Τη ΙΖ΄ (17η) Ιουνίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών Υπατίου του εν Ροφινιαναίς ή Ρουφιαναίς.

Υπάτιος ο Άγιος ήτο κατά τους χρόνους Ονωρίου και Αρκαδίου, εν έτει τψε΄ (395), εγεννήθη δε εις την Φρυγίαν, και τυραννούμενος από τον πατέρα του εδάρη από αυτόν· ότε δε έγινε δεκαοκτώ ετών έφυγεν από τους γονείς του και επέρασεν εις την Θράλην. Εκεί δε ελθών εις εν Κοινόβιον έγινε Μοναχός, και από τας αρετάς του κατέστη εις όλους αιδέσιμος και σεβαστός, διότι οίνον ουδέποτε έπινε και όταν μίαν φοράν επολεμήθη από τον δαίμονα της πορνείας διήλθεν ολοκλήρους οκτώ ημέρας χωρίς να φάγη ή να πίη ολοτελώς.

Τη ΙΖ΄ (17η) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Ισαύρου και των συν αυτώ Βασιλείου, Ιννοκεντίου, Φήλικος, Ερμείου και Περεγρίνου.

Ίσαυρος ο Άγιος και των μυστηρίων διάκονος και οι συν αυτώ Βασίλειος και Ιννοκέντιος ήσαν από τας Αθήνας κατά τους χρόνους του βασιλέως Νουμεριανού, εν έτει σπδ΄ (284)· αναχωρήσαντες δε από την πατρίδα των, απήλθον εις την Απολλωννίαν, και εκεί δι’ αποκαλώψεως θείου Αγγέλου, εμβάντες εις εν σπήλαιον, εύρον τους Φήλικα, Περεγρίνον και Ερμείαν, τους οποίους και εδίδαξεν ο Άγιος Ίσαυρος να μη αγαπώσι τα παρόντα πρόσκαιρα πράγματα. Όθεν τρεφόμενοι παρά του Αγίου πνευματικώς, έτρεφον και αυτοί τούτον σωματικώς, φέροντες εις αυτόν τα προς ζωάρκειαν. Εβεβαίωσαν δε με τα έργα των τους λόγους του, αποστραφέντες την συνομιλίαν και την συναναστροφήν των συγγενών των, διότι ήσαν βεβυθισμένοι εις το σκότος της ειδωλολατρίας, λατρεύοντες τα άψυχα και αναίσθητα είδωλα.

Τη ΙΖ΄ (17η) Ιουνίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΜΑΝΟΥΗΛ, ΣΑΒΕΛ και ΙΣΜΑΗΛ.

Μανουήλ, Σαβέλ και Ισμαήλ οι ένδοξοι Μάρτυρες κατήγοντο από την Περσίαν, ήσαν δε αυτάδελφοι και έζων κατά τους χρόνους Ιουλιανού του Παραβάτου εν έτει τξγ΄ (363). Ούτοι αποσταλέντες από τον βασιλέα των Περσών, Βαλάνον ονομαζόμενον, δια να κάμωσι πρεσβείαν και μεσιτείαν περί ειρήνης, μεταξύ αυτού και του Ιουλιανού, και βλέποντες τον Παραβάτην Ιουλιανόν, ότι εθυσίαζεν εις τα είδωλα πέραν εις την Χαλκηδόνα και ότι πολλοί υπετάσσοντο εις την πλάνην του, εθρήνουν και έκλαιον δια την εκείνων απώλειαν, επειδή ήσαν ευσεβείς και ελάτρευον τω Χριστώ. Παρεκάλουν δε τον Κύριον να διαφυλαχθώσιν εις την αυτού πίστιν και να μη συγκοινωνήσωσι με την πλάνην των ειδώλων. Φανερωθέντες δε ότι είναι Χριστιανοί, ωδηγήθησαν εις τον Ιουλιανόν, και ομολογήσαντες τον Χριστόν μετά παρρησίας υπεβλήθησαν εις μεγάλας βασάνους παρ’ αυτού, διο και μεγάλων στεφάνων ηξιώθησαν παρά Κυρίου.

Τη ΙΣΤ΄ (16η) Ιουνίου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΤΥΧΩΝΟΣ Επισκόπου Αμαθούντος της νήσου Κύπρου του θαυματουργού.

Τύχων ο Άγιος και θαυματουργός ήκμασεν επί των βασιλέων Αρκαδίου και Ονωρίου εν έτει υ΄ (400)· έχων δε γονείς ευσεβείς και φιλοχρίστους αφιερώθη υπ’ αυτών εις τον Θεόν και έμαθε τα ιερά γράμματα. Όθεν αφ’ ου εμελέτησεν αρκετά τας Αγίας Γραφάς, πρώτον μεν έγινεν αναγνώστης και ανεγίνωσκεν εν τη Εκκλησία τους θείους Λόγους, είτα δε δια την εις όλα επιτηδειότητά του και δια την καθαρωτάτην και ακατηγόρητον ζωήν του εχειροτονήθη Διάκονος υπό του αγιωτάτου Επισκόπου Αμαθούντος, Μνημονίου ονομαζομένου. Αφ’ ου δε εκείνος ετελεύτησεν, ανεβιβάσθη ούτος εις τον θρόνον της Επισκοπής υπό του μεγάλου και Αγίου Επιφανίου της Κύπρου.

Τη ΙΕ΄ (15η) Ιουνίου, ο Όσιος Ιερώνυμος εν ειρήνη τελειούται.

Ιερώνυμος ο Όσιος πατήρ ημών ήτο σύγχρονος του εν Αγίοις πατρός ημών Γρηγορίου του Θεολόγου, του οποίου και μαθητής εχρημάτισεν εν έτει τν΄ (350). Κατήγετο δε εκ της Δαλματίας, και ήτο κάτοχος κατά μεν τον ιερόν Αυγουστίνον τριών γλωσσών, ήτοι της Ελληνικής, της Λατινικής και της Εβραϊκής, κατά δε τον Δοσίθεον Ιεροσολύμων πέντε· διότι εκτός των ρηθεισών τριών διαλέκτων εγνώριζεν έτι και την των Περσών και την των Χαλδαίων· όθεν και πεντάγλωσσος επωνομάσθη. Εις Βηθλεέμ δε απελθών, αφού πρότερον περιήλθε πολλάς πόλεις της Ανατολής και της Αιγύπτου, έτι δε και τα ονομαστά ησυχαστήρια των εκείσε ασκουμένων Μοναστών και πολλά εκείθεν διδαχθείς και ωφεληθείς, ίδρυσεν ίδιον ασκητικόν ησυχαστήριον και Μονήν ανδρών, της οποίας αυτός ήτο καθηγητής και ηγούμενος.

Τη ΙΕ΄ (15η) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρα Δουλά ξίφει τελειωθέντος.

Δουλάς ο Άγιος του Χριστού Μάρτυς κατήγετο εκ της καλουμένης Ζεφυρίου Πραιτωριάδος, της εν τη επαρχία της Κιλικίας. Επειδή δε ωμολόγει τον Χριστόν Θεόν αληθινόν, προσήχθη προς τον ηγεμόνα Μάξιμον και εδάρη σκληρώς. Διηγηθείς δε ο Άγιος τον Ελληνικόν μύθον, καθ’ ον ο Απόλλων, ερασθείς της Δάφνης, κατεδίωξε μεν αυτήν, δεν επέτυχεν όμως της επιθυμίας του, ηρέθισεν έτι μάλλον τον ηγεμόνα. Όθεν πάλιν έδειραν αυτόν επί της κοιλίας, αφού τον έθεσαν ύπτιον επί εσχάρας πεπυρακτωμένης. Μετά ταύτα πάλιν ήπλωσαν αυτόν επί άλλης εσχάρας, και βρέξαντες την κεφαλήν του με έλαιον, έβαλον επ’ αυτής ανημμένους άνθρακας. Είτα εχάραξαν την ράχιν του με σίδηρα, και τας πληγάς των χαραγμάτων έτριψαν με τούβλα και όξος· ύστερον δε κατασυνέτριψαν τας σιαγόνας και τα σκέλη του Αγίου.

Τη ΙΕ΄ (15η) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Προφήτου ΑΜΩΣ.

Αμώς ο Προφήτης ήτο πατήρ Ησαϊου του Προφήτου, και εγεννήθη εν τη χώρα Θεκουέ, εις την γην του Πατριάρχου Ζαβουλών· επροφήτευσε δε έτη πεντήκοντα, ακμάσας προ της παρουσίας του Χριστού έτη 799. Αμεσίας δε ο ψευδοϊερεύς Βαιθήλ πολλάκις έδειρε και κατηγόρησεν αυτόν, και τελευταίον ο υιός του τον εθανάτωσε, πλήξας κατά την μήνιγγα τον μακάριον δια χονδράς ράβδου, επειδή ήλεγχεν αυτόν ο Άγιος Προφήτης δια τας χρυσάς δαμάλεις, τας οποίας προσεκύνουν οι Ιουδαίοι και ελάτρευον ως θεούς. Μετέβη δε εις την πατρικήν του γην ενώ ήτο ακόμη ζωντανός και μετά δύο ημέρας εκοιμήθη, και ετάφη μετά των πατέρων του. Αμώς δε μεθερμηνεύεται καρτερός, πιστός, λαός σκληρός, στερεός. Ήτο δε κατά τον χαρακτήρα του σώματος δασύτριχος, γέρων σχεδόν, το γένειον έχων οξύ, και παρόμοιος κατά το είδος με τον Θεολόγον Ιωάννην.