Τη Β΄ (2α) Ιουνίου, ο Όσιος Ιερομάρτυς Έρασμος, ο εν τη Χερμελία της Αχρίδος, εν ειρήνη τελειούται.

Έρασμος ο Άγιος κατήγετο εκ της Αντιοχείας, ακμάσας κατά τους χρόνους Διοκλητιανού και Μαξιμιανού εν έτει τθ΄ (309). Ασκητικήν δε ζωήν ζήσας πρότερον, εις τοσαύτην τελειότητα ανήλθεν, ώστε ελάμβανε τροφήν δια των κοράκων και δωρεών πολλών ηξιώθη παρά Θεού. Διο, άκων, εγένετο Αρχιερεύς. Κατόπιν θείον ζήλον αισθανθείς εις την ψυχήν αυτού, περιήρχετο αποστολικώς διαφόρους τόπους, κηρύττων τον λόγον του Ευαγγελίου και τελών πλείστα θαύματα. Ούτω πορευόμενος έφθασε και εις την Μακεδονίαν, όπου παρά την λίμνην Αχρίδα εισήλθεν εις την πόλιν Λυχνιδόν. Εκεί ανέστησε παιδίον νεκρόν και τον πατέρα του παιδός, Αναστάσιον ονόματι, εβάπτισεν ομού μετ’ άλλων πολλών.

Τη Β΄ (2α) Ιουνίου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως του Ομολογητού.

Νικηφόρος ο αγιώτατος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως εγεννήθη κατά τους χρόνους του βασιλέως Κωνσταντίνου του Κοπρωνύμου του εικονομάχου, εν έτει ψνη΄ (758), γέννημα και θρέμμα της βασιλευούσης των πόλεων. Οι γονείς αυτού, Θεόδωρος και Ευδοκία ονομαζόμενοι, ήσαν ευγενείς και ονομαστοί, διότι ο πατήρ του ήτο απογραφεύς και νοτάριος των προσταγμάτων και διαταγών του βασιλέως. Διαβληθείς δε εις τον βασιλέα ότι προσκυνεί τας θείας Εικόνας, κατεξεσχίσθη δια δαρμών και μαστιγώσεων και εξωρίσθη εις την πόλιν Μύλασα, φρούριον οχυρόν και φοβερόν απομονωτήριον παραθαλάσσιον, κείμενον εις την εν τη Μικρά Ασία Καρίαν, με θρόνον Επισκόπου τετιμημένην, υπαγόμενον υπό τον Μητροπολίτην Σταυρουπόλεως. Μετά ταύτα, ανακληθείς εκ της εξορίας και μη υπακούσας εις τα παράνομα του βασιλέως προστάγματα, πάλιν εξωρίσθη εις την Νίκαιαν, όπου, διατρίψας επί έξ έτη, με πολλάς κακοπαθείας ετελείωσε την ζωήν του ο αξιομακάριστος.

Τη Α΄ (1η) Ιουνίου μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Θεσπεσίου.

Θεσπέσιος ο Μάρτυς έζησεν επί του βασιλέως Αλεξάνδρου Σεβήρου, εν έτει σκβ΄ (222), καταγόμενος εκ Καππαδοκίας· δια δε την εις Χριστόν ομολογίαν συλληφθείς υπό του Σιμπλικίου, του άρχοντος της Καππαδοκίας, προσήχθη εις τον ναόν των ειδώλων ίνα θυσιάση εις αυτά· και επειδή δεν επείσθη, αλλά μάλλον ενέπαιζε τα είδωλα, εκρέμασαν αυτόν και εξέσχισαν τας σάρκας του. Έπειτα έβαλον αυτόν εντός πεπυρωμένου κλιβάνου, και εκεί επίσης εφυλάχθη αβλαβής χάριτι του Χριστού· ύστερον εφέρθη πάλιν εις τον ναόν των ειδώλων, όπου προσέφερον θυσίας οι Έλληνες και πλησιάσας εις τον βωμόν εκρήμνισεν αυτόν. Όθεν παρευθύς τον έβαλον εντός πεπυρωμένου λέβητος, ο οποίος ήτο πλήρης ελαίου, πίσσης και λίπους και αφ’ ου έμεινεν εντός αυτού δύο ημέρας εξήλθεν αβλαβής, χωρίς να έχη εγκαύματα εις ουδέν μέρος του σώματός του· όθεν δια του θαύματος τούτου πολλούς Έλληνας είλκυσεν εις την πίστιν του Χριστού. Τελευταίον δε εξέβαλον αυτόν έξω της πόλεως και τον απεκεφάλισαν, και ούτως ανέβη η μακαρία ψυχή του στεφανηφόρος εις τα ουράνια.

Τη Α΄ (1η) Ιουνίου μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Φίρμου ξίφει τελειωθέντος.

Φίρμος ο Μάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του Μαξιμιανού, εν έτει 299· συλληφθείς δε δια την του Χριστού πίστιν, εφέρθη εις τον Μάγον (τούτο φαίνεται ότι ήτο το κύριον όνομα του ηγεμόνος), και επειδή δεν επείσθη να θυσιάση εις τα είδωλα, πρώτον μεν γυμνώσαντες έδειραν αυτόν με βούνευρα, έπειτα δε κρεμάσαντες αυτόν εξέσχισαν τας σάρκας του και με ξυρόν έκοψαν την τούτου ράχιν· είτα εξήρθωσαν τα μέλη του και κατέκοψαν με μαχαίρας την κοιλίαν, τας κνήμας και τους μηρούς του, κτυπήσαντες αυτόν, και ούτως έλαβε ο μακάριος τον στέφανον του μαρτυρίου.

Τη Α΄ (1η) Ιουνίου μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Ιούστου, Ιουστίνου, Χαρίτωνος, Χαριτούς της Παρθένου, Ευελπιστου, Ιέρακος, Παίωνος και Λιβεριανού.

Ιούστος και οι συν αυτώ Άγιοι εμαρτύρησαν εν Ρώμη, επί Ρουστικού του επάρχου, αποκεφαλισθέντες αφ’ ου πρώτον υπέμειναν πολλάς βασάνους. Λέγεται δε ότι πριν ή αποκεφαλισθώσιν, ηρώτησεν ο έπαρχος τον άγιον Ιουστίνον λέγων: Νομίζετε, σεις οι Χριστιανοί, ότι εάν θανατωθήτε δια τον Χριστόν θέλετε αξιωθή αγαθών εν τοις ουρανοίς; Ο δε Άγιος απεκρίθη· δεν το νομίζομεν, καθώς συ λέγεις, αλλά έχομεν πληροφορίαν βεβαίαν, ότι άμα θανατωθώμεν, θέλομεν έχει απολαύσεις αγαθών και φιλοφροσύνας. Και μετά τον λόγον τούτον αποκεφαλίσθησαν οι μακάριοι και έλαβον τους στεφάνους του μαρτυρίου.

Τη Α΄ (1η) του μηνός Ιουνίου μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ του Φιλοσόφου.

Ιουστίνος ο Μάρτυς και φιλόσοφος κατήγετο από την Φλαβίαν Νεάπολιν της Συρίας, υιός Πρίσκου του Βακχείου, κατά τους χρόνους Μάρκου Αυρηλίου, του και Αντωνίνου και Φιλοσόφου καλουμένου, εν έτει ρξ΄ (160). Μεταβάς δε εις Ρώμην έδωκεν αναφοράν έγραφον εις τον ρηθέντα βασιλέα κατά της πλάνης των ειδώλων και απολογίαν υπέρ της πίστεως των Χριστιανών, δια των οποίων κρατύνει μεν και βεβαιώνει την πίστιν των Χριστιανών, κρημνίζει δε και αναιρεί την πλάνην των ειδώλων, φέρων αποδείξεις και μαρτυρίας εκ τε του ορθού και φυσικού λόγου, και εκ των θείων Γραφών. Όθεν δια τούτο φθονηθείς υπό του φιλοσόφου Κρήσκεντος, εδολοφονήθη υπ’ αυτού, και ούτως έλαβεν ο μακάριος τον στέφανον της αθλήσεως.

Τη ΛΑ΄ (31η) Μαΐου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΕΡΜΕΙΟΥ.

Ερμείας ο Άγιος Μάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Μάρκου Αυρηλίου, του και Αντωνίνου καλουμένου, του βασιλεύσαντος κατά τα έτη ρξα΄ - ρπ΄ (161 – 180) στρατιώτης υπάρχων εις την πόλιν της Καππαδοκίας την λεγομένην Κόμανα, γέρων την ηλικίαν και λευκόθριξ. Ούτος λοιπόν δια την εις Χριστόν ομολογίαν και πίστιν συλληφθείς εφέρθη εις τον ηγεμόνα Σεβαστιανόν, και επειδή δεν ηθέλησε να θυσιάση εις τα είδωλα, πρώτον μεν συνέτριψαν τας σιαγόνας αυτού, εξέδαρον το δέρμα του προσώπου του και εξερρίζωσαν τους οδόντας του. Έπειτα ανάψαντες κάμινον, έρριψαν τον Άγιον εις αυτήν. Εξελθόντος δε του Μάρτυρος αβλαβούς εκ της καμίνου, έδωκαν εις αυτόν θανατηφόρα δηλητήρια, τα οποία, αν και ο Άγιος κατέπιεν, όχι μόνον αυτός έμεινεν ανώτερος πάσης βλάβης, αλλ’ είλκυσεν εις την Πίστιν του Χριστού και τον κατασκευάσαντα ταύτα μάγον, ο οποίος, ομολογήσας τον Χριστόν, απεκεφαλίσθη και έλαβε του Μαρτυρίου τον στέφανον. Του δε Αγίου Ερμεία συνέτριψαν τα νεύρα, έπειτα έβαλον αυτόν εις έλαιον βεβρασμένον, και εκέντησαν τους οφθαλμούς του· ύστερον εκρέμασαν αυτόν κατακέφαλα τρεις ημέρας, και τελευταίον απέκοψαν την τιμίαν αυτού κεφαλήν, απελθόντος ούτω του αοιδίμου στεφανηφόρου εις τα ουράνια.