν βραστήν και με αυτήν εστερεώνοντο οι τρίβολοι· έπειτα κτυπώμενον έξωθεν το ένδυμα εκείνο κατετρύπα τας έσωθεν σάρκας του Αγίου με τας αγκίδας των τριβόλων. Μετά ταύτα ερρίφθη ο Άγιος εντός λάκκου και κατεκάη εις τας σάρκας με ύδωρ ζέον, το οποίον εχύνετο εις όλον το σώμα του.

Τη ΙΕ΄ (15η) Νοεμβρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων και Ομολογητών ΓΟΥΡΙΑ, ΣΑΜΩΝΑ και ΑΒΙΒΟΥ.

Γουρίας και Σαμωνάς οι Άγιοι Μάρτυρες ήσαν από τα όρια της πόλεως Εδέσσης, έζων δε κατά τον ένατον χρόνον της βασιλείας του Διοκλητιανού, εν έτει τγ΄ (303), ότε είχεν εγερθή μέγας και φοβερός κατά των Χριστιανών διωγμός. Τον καιρόν εκείνον οι ευλαβείς και ενάρετοι ούτοι άνδρες κατώκουν μακράν από τας πόλεις, σπουδάζοντες μόνον πως να αρέσωσιν εις τον Θεόν και φυλάσσοντες αυτού τα προστάγματα άπαντα· εις δε την αγάπην και εγκράτειαν ήτο ο Γουρίας τόσον επιμελητής άοκνος, ώστε οι εγχώριοι τον επωνόμαζον εγκρατή, ομοίως και ο Σαμωνάς είχεν όλον τον πόθον του εις τον Θεόν, τον Γουρίαν μιμούμενος.

Τη ΙΔ΄ (14η) Νοεμβρίου, ο Άγιος Νεομάρτυς ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ, ο εξ Ύδρας μεν βλαστήσας, εν δε τη Ρόδω μαρτυρήσας εν έτει αω΄ (1800), αγχόνη τελειούται.

Κωνσταντίνος ο γενναιότατος Νεομάρτυς του Χριστού υπήρξε γέννημα και θρέμμα της νήσου Ύδρας. Οι γονείς αυτού του τρισμάκαρος εχρημάτισαν μετρίας καταστάσεως άνθρωποι, και ο μεν πατήρ αυτού ωνομάζετο Μιχαλάκης, η δε μήτηρ αυτού Μαρίνα, η οποία ηξιώθη να ίδη τούτον τον καλόν της υιόν στεφανηφόρον εις τας αγκάλας του Χριστού και να φανή ως αληθώς, κατά τον Προφητάνακτα Δαβίδ, «μήτηρ επί τέκνοις ευφραινομένη» (Ψαλμ. ριβ:9). Όταν ο Κωνσταντίνος έφθασεν εις ηλικίαν ετών δεκαοκυώ, επήγεν εις την Ρόδον και συνανεστρέφετο συχνάκις εις το κονάκι του ηγεμόνος της Ρόδου, Χασάν Καπιτάνιου κοινώς ονομαζομένου· πλην είθε να μη ήθελεν υπάγει τελείως ούτε εις την Ρόδον, ούτε εις εκείνο το κατηραμένον κονάκι· επειδή εκεί συχνάζων και μέσα εις εκείνο το σατανικόν σπίτι συναναστρεφόμενος, τι άλλο ήτο ακόλουθον να πάθη, παρά εκείνο όπερ λέγει ο θείος Παύλος, ότι «φθείρουσιν ήθη χρηστά ομιλίαι κακαί»; (Α΄ Κορ. ιε:33). Διότι ο ηγεμών, βλέπων τον νέον προκομμένον και έξυπνον, έβαλε την σπουδήν του όλην ο μιαρός δια να διαστρέψη την γνώμην του και να τον γυρίση εις τον Μωαμεθανισμόν.

Τη ΙΔ΄ (14η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου Αποστόλου ΦΙΛΙΠΠΟΥ, ενός εκ των ιβ΄ (12) Αποστόλων.

Φίλιππος ο θείος του Κυρίου Απόστολος ήτο εις εκ των δώδεκα, εκ Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας, συμπολίτης Ανδρέου και Πέτρου. Από μικρός εδόθη εις τα μαθήματα, έχων δε πόθον πολύν εις τον Νόμον, εσχόλαζεν εις τα μαθήματα του Μωϋσέως, διότι τοιαύτην είχον τότε οι διδάσκαλοι των Ιουδαίων συνήθειαν και εμάνθανον πρώτον τους νέους αυτάς τας βίβλους, έπειτα τους ηρμήνευον και έτερα όσα ηδύναντο. Από ταύτα λοιπόν ηννόησεν ο Φίλιππος όλας τας ρήσεις, όσαι διελάμβανον περί της ελεύσεως του Χριστού και τας εφύλαττεν εις την καρδίαν του· δια τούτο και καθ’ όλην την ζωήν του διέμεινε παρθένος. Όταν λοιπόν εύρεν αυτόν ο Δεσπότης Χριστός εις την Γαλιλαίαν μετά το βάπτισμα και τον προσεκάλεσε να τον ακολουθήση, δεν έβαλε καιρόν εις το μέσον, αλλά γνωρίσας, ότι αυτός ήτο ο Μεσσίας, τον οποίον ανέμενον, τον ηκολούθησε προθύμως και δεν εξεχώρισεν από αυτόν, γνωρίζων ότι εύρε τον πολύτιμον Μαργαρίτην.

Τη ΙΓ΄ (13η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου νέου Οσιομάρτυρος ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ του εκ Κωνσταντινουπόλεως όντος, και εν Κωνσταντινουπόλει μαρτυρήσαντος εν έτει 1681.

Δαμασκηνός ο μακάριος Νεομάρτυς εμαρτύρησεν επί της βασιλείας μεν του Σουλτάν Μεχμέτ, επί της πατριαρχείας δε του εκ Χίου Πατριάρχου Ιακώβου εν έτει 1681, ήτο δε από τον Γαλατάν της Κωνσταντινουπόλεως, εκ της ενορίας της Ελεούσης, ονόματι Διαμαντής, υιός ευσεβών γονέων, Κυριακού και Κυριακής, την τέχνην ράπτης· πολύ νέος ων έμεινεν ορφανός, δι’ ο και επεριπατούσεν άτακτα. Συλληφθείς λοιπόν, καθώς λέγουν, από τους δυνάστας διά τι κακόν όπερ έκαμεν, ηρνήθη (φεύ!) την των Χριστιανών άμωμον πίστιν, δια να λυτρωθή· είτα προβαίνων κατά την ηλικίαν ήλθεν εις εαυτόν, και συλλογιζόμενος τι κακόν έπαθεν, απήλθεν εις το Άγιον Όρος, εις το Μοναστήριον της Μεγίστης Λαύρας, δια να κλαύση το μέγα αμάρτημα της του Χριστού αρνήσεως και εκεί πηγαίνων εδόθη εις συχνάς αγρυπνίας και εις τας λοιπάς κακουχίας της ασκήσεως· λαβών δε το μέγα Αγγελικόν Σχήμα έμεινε δώδεκα έτη υποτασσόμενος εις τον Γέροντά του με άκραν υπακοήν.