Τη Α΄ (1η) Ιουλίου, μνήμη των Αγίων και θαυματουργών Αναργύρων ΚΟΣΜΑ και ΔΑΜΙΑΝΟΥ των Ρωμαίων.

Κοσμάς και Δαμιανός οι Άγιοι Μάρτυρες ήκμασαν κατά τους χρόνους Καρίνου και Νουμεριανού των αυταδέλφων Βασιλέων εν έτει σπδ΄ (284), κατήγοντο δε εκ της μεγαλουπόλεως Ρώμης. Αυτάδελφοι όντες μετήρχοντο και οι δύο την ιατρική και εθεράπευον όχι μόνον τους ανθρώπους, αλλά και τα κτήνη και άλογα ζώα· δι’ αντιμισθίαν δε της ιατρείας εζήτουν το να πιστεύωσιν εις τον Χριστόν οι ιατρευόμενοι, χωρίς να λαμβάνωσι παρ’ αυτών ουδεμίαν υλικήν αμοιβήν. Διαβληθέντες δε εις τον βασιλέα Καρίνον, ότι ενεργούσι τας ιατρείας και τα θαύματα με μαγικήν τέχνην, και μη θέλοντες να παραδοθώσιν άλλοι αντί αυτών, προσήλθον αυτόκλητοι και παρεδόθησαν εις χείρας του βασιλέως.

Τη Λ΄ (30η) Ιουνίου, ο Άγιος Νεομάρτυς Μιχαήλ ο κηπουρός, ο εν Αθήναις μαρτυρήσας κατά το έτος αψο΄ (1770), ξίφει τελειούται.

Μιχαήλ ο μακάριος νεομάρτυς του Χριστού ήτο από τας περιφήμους Αθήνας, ευσεβών γονέων υιός, απλούς πολύ εις την σκέψιν· έμεινε δε και αγράμματος δια την πολλήν πτωχείαν των γονέων του, και άλλην εργασίαν δεν έκαμνε, παρά ειργάζετο εις τους κήπους και μετέφερε κοπρίαν εις αυτούς με ένα ονάριον όπου απέκτησε, και ούτως απελάμβανε τα προς ζωάρκειαν· ηγόραζε δε και πολλάς φοράς από την πόλιν εκείνα όπου χρειάζονται οι χωρικοί, και επήγαινεν εις τα χωρία και τα επώλει.

Τη Λ΄ (30η) Ιουνίου, η Σύναξις των Αγίων ενδόξων και πανευφήμων ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ των ΔΩΔΕΚΑ, και δήλωσις που και πως έκαστος αυτών εκήρυξε και ετελειώθη.

Τω Λόγω Κυρίου οι ουρανοί εστερεώθησαν, και τω Πνεύματι του στόματος αυτού πάσα η δύναμις αυτών (Ψαλμ. λβ:6). Ταύτα ο μακαριώτατος Δαβίδ, υπό του Αγίου Πνεύματος ενηχούμενος, τρανώς εδογμάτισεν. Λέγων δηλαδή ότι η Αγία Τριάς είναι των όλων δημιουργός. Αύτη είναι η προάναρχος αρχή, η εν τρισί προσώποις μία θεότης, η πάντων βασιλεύουσα, η οποία εφιλοξενήθη επί της γης εις την δρυν του Μαμβρή υπό του προπάτορος Αβραάμ, χωρίς να αφήση τα ουράνια· προεμήνυε δε με την φιλοξενίαν ταύτην την δια σαρκός του Θεού Λόγου επιφάνειαν, και τους σήμερον εορταζομένους Αγίους Αποστόλους, επειδή είπεν εις τον Αβραάμ· «Και ευλογηθήσονται εν τω σπέρματί σου πάντα τα έθνη της γης» (Γεν. κβ: 18) και πάλιν· «Και βασιλείς εκ σου εξελεύσονται» (Γεν. ιζ: 6).

Τη ΚΘ΄ (29η) Ιουνίου μνήμη των Αγίων ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων και Κορυφαίων ΠΕΤΡΟΥ και ΠΑΥΛΟΥ.

Πέτρος ο Κορυφαίος Απόστολος του Κυρίου ήτο αδελφός Ανδρέου του Πρωτοκλήτου, καταγόμενος εκ πόλεως ευτελούς και μικράς, της Βηθσαϊδά, υιός Ιωνά, εκ της φυλής του Πατριάρχου Συμεών, κατά τους χρόνους Υρκανού Αρχιερέως των Ιουδαίων, ζων εν εσχάτη πενία, και δια των ιδίων αυτού χειρών ποριζόμενος τα προς το ζην αναγκαία. Αφού δε ο πατήρ του Ιωνάς ετελεύτησεν, ο μεν Πέτρος έλαβεν εις γυναίκα την θυγατέρα Αριστοβούλου, αδελφού Βαρνάβα του Αποστόλου και απέκτησε τέκνα, ο δε Ανδρέας έμεινεν εν παρθενία. Όταν δε ο Βαπτιστής Ιωάννης εκρατείτο υπό του Ηρώδου εν τη φυλακή, τότε ο Κύριος, ελθών εις την λίμνην Γεννησαρέτ, εύρε τον Ανδρέαν και Πέτρον, οίτινες διώρθωνον τα δίκτυά των και ούτως εκάλεσεν αυτούς· όθεν ευθύς τον ηκολούθησαν.

Τη ΚΗ΄ (28η) Ιουνίου, μνήμη του δικαίου και μακαρίου Σεργίου του Μαγίστρου, του συστησαμένου την Μονήν της Υπεραγίας Θεοτόκου, την εν τω κόλπω Νικομηδείας, την λεγομένην του Νικητιάτου.

Σέργιος ο Άγιος ήτο εκ της χώρας των Παφλαγόνων, εκ κώμης ονομαζομένης Νικήτια, ήτις ευρίσκεται πλησίον της πόλεως Αμάστριδος της εν τω Ευξείνω Πόντω, εν έτει ωμβ΄ (842) εκ της κώμης δε ωνομάσθη και το Μοναστήριον του Νικητιάτου. Ούτος λοιπόν ήτο αγαθός, και αγαθών γονέων υιός, έχων και συγγενείς την αοίδιμον Θεοδώραν την βασίλισσαν, την σύζυγον Θεοφίλου του εικονομάχου, και τον ταύτης υιόν Μιχαήλ τον βασιλέα· εχρημάτισε δε ζηλωτής διάπυρος της Ορθοδόξου πίστεως και πολύ ηγωνίσθη ο μακάριος υπέρ της Ορθοδοξίας και αναστηλώσεως των σεπτών αγίων Εικόνων.

Τη ΚΗ΄ (28η) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Παππίου.

Παππίας ο Μάρτυς ήτο κατά τους χρόνους των βασιλέων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού εν έτει τα΄ (301) σεβόμενος και πιστεύων εις τον Χριστόν εκ προγόνων, κηρύττων δε και εις τους άλλους την ευσέβειαν. Όθεν διαβληθείς εις τον τότε άρχοντα συνελήφθη, και παρασταθείς εις αυτόν παρεκινήθη να θυσιάση εις τα είδωλα· επειδή όμως δεν επείσθη, αλλά μάλιστα ύβρισε τον άρχοντα, δια τούτο εκίνησεν αυτού την οργήν. Πάραυτα λοιπόν ετάνυσαν τον Άγιον εκ των τεσσάρων μερών του σώματος και έδειραν αυτόν επί πολλήν ώραν· έπειτα τον έβαλον εντός λέβητος πλήρους ελαίου και λίπους, ότε ηκολούθησε θαύμα εκπλήξεως άξιον. Εφαίνετο δηλαδή ο Μάρτυς κεχωσμένος όλος εντός του πυρός, και ενδεδυμένος το πυρ ως ιμάτιον, και ούτως έμεινεν εν τη βασάνω ταύτη επτά ολοκλήρους ημέρας· ένεκα δε του θαύματος τούτου πολλούς απίστους είλκυσεν εις την πίστιν του Χριστού.

Τη ΚΗ΄ (28η) Ιουνίου, η εύρεσις των τιμίων λειψάνων των Αγίων Μαρτύρων Αναργύρων ΚΥΡΟΥ και ΙΩΑΝΝΟΥ.

Κύρος και Ιωάννης, οι Άγιοι του Χριστού Μάρτυρες και θαυματουργοί Ανάργυροι και ιατροί, ήσαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού, εν έτει 292, και ο μεν Άγιος Κύρος κατήγετο εκ της Αλεξανδρείας, ο δε Ιωάννης εκ της πόλεως Εδέσσης. Ούτοι λοιπόν ενωθέντες δια της ομοιότητος της γνώμης των περιήρχοντο και ιάτρευον πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Επειδή δε παρεκίνουν πολλούς να μαρτυρήσωσι, προσήχθησαν εις τον κατά τόπον άρχοντα, εις τον οποίον παραστάντες και ομολογήσαντες τον Χριστόν, υπεβλήθησαν εις διαφόρους τιμωρίας, έπειτα δε απεκεφαλίσθησαν και έλαβον τους στεφάνους του Μαρτυρίου.